چپتر 747: چپتر ۷۴۷
0بدن هیونگ همین‌طور بود.
می‌تونست در یک لحظه،وقتی قدرتی در حد و‌می‌شد اندازه قدرت خودم بیرون بکشه.
اما بنیه‌هیچ لازم برای حفظ‌درک اون رو نداشت.
هیونگ یک بار خودش رو‌مواقع به یک «موتور بخار با‌همین بازدهی پایین» تشبیه کرده بود.
تمرین کردن کالری می‌سوزوند، جنگیدن‌همین کالری می‌سوزوند و حتی ترمیم‌زیاد بدنش هم کالری مصرف می‌کرد.
زیر لب یه چیزهایی در مورد داشتن‌سازگار راهی برای جبران این ریکاوری زمزمه کرده بود،سرعت اما به نظر نمی‌رسید که درمان قطعی باشه.
بدنی که هیچ استعداد رزمی‌ای نداشت،عمیق هر بار که یه درک عمیق‌داشت رو آزاد می‌کرد، به ناله می‌افتاد.
درست وقتی که بدنش داشت با‌ضروری شرایط سازگار می‌شد، به درک بعدی‌خوب می‌رسید، درکی حتی بالاتر از قبلی.
مدام سرعت‌چیزی می‌گرفت، دوباره و‌همین دوباره و دوباره.
چاره‌ای نبود.
دشمنانی که‌هیچ سراغش می‌اومدن،رزمی‌ای دشمن‌های معمولی نبودن.
برای اینکه نمیره، برای اینکه‌مواقع نذاره بقیه بمیرن، هیچ انتخابی‌همین جز رو به جلو رفتن نداشت.
پس برای دوام‌دستش آوردن، یکی از این‌خوب دو راه رو داشت.
یا گیاهان دارویی قویِ تسکین‌دهنده درد رو‌سازگار دود کنه، یا در مواقع ضروری، هر‌مدام چیزی که دم دستش بود رو بخوره.
برای همین بود که‌رزمی‌ای هیونگ همیشه خوب غذا‌ناله می‌خورد و زیاد هم می‌خورد.
اینکه غذاش رو با اطرافیانش تقسیم‌ضروری می‌کرد، یعنی همیشه مقدار زیادی از‌خوب اون رو با خودش به همراه داشت.
«اگه حریف‌هاش‌چیزی انسان بودن، الان‌همین داشت دود می‌کرد.»
خوشبختانه، همه‌شون شیاطین جسد بودن.
جین چون-هی به حرف اومد.
«بعد از اینکه همه‌جا‌کنه رو گشتیم، بیا تمام‌دستش آرایش‌ها رو نابود کنیم.»
کرچ کرچ...
صدایی که اصلاً‌درست با اون منظره‌شرایط همخوانی نداشت، مدام می‌پیچید.
«یکی می‌خوای؟»
«اوهوم.»
یهو ها-ریون‌چیزی دست رد‌بخوره به سینه‌اش نزد.
جین چون-هی تمام نقاشی‌های دیواری حک‌شده‌شرایط رو بررسی کرد و اون‌هایی که‌بالاتر اهمیت جادویی داشتن رو از بین برد.
برای کف‌هیچ زمین هم همین‌درک کار رو کرد.
به سمت داخل پیش‌کنه رفت و تک‌تک چیزها‌دستش رو بررسی و تایید کرد.
در داخل،چیزی فضای بزرگی‌بخوره نمایان شد.
ناگهان، چیز عجیبی دید.
«ریشه؟»
ریشه‌های یک درخت بودن.
ریشه‌ها از سقف به پایین‌همین امتداد پیدا کرده بودن و‌زیاد زیرشون چیزهایی شبیه پیله آویزون بود.
اون‌قدر زیاد‌می‌افتاد بودن که‌وقتی شمردنشون سخت بود.
حتی می‌تونست ببینه که‌رزمی‌ای چیزی داخلشون وول می‌خوره،ناله انگار که زنده بودن.
