چپتر 610: چپتر 610
0از اونجایی که تمام این مدت یوهو‌موجود رو زیر نظر داشتم، می‌دونستم که دوست‌حرف داره غذا دقیقاً همین‌طوری براش آماده بشه.
غذای مورد علاقه‌اش گوشت خام بود،بیرون اما از این مدل آماده‌سازی هم‌چیزهای به عنوان یه غذای ویژه لذت می‌برد.
علاوه بر اون، نحوه چیدمان غذا هم براش مهم‌چیزی بود و بعد از کلی آزمون و خطا، فهمیدم که‌برنجی بیشتر از همه از چیدمان میز مراسم‌های آیینی خوشش میاد.
نمی‌دونست پدر و مادرش کی بودن، برای همین هیچ‌وقت فرصت نکرده بود‌هدیه مراسم یادبود اجداد یا آیین‌های خاصی رو انجام بده. تنها چیزی که‌چطور در این مورد دیده بود، برنامه‌های تلویزیون بیمارستان تو عید چوسوک بود.
«تنها چیزی که یادمه اینه: کیک‌چنین برنجی در غرب، سوپ در شرق،خوب ماهی در شرق و گوشت در غرب.»
وقتی غذاها رو‌بهش تقریباً همین‌طوری می‌چیدم، یوهو‌آورد خیلی بهتر غذا می‌خورد.
نمی‌دونستم چرا این‌قدر از چیدمان میز مراسم‌های عید‌تنها خوشش میاد، اما برای جین چون-هی هم چیدن این‌اینه میز حس رسم کردن یه آرایش جادویی رو داشت.
- این خوشمزه‌ست.
اژدهای بال‌دار که‌چطور جلوم بود هم‌چنین به نظر راضی می‌رسید.
وقتی فضا حسابی صمیمی شد، جین چون-هی بالاخره‌شروع زیتر هفت‌سیم نقره‌ای رو که ساما هیون بهش هدیه‌می‌تونستم داده بود، بیرون آورد و شروع به نواختن کرد.
- انگار‌یادبود چیزهای زیادی‌آیین‌های با خودت آوردی.
«چطور می‌تونستم برای‌حسابی ملاقات با چنین موجود‌هفت‌سیم برجسته‌ای، سرسری آماده بشم؟»
- قطعا‌آوردی خوب بلدی‌می‌تونستم چطور حرف بزنی.
«اصلاً این‌طور نیست، هه‌هه‌هه! به هر‌بیرون حال، می‌خوام یه قطعه بنوازم، پس‌چیزهای لطفاً با کمال میل گوش بدید.»
دینگ-
با شروع ملودی، اژدهای بال‌دار‌بالاخره با چهره‌ای راضی، آروم چشماش‌هیون رو بست و زمزمه کرد.
- بله.
خیلی وقت بود‌بهش که از چنین‌بیرون ظرافتی لذت نبرده بودم.
بعد از این حرف،آیین‌های آروم شروع کرد به‌تنها فاش کردن اطلاعاتی که می‌دونست.
- مگه برگردوندن زمان کار راحتیه؟ اگه فقط می‌خواستی‌ساما زمان خودت رو به عقب برگردونی فرق می‌کرد، اما به‌انگار عقب برگردوندن کل دنیا چیزیه که ذاتاً بهای سنگینی می‌طلبه.
«که… این‌طور. یعنی این امکان‌ملاقات وجود داره که فقط زمان‌بشم خودم رو به عقب برگردونم؟»
- ممکنه.
اگه فقط خودت رو‌آیین‌های به عقب برگردونی، بهای‌تنها علیت کاهش پیدا می‌کنه.
خیلی راحت‌تر می‌شه.
«اگه همون‌قدر که به نظر می‌رسه‌چنین راحت بود خیلی خوب می‌شد، اما اصلاً‌بلدی نمی‌دونم چطوری باید این کار رو بکنم.»
