چپتر 195: چپتر ۱۹۵
0جین چون-هی اول از همه قرص‌های روحی‌ای‌جان که استادش و رئیس سالن گیاهان دارویی،عادت‌های مان پا-گوک ساخته بودند را تحویل گرفت.
قبل از فرستادن آن‌ها برای‌ملاحظه خواهر و برادرهای کوچکترش، دو‌دیرینه‌اش قرص برای خودش کنار گذاشت.
یکی از‌مثل آن‌ها قرص الهی‌بیهوشی خلوص عالی بود.
این هدیه‌ای از‌جان طرف ارشد، امپراتور‌ملاحظه مشت وودانگ بود.
«امیدوارم چون-و مال‌متخصصان خودش را خوب‌مشاور مصرف کرده باشد.»
او یکی از‌نجات آن دو را‌کردن به چون-و داده بود.
تصمیم گرفت آن یکی‌متخصصان که باقی مانده بود‌جان را خودش مصرف کند.
انجام این کار‌جان حتماً فرقه وودانگ‌ملاحظه را راضی می‌کرد.
ذهن آدم‌ها‌پرستارها دقیقاً همین‌طور‌بیهوشی کار می‌کند.
این‌طور نیست که‌نجات هدیه‌ای بدهی و دیگر‌دیگران به آن اهمیت ندهی.
مگر طبیعی نیست که اگر کادوی تولدی‌مشاور که امروز داده‌ای، فردا در بازار برای‌گاهی فروش گذاشته شود، حسابی حالت گرفته شود؟
«به هر حال‌جان باید روابط خوبم‌ملاحظه را حفظ کنم.»
جراح بودن چیزی نبود‌بیهوشی که بتوانی به تنهایی‌نجات در آن عالی باشی.
این شغلی بود که در آن با‌دیگران همکاری کادر درمان بی‌شماری مثل پرستارها، متخصصان بیهوشی‌عنوان یا پزشکان مشاور، جان آدم‌ها را نجات می‌دادی.
این‌طور ملاحظه کردن‌پرستارها دیگران هر از گاهی،مشاور از عادت‌های دیرینه‌اش بود.
او فراموش نکرد که یک قرص الهی فلس سفید را‌عادت‌های به عنوان هدیه متقابل بفرستد، به همراه نامه‌ای که توضیح‌همراه می‌داد از قرص الهی خلوص عالی به خوبی استفاده کرده است.
«ارباب جوان،پرستارها این براتون‌بیهوشی دردسر نیست؟»
«دردسر؟ این‌جان چیزها همیشه یه‌ملاحظه روزی برمی‌گردن، یوهو.»
«خب، این اولین باره تو زندگیم می‌بینم کسی از فرقه وودانگ یه قرص الهی‌گاهی خلوص عالی می‌گیره و در جواب یه قرص روحی از خودش به عنوان تشکر می‌فرسته.خوبی البته، قرص الهی فلس سفید در مقایسه با قرص الهی خلوص عالی درجه پایین‌تری داره.»
«منظورت از درجه چیه! قرص‌می‌دادی الهی فلس سفید از همون‌عادت‌های اولش برای مصارف پزشکی ساخته شده!»
«پزشکی یا غیرپزشکی، اگه انرژی درونی رو به طرز چشمگیری افزایش نده،دیگران آدم‌های دنیای رزمی دست‌کمش می‌گیرن، می‌دونید که؟ از آدم‌هایی که رویای قوی‌ترین در‌نامه‌ای زیر آسمان شدن رو دارن به جای یه عمر طولانی، چه انتظاری دارید؟»
«این خیلی بی‌انصافیه، یوهو. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم قرص‌گاهی الهی فلس سفید رو که مثل بچه‌ای می‌مونه‌هدیه که با هم بزرگش کردیم، این‌قدر دست‌کم بگیری.»
با حرف‌های جین چون-هی، یوهو برای‌پزشکان لحظه‌ای با حالتی به او خیره‌کردن شد که انگار می‌خواست او را بکشد.
