چپتر 178: هنر الهی ذهن دوگانه و شمشیر خرد تایجی
0«تا وقتی که هنر الهی ذهن دوگانه همون هنر الهی ذهن دوگانه‌ست و شمشیر‌خاطر خرد تایجی همون شمشیر خرد تایجیه، این مشکلیه که نمی‌شه حلش کرد. حتی نمی‌تونی بهشون‌مخفی‌ای بفهمونی. لحظه‌ای که به بن‌بست بخورن، چی و خونشون، و همین‌طور روحیه‌شون در هم می‌شکنه.»
جاودان حقیقی میونگ-گیل، با‌ملایم صراحت درباره نقطه ضعف فرقه‌اش‌بخشی با جین چون-هی صحبت می‌کرد.
«فکر می‌کنی تایجی ملایمه؟ فکر‌موند می‌کنی مثل آغوش پدر و مادر‌دلیل فقط پر از هماهنگی و آرامشه؟»
«...»
«تایجی خشن و بی‌کرانه. این که بهش بگی ملایم، قصه‌ایه‌کنترلش که یا وقتی آدم تو جهل خودش بخشی از تایجی‌قوی می‌شه می‌بافن، یا وقتی که ظرفیت کنترلش رو داشته باشه.»
این حرف‌ها به خاطر این بود که اون یک نابغه بود، و‌ظرفیت از قضا، به خاطر این بود که اون‌قدر قوی بود که بهش امپراتور‌مشت مشت می‌گفتن، و به نوعی، به همون اندازه هم خسته و فرسوده بود.
«پس کتابچه مخفی‌ای که فکر می‌کردیم گم شده، در واقع به خوبی حفظ‌مخفی شده بود. تا وقتی که وودانگ تو دردسر افتاد، منبع قدرتش بشه. آره...دست تا تو زمان مناسب دوباره از وودانگ محافظت کنه... پس میونگ‌دوک ازش خبر داشت...»
آخرین قطعه‌بگی پازل سر‌قصه‌ایه جاش قرار گرفت.
وقتی شمشیر خرد تایجی خاکستر شد و فقط ردی ازش باقی موند، مرگ رهبر فرقه‌بود به خاطر شیطان قلبی فقط به این دلیل نبود که کتابچه مخفی همون شمشیر خرد تایجی‌شده بود، بلکه به این خاطر بود که این اتفاق به خودی خود مایه شرمساری وودانگ بود.
با این حال، این نشون‌دهنده‌قصه‌ایه قلب پیشینیانی هم بود که در‌می‌بافن نهایت نتونستن از وودانگ دست بکشن.
در میان این زنجیره‌باقی احساسات به‌هم‌پیوسته، جاودان حقیقی میونگ-گیل‌شیطان مثل یک بچه اشک ریخت.
«به نظرت شبیه احمق‌هام؟»
جین چون-هی‌قصه‌ایه سرش رو‌جهل تکون داد.
«نه، اصلاً.»
«نمی‌دونم چرا آدمای خوب این‌قدر عجله دارن که برن. آخرش،قلبی فقط یه آدم بی‌مصرف مثل من جا می‌مونه، اما اونا‌حال بدون اینکه اینو بدونن، با عجله می‌ذارن و می‌رن. هه‌هه‌هه...»
برای یک لحظه،ملایم پیرمرد تبدیل به‌جهل جوونِ روزهای گذشته‌اش شد.
«چقدر دیگه باید زنده بمونم‌خودش که تازه الان شمشیر خرد تایجی‌داشته رو بهم دادی. میونگ‌دوک، ای احمق.»
جین چون-هی تو‌بگی سکوت همون‌جا ایستاد‌آدم و فقط کنارش موند.
برگردوندن شمشیر خرد‌ردی تایجی به وودانگ‌مرگ تصمیم درستی بود.
'ارشد میونگ‌دوک.
ببخشید که‌قصه‌ایه هی از‌جهل اسمت مایه می‌ذارم.
ولی خب، امانت‌بگی رو درست و‌آدم حسابی به وودانگ برگردوندم.'
تو این لحظه‌ردی احساسی، جین چون-هی یه‌رهبر کوچولو عذاب وجدان گرفت.
'چون-و.
