چپتر 850: چپتر 850
0جین چون-هی با خودش فکر‌حسابی کرد: «همون‌طور که انتظار می‌رفت، زمین‌اون و جیانگهو اساساً جاهای متفاوتی هستن.»
اخلاقیات این دوره‌مثبتشون و زمانه یه‌خونه کم عجیب‌وغریب بود...
چیزهایی مثل جیانگشی رو می‌شد‌درک از جسد اعضای خانواده خودشون‌آدم یا جسدهایی که می‌خریدن، درست کرد.
تا زمانی که دست به کارهای پلیدی مثل‌بچه‌های دزدیدن مردم عادی یا قربانی کردن انسان‌ها نمی‌زدن،رزمی‌کار در کمال تعجب جزو جناح متعارف به حساب می‌اومدن.
این به خاطر کارکرد مثبتشون بود که کسایی‌علاوه رو که دور از خونه می‌مردن، برای یه‌تبدیلش مراسم تدفین درست و حسابی به زادگاهشون برمی‌گردوندن.
علاوه بر این.
«حتی اگه اون جونگ-مو واقعاً مرده باشه‌رزمی‌کار و تبدیلش کرده باشن به یه جیانگشی،هضم ما هیچ حرفی نمی‌تونیم در موردش بزنیم.»
این‌طور نبود که یه اون‌دیگه جونگ-موی زنده رو به زور‌تبدیل کشته باشن تا ازش جیانگشی بسازن.
با رضایت‌برای خودش، این کار‌حسابی کاملاً امکان‌پذیر بود.
توی یه جامعه کنفوسیوسی که همه شمشیر به دست بودن،تدفین نمی‌دونستم چرا همچین چیزی ممکنه، اما همون‌طور که خانواده تانگ‌مرده سیچوان جزو جناح متعارف بود، خانواده اون جینجو هم همین‌طور بود.
با اینکه جزو جناح متعارف بودن، همیشه برای ساختن جیانگشی‌آدم جسدهای اهدایی از خانواده‌های دیگه می‌گرفتن، اما اینکه بگن «ما‌هست بچه‌های خودمون رو تبدیل به جیانگشی نمی‌کنیم...» یه کم عجیب می‌شد.
«هنوز هم‌جسدهای درک دیدگاه یه‌دیگه رزمی‌کار خیلی سخته.»
برای یه آدم‌مراسم مدرن، این چیزها‌زادگاهشون واقعاً قابل هضم نبود.
«تازه توی بعضی از رمان‌های رزمی، دنیاهایی هست که‌مراسم وقتی تسلط یه نفر روی تکنیک‌های جیانگشی بیشتر می‌شه، خودش‌واقعاً هم تبدیل به جیانگشی می‌شه، پس این قضیه کاملاً ممکنه.»
با این‌نمی‌کنیم حال، یه‌هنوز مسئله‌ای وجود داشت.
«هیچ اثری از‌اهدایی اون غرور گذشته اون‌بگن جونگ-مو نمی‌بینم. واقعاً خودشه؟»
مهم نیست یه نفر چقدر‌حسابی روی تکنیک‌های جیانگشی مسلط بشه، مگه‌اون می‌شه شخصیتش از اساس تغییر کنه؟
«...»
جین چون-هی که تا اینجا به‌دیدگاه قضیه فکر کرده بود، کمی عود‌چیزها از توی اتاق برداشت و روشنش کرد.
بعد، یه‌جسدهای مجسمه گلی شبیه‌دیگه روباه جلوش گذاشت.
بهش می‌گفتن مجسمه گلی یوهو.
ساما هیون با دیدن‌کسایی اون صورت زشت و‌برای سیب‌زمینی‌شکلش کمی اخم کرد.
چون-و پرسید:
«هیونگ، اون چیه؟»
«جاشی گفت... این مجسمه گلی توش یه جور‌علاوه تشویق داره، برای همین باید موقع خواب بذارمش کنارم.کرده می‌خوام یه آرایش ساده اینجا راه بندازم و بخوابم.»
«مشکلی پیش نمیاد؟»
«نه. من لوله کشیدن‌هنوز به رگ روحی بقیه‌خیلی رو از استادم یاد گرفتم.»