پروفسور جین به نگاه‌نجات غضبناک دستیارش با یک‌دیگران لبخند گرم پاسخ داد.
«بیا سخت کار‌متخصصان کنیم و بچه‌مشاور دوم رو هم بیاریم.»
استرپتومایسین.
دستیار با خودش فکر کرد‌بیهوشی که آیا این حمالی‌ها اصلاً‌می‌دادی قرار است تمام شود یا نه.
برای سه ثانیه، صدها‌نجات راه برای کشتن پروفسور جین‌گاهی را در ذهنش تصور کرد.
«اگه فقط اون گردن به‌پزشکان اندازه کف دستش رو بشکنم،ملاحظه همه این کارها تموم می‌شه…»
«هنرهای خارجی من هر‌می‌دادی روز به لطف تو‌گاهی پیشرفت می‌کنه، یوهو. هاهاها.»
جین چون-هی نامه را‌متخصصان تمام کرد و آن‌جان را مهر و موم کرد.
معمولاً، در رمان‌های هنرهای رزمی، وقتی شخصیتی چنین قرص الهی‌ای‌عادت‌های را مصرف می‌کند، قدردانی عمیقی برای این اتفاق خوش‌یمن نشان‌همراه می‌دهد و بعد برای روبرو شدن با یک دشمن بزرگتر می‌شتابد.
در وهله اول، یک‌بیهوشی جنگجوی معمولی هیچ راهی‌نجات برای جبران چنین هدیه‌ای ندارد.
شکست دادن دشمن‌نجات خونیِ ولی‌نعمت، بزرگترین‌کردن شکل جبران خواهد بود.
اما جین چون-هی فرق داشت.
«این‌طور نیست که نتوانم قرص‌می‌دادی الهی فلس سفید را بسازم.عادت‌های هیچ دلیلی برای خسیس‌بازی وجود ندارد.»
این کار ممکن‌متخصصان بود چون او‌مشاور یک پزشک بود.
در عصری که شمشیرها و‌ملاحظه تیغه‌ها به پرواز درمی‌آمدند، دارویی‌دیرینه‌اش برای جراحات داخلی ارزش قابل‌توجهی داشت.
علاوه بر این، این نسخه اولیه قرص الهی فلس سفید بود که‌کردن خودش ساخته بود، نسخه‌ای که مقرون‌به‌صرفه بودن را نادیده می‌گرفت تا فقط‌بفرستد خالص‌ترین خواص دارویی را استخراج کند، نه نسخه تولید انبوه با قیمت پایین‌تر.
برای فرقه وودانگ،جان این یک هدیه‌ملاحظه بسیار خوشایند بود.
برای قرص باقی‌مانده، او‌بیهوشی قرصی را انتخاب کرد که‌می‌دادی بیشترین چی فلز را داشت.
در گذشته، او جینسنگ جاودانه سفید را پیدا کرده و به همراه جانوران‌فلس روحی مصرف کرده بود و چی چوب خود را در میان پنج عنصر‌ارباب پر کرده بود، اما هرگز نتوانسته بود چی فلز خود را پر کند.
گیاهان روحی آغشته به چی‌بیهوشی زمین، چی چوب یا چی‌می‌دادی آتش نسبتاً راحت‌تر پیدا می‌شدند.
با این حال، در میان اکسیرهای‌ملاحظه در سطحی که جین چون-هی می‌خواست، آن‌هایی‌نکرد که حاوی فلز بودند بسیار نادرتر بودند.
این یک اصل طبیعی بود‌پزشکان که از رشد سریع با کمک‌کردن اکسیرها، نقاط ضعفی به وجود می‌آمد.
مشکل مزمن جین چون-هی این بود‌کردن که در میان پنج عنصر، فقط‌نکرد چی فلز او به شدت کمبود داشت.
و با این حال، در‌بیهوشی نبرد، فلز عنصری بود که او‌ملاحظه خیلی زیاد از آن استفاده می‌کرد.
این به خاطر هم‌افزایی‌نجات خوبی بود که با‌دیگران رعد و برقِ تاندرکوئیک داشت.