- این‌هیون ماهیت زمان‌هدیه و فضاست.
قدرتیه که به فانی‌ها اجازه استفاده ازش داده‌تنها نشده... در وهله اول، با این وضعیتی که‌یادمه الان داری، استفاده از اون قدرت برات غیرممکنه.
دی‌ری‌رینگ-
جین چون-هی سیم‌ها‌چطور رو به صدا درآورد‌موجود و با احتیاط پرسید.
«چطور می‌تونم ازش استفاده کنم؟»
- اگه به عنوان‌آیین‌های یه انسان به تعالی‌تنها برسی، اون موقع ممکنه.
تعالی، منظورش‌فضا همون قلمرو‌صمیمی دگرگونی بود؟
نمی‌تونست مطمئن باشه.
«اما اگه‌هیون بیشتر بپرسم، احتمالاً‌داده روی اعصابش می‌رم.»
سر و کله‌اجداد زدن باهاش اصلاً‌انجام کار راحتی نبود.
اگه به پرسیدن ادامه می‌داد و در‌هفت‌سیم نهایت عصبانیش می‌کرد و باعث می‌شد بزنه‌بیرون زیر حرفش، یه فاجعه به بار می‌اومد.
جین چون-هی‌آوردی موضوع رو‌می‌تونستم عوض کرد.
«گفتی توانایی‌هیون واقعی گوی، بازسازی‌داده نیست. پس چیه؟»
- همم، باهوشی.
داشتم فکر می‌کردم‌حسابی اگه بیشتر پافشاری کنی،هفت‌سیم یه کم عذابت بدم.
«هه‌هه‌هه!»
- به هر‌بهش حال، آدم‌های خانواده‌بیرون جگال همیشه همین‌طوری بودن.
اژدهای بال‌دار پوزخندی زد.
با این حال،حسابی به نظر نمی‌رسید‌زیتر بهش برخورده باشه.
جای شکرش باقی بود.
نمی‌دونست منظورش از «عذاب دادن» چیه،بیرون اما حس قوی‌ای بهش می‌گفت که‌چیزهای قراره براش خیلی بد تموم بشه.
«همون‌طور که انتظار‌اجداد می‌رفت، اژدهای بال‌دار‌انجام موجود چندان خیرخواهی نیست.
اون فقط موجودیه‌حسابی که هر کاری‌زیتر دلش بخواد انجام می‌ده.»
کسی بود که از‌می‌تونستم اون بالا به انسان‌ها نگاه‌سرسری می‌کرد، انگار که مورچه هستن.
مثل یه خدا، نه.
خودش باید یه خدا باشه.
اژدهای بال‌دار دهن باز کرد.
- از علیتی‌چطور که جمع کردی برای‌موجود محافظت ازت استفاده می‌کنه.
«چی؟»
- مگه قبلاً ازت‌آیین‌های نپرسیدم؟ که چرا یه انسان‌چیزی باید چنین علیتی داشته باشه.
تازه اون موقع بود که‌بالاخره جین چون-هی حرف‌های گذشته اژدهای‌هیون بال‌دار رو به یاد آورد.
- تو‌آوردی دیگه چه‌می‌تونستم جور موجودی هستی؟
- سطح کارمای خوبی‌هدیه که به بدنت گره خورده،نواختن چیزیه که تا حالا ندیدم.
به نظر نمی‌رسه فقط‌آیین‌های به خاطر نجات دادن جون‌چیزی یک یا دو نفر باشه.
در گذشته، با‌حسابی دیدن جین چون-هی به‌هفت‌سیم شدت تعجب کرده بود.
این رو ازش پرسیده بود.
«آها، پس‌هیون برای همین گوی‌داده رو بهم داد.»
اژدهای بال‌دار گفت.
- دوباره می‌گم، گوی‌صمیمی برای محافظت از تو،نقره‌ای علیت رو مصرف می‌کنه.
