چپتر 342: چپتر ۳۴۲
0«چون-و، تو چشم خوبی داری.»
«همچنین تو یادگیری‌این‌طور و به گردش درآوردن‌باورنکردنی‌ای چی، استعداد ذاتی داری.»
«این یه مزیت‌انگار خیلی بزرگ‌تر نسبت‌یکی به بقیه است.»
«راستش رو بخوای، می‌شه گفت تو‌خرد نزدیک‌ترین شخص به قلمرو دگرگونی هستی،اول کسی که می‌تونه دورترین فاصله‌ها رو ببینه.»
«به خاطر همینه‌قطرات که امپراتور مشت وودانگ‌چرا تو رو انتخاب کرد.»
پس بیا از‌این‌طور نقاط قوتت بیشترین‌طرز استفاده رو بکنیم.
توی سرش، صدای «هیونگ» که در‌یکی طول تمام اون تمرینات عجیب و‌سقوط طاقت‌فرسا شنیده بود، در قلبش طنین‌انداز شد.
به نوعی، اغراق نبود‌بی‌فایده اگر می‌گفت این صدا‌اونا توی روحش حک شده.
«دلیل، علت، تفکر، و... تایجی...»
هیونگ بهش گفته‌این‌طور بود که تا‌طرز آخرش رو ببینه.
گفته بود‌شکل‌گیری که چون-و کسیه‌اول که می‌تونه ببینه.
عضلات کل بدنش‌وجه از خستگی شروع‌خرد به گرفتگی کرد.
اما هیکل کوه‌مانندش هرگز‌بارونی فرو نریخت و حرکاتش رو‌کوچک بارها و بارها تکرار کرد.
درون چون-و، چیزهای پیش‌پاافتاده‌ای که‌تنها فکر می‌کرد بی‌ارزش هستن، یکی‌یکی‌می‌رسیدن شروع به چسبیدن به هم کردن.
تمریناتی که هیونگ‌انگار بهش داده بود، به‌بودن هیچ وجه بی‌فایده نبود.
قطعات خرد شده‌وجه شروع به چسبیدن و‌تنیدن در هم تنیدن کردن.
اونا شروع به شکل‌گیری‌بارونی کردن، انگار که از‌این‌طور همون اول یکی بودن.
چون-و شروع به تماشای‌کوچک قطرات بارونی کرد که‌بزرگ در حال سقوط بودن.
چرا این‌طور بود؟ این قطرات‌اول کوچک توی تنها چشم چون-و، به‌حال طرز باورنکردنی‌ای بزرگ به نظر می‌رسیدن.
تق... حتی صحنه خرد شدن‌قطعات و پراکنده شدنشون روی نوک شمشیرش‌همون هم دونه به دونه واضح بود.
چون-و حتی متوجه‌قطرات نبود که بالاخره داره‌چرا انتهای بارون رو می‌بینه.
وقتی وارد حالت بی‌خودی‌کوچک شد، کم‌کم فهمید که‌بزرگ دیدش داره گسترش پیدا می‌کنه.
این یه لذت بی‌نهایت بود.
دیوار تنگی که تا نوک‌قطعات دماغش رسیده بود، حالا به‌انگار جای دوری و نامرئی عقب‌نشینی کرد.
«نه، من ازش عبور کردم.»
چون-و فهمید که‌این‌طور یه قدم رو‌طرز به جلو برداشته.
چون-و مسیر‌شکل‌گیری قطرات بارون‌همون رو دنبال کرد.
انگار که طبیعی‌ترین چیز دنیا باشه، صحنه پایین‌اونا اومدنشون از آسمون و برخوردشون به زمین و‌قطرات پراکنده شدنشون رو روی شبکیه چشمش حک کرد.
و بعد.
فهمید قطرات‌چرا بارون خرد‌کوچک و ناپدید نمی‌شن.
اونا فقط تبدیل به آبی می‌شدن که‌بودن توی زمین نفوذ می‌کرد، زیر خاک جریان پیدا‌کوچک می‌کرد تا دوباره تبدیل به یه رودخونه بشه.
و دوباره‌هیچ تبدیل به‌بی‌فایده آسمون بشه.
لحظه‌ای که فهمید آسمون و زمین‌سقوط به هم متصل هستن، تایجی درون‌باورنکردنی‌ای دانتیان چون-و شروع به جهش بزرگی کرد.
تک‌چشم چون-و تک‌تک‌این‌طور قطرات بارون رو‌طرز در بر گرفت.