«بالاخره می‌توانم‌پرستارها این مشکل‌بیهوشی را برطرف کنم.»
پیش روی جین چون-هی، قرص الهی آهن‌دیگران سیاه قرار داشت که توسط استادش و‌سفید رئیس سالن گیاهان دارویی ساخته شده بود.
قارچ سنگی آهن سیاه قارچی بود که در‌جان مناطق معدنی که طلا در آن دفن شده بود،فراموش به خصوص در عمیق‌ترین بخش‌های رگ زمین شکوفا می‌شد.
این قارچی بود که‌نجات انرژی فلز را تا حد‌گاهی مطلق خود در بر داشت.
با این حال، همانطور که از ماهیتش پیداست، نقطه ضعفش‌ملاحظه این بود که هیچ انرژی دیگری جز فلز نداشت، که باعث‌هدیه می‌شد در مورد ساختار، بدن و هنرهای رزمی شخص سخت‌گیر باشد.
علاوه بر این، از آنجا که کوه‌هایی که‌گاهی طلا در آن‌ها دفن شده بود مرتباً توسط معدنچیان‌متقابل بازدید می‌شد، رشد آن به طور طبیعی دشوار بود.
برای برداشت این قارچ،متخصصان فرد باید مکان یک‌جان معدن طلای آینده را می‌دانست.
«استاد. شاگرد نالایق شما قبلاً‌می‌دادی تمام کوه‌های آن منطقه را‌عادت‌های با پول توجیبی‌اش خریده است.»
دقیق‌تر این بود که آن را معدن‌جان نقره بنامیم، زیرا نقره بیشتری نسبت به طلا‌دیرینه‌اش وجود داشت، اما به اندازه کافی سودآور بود.
با این حال، اگر او ناگهان فریاد می‌زد، «یک معدن نقره کشف‌نکرد شده است!»، بخش مالی فرقه شیطانی ممکن بود مثل زنبورها هجوم بیاورند، بنابراین‌است او قصد داشت در زمان مناسب آن را با پرنس ژو توسعه دهد.
«هه‌هه‌هه‌هه…!»
جین چون-هی لبخند شرورانه‌ای‌نجات زد و قرص الهی‌دیگران آهن سیاه را برداشت.
قرص روحی، به سیاهی‌بیهوشی شب، مانند ستاره‌ها با‌نجات گرد طلا پوشیده شده بود.
«بعد از خوردن این،می‌دادی یه حمله مشترک حسابی‌گاهی با تاندرکوئیک درست می‌کنم.»
واق! واق واق!
«نه، نه. نمی‌تونم هوانگ‌گو رو‌می‌دادی جا بندازم. با هوانگ‌گو هم‌عادت‌های یه حمله مشترک درست می‌کنم.»
حالا دیگر‌پرستارها هوانگ‌گو او‌بیهوشی را کاملاً می‌فهمید.
انگار که احساساتش تسکین‌می‌دادی یافته باشد، هوانگ‌گو دمش‌گاهی را به آرامی تکان داد.
دیگر از بدن تپل و‌بیهوشی گرد دوران جوانی‌اش خبری نبود؛ هوانگ‌گو‌ملاحظه اکنون فیزیک بدنی نسبتاً عضلانی داشت.
با دیدن روند تغییرات بدنش که با انباشت‌دیگران انرژی درونی و تسلط بر هنرهای رزمی به کمال‌هدیه رسیده بود، انگار هیچ فرقی با یک انسان نداشت.
با این حال، در‌بیهوشی میان ظاهر باوقارش، بدن‌نجات کوتاه و تنومندش بامزه بود.
جین چون-هی با بازیگوشی گونه‌های‌ملاحظه هوانگ‌گو را کشید و بلافاصله‌دیرینه‌اش قرص الهی آهن سیاه را بلعید.
او نفس عمیقی‌پرستارها کشید و شروع به‌مشاور پذیرش چی فلز کرد.
چی فلز‌مشاور در تمام‌نجات بدنش پخش شد.