برادر بزرگت‌قصه‌ایه تمام تلاشش‌جهل رو کرد!'
هرچند می‌گفتن بستگی به استعداد فرد داره،جهل اما برای چون-و که شخصاً توسط امپراتور مشت‌باشه وودانگ انتخاب شده بود، به نظر ممکن می‌رسید.
'با چیزی مثل شمشیر خرد‌موند تایجی، تبدیل شدن به استاد‌قلبی برتر جناح متعارف کاملاً ممکنه.
من می‌کشمت بالا.
بزن بریم، چون-و!'
به این ترتیب، برادر‌ملایم قسم‌خورده‌اش، چون-و، یه برخورد سرنوشت‌ساز‌بخشی و غیرمنتظره به دست آورد.
بعد از خالی کردن دو‌آدم بطری شراب بود که جاودان حقیقی‌ظرفیت میونگ-گیل، شمشیر خرد تایجی رو خوند.
این همون زمانی بود که نیاز‌بخشی داشت تا احساساتش رو نسبت به وودانگ‌حرف‌ها و عواطفش رو برای رفتگان مرتب کنه.
بالاخره، با سختی‌بگی تونست شمشیر خرد‌آدم تایجی رو باز کنه.
«هو... هوم...!»
'همون‌طور که انتظار می‌رفت،قصه‌ایه به نظر می‌رسه جاودان‌بخشی حقیقی میونگ-گیل داره درکش می‌کنه.'
جین چون-هی فقط‌آدم می‌تونست حفظش کنه؛ درک‌می‌شه کردنش براش غیرممکن بود.
اما جاودان حقیقی میونگ-گیل، از هر‌آدم کلمه لذت می‌برد و درکش می‌کرد،ظرفیت انگار که داشت دونه‌دونه‌شون رو می‌بلعید.
خیلی زود،خاکستر نور عمیقی تو‌موند چشماش پدیدار شد.
«... که این‌طور. تایجی... در نهایت،جهل همون خودِ آدمه. حرف حکمای باستان‌کنترلش که می‌گفتن انسان یه جهان کوچیکه یعنی...»
وقتی افکار جاودان حقیقی میونگ-گیل‌خودش به این نقطه رسید، انرژی‌کنترلش اطرافش شروع به تلاطم کرد.
ووووووونگ—
انرژی‌های یین و یانگ‌باقی شروع به چرخش کردن و‌شیطان یه تایجی رو ترسیم کردن.
تا همین چند لحظه پیش،آدم جاودان حقیقی میونگ-گیل داشت موقع نوشیدن‌ظرفیت شراب با رنج‌های دنیوی خودش می‌جنگید.
اما با رسیدن‌آدم به روشن‌بینی، بی‌نهایت‌بخشی خیرخواه و آرام شد.
خیلی زود، اون حالت‌ملایم هم گذرا بود و امواج‌بخشی پراکنده تایجی به بدنش برگشتن.
«به یه‌خاکستر دستاورد کوچیک‌باقی رسیدم. ممنونم.»
همون‌طور که انتظار می‌رفت،قصه‌ایه این بار هم خبری‌بخشی از پاکسازی مغز استخوان نبود.
با این حال، نگاه جاودان‌خودش حقیقی میونگ-گیل خیلی شفاف‌تر و‌کنترلش عمیق‌تر از قبل شده بود.
«پس، الان‌بهش وارد قلمرو‌ملایم عرفانی شدی؟»
جاودان حقیقی میونگ-گیل‌ردی به سوال جین‌مرگ چون-هی جواب داد.
«هاهاها، نه کاملاً. دقیقاً نیم‌قدم کم‌جهل دارم. اگه به تمرین با این‌کنترلش ادامه بدم، اون موقع می‌تونم بهش برسم.»
'استاد منم می‌گفت که‌جهل تازه تو مرز مرحله‌می‌بافن قبل از قلمرو عرفانیه.
از نظر سطح،بگی اون دقیقاً تو همون‌جهل سطح جاودان حقیقی میونگ-گیله.'
با در نظر گرفتن اختلاف سنی‌مرگ زیادشون، جگال لین واقعاً یه نابغه‌نبود بود که تو سطح مشابهی قرار داشت.