«...قاتل دیوانه فلس خونین‌خانواده‌های از همون برای آتیش‌بچه‌های زدن چیزها استفاده نمی‌کرد؟»
«آره. یه زمانی استادم از کینه‌توزی بقیه حسابی‌علاوه شاکی شده بود. می‌خوام یه آرایش انگلی مستقر کنم.کرده رگ روحی خانواده اون جینجو به نظر... بدک نمیاد.»
ساما هیون که‌مثبتشون مات و مبهوت‌خونه مونده بود، گفت:
«واو... این دیگه خیلی بی‌رحمانه‌ست.»
به زبون مدرن، مثل این بود‌می‌گرفتن که یه مهمون با خودش پتوی برقی‌هنوز بیاره و برق میزبان رو بالا بکشه.
اگه از قبل گفته بود مشکلی نداشت، اما اینکه‌حتی بدون هیچ حرفی بزنیش به برق و بگیری بخوابی،باشن قطعاً باعث می‌شد میزبان یه حس ناخوشایندی بهش دست بده.
تازه، این کار بیشتر‌کسایی شبیه زالو انداختن بود‌برای تا استفاده از پتوی برقی.
علاوه بر این، یه خونه تو‌دیدگاه این دوره و زمانه ارزش و اعتبار‌قابل متفاوتی نسبت به یه خونه مدرن داشت.
خونه فضایی بود که پدر، مادربزرگ، جده و جد‌خودمون بزرگ توش زندگی کرده بودن و همون جایی بود که‌آدم یه نفر توش به دنیا می‌اومد و همون‌جا هم می‌مرد.
همچنین جایی بود که‌تدفین روح و اراده فرد‌علاوه توش به ارث می‌رسید.
در بین همه این‌ها، رگ‌دور روحی چیزی بود که برای‌تدفین یه خانواده رزمی ارزش ویژه‌ای داشت.
رگ روحی که نسل به نسل منتقل‌رزمی‌کار می‌شد، مهم‌ترین چیز برای یه خانواده معتبر بود،تازه چیزی شبیه به خود پایه‌ها و اساس خانواده.
از طریق همین زمین بود که خانواده‌بگن رشد می‌کرد و بچه‌ها اولین پرورش چی‌درک خودشون رو تجربه می‌کردن و بزرگ می‌شدن.
این موضوع نه‌تنها برای‌تدفین خانواده‌های معتبر، بلکه برای فرقه‌ها‌حتی و تائوئیست‌ها هم صدق می‌کرد.
با این حال، جین چون-هی با‌خونه کمال آرامش آماده می‌شد تا یه لوله‌برمی‌گردوندن بندازه توی رگ روحی خانواده اون جینجو.
«خب، شروع کنیم؟ هوووش!»
با دیدن‌جسدهای این حرکت‌خانواده‌های ظالمانه، چون-و پرسید:
«هیونگ... نگرانم که این کار‌حسابی بی‌ادبی باشه. اینو استادت اختراع‌اگه کرده؟ یا بنیان‌گذارتون به وجودش آورده؟»
با اینکه مؤدبانه حرف‌کسایی می‌زد، اما چون-و هرچیزی‌برای که باید می‌گفت رو گفت.
اون خیلی رک داشت می‌پرسید‌درک که آیا مشکل از اساس خانواده‌مدرن جگال بوده یا خود جگال لین.
جین چون-هی گفت:
«بنیان‌گذارمون! اون گفت!مراسم انجام این کار‌زادگاهشون هیچ مشکلی نداره!»
«...»
«و استادم!نمی‌کنیم اون! یه بار‌درک دیگه ارتقاش داد!»
«...و تو هیونگ، داری‌خانواده‌های یه آرایش رو توی‌بچه‌های یه آرایش دیگه می‌سازی، درسته؟»
«چرا؟ مشکلی هست؟»
«آه، فکر کنم مشکلی نیست،دور هیونگ. حداقل برای من. می‌تونی انجامش‌حسابی بدی. هرچی باشه باید زنده بمونیم.»
اگه گیر می‌افتادن قطعاً یه دعوای حسابی‌رزمی‌کار و دیوانه‌وار راه می‌افتاد، اما این‌طور نبود‌هضم که کسی بمیره، پس مشکلی نبود، مگه نه؟
تازه، توی شخصیت جگال لین نبود که تو‌بچه‌های اینجور مسائل کم بیاره، و اونا هم از‌رزمی‌کار همون اول با خانواده اون جینجو صمیمی نبودن.