و تمام‌شکل‌گیری قطرات بارون‌همون متوقف شدن.
شوووک... شمشیر‌هیچ قطرات بارون‌بی‌فایده رو شکافت.
اگر چی شمشیر‌قطرات بود، دایره قطعا توسط‌چرا باد شمشیر متلاشی می‌شد.
اما این بار، تا‌کوچک زمانی که به شمشیر‌بزرگ برخورد کنه، دست‌نخورده باقی موند.
چی شمشیر.
با درک تایجی‌وجه و گسترش دنیایش،خرد حالا شمشیر پاسخ می‌داد.
شمشیر چون-و‌تماشای یین و یانگ‌حال رو ترسیم کرد.
چرا یین و یانگ‌کوچک وقتی با هم هماهنگ می‌شن،نظر یه دایره رو شکل می‌دن؟
در نهایت، دایره چیه؟
مرد تک‌چشم به‌وجه دنبال کردن مسیر‌خرد شمشیر ادامه داد.
این یه رقص شمشیر‌بارونی بود که اصل عمیق‌این‌طور تایجی رو در خودش داشت.
ناگهان، چون-هی که با تنقلات‌تنها اومده بود، اتفاقی رقص شمشیر‌می‌رسیدن برادر کوچیک‌ترش، چون-و رو دید.
چیزی که روی نوک‌همون شمشیر چون-و شکل گرفته بود،قطرات بدون شک چی شمشیر بود.
اون چترش رو پایین گذاشت و‌خرد تصمیم گرفت تا زمانی که این‌اول روشنگری تموم بشه، همون‌جا نگهبانی بده.
وقتی رقص شمشیر روان و شناور تایجی تموم شد‌کوچک و چون-و چشمش رو باز کرد، هیونگش که تا مغز‌پراکنده استخوان زیر بارون خیس شده بود، داشت براش دست می‌زد.
«تبریک می‌گم چون-و! تو جیانگهو تو‌طرز همچین مواقعی معمولاً می‌گن: "دستاورد بزرگت‌صحنه رو تبریک می‌گم." یه همچین چیزی، نه؟»
برای چون-و، هیونگش هنوزم‌همون آدمی بود که چیزهای‌تماشای عجیب و غریبی می‌گفت.
«هیونگ، این‌طوری سرما می‌خوریا.»
«نمی‌خورم. انرژی درونی من...»
در حالی که دوباره داشت‌تنها تظاهر به قوی بودن می‌کرد، این‌حتی بار چون-و بلافاصله جوابش رو داد.
«حتی استادمون، امپراتور‌انگار مشت هم سرما‌یکی می‌خوره، می‌دونی که؟»
«هاها، مچم رو گرفتی.»
سرماخوردگی رو به نوعی می‌شه به‌سقوط عنوان علائمی توصیف کرد که مجموعه‌ای از‌بزرگ ویروس‌های مختلف رو دور هم جمع می‌کنه.
با اینکه اساتید هنرهای رزمی کمتر از آدم‌های‌بزرگ عادی بهش مبتلا می‌شن، اما سیستم ایمنی ماورایی خاصی‌نوک ندارن که اون‌ها رو در برابر سرماخوردگی ایمن کنه.
اگه همچین چیزی ممکن بود، ارشدهای‌یکی فرقه‌های بزرگ هرگز مجبور نمی‌شدن برای‌سقوط بیماری‌هاشون به عمارت پزشکی مراجعه کنن.
در واقع، موارد زیادی وجود داشت که از‌اونا روی لجبازی مقاومت می‌کردن تا اینکه بیماری تبدیل به‌بارونی ذات‌الریه می‌شد و تازه اون موقع دنبال کمک می‌گشتن.
«بیا به افتخارت‌قطرات یه کم تنقلات بخوریم...چرا همم، همشون خیس شدن.»
سبد رو با چتر پوشونده‌تنها بود، اما بازم خیلی وقت‌می‌رسیدن بود که بیرون ایستاده بود.
«هیونگ، چند وقته اونجا ایستادی؟»
«همین الان رسیدم.»
این رو گفت،قطرات اما موهای هیونگش‌سقوط کاملاً خیس آب بود.
بالاخره، یه سرفه‌این‌طور از دهن جین‌طرز چون-هی در رفت.
«دیدی؟ داری سرفه‌انگار می‌کنی چون خیلی‌یکی وقته این بیرون موندی!»