هرچند که نصف‌النهارهای قطع شده‌اش‌آدم مانعش شده بودن، اما الان‌می‌بافن واقعاً هیچ چیزی جلودارش نبود.
«داری وقتی پیش‌آدم این پیرمردی به اون‌می‌شه یکی استادت فکر می‌کنی؟»
تق!
از کجا فهمید؟
جین چون-هی پیشونیش رو چسبید.
«این دیگه خیلی نامردیه!»
«من همه‌چیز رو می‌بینم. به هر حال، این پسره‌ی‌بخشی شیطون. حتی از این فاصله هم فقط به فکر استادشه.اون وفاداری بیش از حد هم یه جور بی‌حرمتیه، بچه جون.»
جاودان حقیقی میونگ-گیل‌ردی برای جین چون-هی‌مرگ نوچ‌نوچ کرد و گفت:
«شمشیر خرد تایجی.ملایم این پیرمرد اون‌جهل رو بهت آموزش می‌ده.»
«چی؟ ولی‌قصه‌ایه من یه‌جهل شاگرد دنیوی‌ام.»
جین چون-هی‌بهش با چشمای‌ملایم گرد شده پرسید.
«وقتی از قبل هنر الهی ذهن دوگانه‌رهبر رو یاد گرفتی، این شکسته‌نفسی‌ها دیگه چیه.بلکه هنرهای کوهستان لاجوردی بزرگ رو هم یاد بگیر.»
«فکر نکنم بقیه‌ملایم تائوئیست‌های فرقه وودانگ از‌خودش این موضوع خوشحال بشن.»
«اگه بشه از دائو حرف زد، پس اون‌می‌بافن دائوی ابدی نیست. اگه اون یارو بهت حسودی می‌کنه،نابغه مگه همین الانش هم از مسیر دائو منحرف نشده؟»
«تائوئیست‌ها هم‌بهش آدم هستن،ملایم نمی‌شه کاریش کرد.»
«کافیه! چقدر می‌خوای منو بی‌شرم جلوه بدی؟ فکر کردی بعد از اینکه هم هنر الهی‌اتفاق ذهن دوگانه و هم شمشیر خرد تایجی رو برام آوردی، فقط یه چیزایی دست‌وپاشکسته بهت یاد‌به‌هم‌پیوسته می‌دم و می‌فرستمت بری؟ اگه این کار رو بکنم، بعداً نمی‌تونم تو روی میونگ‌دوک نگاه کنم.»
بعداً.
دلتنگی غیرقابل وصفی‌آدم رو می‌شد تو‌بخشی این کلمات حس کرد.
رفتگان چه جایگاهی براش داشتن؟
تو جیانگهو، یه استاد مثل پدر‌مرگ و مادر آدم بود و یه‌نبود برادر رزمی مثل برادر کوچیکتر واقعی.
اون جایگاه به دلتنگی‌ای‌قصه‌ایه تبدیل شد که قلبش‌بخشی رو تحت فشار می‌ذاشت.
«و به هر حال، با شناختی که‌می‌شه از شخصیتت دارم، احتمالاً تا الان خوندیش.خاطر کل کتابچه مخفی رو حفظ کردی، مگه نه؟»
«من فقط قصد داشتم اصول اولیه رزمی‌جهل رو مطالعه کنم. از اونجایی که دارم‌داشته شمشیر جاودانه قطع‌کننده عالی رو هم یاد می‌گیرم.»
«اونم یه هنر نهایی الهیه، اما در مقایسه با شمشیر خرد تایجیِ فرقه ما، مثل‌اتفاق تفاوت بین یه بچه و یه آدم بالغه. پس بیا این کار رو بکنیم. من‌احساسات شمشیر خرد تایجی رو بهت یاد نمی‌دم، اما اصول رزمیش رو برات توضیح می‌دم. چطوره؟»
جین چون-هی‌بگی غرق در‌قصه‌ایه افکارش شد.
پیشنهاد خوبی بود.
اما آیا شمشیر خرد‌ملایم تایجی واقعاً روی شمشیر جاودانه‌بخشی قطع‌کننده عالی هم جواب می‌داد؟
هنر الهی ذهن دوگانه و‌موند تکنیک الهی فعال‌سازی مبدأ بهترین‌قلبی بازدهی رو نشون داده بودن.