این یعنی هر چی علیت بیشتری جمع کنی، وقتی‌سرسری زخمی می‌شی سریع‌تر بهبود پیدا می‌کنی، و وقتی از‌نیست قدرتت برای برگردوندن زمان استفاده می‌کنی، بهای کمتری می‌پردازی.
«که... این‌طور.»
- این‌یادبود بخشی از‌آیین‌های قدرت یه خداست.
«پس علیت چیه؟»
با این حرف، اژدهای‌می‌تونستم بال‌دار تو فکر فرو‌برجسته‌ای رفت و بعد گفت.
- اگه بخوام جوری بگم که‌بیرون یه فانی بتونه درکش کنه، بهترین‌چیزهای توصیفش می‌شه تأثیر تو روی دیگران.
فرقی نمی‌کنه که‌اجداد آدم‌ها رو نجات‌انجام بدی یا بکشی.
خیر و‌فضا شر هم‌صمیمی اهمیتی نداره.
این همون تأثیره.
فقط همین‌قدر گفت و بعد،داده انگار که از سؤال‌های بیشتر‌کرد کلافه شده باشه، شرابش رو نوشید.
«درسته.
همین الانشم‌فضا لطف بزرگی‌صمیمی در حقم کرده.»
با شناختی که از‌می‌تونستم اخلاق گند اژدهای بال‌دار‌برجسته‌ای داشت، دیگه چیزی نپرسید.
دانشی که امروز به‌هدیه دست آورده بود، به‌شروع اندازه کافی باورنکردنی بود.
بعد از پایان ضیافت کوتاه.
- فوفوفو.
تماشای دنیا‌آوردی از طریق‌می‌تونستم تو لذت‌بخشه.
به همین خاطر،بهش یه هدیه دیگه‌بیرون هم بهت می‌دم.
«هدیه؟»
در همون لحظه،حسابی یه فلس طلایی‌زیتر تو هوا شناور شد.
- بگیرش.
این فلس منه.
فلس اژدهای بال‌دار.
مگه همین‌فضا خودش یه آرتیفکت‌بالاخره الهی باورنکردنی نبود؟
اژدهای بال‌دار گفت.
- اگه پردازشش کنی تا‌داده یه دست مصنوعی بسازی، باید بتونه‌انگار به راحتی جایگزین یه انگشت بشه.
برای ساختن یه دست مصنوعی!
چشماش از این‌حسابی هدیه غیرمنتظره و‌زیتر عظیم گرد شد.
«مـ-ممنونم، عالیجناب اژدهای بال‌دار.»
- خیلی وقت‌بهش بود که این‌قدر‌بیرون بهم خوش نگذشته بود.
فانی.
بعد از ملاقات کوتاه اما تأثیرگذارش با‌موجود اژدهای بال‌دار، وقتی جین چون-هی از بایگانی مخفی‌بزنی بیرون اومد، خواجه ارشد رو دید که منتظرشه.
«ایگو~ بالاخره‌هیون اومدی بیرون~هدیه خیلی وقته منتظرتم~»
خواجه ارشد دوباره‌اجداد با همون صدای همیشگی‌بده و چاپلوسانه‌اش حرف زد.
«در ظاهر، شبیه یه چاپلوس‌بالاخره معمولیه... کی فکرش رو می‌کرد‌هیون همچین آدمی یه خدمتگزار وفادار باشه.»
به جین‌آوردی چون-هی نزدیک‌می‌تونستم شد و گفت.
«به نظر می‌رسه دو‌هدیه تا پرنس کار فوری دارن‌نواختن و نمی‌تونن برای بدرقه‌ات بیان~»
«فهمیدم.»
جین چون-هی به خوبی می‌دونست‌بالاخره که پرنس‌های طلا و نقره چقدر‌بهش سرشون شلوغه و زندگی پرمشغله‌ای دارن.