هیونگش اصلاح‌ناپذیر بود.
«هه هه هه. چیزی که‌حال از این مهم‌تره اینه که‌تنها تو به قلمرو دگرگونی رسیدی.»
«فهمیدم، پس‌چرا بیا زودتر‌کوچک بریم. هیونگ!»
چون-و چتر رو بالا‌همون برد و روی سر‌تماشای هیونگ خیس آبش نگه داشت.
بدنش از قبل خیس شده بود،خرد پس این کار معنی خاصی نداشت،اول اما بازم قلبش براش به درد اومد.
«هه هه‌تماشای هه... چون-و به‌حال قلمرو دگرگونی رسید.»
هیونگش که از همه‌کوچک باهوش‌تر بود، فقط برای‌بزرگ امروز مثل یه احمق می‌خندید.
با دیدن این حالتش،همون چون-و نمی‌دونست باید چی‌کار کنه‌قطرات و زبونش بند اومده بود.
جین چون-هی که از خوشحالی تو پوست خودش نمی‌گنجید،شکل‌گیری کل روز رو می‌چرخید و مدام می‌گفت که چون-و‌حال به قلمرو دگرگونی رسیده و مثل آدم‌های ساده‌لوح می‌خندید.
عجیب‌ترین هیونگ دنیا.
این یه‌چرا روز فراموش‌نشدنی تو‌تنها زندگی چون-و بود.
۰۳۰. نتوانست‌شکل‌گیری دلبستگی ماندگار‌همون را برباید
چون-و و ساما هیون برگشتند.
حالا که هر دو به قلمرو‌سقوط دگرگونی صعود کرده بودن، باید هنرهای‌باورنکردنی‌ای مخفی فرقه‌های خودشون رو یاد می‌گرفتن.
علاوه بر این، جین چون-هی‌تنها تو هدف دومش موفق شده‌می‌رسیدن بود: کاهش میزان هدررفت استرپتومایسین.
مقالاتی که قبل از سقوط به‌یکی این سیاره دنیای رزمی روی زمین‌سقوط خونده بود، کاملاً مفید واقع شده بودن.
«همم، خیلی خوب‌وجه می‌شد اگه می‌تونستم اینجا‌تنیدن از آرایش‌ها استفاده کنم...»
جادوگری به‌تماشای خود شخص‌بارونی بستگی داشت.
مشکلش این بود که با تمرین‌طرز نمی‌شد پیشرفتش داد؛ فقط کسانی که‌صحنه استعداد ذاتی داشتند می‌تونستند ازش استفاده کنند.
اگه فقط به یوهو دستور می‌داد که‌بودن تولید انبوه رو به عهده بگیره، جین‌این‌طور چون-هی روز بعدش لت و پار می‌شد.
حتی الان که به‌بی‌فایده قلمرو دگرگونی رسیده بود،اونا مشت‌های یوهو حسابی دردناک بود.
«اگه فقط بتونم وادارش‌بارونی کنم کار کنه، می‌تونم‌این‌طور دو برابر الانم کتک بخورم.»
روزهایی که یقه‌اش رو می‌گرفتند، کتک‌طرز می‌خورد، فحش می‌شنید، دوباره یقه‌اش رو‌صحنه می‌گرفتند، کتک می‌خورد و فحش می‌شنید.
تو این رابطه دیوانه‌وار که‌اول پر از خشونت بود، جین چون-هی‌حال مثل زالو به یوهو چسبیده بود.
در واقع،هیچ جین چون-هی رفت‌قطعات سراغ مرحله بعدی.
داشت به این‌قطرات فکر می‌کرد که چطور‌چرا به تولید انبوه برسه.
«سعی کردم تو عمارت پزشکی‌تنها دنبال آدم‌هایی بگردم که استعداد جادوگری‌حتی داشته باشن... اما تعدادشون خیلی کمه.
برای شروع تولید‌انگار تجاری، این تعداد‌یکی به طرز خنده‌داری کمه.»
و پیدا کردنشون‌وجه بین مردم عادی‌خرد هم غیرممکن بود.
درست همون‌طور که هنر الهی پنج عنصر به‌این‌طور عنوان موتور مخزن کشت پنی‌سیلین عمل می‌کرد، استرپتومایسین هم‌صحنه به مهارت تو هنر الهی پنج عنصر نیاز داشت.