آیا این‌بگی بار هم‌قصه‌ایه همین‌طور می‌شد؟
این فکر زیاد طول نکشید.
«پس ازتون خواهش می‌کنم. در عوض، من هنرهای‌خودش کوهستان لاجوردی بزرگ رو یاد نمی‌گیرم. فکر نکنم‌حرف‌ها بتونم از پس یادگیری اون یکی هم بربیام.»
«نابغه، نابغه‌ست دیگه. معمولاً آدما له‌له‌مرگ می‌زنن که حتی یه چیز بیشتر یاد‌مخفی بگیرن. خب، باشه. همین کار رو می‌کنیم.»
«و در عوضِ یاد‌قصه‌ایه گرفتن هنرهای کوهستان لاجوردی‌بخشی بزرگ، یه درخواست دیگه دارم.»
«چی هست؟»
جین چون-هی لحظه‌ای مکث کرد‌قصه‌ایه تا بالاخره حرفی که واقعاً تو‌می‌بافن دلش بود رو به زبون بیاره.
«...لطفاً هوای‌خاکستر چون-و رو‌باقی داشته باشید.»
«خیلی به‌بگی برادر کوچیکت‌قصه‌ایه اهمیت می‌دی.»
«بچه‌ایه که خیلی سختی کشیده.خودش امیدوارم از این به بعد‌کنترلش فقط اتفاقات خوب براش بیفته.»
«اون پسر اگه تمام عمرش هم بهت خدمت کنه و ادای دین کنه بازم‌داشته کمه. نه، با شناختی که از شخصیتش دارم... حتی اگه بهش بگی نه، از‌اندازه اوناست که ول‌کن نیست و به هر حال وظیفه‌اش رو در قبالت انجام می‌ده.»
با شنیدن این‌ردی حرف، جین چون-هی‌مرگ زد زیر خنده.
«ادای دین و خدمت فقط در صورتی ممکنه‌بخشی که خوب بزرگ بشه. تازه، بین برادرهای قسم‌خورده‌خاطر این حرفا چه معنی‌ای می‌ده؟ این فقط محبته، محبت.»
«اتفاقات امروز رو موبه‌مو بهش می‌گم. حواست باشه.می‌بافن خدای من، بی‌خیال هنرهای کوهستان لاجوردی بزرگ بشی‌اون و به جاش برای برادر کوچیکت درخواست کنی.»
«ممنونم.»
«نیازی به تشکر نیست. به هر حال خودم‌فرقه هم همین قصد رو داشتم. هر چیزی که‌خودی این امپراتور مشت وودانگ داره، به اون بچه می‌رسه.»
جین چون-هی سر تکون داد.
همین کافی بود.
جیانگهو هر طوفانی‌بگی هم که به سمتش‌جهل می‌فرستاد، چون-و زنده می‌موند.
این همون هدیه‌ای بود که‌موند جین چون-هی بیشتر از هر‌قلبی چیزی می‌خواست به چون-و بده.
یک ماه گذشت.
او از طریق بحث و تبادل‌آدم نظر درباره اصول رزمی با جاودان‌ظرفیت حقیقی میونگ-گیل، پیشرفت فوق‌العاده‌ای کرده بود.
هنوز به قلمرو تحول نرسیده بود، اما‌رهبر تونست تمام هنرهای رزمی‌ای که داشت رو‌بلکه صیقل بده و با هم هماهنگ کنه.
به‌خصوص پیشرفت هنر الهی ذهن دوگانه‌جهل خیره‌کننده بود و او در کنترل‌کنترلش همزمان دو نوع انرژی بی‌نهایت ماهر شد.
علاوه بر این، در نهایت شمشیر خرد تایجی‌می‌بافن رو هم یاد گرفت و حالا می‌فهمید چرا این‌نابغه هنر یکی از پنج هنر نهایی الهی محسوب می‌شه.
«احتمالاً بهش می‌گفتن‌بگی مطلق، نه یکی‌آدم از اون پنج‌تا.
قوی‌ترین در زیر آسمان.»
در هر صورت، هر کسی که یک هنر‌بخشی نهایی الهی رو تمرین می‌کرد، بدون شک باور‌خاطر داشت که هنر خودش بهترین در زیر آسمانه.