و راستش‌آوردی ندیدن چهره‌شان برایش‌ملاقات خیلی راحت‌تر بود.
دیگر لازم نبود با این‌داده بازی‌های موش و گربه سر‌کرد روابط خونی سر و کله بزند.
«دست از این کشمکش‌ها بردارید!»
کسی که این حرف‌ها را می‌شنید مطلقاً هیچ‌نقره‌ای قصدی برای پیوستن به خانواده پونگ نداشت، اما‌شروع این سؤالات جهت‌دارشان داشت او را دق می‌داد.
«در عوض، اعلیحضرت‌چطور امپراتور هدیه ارزشمند‌چنین دیگری عطا کرده‌اند.»
با گفتن این حرف، با چانه‌اش اشاره‌ای‌آورد کرد و خواجه دیگری، انگار که منتظر‌خودت همین علامت باشد، جعبه‌ای را جلو آورد.
جعبه کاملاً طلاکاری شده‌آیین‌های بود و به طرز‌تنها خیره‌کننده‌ای مجلل به نظر می‌رسید.
همین‌که جین چون-هی با حالت معذبی دوباره‌هفت‌سیم ژست «زنده باد، زنده باد، زنده باد‌بیرون امپراتور» را به خود گرفت، خواجه ارشد گفت:
«اگه می‌خوای این‌طوری زبون‌بازی‌می‌تونستم کنی، اول باید اسمت رو‌سرسری توی شجره‌نامه خانواده ثبت کنی...»
«... آخ،هیون کمرم. انگار دیگه‌داده نمی‌تونم خمش کنم.»
جین چون-هی با حالتی‌آیین‌های خشک و عصا قورت‌داده،تنها دوباره کمرش را صاف کرد.
«اهم، اهم.فضا به هر حال،بالاخره لطفاً بازش کن.»
با باز کردن جعبه، یک دستبند اژدهای طلایی‌برجسته‌ای دید؛ آن هم نه فقط یک اژدها، بلکه‌اصلاً دو اژدها که در هم تنیده شده بودند.
«ایـ-این...؟»
«این نشان بازرس طلاییه. یه نشان طلایی که رتبه‌اش از نشان‌برنامه‌های بازرسی که الان داری بالاتره. این نشان چنان قدرت و اختیاراتی‌شرق داره که می‌تونی باهاش حتی یه ارباب استان رو هم بازخواست کنی.»
«عجب، آخه چرا‌حسابی باید همچین چیزی‌زیتر به من بدید...»
«خب، اگه جسارت نباشه، مگه معنیش‌چنین این نیست که اعلیحضرت قصد دارن‌خوب تا حد مرگ ازت کار بکشن؟ هه‌هه‌هه.»
این را گفت‌بهش و دست‌هایش را‌بیرون به هم مالید.
جین چون-هی آهی کشید، نشان بازرس‌انجام قبلی‌اش را پس داد و نشان‌تلویزیون بازرس طلایی جدید را دور مچش بست.
تق-
«وزنش دقیقاً‌آوردی مثل... یه جفت‌ملاقات غل و زنجیره.»
خواجه ارشد به حرف آمد:
«شاید چون توی شمال بودی خبر نداشته باشی، اما کلانتر شهرِ دیوار به دیوارِ‌عید شهرستان بکرین، به جرم فساد گردن زده شد. از اونجایی که شهرستان بکرین هم برای‌بهتر اینکه یه شهرستان مستقل به حساب بیاد خیلی کوچیک بود، با شهر همسایه ادغام شده!»
«که این‌طور!»
به نظر می‌رسید در مدتی که او‌موجود در قصر یخی دریای شمالی بوده، اتفاقات‌حرف زیادی به طور همزمان رخ داده است.
جین چون-هی دوباره پرسید:
«وسعت تیول اونجا... چقدره؟»
«خیلی بزرگ نیست. اونجا‌صمیمی هم یه شهرستان کوچیک‌نقره‌ای بود. حدود ۶۰۰۰ خانوار؟»
«هااا؟!»