«هیونگ، اینا چی‌ان؟»
«ارواح. اونم ارواح کلی آدم.»
«پس تو‌می‌افتاد هر پیله‌وقتی روح هست.»
«می‌دونم این چه‌استعداد طلسمیه. خودم قبلاً‌عمیق ازش استفاده کردم.»
میوه نفرین‌شده.
داشتن ازش‌چیزی روی خود‌بخوره ارواح استفاده می‌کردن.
به نظر می‌رسید طلسم‌های مختلف‌داشت دیگه‌ای رو هم قاطیش کرده بودن،درکی اما اصول کارش رو خوب می‌دونست.
نگاه جین چون-هی سرد شد.
«ساده بگم، این ریشه‌های درخت کینه ارواح رو به عنوان سوخت‌همیشه می‌مکند تا لشکر شیاطین جسد رو توی این خرابه‌های باستانی سر پا‌اگه نگه دارن. در کنارش، باعث ایجاد انواع و اقسام معجزات هم می‌شدن.»
جین چون-هی آهی کشید.
«آرایش هنر آتش نه تنها شیاطین جسد رو سوزوند،بعدی بلکه چی تامین‌شده توسط این ریشه‌ها رو هم کاملاً تخلیه‌نبود کرد. خب، اگه صبر کنیم، قدرتشون بالاخره دوباره پر می‌شه.»
بعد از گفتن این‌رزمی‌ای حرف، چی آتش رو از‌می‌افتاد نوک انگشت‌هاش به وجود آورد.
شعله‌ها زبانه کشیدن.
حتی بدون استفاده از روغن، چی‌همیشه آتش شروع به سوزاندن و از‌اطرافیانش بین بردن طلسم و درخت کرد.
در میان شعله‌ها،درست جین چون-هی پیپای‌شرایط خودش رو برداشت.
«ها-ریون، می‌تونی یه نگاهی‌رزمی‌ای بندازی ببینی چیز دیگه‌ای‌ناله این اطراف هست یا نه؟»
«اوهوم.»
یهو ها-ریون‌چیزی جواب داد و‌همین چرخید تا بره.
این نشونه‌ای‌می‌افتاد بود که برادرش‌داشت می‌خواست تنها باشه.
صدای پیپا به‌استعداد آرومی در میان‌عمیق شعله‌ها طنین‌انداز شد.
صدای زنگ پرنده گریان‌کنه داشت ارواح کینه‌توز رو‌دستش یکی‌یکی به اون دنیا می‌فرستاد.
دیگه مثل‌چیزی قبل یه‌بخوره صدای خشن نبود.
ملودی پیپا به آرومی ارواح مردم عادی‌سازگار رو یکی‌یکی به جلو هل می‌داد و اون‌ها‌سرعت رو به جایی که باید می‌رفتن، راهنمایی می‌کرد.
یهو ها-ریون با گوش‌رزمی‌ای دادن به این صدا،ناله غرق در افکارش شد.
«کار فرقه جاودانه خون نیست.»
اون‌ها تحت تاثیر فرقه جاودانه خون قرار‌خوب گرفته بودن، اما برخلاف دفعه قبل، هیچ‌یعنی کاهنی از فرقه مستقیماً ظاهر نشده بود.
اون‌ها این کار رو با میل و‌سازگار اراده خودشون انجام داده بودن و اون‌مدام رو با طلسم‌های بومی خودشون ترکیب کرده بودن.
«هیونگ حتماً با‌استعداد دیدن میوه نفرین‌شده‌عمیق متوجه این موضوع شده.»
اینکه نابودی فرقه جاودانه‌کنه خون، شرارت ذاتی درون‌دستش بشریت رو پاک نمی‌کنه.
چرا که شری که‌بخوره به دست انسان‌ها ساخته می‌شه،می‌خورد از هر چیز دیگه‌ای بی‌رحمانه‌تره.
ناگهان، یهو ها-ریون دید که یک‌شرایط نقطه نورانی سوسو زد و بعد‌بالاتر به آرومی تو هوا پخش شد.