اما این هم حقیقت داشت‌خودش که شمشیر خرد تایجی در‌کنترلش بین اون‌ها جایگاه ویژه‌ای داشت.
او فهمید که قدرت واقعی این هنر به‌خصوص زمانی‌بخشی نمایان می‌شه که با هنر الهی ذهن دوگانه ترکیب‌بود بشه و جوهره شمشیر خرد تایجی در دفاع مطلق نهفته‌ست.
با هنر شمشیرزنیِ تغییر مسیر نیرو‌مرگ با نرمی، می‌شد در حین ترسیم یک‌مخفی تایجی، تمام قدرت حریف رو منحرف کرد.
و وقتی کسی به راز‌آدم عمیق این هنر شمشیرزنی دست‌می‌بافن پیدا می‌کرد، اتفاق وحشتناکی می‌افتاد.
جاودان حقیقی میونگ-گیل، که تازه کتابچه مخفی شمشیر خرد تایجی رو‌داشته خونده بود و داشت باهاش تمرین می‌کرد، با ایجاد پدیده‌ای که‌مشت در اون فضا تحریف‌شده به نظر می‌رسید، این موضوع رو ثابت کرد.
«آخه چه‌بهش اصلی پشت‌ملایم این قضیه‌ست...
این قانون چطور کار می‌کنه؟»
جین چون-هی رشته‌اش فیزیک نبود؛آدم هیچ راهی نداشت که بتونه‌می‌بافن این پدیده رو تفسیر کنه.
نه، قبل از اون، تو دنیایی که آدما روی آب‌کنترلش می‌دویدن و صخره‌ها رو می‌شکافتن، بعید به نظر می‌رسید حتی‌قوی اگه فیزیک هم خونده بود بتونه این رو توضیح بده.
«تحریف فضا... ممکنه؟»
«وقتی اصل عمیق یین و یانگ به دائو می‌رسه، می‌شه از‌دلیل طریق هنرهای کوهستان لاجوردی بزرگ اون رو خم کرد. تو هم‌قلب باید سعی کنی با شمشیر جاودانه قطع‌کننده عالی خودت اجراش کنی.»
«اگه بتونم همچین‌ملایم کاری کنم که قوی‌ترین‌خودش در زیر آسمان می‌شم.»
«هاهاها، عجب رویی داری. ولی حق با توئه. حتی برای‌کنترلش منم سخته که این رو به‌طور کامل اجرا کنم. حالا بالاخره‌امپراتور می‌فهمم چرا در گذر زمان گم شده. چون-و. تو می‌دونی چرا؟»
با شنیدن این‌بگی حرف، چون-و عرقش رو‌جهل پاک کرد و ایستاد.
تو این یک ماه‌باقی گذشته، چون-و دستاوردهای بزرگی داشت،شیطان حتی بیشتر از جین چون-هی.
دیدن و‌بگی حس کردن چی،آدم تخصص چون-و بود.
برای چون-و، اینکه شخصاً تایجی رو‌بخشی از امپراتور مشت وودانگ یاد بگیره، بدون‌حرف‌ها اغراق یه فرصت تکرارنشدنی تو زندگیش بود.
چون-و به آرومی‌بگی و با صدای‌آدم پایین جواب داد:
«اشکالی نداره اگه‌ردی فقط بر اساس‌مرگ شهودم جواب بدم، استاد؟»
«نه، بگو.»
«از نظر من، شمشیر خرد‌خودش تایجی مثل توشه‌ای برای یه‌کنترلش جنگجوئه که به قلمرو مرموز رسیده.»
«اوه. ادامه بده.»
«وقتی فضا تحریف شد، می‌تونستم جریان چی رو حس کنم. انرژی درونی‌ای که شخص داره و‌خودی اصلی که برای کنترل اون انرژی درونی به کار می‌ره. اگه هر کدوم از این دو‌بچه تا ناقص باشه، آدم نمی‌تونه یین و یانگ رو کنترل کنه و از پس تایجی هم برنمیاد.»
جاودان حقیقی میونگ-گیل، انگار‌قصه‌ایه که از حرف‌های چون-و‌بخشی راضی باشه، ادامه داد:
«استادِ من همیشه می‌گفت برای عبور از‌می‌شه قلمرو تحول و رسیدن به قلمرو مرموز،خاطر آدم باید به تکنیک عالی ذهن-رزمی برسه.»