اگر به حال خودش رها می‌شد، یا‌جان منجر به مشکلاتی از قبیل انحراف چی می‌شد‌دیرینه‌اش یا باعث می‌شد اثرات دارویی کاملاً پراکنده شوند.
انرژی درونی که از‌می‌دادی دانتیانش سرچشمه می‌گرفت، شروع به‌عادت‌های گردش در تمام بدنش کرد.
«این یک چرخه کامل و‌بیهوشی بازگشت به دانتیان، گردش بزرگ‌می‌دادی بهشتیِ پرورش چی نامیده می‌شه.»
با این حال، گردش بزرگ بهشتی نه تنها برای‌گاهی پرورش چی، بلکه برای حل کردن یک قرص روحی در‌بفرستد داخل بدن و جذب اثرات دارویی آن نیز استفاده می‌شد.
جریانی که به این شکل ایجاد شده بود، تبدیل به‌ملاحظه رودخانه‌ای شد که در بدنش می‌چرخید و در حالی که به‌هدیه پیشروی خود ادامه می‌داد، انرژی قرص الهی آهن سیاه را می‌بلعید.
در اصل، چی فلز او در میان چی حقیقی پنج‌دیرینه‌اش عنصر همیشه دچار کمبود بود، اما با ادغام شدن آن،نامه‌ای قدرت پنج عنصر شروع به رسیدن به یک تعادل بی‌نقص کرد.
گردشی سنگین، متفاوت‌پرستارها از قبل، از‌پزشکان دانتیانش به جریان افتاد.
سریع نبود، اما باثبات‌نجات بود و به همین‌دیگران دلیل، عظمتی وصف‌ناپذیر داشت.
نه، دقیقاً به خاطر همین کند‌مشاور بودن بود که چی توانست به اندازه‌گاهی کافی در نصف‌النهارهای ظریفش به گردش دربیاید.
در آن گردش بی‌نهایت.
«این...»
جین چون-هی‌مشاور جریان عظیمی‌نجات را احساس کرد.
انگار که بدنش دیگر متعلق به خودش نبود؛ رودخانه‌ای‌می‌دادی بزرگ و غیرقابل کنترل با شکوه تمام در درونش‌فلس جریان داشت و خیلی چیزها را می‌بلعید و تطهیر می‌کرد.
«یک رودخونه... نه.
این یک جهان کوچیکه...؟»
آگاهی او و‌جان این جریان به‌ملاحظه تدریج یکی شدند.
برای لحظه‌ای کوتاه، آموزه‌های پنج عنصر و یین‌نجات و یانگ به ذهنش خطور کرد، اما حتی‌فراموش آن‌ها هم توسط این رودخانه شسته و برده شدند.
همانطور که وارد حالت بی‌خودی و‌کردن خلسه می‌شد، احساس کرد که بدنش‌نکرد به نوعی در حال تغییر است.
با این حال.
یک چیزی کم بود.
در آن لحظه اتحاد بی‌نقص، او‌مشاور یک کمبود را احساس کرد و این‌گاهی حس هر لحظه بزرگتر و بزرگتر می‌شد.
این یک دیوار بود.
«آه.
فهمیدم.»
این دیوارِ‌پرستارها یک قلمرو‌بیهوشی جدید بود.
تنها با غلبه بر‌می‌دادی آن می‌توانست واقعاً به‌گاهی قلمرو دگرگونی صعود کند.
در آن لحظه، جین چون-هی‌بیهوشی از حالت خلسه بیرون آمد‌می‌دادی و به خودش مسلط شد.
تمام بدنش‌مشاور سرشار از‌نجات سرزندگی بود.
انرژی درونی‌اش به شدت افزایش یافته بود و‌نجات می‌توانست تشخیص دهد که چی حقیقی پنج عنصر‌فراموش او در یک تعادل بی‌نقص و هماهنگ قرار دارد.
متأسفانه، او‌جان نتوانسته بود‌می‌دادی دیوار را بشکند.
با این حال، حالا که با‌پزشکان آن دیوار روبرو شده بود، می‌دانست‌کردن که روزی می‌تواند بر آن غلبه کند.