«فرقه وودانگ ما هم از خانواده‌زادگاهشون اون جینجو خوشش نمیاد. ما گاهی اوقات‌واقعاً سر کسب‌وکار مراسم تدفین باهاشون درگیر می‌شیم.»
«...شخصیت چون-و هیونگ‌مثبتشون رو ببین~ اینه‌خونه یه تائوئیست واقعی~»
«با این حال، چون-و. اگه گیر افتادیم، تو‌خیلی وانمود کن که هیچی نمی‌دونی. فقط بگو نمی‌دونی‌بعضی برادر بزرگترت چیکار کرده. ممکنه برات دردسر بشه.»
بعد، جین‌جسدهای چون-هی از‌خانواده‌های ساما هیون پرسید:
«هیون. تو مخالفی؟»
«برادر بزرگ. من از جناح‌دور غیرمتعارف هستم. و فکر می‌کنم‌تدفین مراسم‌های تدفین بودایی خیلی هم خوبن~»
«بسیار خب. از‌عجیب توافق گرم و‌دیدگاه صمیمانه همه‌تون ممنونم.»
به این‌جسدهای ترتیب، برادرها آرایش‌دیگه رو برپا کردن.
«راستی، هیونگ. اگه می‌خواستی‌تدفین این کار رو بکنی،علاوه بهتر نبود اصلاً نمی‌اومدیم؟»
با حرف ساما‌مثبتشون هیون، جین چون-هی‌خونه سرش رو تکون داد.
«با این حال، من در مورد جیانگشی کنجکاو بودم. اگه معلوم بشه که‌قابل این فقط شک و تردید من بوده، موضوع خوبی برای یه پایان‌نامه می‌شه.بیشتر و اگه... اگه چیزی باشه که نگرانم کنه. کار درست اینه که ریشه‌کنش کنیم.»
چشم‌های جین چون-هی آبی شد.
رنگی بود‌برای که حس‌تدفین زهرآگینی داشت.
روز بعد.
شب آروم گذشته بود.
هیچ قاتلی نیومد و‌تدفین روستایی‌های خوب هم تو‌علاوه شب تبدیل به هیولا نشدن.
نه خبری از هنرهای رزمی‌دور بود، نه جادوگری؛ می‌شد گفت‌تدفین یه روز واقعاً پرآرامش بود.
تا زمانی که یه خدمتکار اومد تا اونا رو برای صبحانه راهنمایی‌چیزها کنه، جین چون-هی سریع همه‌چیز رو جمع کرده بود و حتی هوای‌روی اتاق رو هم عوض کرد و یه جرم بی‌نقص رو به سرانجام رسوند.
خانواده اون جینجو در سطح خانواده نامگونگ نبود که مجسمه‌های‌تبدیل یشم آبی توش بخشی از یه آرایش باشن و بچه‌ها‌مدرن روی یه مجسمه ببر طلایی اسم نامگونگ گوم-سام رو بذارن.
اما همچنان‌برای حس و‌تدفین حال باشکوهی داشت.
شاید به این خاطر که کسب‌وکار اصلی‌شون مراسم تدفین و‌تدفین آبجوسازی بود، سقف‌ها همه سیاه بودن و دیوارها سفید، یه‌مرده خونه سنتی که واقعاً نشون می‌داد کلاس و اصالت یعنی چی.
از اونجا، به سمت‌هنوز سالن غذاخوری که مخصوص‌خیلی مهمان‌های افتخاری بود حرکت کردن.
یه عمارت‌جسدهای باشکوه خودش‌خانواده‌های رو نشون داد.
«می‌تونید غذاتون‌برای رو اینجا‌تدفین میل کنید.»
«...واو.»
کنار عمارت، یه‌عجیب برکه آینه‌مانند هم‌دیدگاه به چشم می‌خورد.
وقتی جین چون-هی با قلبی شاد به‌بگن جلو قدم برداشت، پیرمردی رو دید که از‌دیدگاه قبل توی عمارت نشسته بود و انتظار می‌کشید.
ساما هیون گفت:
[این مشت‌کارکرد خونین جیانگشی،کسایی اون گون هست.
هیونگ.