«تکنیک عالی ذهن-رزمی؟»
«که‌که. در اصل، چی حقیقی درونی از طریق تنفس جمع می‌شه‌دلیل و انرژی از طریق هشت نصف‌النهار فوق‌العاده در بدن حرکت می‌کنه‌قلب و اعمال می‌شه. کسی تو جیانگهو هست که این رو ندونه؟»
«می‌دونم که این‌ملایم پایه و اساس‌جهل تمام هنرهای رزمیه.»
«دقیقاً. اما وقتی به قلمرو مرموز می‌رسی، وارد حالت مرگ‌کنترلش با اراده می‌شی؛ جایی که می‌تونی یه نفر رو فقط‌قوی با نیروی اراده بکشی. مردم جیانگهو به این می‌گن شمشیر ذهن.»
این حالتی بود که هر‌قصه‌ایه کسی تو جیانگهو حداقل یک‌می‌شه بار تصورش رو کرده بود.
«با این حال، این چیزیه که آدم با رسیدن به قلمرو مرموز‌نبود به‌طور طبیعی بهش مسلط می‌شه. بعد از اون، حالتی وجود داره که‌نهایت می‌تونی چی حقیقی رو با ذهنت کنترل کنی. اون تکنیک عالی ذهن-رزمیه.»
جین چون-هی پرسید:
«پس فرم تکامل‌یافته‌آدم شمشیر ذهن می‌شه‌بخشی تکنیک عالی ذهن-رزمی.»
«درسته. این شمشیر خرد تایجی یک‌آدم هنر رزمیه که بر اساس ذهن‌ظرفیت اجرا می‌شه. دلیل تحریف فضا هم همینه.»
«اووووه...»
همون‌طور که انتظار می‌رفت،قصه‌ایه یه آدم مدرن نمی‌تونست‌بخشی این رو درک کنه.
ایده کشتن یه نفر فقط با قدرت ذهن به‌ظرفیت اندازه کافی عجیب بود، اما اصل خلق یک هنر نهایی‌اون‌قدر بر پایه شمشیر ذهن دیگه کاملاً فراتر از درکش بود.
«پس به خاطر همینه‌ملایم که حتی بعد از حفظ‌بخشی کردنش هم نتونستم درکش کنم.»
جین چون-هی یه ایده‌باقی کلی از اینکه تکنیک عالی‌شیطان ذهن-رزمی چی می‌تونه باشه، داشت.
دلیلش هم چیزی نبود‌قصه‌ایه جز اینکه تو رمان‌بخشی بهش اشاره شده بود.
بعدها، وقتی شیطان آسمانی یهو ها-ریون‌بخشی به هنر الهی شیطان آسمانی مسلط می‌شد،حرف‌ها می‌تونست از تکنیک عالی ذهن-رزمی استفاده کنه.
اما حتی تو رمان هم تنها کسایی که از هنرهای رزمی ذهن استفاده می‌کردن،داشته یهو ها-ریون، غول مرحله آخری که اون قرار بود شکستش بده و سه فرمانروا‌اندازه بودن؛ کسایی که به‌عنوان قوی‌ترین افراد در بین ده استاد برتر جیانگهو شناخته می‌شدن.
به‌علاوه، تو دورانی که یهو ها-ریون فعال بود، یکی از سه فرمانروا دیگه‌مخفی تو این دنیا نبود؛ یا عروج کرده بود یا به مرگ طبیعی مرده بود‌بکشن و دو تای دیگه هم توسط مغز متفکر پنهانِ داستان به قتل رسیده بودن.
به عبارت دیگه، فقط یهو ها-ریون و غول مرحله‌می‌شه آخر باقی مونده بودن تا به‌عنوان اساتید برترِ مطلق که‌نابغه از تکنیک عالی ذهن-رزمی استفاده می‌کردن، با هم درگیر بشن.
فکرش رو بکن، قرار بود اینجا‌بخشی بخش کوچیکی از همچین تکنیک عالی‌باشه ذهن-رزمی‌ای رو ببینم و یاد بگیرم!
«آاااه...
دارم از‌خاکستر این چیزای رزمی‌موند حسابی فاز می‌گیرم.»