منظره زیبایی بود.
«یعنی منم‌درد الان می‌تونم ارواح‌مواقع مردگان رو ببینم؟»
زنگ پرنده گریان برادرش این‌قدر قدرتمند‌همیشه بود؟ یا شاید به خاطر طبیعت خاص‌تقسیم این مکان، یعنی این خرابه‌های باستانی بود.
یهو ها-ریون منتظر‌درست موند تا اجرای‌شرایط برادرش تموم بشه.
و این‌گونه امروز،استعداد یکی از درهای‌عمیق جهنم بسته شد.
جین چون-هی نفس عمیقی کشید.
«نکنه بیش از‌درست حد از زنگ‌شرایط پرنده گریان استفاده کردم؟»
اون‌قدر کار کرده بود که‌درک حتی یک تائوئیست مشهور از‌درست کوه وودانگ رو هم شگفت‌زده می‌کرد.
زنگ پرنده گریان که نوعی تکنیک‌ضروری انتقال روح بود، هم انرژی درونی‌خوب و هم قدرت طلسم رو مصرف می‌کرد.
تو ورودی گذرگاه زیرزمینی‌بخوره جنگیده بود و از اعضای‌می‌خورد فرقه شیطانی محافظت کرده بود.
یک آرایش در مقیاس بزرگ، یعنی آرایش هنر‌می‌شد آتش رو مستقر کرده بود و از هنرهای‌می‌گرفت صوتی برای از کار انداختن تله‌ها استفاده کرده بود.
ارواح رو راهی کرده بود، بعد‌عمیق دوباره با هنرهای رزمی جنگیده بود‌داشت و باز هم بیشتر جنگیده بود.
علاوه بر همه این‌ها، اونجا رو پاکسازی‌چیزی کرده بود تا مطمئن بشه که دیگه‌می‌خورد نمی‌شه از این خرابه‌های زیرزمینی استفاده کرد.
نتیجه این بود که بارها و بارها خودش رو‌می‌خورد تو یه مسیر طاقت‌فرسا تحت فشار گذاشته بود که‌اگه حتی کسی با استعداد رزمی عالی هم نمی‌تونست تحملش کنه.
انرژی درونی جین چون-هی‌وقتی از قبل ته کشیده‌می‌شد بود و سردرد شدیدی داشت.
«دارم می‌میرم.»
جین چون-هی به‌دود دیوار تکیه داد‌ضروری و بالا آورد.
چند تکه از قرص غلات‌همین عسلی که تازه خورده بود، همراه‌غذاش با خون از گلوش بیرون ریخت.
«هیونگ؟»
«فکر کنم‌هیچ یه کم‌رزمی‌ای زیاده‌روی کردم.»
اگه داروی اورژانسی‌ای که‌کنه ایلکانه بهش داده بود‌دستش نبود، تو خطر می‌افتاد.
«وقتی بدنم رو تا‌بخوره این حد فرسوده کردم، حتی‌می‌خورد گوی هم کمک زیادی نمی‌کنه.»
جین چون-هی یک‌درست ظرف دارو از‌شرایط کمربندش بیرون آورد.
یک ظرف داروی معمولی نبود.
مشخصاً یکی از گنجینه‌های دنیای رزمی بود،چیزی ظرفی که ساخته شده بود تا حتی‌می‌خورد تو شدیدترین نبردها هم از محتویاتش محافظت کنه.
با دیدن نشان جناح خون‌همین طلایی، به نظر می‌رسید ساما هیون‌غذاش اون رو براش تهیه کرده باشه.
یک قرص سیاه‌درست از داخلش بیرون‌شرایط آورد و قورت داد.
بعد یه‌هیچ سرنگ فلزی‌رزمی‌ای بیرون آورد.
اون رو وارد رگ‌کنه خونی‌اش کرد و پلک‌های‌دستش برادرش بلافاصله سنگین شد.
خواب‌آلودگی.
یک خواب‌آلودگی شدید.
«اون چیه؟»
«همم... فکر‌درد کنم یه‌کنه جور اکسیر باشه.»