می‌شناسیش، درسته؟]
[می‌شناسمش.
چند باری‌کارکرد توی کارهای‌کسایی اتحاد رزمی دیدمش.]
او رئیس خانواده جینجو‌هنوز اون و یکی از‌خیلی صد استاد برتر جیانگهو بود.
[می‌گن مهارت‌های رزمی‌اش در حد هشت‌می‌گرفتن پادشاه از بین شانزده استاد بزرگ جیانگهوئه،هنوز اما نتونست به هشت پادشاه ملحق بشه.
در گذشته به عنوان کسی شناخته می‌شد‌برمی‌گردوندن که در سطح ده استاد بزرگ بود،مرده اما موج‌های جدیدی تو رودخانه یانگ‌تسه بلند شده.
و اخیراً هم‌مثبتشون مهارت‌هاش رو تو‌خونه دنیای بیرون نشون نداده.]
او مردی بود که «هنر جیانگشی روح‌رزمی‌کار رویایی»، هنر رزمی منحصربه‌فرد خانواده جینجو اون‌هضم رو تا اوج خودش تسلط پیدا کرده بود.
ساما هیون‌جسدهای به توضیحاتش‌خانواده‌های ادامه داد:
[بنابراین بدن اون مثل یک بدن تخریب‌ناپذیر الماسی می‌مونه‌حتی و هنر نخل ارواح که با چی حقیقی روح‌باشن رویایی خودش آزاد می‌کنه، به شرورانه و مخرب بودن معروفه.
خیلی ازش تعریف می‌شه، اما...]
مشکل این بود که... رنگ و روش پریده‌خیلی بود و قطعا شبیه یک جسد به نظر‌بعضی می‌رسید، اما چشماش تیز و پر از زندگی بودن.
«هرچند اون جونگ-مو‌اهدایی که دیروز دیدم کاملا‌بگن شبیه یه جسد بود.»
اون گون با‌مراسم مشت و کف‌زادگاهشون دست ادای احترام کرد.
«خوش اومدید. استاد‌مثبتشون جوان عمارت جین. خیلی‌می‌مردن وقته همدیگه رو ندیدیم.»
«خیلی وقته،نمی‌کنیم رئیس خانواده.هنوز حالتون خوب بوده؟»
«خوب بوده‌ام. این دو نفری که همراهت هستن‌بچه‌های باید ارباب جوان خاندان هائو و امپراتور مشت‌رزمی‌کار وودانگ باشن، برادران قسم‌خورده استاد جوان عمارت جین.»
با این‌برای حرف‌ها، ساما‌تدفین هیون پوزخند زد.
«ساما هیون، ارباب جوان خاندان هائو‌خونه و یک تازه‌کار در دنیای رزمی،زادگاهشون به رئیس خانواده اون ادای احترام می‌کنه.»
«یکی از شاگردان فرقه‌هنوز وودانگ به رئیس خانواده‌خیلی اون ادای احترام می‌کنه.»
اون گون‌جسدهای سرش رو‌خانواده‌های تکون داد.
«نیازی به این همه تشریفات نیست. اما دلیل‌علاوه اینکه با دو برادر قسم‌خورده‌ات اومدی چیه؟ خانواده‌تبدیلش من استاد جوان عمارت جین رو دعوت کرده بود.»
همون‌طور که انتظار می‌رفت،کسایی سوال اینکه چرا بار اضافه‌مراسم با خودش آورده مطرح شد.
جین چون-هی سریع حرف‌هایی‌هنوز که آماده کرده بود‌خیلی رو به زبون آورد:
«برادران قسم‌خورده‌ام در وسط‌خانواده‌های تمریناتشون هستن، برای همین با‌خودمون هم سفر می‌کنیم. مشکلی هست؟»
«همم... می‌پرسی مشکلی هست؟ این می‌تونه یه مشکل باشه. این به این‌جونگ معنی نیست که برادران قسم‌خورده‌ات هم رازهای خانواده من رو می‌بینن؟ نمی‌دونی‌این‌طور که سرک کشیدن تو تمرینات هنرهای رزمی یه فرقه دیگه جرم بزرگیه؟»
به عبارت دیگه، دیدن جیانگشی‌دور جدید تو همون سطح دزدیدن‌تدفین هنرهای رزمی یه فرقه دیگه بود.