تیولی که او برای شهرستان‌داده بکرین دریافت کرده بود، حدود‌کرد ۲۰۰۰ خانوار را شامل می‌شد.
جمعیتی در حدود ۱۶,۰۰۰ نفر.
«اما یهو ۶۰۰۰ خانوار اضافه‌بالاخره کردن، یعنی سه برابر قبل؟هیون اینکه دمش از خودش درازتر شد!»
وقتی رنگ از‌چطور رخسار جین چون-هی‌چنین پرید، خواجه ارشد گفت:
«اوه، من فکر می‌کردم از اینکه به خاطر‌شروع ماجرای پادشاهی عایشه مورد لطف اعلیحضرت قرار گرفتی‌چطور و قدرت بیشتری به دست آوردی، خوشحال می‌شی.»
«... من از پس این‌همه‌خاصی کار برنمیام. با یه حساب‌دیده سرانگشتی، حجم کارم سه برابر شده!»
با شنیدن این حرفِ‌صمیمی جین چون-هی، خواجه ارشد‌نقره‌ای از ته دل خندید.
«تو اولین نفری هستی که‌ملاقات می‌بینم نگران همچین چیزیه. واقعاً‌بشم که شایسته توجه اعلیحضرت هستی.»
«این یه دردسر خیلی بزرگه!»
از دیدن چهره شوکه‌شده جین چون-هی،انجام به نظر می‌رسید که خواجه ارشد‌تلویزیون بیشتر از او خوشش آمده است.
اما فارغ از اینکه او‌بالاخره خوشش آمده بود یا نه، سرِ‌بهش جین چون-هی تازه داشت درد می‌گرفت.
«توی این دوران،چطور هر خانوار معمولاً حداقل‌موجود هشت نفر عضو داره.
با یه حساب سرانگشتی،هدیه یعنی جمعیت یهو حدود‌شروع ۴۸,۰۰۰ نفر بیشتر شده.»
ماجرا فقط‌یادبود به اینجا‌آیین‌های ختم نمی‌شد.
شهرستان همسایه‌فضا با دریاچه‌صمیمی هونگ‌تک هم‌مرز بود.
و طبیعتاً شهرستانی بود‌می‌تونستم که بندر نسبتاً خوبی هم‌سرسری در حاشیه دریاچه هونگ‌تک داشت.
«پس این بندر پر از کشتی‌های تجاری می‌شه که بین‌کرد دریاچه هونگ‌تک و رودخونه یانگ‌تسه در رفت‌وآمدن، و البته قایق‌های‌موجود تفریحی برای توریست‌هایی که میان تا شکوفه‌ها رو تماشا کنن.»
انگار که خواجه‌اجداد ارشد ذهن جین چون-هی‌بده را خوانده باشد، گفت:
«اونجا یه تیکه زمین درجه‌یکه!»
«... بله. در جریانم.»
«مگه رودخونه یانگ‌تسه که به دریاچه هونگ‌تک وصل‌شروع می‌شه، به نانجینگ، یعنی همون پایتخت دوم منتهی‌چطور نمی‌شه؟! اونجا جاییه که هیچ راهزن دریایی‌ای نداره!»
حق با او بود.
پیش از اینکه پکن‌صمیمی به عنوان پایتخت تأسیس‌نقره‌ای شود، نانجینگ پایتخت بود.
هرچند حالا پایتخت دوم به حساب‌چنین می‌آمد، اما شهری بود که بسیاری از‌بلدی بستگان مقامات عالی‌رتبه در آن زندگی می‌کردند.
دومین شهر‌هیون بزرگ در‌هدیه کل امپراتوری!
بنابراین منطقه‌ای بود که‌آیین‌های راهزنان دریایی به محض‌تنها شناسایی شدن، فوراً سرکوب می‌شدند.