صدای هیونگ بی‌حال بود.
«اکسیر رو تزریق می‌کنی؟»
«آره. تو مواقع اضطراری مثل الان ازش استفاده‌ناله می‌شه. می‌تونی بخوریش، ولی این‌طوری سریع‌تر جواب می‌ده.بعدی البته عوارض جانبی‌اش هم سریع‌تر خودشون رو نشون می‌دن.»
«عوارض جانبی؟»
«آره. تو همچین وضعیتی، حتی اگه یه شیطان‌غذا قلبی هم پیدا بشه، جلوی انحراف چی رو می‌گیره،همراه اما در عوض باعث می‌شه خوابت بگیره. سرفه... سرفه...»
جین چون-هی‌می‌افتاد چند بار دیگه‌داشت هم سرفه کرد.
خوشبختانه دیگه خونی بالا نیاورد.
«ببین اکسیرش چقدر خوب کار می‌کنه.ضروری حتی قبل از اینکه وارد مراحل اولیه‌غذا انحراف چی بشم، مشکل رو حل کرد.»
دیدن اینکه داشت اون رو به رگش تزریق می‌کرد اصلاً عاقلانه‌غذاش به نظر نمی‌رسید، اما یهو ها-ریون با خودش فکر کرد که‌الان حتماً این یه نوع داروئه که تزریقش از خوردنش تأثیر بیشتری داره.
«و احتمالاً‌می‌افتاد این هم‌وقتی بی‌خطر نیست.»
با توجه به اینکه تو هیچ‌کدوم از مبارزات قبلی‌اش ازش استفاده‌وقتی نکرده بود، به نظر می‌رسید چیزیه که فقط تو شرایط خیلی‌سرعت بحرانی و وقتی که تو منگنه قرار می‌گیره، ازش استفاده می‌کنه.
«عمارت پزشکی فلس سفید الان اکسیرها رو‌چیزی خیلی خوب درست می‌کنه، پس حتماً خودش‌می‌خورد این یکی رو متناسب با شرایط ترکیب کرده.»
قطعاً، این کار عواقب‌بخوره و فشار خودش رو‌غذا هم به همراه داشت.
هیونگ همه‌چیز رو بهش نمی‌گفت.
تا حدودی به این خاطر که او‌آزاد متوجه نمی‌شد، و تا حدودی هم به‌سازگار این خاطر که اگه می‌فهمید نگران می‌شد.
تو این موقعیت نمی‌تونست تشخیص بده کدومش دلیله،دستش اما در هر صورت، خیلی کم پیش می‌اومد که‌اطرافیانش این برادرش حقیقت رو به خاطر خودش پنهان کنه.
«بسیار خب. مشکل انحراف‌بخوره چی حل شد، پس‌غذا حالا نوبت مبارزه با خواب‌آلودگیه.»
جین چون-هی در حالی که با‌شرایط خوابی که داشت بهش غلبه می‌کرد‌بالاتر می‌جنگید، شروع به راه رفتن کرد.
تمام استخوان‌های بدنش فریاد می‌کشیدند.
حس می‌کرد‌درد تو ماهیچه‌هاش‌کنه تیغ جاسازی شده.
«می‌گن درد زبان بدنه.بخوره تو این شرایط، می‌تونه‌غذا چند تا معنی داشته باشه.»
اول اینکه داشت بهش می‌گفت‌داشت بدنش که فاقد استعداد رزمیه،می‌رسید به حد نهایی خودش رسیده.
اما دومین معنی.
«بهم می‌گه که هنوز زنده‌ام.»
خنده‌دار این بود که تو این‌همیشه حالت، یه درد خیالی رو تو‌اطرافیانش انگشت کوچک دست چپش حس می‌کرد.
اصلاً وجود نداشت و جاش رو‌شرایط یه دستکش گرفته بود، اما مغز احمقش‌قبلی فکر می‌کرد واقعیه و درد رو می‌پذیرفت.
«مطمئن نیستم این‌استعداد یه مشکل روانی‌عمیق باشه یا نه.»