رئیس خانواده‌نمی‌کنیم اون ریشش‌هنوز رو نوازش کرد.
شبیه جسدی بود‌اهدایی که داره ریش‌می‌گرفتن خودش رو نوازش می‌کنه.
اون گون گفت:
«این دردسرسازه. خیلی دردسرسازه...»
«برادران قسم‌خورده من می‌تونن‌هنوز تو آزمایش جیانگشی جدید‌خیلی شرکت نکنن، مگه نه؟»
اون گون گفت:
«حتی با این وجود. اطلاعات می‌تونه از‌برمی‌گردوندن طریق تو نشت کنه. همم... این دردسرسازه. در‌باشه این صورت، باید شرایط رو کمی تغییر بدیم.»
حرف‌های اون گون نشون‌دهنده نگرانیش از این‌می‌مردن بود که شاید جین چون-هی اطلاعات مربوط‌علاوه به جیانگشی رو به برادران قسم‌خورده‌اش لو بده.
هر دو طرف می‌دونستن‌هنوز که گفتن چیزی مثل "داری‌سخته می‌گی بهم اعتماد نداری؟" بی‌معنیه.
«من اجازه مشاهده رو می‌دم.دیگه در عوض، حق سهم گیاهان‌تبدیل دارویی رو پنجاه درصد کم می‌کنم.»
این پیرمرد عجب خسیسیه.
اون‌ها رو از ورود منع نکرد، بلکه به فکر‌مراسم این افتاد که از این فرصت برای صرفه‌جویی در‌جونگ هزینه‌ها استفاده کنه؛ اون واقعا یه رئیس خانواده معمولی نبود.
احتمالا با خودش فکر کرده بود تا زمانی‌خیلی که اون دو نفر نخوان خودشون جیانگشی بسازن،بعضی فقط با نگاه کردن چیز زیادی دستگیرشون نمی‌شه.
و حتما این رو هم در نظر گرفته بود‌خودمون که هیچ راهی برای جلوگیری از جین چون-هی وجود‌سخته نداره که چیزهایی که دیده رو به برادراش نگه.
[واو.
خانواده جینجو اون تو آینده هم‌خونه پول خوبی به جیب می‌زنه~ جای‌زادگاهشون تعجب نیست که با وودانگ درگیر شدن.]
انتقال صدای ساما هیون‌هنوز مثل یه گروه کر‌خیلی تو ذهنش طنین انداخت.
جین چون-هی با چهره‌ای‌خانواده‌های بی‌تفاوت، با آرامش به‌بچه‌های حرف زدن ادامه داد:
«این یکم...برای لطفا فقط ده‌حسابی درصد کمش کنید.»
«چهل درصد.»
«سی درصد.»
«بسیار خب.جسدهای بیست و‌خانواده‌های پنج درصد.»
«قبوله.»
«...همف... دکتر‌کارکرد الهی کوچک،کسایی تو... خیلی سخت‌گیری.»
جین چون-هی پوزخند زد.
«منظورتون چیه؟جسدهای من که خیلی‌دیگه مراعاتتون رو کردم.»
«چاره‌ای ندارم.برای ما طرفی هستیم‌حسابی که نیاز داریم...»
رئیس خانواده‌کارکرد اون گون،کسایی نوچی کرد.
«پس بیاین اول غذا‌هنوز بخوریم. برای انجام آزمایش باید‌سخته حسابی غذا بخوریم، مگه نه؟»
روی میز غذاهای‌اهدایی لذیذ رنگارنگ و‌می‌گرفتن باشکوهی چیده شده بود.
«عالیه.»
لذت غذا خوردن مهمه.
غذای خانواده جینجو‌اهدایی اون تر و‌می‌گرفتن تمیز و مرتب بود.
چاشنی‌اش مناسب بود و‌تدفین از همه مهم‌تر، اونا استاد‌حتی درست کردن غذاهای سرخ‌کردنی بودن.
بافت ترد لایه سرخ‌شده که با گاز زدن‌برای خرد می‌شد و تو دهن آب می‌شد، و‌اگه آب گوشت غلیظی که بعدش میومد، واقعا اعتیادآور بود.
«دلم می‌خواد یاد بگیرم‌هنوز چطور غذاهای سرخ‌کردنی این‌خیلی خانواده رو درست کنم.»