وقتی چشمانش را باز‌نجات کرد، تمام بدنش با‌دیگران ناخالصی‌های سیاه پوشیده شده بود.
«به زودی‌پرستارها به قلمرو‌بیهوشی دگرگونی می‌رسی.»
«استاد. تمام‌جان این مدت‌می‌دادی اینجا نگهبانی می‌دادید؟»
«در عمارت پزشکی فلس سفید‌بیهوشی چه نیازی به نگهبان هست؟ فقط‌ملاحظه داشتم رشد شاگردم رو تماشا می‌کردم.»
کِی آمده بود؟
جگال لین با‌متخصصان چشمانی گرم به‌مشاور شاگردش نگاه می‌کرد.
«می‌دونم که باید مثل یک علف هرز بزرگش‌گاهی کنم، اما میل به پرورش دادنش مثل یک‌هدیه گل ارکیده، همیشه این استاد رو عذاب می‌ده.»
او در کشمکش بود.
انگار هویتش به عنوان یک استاد و‌کردن هویتش به عنوان یک عضو خانواده در حال‌سفید پاره شدن و جدا شدن از هم بودند.
جگال لین می‌دانست.
جین چون-هی همیشه بعد‌می‌دادی از دیدن چیزی بزرگ‌تر‌گاهی در مکانی دوردست، رشد می‌کرد.
فرآیندی که در آن بدنش تکه‌تکه می‌شد، ذهنش‌جان به مرزهای خود می‌رسید، درگیر می‌شد، می‌شکست و‌دیرینه‌اش سپس برای قوی‌تر شدن، خودش را بازیابی می‌کرد.
امپراتور مشت گفته بود که یک‌ملاحظه استاد باید طبق اصول، مراقب این‌فراموش روند باشد و آن را تشویق کند.
اما جگال لین آرزو داشت‌پزشکان که اولین شاگردش برای همیشه‌ملاحظه در آغوش او در امان بماند.
در عین حال، به‌می‌دادی عنوان یک استاد، آرزو‌گاهی داشت که شاگردش رشد کند.
انگار که‌مثل قلب پیچیده‌اش‌متخصصان را خوانده باشد.
جین چون-هی گفت: «ممنونم، استاد.»
او بچه عجیبی بود.
هر زمان که جگال لین‌ملاحظه این‌طور عذاب می‌کشید، او خیلی‌دیرینه‌اش راحت فاصله‌ی بینشان را تنظیم می‌کرد.
اینکه نزدیک‌تر می‌شد یا فاصله می‌گرفت‌پزشکان هر بار فرق می‌کرد، اما حتی‌کردن یک بار هم باعث ناراحتی‌اش نشده بود.
«مشتاقانه منتظر روزی‌جان هستم که بر دیوار‌کردن قلمرو دگرگونی غلبه کنی.»
جگال لین کلمات یک‌بیهوشی استاد با قلبی پیچیده‌نجات را به زبان آورد.
و در جواب آن‌می‌دادی جگال لین، جین چون-هی با‌عادت‌های کلمات یک شاگرد پاسخ داد:
«حتماً صعود می‌کنم.»
این منظره دوباره او را پر از نگرانی کرد‌گاهی و احساس کرد دلش می‌خواهد او را برای یکی‌متقابل دو سال دیگر حبس کند تا در امان بماند.
جگال لین خودش را‌بیهوشی مجبور کرد تا این‌نجات احساس را سرکوب کند.
«بله. باید‌جان به تلاشت‌می‌دادی ادامه بدی.»
«بله. و اینکه‌پرستارها باید یه دوش‌پزشکان بگیرم. بوی گند می‌دم.»
جین چون-هی‌مشاور با اغراق آستینش‌می‌دادی را بو کرد.
«هاهاها. درسته. باید‌متخصصان به یوهو بگم‌مشاور حمومت رو آماده کنه.»
حالا که کار به اینجا کشیده‌کردن بود، بد نبود در گزارش پزشکی‌نکرد هم کمی درباره شاگردش پز بدهد.