«پیدا کردن پزشکان عمارت که بتونن تو دوران تولید انبوه پنی‌سیلین به‌صحنه مرحله یخِ هنر الهی پنج عنصر برسن به اندازه کافی سخت بود، حالا‌بارون از کجا باید آدم‌هایی رو پیدا کنم که استعداد جادوگری هم داشته باشن...»
باید سعی کنم جنگجویان دهن‌قرص‌اول رو پیدا کنم و کار‌بارونی رو کاملاً بینشون تقسیم کنم؟
اگه این‌طور می‌شد، او و یوهو‌خرد باید مدیریتشون می‌کردند. هرچند زیاد شدن‌اول حجم کار خود جین چون-هی مشکلی نبود...
اما عمراً یوهو ساکت‌بارونی می‌نشست تا زیاد شدن‌این‌طور کار خودش رو تماشا کنه.
«اگه از اون آدم‌هایی بود‌تنها که می‌شد با حقوق بیشتر‌می‌رسیدن راضیش کرد، خیالم راحت می‌شد.»
مشکل این بود که یوهو با وفاداری به‌تماشای اربابش و یه جور قرارداد (؟) بین خودشون‌تنها دو تا کار می‌کرد، نه با حقوق ماهانه.
اگه معجزه‌ای هم وجود داشت، این بود که‌اونا مهارت‌های آشپزی جین چون-هی اخیراً پیشرفت چشمگیری کرده بود‌بارونی و یوهو هم کم‌کم داشت با غذا خام می‌شد.
«گوشت گاو خام دوست داره.
یوهو رو می‌گم...»
تو زمین مدرن، گاوها با کنترل بیماری خوبی پرورش داده می‌شن، برای همین خوردن گوشت‌کوچک خام گاو مشکلی نداره (البته احتمال بروز مشکل صفر نیست و بعضی قسمت‌ها خطرناک‌تر از‌دونه بقیه‌ان)، اما با در نظر گرفتن بهداشت و روند توزیع این دوران، کار یکم خطرناکیه.
اما به دلایلی،وجه این پسر نیازی‌خرد نبود نگران انگل‌ها باشه.
احتمالاً شبیه هوانگ‌گو یا تاندرکوئیک‌حال بود که می‌تونستن هر گوشت خامی‌طرز رو بدون نگرانی از انگل‌ها بخورن.
به هر حال، به‌کوچک نظر می‌رسید این یوهو‌بزرگ اصلاً انسان نبود، مگه نه؟
برای همین، بیشتر‌انگار از همه جگر خام‌بودن گاو رو دوست داشت.
البته، چه تو دنیای رزمی و‌خرد چه تو زمین، اگه درست آماده‌اول نشه، خوردنش برای انسان‌ها خیلی خطرناکه.
«گوشت خام‌تماشای رو بهتره‌بارونی با گلابی خورد.
و یه زرده تخم‌مرغ تازه.»
وقتی یه گاو می‌گرفت و همون موقع براش‌تماشای آماده می‌کرد، یوهو با قیافه‌ای ناراضی یه تیکه‌تنها گوشت خام رو با یه لیوان مشروب می‌خورد.
با این فکر که‌بی‌فایده ممکنه فقط خوردن گوشت‌اونا خام دلش رو بزنه.
یه بار از هنر تولید آتش استفاده کرده بود تا‌تنها فقط سطحش رو کمی کباب کنه و بذاره آب گوشت‌شدنشون به خوردش بره، و یوهو اون رو هم با ولع خورد.
البته، این به اون معنی نبود که دیگه یقه‌نظر پروفسور جین رو نمی‌گرفت، اما تا وقتی که به کار‌دونه کردن ادامه می‌داد، همین هم به اندازه کافی راضی‌کننده بود.
«همم، یوهو هنوز هم ترسناکه.»
نکته مهم این‌وجه بود که ترسش‌خرد رو بروز نده.
جلوی یوهو، بهتر بود جین‌حال چون-هی مثل آدمی به نظر برسه‌طرز که سیستم ترسش کلاً پاک شده.
مدیرکل یو کسی بود‌کوچک که حتی چهار رئیس‌بزرگ سالن هم ازش حساب می‌بردند.
او از همون لحظه اولی که با چنین‌تماشای حریفی روبرو شده بود تا همین الان، طوری‌تنها رفتار کرده بود که انگار اصلاً نمی‌دونه ترس چیه.
وگرنه، داشتن یه‌وجه رابطه برابر برای‌خرد همیشه غیرممکن می‌شد.
نه. شاید‌تماشای هم نقش‌بارونی بازی نمی‌کرد.