بعد از تموم شدن‌خانواده‌های غذا، هر چهار نفر مستقیم‌خودمون به سمت محل آزمایش رفتن.
در حالی که رئیس خانواده اون گون‌برمی‌گردوندن راه رو نشون می‌داد، اون سه نفر‌مرده به مکالمه‌شون از طریق انتقال صدا ادامه دادن.
[اینکه به همین راحتی به یه غریبه‌می‌مردن اجازه می‌دن چیزی رو ببینه که نباید ببینه،حتی یعنی حتی اگه ببیننش هم مشکلی پیش نمیاد~]
[عجیبه، شاید فکر‌عجیب می‌کنن جیانگشی‌ها با هنرهای‌رزمی‌کار رزمی اصلی‌شون فرق دارن.
من این رو وقتی که به عنوان یه تیغه سیاه کار‌نمی‌کنیم می‌کردم فهمیدم، با اینکه به نظر می‌رسه همه جنگجوها با تمام‌قابل وجود وقف هنرهای رزمی هستن، اما طرز برخوردشون با اون متفاوته.
شاید به همین خاطر باشه،حسابی اما... رفتار این رئیس خانواده‌اگه بیشتر به جناح غیرمتعارف نزدیکه.]
احتمالا در‌کارکرد هر صورت‌کسایی اهمیتی نداشت.
اما برای چون-و، به نظر می‌رسید‌دیدگاه که این یه مسئله کاملا جدیه‌چیزها چون عمیقا تو فکر فرو رفته بود.
و دلیل خوبی هم داشت.
چون-و از فرقه وودانگ بود.
از دیدگاه وودانگ که پایه‌گذار‌دور جناح متعارف محسوب می‌شه، این‌تدفین موضوع عجیب به نظر می‌رسید.
این‌طور نبود که‌عجیب چون-و بی‌دلیل یه‌دیدگاه تیغه سیاه شده باشه.
در وهله اول، تیغه سیاه برای‌می‌گرفتن محافظت از دائو و جوانمردی بود که‌هنوز پایه و اساس وودانگ رو تشکیل می‌داد.
«هرچند که به خاطر‌تدفین کشتن هم‌شاگردی‌هاش که باهاشون سر‌حتی یه سفره می‌نشسته، انگشت‌نما شده.»
با این حال، حالا که‌دور تبدیل به پادشاه مشت شده بود،حسابی هیچ‌کس جرئت نمی‌کرد بهش لعنت بفرسته.
جین چون-هی در حالی‌هنوز که به یه درخت کاج‌سخته نگاه می‌کرد، این‌طور فکر کرد.
یه درخت قدیمی بود.
«آره.
شاید من تو‌مثبتشون مناطق بیرونی چیزهای‌خونه زیادی رو تجربه کردم.»
شروع کرد به فکر کردن درباره اینکه شاید اون جونگ-مو به‌مدرن این خاطر اون‌شکلی نشده بود که مرده، بلکه به خاطر این بود‌نفر که در حین یادگیری تکنیک‌های جیانگشی تو یه مرحله گذار قرار داشته.
شاید وقتی کاملا بهش‌خانواده‌های مسلط می‌شد، مثل رئیس‌بچه‌های خانواده، اون گون می‌شد.
جین چون-هی این‌طور فکر‌تدفین کرد و بخشی از‌علاوه نگرانی‌هاش رو کنار گذاشت.
اون‌ها به محل آزمایش رسیدن.
اون گون برگشت.
«رسیدیم. لطفا آماده بشید.»
«می‌تونم از شمشیرم استفاده کنم؟»
این یه‌کارکرد سوال نسبتا‌کسایی مغرورانه بود.
منظورش این بود که اگه بهش‌دیدگاه بگن نه، می‌تونه با دست خالی هم‌قابل بشکنتش، حتی اگه براش دردسر داشته باشه.
اون گون‌جسدهای به مرد جوان‌دیگه چشم‌آبی نگاه کرد.
اگه هر کس دیگه‌ای جرئت می‌کرد همچین‌برمی‌گردوندن حرفی بزنه، باید بهش درس عبرتی می‌داد،مرده اما مردی که جلوش بود فرق داشت.
دیوانه یکتا مردی‌مثبتشون بود که حق‌خونه داشت همچین حرف‌هایی بزنه.