داشتن ارتباط مستقیم با چنین شهری‌زیتر از طریق دریاچه هونگ‌تک، بدون شک‌هدیه موقعیتی بی‌نظیر و درجه‌یک محسوب می‌شد.
جین چون-هی گفت:
«اما این یعنی نیمه تاریک بزرگی هم‌آورد وجود داره. رشد تجارت به معنی رشد‌خودت روسپی‌خانه‌ها، میخانه‌ها، قمارخانه‌ها و شیره‌کش‌خانه‌ها هم هست.»
با وجود اینکه عمارت پزشکی‌خاصی فلس سفید حالا به فرقه غالب‌برنامه‌های در استان جیانگ‌سو تبدیل شده بود.
وسعت استان جیانگ‌سو به تنهایی‌بالاخره با مساحت کره جنوبی برابری می‌کرد‌بهش و جمعیت کل آن میلیونی بود.
نیروی پلیس دولت کره جنوبی حدود ۱۲۰,۰۰۰موجود نفر نیرو دارد، اما تعداد جنگجویان وابسته به‌بزنی عمارت پزشکی فلس سفید که ۱۲۰,۰۰۰ نفر نبود!
«البته در استان جیانگ‌سو نسبت‌داده به مناطق دیگه، اعضای جناح‌کرد غیرمتعارف بیشتری ریشه‌کن شده بودن.»
با این حال، آن‌ها همچنان مثل‌انجام قارچ از این‌ور و آن‌ور سبز‌تلویزیون می‌شدند و دست به جنایت می‌زدند.
«دقیقاً. جناح غیرمتعارف هم اونجا حسابی‌زیتر وول می‌خورن. اینکه به این زودی‌هدیه متوجه نیت اعلیحضرت شدی... فوق‌العاده‌ست، واقعاً فوق‌العاده‌ست!»
برخلاف انتظار، به نظر می‌رسید خواجه ارشد‌موجود حسابی از جین چون-هی خوشش آمده و‌حرف چندین بار زبان به تحسین او گشود.
«فراموش نکن که این دستور صادر شده و دیگه نمی‌شه‌کرد پسش گرفت. می‌تونی به صلاحدید خودت از دفتر حکومتی فعلی‌موجود توی شهرستان بکرین یا دفتر شهرستانِ تازه ادغام‌شده استفاده کنی.»
او در حالی که بدنش‌خاصی را با حالتی سبک و سرخوشانه‌برنامه‌های تکان می‌داد، به حرفش ادامه داد:
«پس، طبیب جین.حسابی من مشتاقانه منتظر‌زیتر دیدار بعدی‌مون می‌مونم. هول‌هول.»
«... هاه...»
خواجه ارشد با‌بهش این حرف‌ها جین‌بیرون چون-هی را بدرقه کرد.
در ورودی قصر.
او فراموش نکرد که‌صمیمی یک جمله دیگر هم‌نقره‌ای به جین چون-هیِ مبهوت بگوید:
«لطفاً مراقب وجود ارزشمندت باش. همین‌طور مراقب‌موجود اون انگشتت. اعلیحضرت وقتی فهمیدن یه انگشتت‌حرف رو از دست دادی، حسابی خشمگین شدن.»
«بله؟ چی؟»
او با گیجی پرسید.
و دلیل خوبی هم برای این‌زیتر تعجب داشت؛ مگر امپراتور به جای‌هدیه عصبانی شدن، مشغول دست انداختن او نبود؟
در جواب سؤال جین‌می‌تونستم چون-هی، خواجه ارشد به جای‌سرسری پاسخ دادن فقط لبخندی زد.
«این پیرمرد‌هیون رو باش که‌داده دیگه هیچی نمی‌گه.»
برای همینه که آدم‌آیین‌های نباید جلوی آدم‌های قصر‌تنها امپراتوری گاردش رو بیاره پایین.