حتی این دلشوره و‌متخصصان عذاب هم در برابر پز‌نجات دادن درباره شاگردش بی‌فایده بود.
«چیزی هست‌مشاور که دلت‌نجات بخواد بخوری؟»
«همم. هر چی باشه خوبه.»
او باید دستورالعمل‌های‌نجات خوشمزه‌اش را هم‌کردن به او منتقل می‌کرد.
جگال لین‌مثل آستین‌هایش را‌متخصصان بالا زد.
«من یکم غذاهای دارویی‌نجات آماده می‌کنم، پس برو‌دیگران و زود خودت رو بشور.»
آن روز، جگال لین‌می‌دادی پس از مدت‌ها دوباره چاقوی‌عادت‌های آشپزخانه را به دست گرفت.
مهارت او در قصابی کردن یک‌پزشکان گاو با استفاده از رشته‌های شمشیر،کردن واقعاً در سطح یک هنر الهی بود.
حالت شمشیر ذهن.
استفاده از چنین حالتی صرفاً برای آماده کردن یک وعده غذایی برای شاگردش، یک‌عادت‌های عمل دیوانه‌وار بود که کمتر کسی در تاریخ دنیای رزمی مرتکب آن می‌شد، اما‌خوبی سرآشپزهای عمارت پزشکی فلس سفید دیگر دست از تلاش برای درک این موضوع برداشته بودند.
«تا زمانی که‌نجات استاد عمارت خوشحال‌کردن باشه، مشکلی نیست.»
در مقایسه با عمارت پزشکی فلس‌پزشکان سفیدِ قدیم قبل از ورود اژدهای‌کردن سفید کوچک، وضعیت فعلی بهشت بود.
پس از اتمام حمام، جین‌می‌دادی چون-هی با خوشحالی غذاهای دارویی را‌دیرینه‌اش که استادش آماده کرده بود، خورد.
در همین حین، او با استادش بحث‌جان کرد که آیا می‌توانند با ارتقای تجهیزات‌عادت‌های آشپزخانه طعم غذا را بهتر کنند یا نه.
به نوعی، آشپزی را‌می‌دادی می‌شد به عنوان شیمیِ ایجاد‌عادت‌های شده توسط گرما توصیف کرد.
انسان‌ها آتش را‌پرستارها کشف کردند و‌پزشکان آشپزی را یاد گرفتند.
ریشه آشپزی در این است که یک موجود‌دیگران زنده را بگیریم و به آن گرما بدهیم‌عنوان تا به هضم و جذب آن کمک کند.
عطر و طعم بسته‌بیهوشی به نوع واکنش شیمیاییِ‌نجات ایجاد شده، تغییر می‌کند.
می‌شد گرمای زیادی به کار‌ملاحظه برد، یا مثل استیک تارتار‌دیرینه‌اش اصلاً از هیچ گرمایی استفاده نکرد.
در هر صورت، صرفاً‌متخصصان توانایی استفاده آزادانه از گرما،نجات دامنه آشپزی را گسترش می‌دهد.
«فقط با افزایش قدرت‌نجات آتش، فکر کنم بتونیم غذاهای‌گاهی بیشتری به منو اضافه کنیم...»
جگال لین با‌متخصصان لذت به ایده‌های مختلف‌جان جین چون-هی گوش داد.
جین چون-هی نیز از‌می‌دادی گفتگوی خود با جگال‌گاهی لین بی‌نهایت راضی بود.
انرژی درونی او‌پرستارها اکنون معادل سه‌پزشکان چرخه شصت ساله بود.
او تلنگر سوراخ‌کننده آسمان‌نجات را تا سطح مرحله‌دیگران پنجم تسلط یافته بود.
شلیک مستقیم، شلیک‌متخصصان چرخشی، شلیک پیاپی، شلیک‌جان خردکننده و شلیک انفجاری.
او در‌جان تمام آن‌ها‌می‌دادی مهارت کامل داشت.
هر دوی آن‌ها متوجه شدند‌بیهوشی که زمان آن فرا رسیده‌می‌دادی تا کم‌کم راهی اتحاد رزمی شوند.