احساس درد حتی وقتی که‌مواقع خواب‌آلودگی داشت تمام وجودش رو‌همین فرا می‌گرفت، واقعاً دیوانه‌کننده بود.
تو همون‌چیزی لحظه، قدرت‌بخوره پاهاش تحلیل رفت.
تاپ-
یهو ها-ریون‌هیچ یقه برادرش‌رزمی‌ای رو گرفت.
«بیا رو کولم.»
«چقدر ضایع.»
در حالی که برادر بزرگ‌تر‌داشت غر می‌زد، برادر کوچک‌تر به‌می‌رسید زور او رو روی کولش کشید.
«این‌طوری خوبه، نه؟»
«این‌قدر لجبازی نکن.»
چرا این برادرش همیشه باید‌همین جلوی بقیه تظاهر می‌کرد که‌زیاد حالش خوبه و مشکلی نداره؟
نمی‌تونست درک کنه.
نمی‌تونست درک کنه، اما‌رزمی‌ای اگه خودش رو مجبور‌ناله می‌کرد که بهش فکر کنه...
«او تو‌درد جایگاه مسئولیت‌پذیری‌کنه بود. هیونگ. همیشه...»
او نمی‌تونست‌چیزی به خودش اجازه‌همین زمین خوردن بده.
سعی می‌کرد درختی باشه که بقیه‌شرایط وقتی خسته و درمونده می‌شن، بتونن‌بالاتر بهش تکیه کنن و استراحت کنن.
و در‌هیچ واقعیت هم، هیونگ‌درک یه درخت بود.
مگه آدم‌های زیادی‌دود با احساس امنیت‌ضروری بهش تکیه نکرده بودن؟
از پشت‌چیزی سرش، تنفس برادرش‌همین کم‌کم منظم شد.
«گفته بود‌می‌افتاد مبارزه کردن‌وقتی هم کالری می‌سوزونه؟»
بعد از این مبارزه، هیونگ‌درک دوباره یه عالمه غذا درست می‌کرد‌وقتی و با خوشحالی با همه می‌خورد.
زیاد می‌خورد، اما نه به اندازه‌ضروری چون-و، یا خودش، یا ساما هیون،خوب که همگی استعداد رزمی مناسبی داشتن.
این کمبود‌چیزی او رو‌بخوره فرسوده می‌کرد.
«آخه ته‌می‌افتاد این مسیر‌وقتی چی می‌تونه باشه؟»
انسان موجودی بود‌استعداد که می‌شد با یه‌آزاد انگشت شست لهش کرد.
دلیلی داشت که اساتید تو جیانگهو‌ضروری هر چی قوی‌تر می‌شدن، طرز فکری‌خوب متفاوت از مردم عادی پیدا می‌کردن.
قدرت باعث‌چیزی می‌شه آدم انسانیت‌همین رو کنار بذاره.
یه ستاره قاتل آسمانی مثل خودش‌شرایط کمتر شبیه یه انسان بود و بیشتر‌قبلی شبیه «چیزی» بود که پوست انسان پوشیده.
نمی‌تونست درک کنه.
نمی‌تونست درک کنه،دود اما می‌دونست اون مسیر‌چیزی چقدر برای برادرش ارزشمنده.
یهو ها-ریون امیدوار بود جایی‌همین که برادرش در انتهای این‌زیاد مسیر بهش می‌رسه، جای خوبی باشه.
اگر نه، حس می‌کرد دلش‌داشت می‌خواد اون رو خرد و خاکشیر‌درکی کنه، مهم نبود برادرش چی بگه.
وقتی جین چون-هی چشماش رو باز‌ضروری کرد، متوجه شد که به همون ورودی‌ای‌غذا رسیدن که در ابتدا ازش اومده بودن.
«واو، یهو‌چیزی ها-ریون، عجب‌بخوره سواری راحتی بود.»
«حتی الان‌می‌افتاد هم انرژی برای‌داشت شوخی کردن داری؟»
او با حالتی‌استعداد که انگار باورش‌عمیق نمی‌شد، غرولند کرد.