چون فکر‌چرا می‌کرد کشت باکتری‌تنها از ترسیدن مهم‌تره.
اصلاً اگه ترس تو اولویتش‌اول بود، تو جریان حادثه یائو‌بارونی تیان‌جون خودش رو طعمه نمی‌کرد.
بیا آدم‌ها رو نجات بدیم.
در مواجهه با این هدف، جین‌سقوط چون-هی با چنان جسارتی عمل می‌کرد‌باورنکردنی‌ای که حتی خودش رو هم غافلگیر می‌کرد.
«فعلاً... بهتره‌چرا حجم کار‌کوچک رو زیاد نکنم.
برای مدتی،شکل‌گیری بهتره فشار کار‌اول رو پایین بیارم.»
گذشته از یوهو، باید‌بی‌فایده مراقب تعادل بین کار و‌شکل‌گیری زندگی پزشکان عمارت هم می‌بود.
و به این ترتیب،بارونی جین چون-هی شروع کرد‌این‌طور به تنظیم کردن فشار کاری.
«احتمالاً باید سه‌این‌طور تا گاو بگیرم و‌باورنکردنی‌ای گوشتشون رو بدم بخورن.»
از اونجایی که‌انگار یوهو عاشق گوشت‌یکی خامه، حتماً خوشش میاد.
و این‌گونه،هیچ یه روز آرام‌قطعات دیگه سپری شد.
پزشکان عمارت به سلامتی‌شون‌بارونی رسیدند و جین چون-هی‌این‌طور هم مراقب سلامتی خودش بود.
یوهو گوشت گاو رو خورد،تنها اما حتی یه کلمه هم‌می‌رسیدن از جین چون-هی تشکر نکرد.
با این حال، با دیدن اینکه‌یکی برخلاف همیشه تا آخرش رو با‌سقوط اشتها خورد، به نظر می‌رسید که راضیه.
به لطف همین‌وجه موضوع، آشپز هم حس‌تنیدن کرد زحماتش نتیجه داده.
همون موقع بود‌قطرات که یهو ها-ریون اومد‌چرا تا هیونگش رو ببینه.
«ها-ریون!»
جین چون-هی‌هیچ دم ورودی منتظر‌قطعات یهو ها-ریون موند.
اون پایین، یهو ها-ریون فقط مثل یه‌چرا نقطه دیده می‌شد، اما با دیدنش خوشحال‌نظر شد و با اشتیاق براش دست تکون داد.
«همم، ایلکانه برای انجام‌کوچک کارهای بیرون رفته، پس دقیقاً‌نظر تو بهترین زمان ممکن اومد.»
هنوز وقتش نرسیده بود‌همون که یهو ها-ریون و‌تماشای ایلکانه با هم روبرو بشن.
برای اینکه ایلکانه بتونه‌بی‌فایده دست راست یهو ها-ریون‌اونا بشه، باید قوی‌تر می‌شد.
یهو ها-ریون که تو فاصله دور‌سقوط مثل یه نقطه به نظر می‌رسید،باورنکردنی‌ای دستش رو بالا آورد و تکون داد.
به نظر می‌رسید‌این‌طور اون هم جین‌طرز چون-هی رو دیده.
تو همون لحظه، یهو ها-ریون‌اول که فقط یه نقطه بود،بارونی به سرعت بزرگ و بزرگ‌تر شد.
عجب تکنیک حرکتی فوق‌العاده‌ای!
«هیونگ.»
«... تو از‌این‌طور هنر کوچک کردن‌طرز زمین استفاده می‌کنی؟»
«... همم؟»
به نظر می‌رسید‌وجه مثل همیشه به‌خرد طرز مسخره‌ای قویه.
جین چون-هی با‌قطرات یهو ها-ریون به‌سقوط سبک کره‌ای احوالپرسی کرد.
«خب، غذا خوردی؟»
«فکر کنم شام دیشب‌همون آخرین وعده‌ام بود؟ اما‌تماشای راستش خیلی هم گرسنه نیستم.»
«دو وعده غذا‌وجه نخوردی. این‌طوری نمی‌شه. اول‌تنیدن بیا یه چیزی بخوریم.»
روز قبل یکم گوشت گاو رو مزه‌دار کرده بود‌کوچک تا به این پسر بده، برای همین تصمیم گرفت‌شدن بعد از مدت‌ها یه مهمونی دنده‌کباب زغالی راه بندازه.