تو اتاق سنگی درست زیر‌مواقع ورودی، تمام اعضای فرقه شیطانی،همین از جمله ایلکانه، جمع شده بودن.
«همه داشتن چی خودشون رو پرورش می‌دادن، ذهن و بدنشون رو‌غذاش آروم می‌کردن و جراحاتشون رو درمان می‌کردن. به لطف شما دو‌الان تا که زدید... آه، بیهوششون کردید، بیشترشون یادشون نمیاد چه اتفاقی افتاده.»
«همین بهتر.»
«بله. اگه حافظه‌شون‌استعداد رو از دست بدن،آزاد دچار شیطان قلبی نمی‌شن.»
با دیدن این‌جور‌دود چیزها، می‌فهمید که‌ضروری بدن انسان واقعاً احمقه.
«خب، جای شکرش باقیه.»
جیغ و فریاد اون همه روح‌شرایط کینه‌توز چیزی نبود که حتی شست‌وشوی‌مغزی‌شده‌ترین‌بالاتر اعضای فرقه شیطانی هم بتونن تحملش کنن.
جین چون-هی گفت:
«از اعضای فرقه که دارن‌مواقع استراحت می‌کنن معذرت می‌خوام، اما فکر‌همیشه کنم باید برگردیم به شهر زیرزمینی.»
«به خاطر این‌دستش احتمال که دشمن‌همیشه این ورودی رو بشناسه.»
«آره. اصلاً جالب نمی‌شه که بیایم‌شرایط بیرون و ببینیم دشمنا کمین کردن‌بالاتر و یهو بگن "پخ!"، مگه نه؟»
«اون‌طوری که فاجعه می‌شه.»
«آره. پس‌درد مجبوریم یه خروجی‌مواقع دیگه پیدا کنیم.»
جین چون-هی‌چیزی با انگشتش شکلی‌همین روی زمین کشید.
«اگه بخوایم مسیرمون رو حدودی بررسی‌شرایط کنیم، موقعیت ما تو این ویرانه‌ها‌بالاتر اینجاست. خروجی احتمالی دیگه تو این جهته.»
جین چون-هی‌هیچ با دستش مسیر‌درک رو رسم کرد.
«برادر، تو‌درد همین مدت کوتاه‌مواقع این رو فهمیدی؟»
«تازه یه چرت حسابی‌بخوره زدم، برای همین مغزم‌غذا داره مثل ساعت کار می‌کنه.»
جین چون-هی‌می‌افتاد این رو گفت‌داشت و نرم خندید.
ایلکانه با خودش فکر کرد که آیا این‌ناله واقعاً مشکلی بود که فقط با یه چرت‌بعدی حسابی حل بشه، اما طرف مقابلش دیوانه یکتا بود.
تصمیم گرفت فقط بی‌خیالش بشه.
مردی که روبه‌روش قرار داشت کسی بود‌خوب که حتی یه استراتژیست همکار هم هرگز‌یعنی نمی‌تونست او رو درک کنه یا بفهمه.
حدود نصف روز پیاده‌روی کردن.
این‌ور و اون‌ور تله‌هایی وجود‌مواقع داشت، اما خیلی کمتر از‌همین مسیر منتهی به مرکز بود.
حتی تو اون تاریکی هم، جین چون-هی‌خوب با استفاده از هنرهای صوتی اطرافشون رو نقشه‌برداری‌مقدار کرد و بالاخره یه خروجی مناسب پیدا کرد.
«اینجا یه جای‌درست دورافتاده‌ست، پس فکر‌شرایط کنم... باید امن باشه.»
در حالی که این رو می‌گفت،عمیق دوباره سعی کرد قبل از اینکه‌داشت کسی چیزی بگه، اول خودش بره بالا.
بامپ!
یهو ها-ریون‌چیزی شونه جین‌بخوره چون-هی رو گرفت.
«هیونگ، یه لحظه صبر کن.»
با این‌هیچ حرف، خودش به‌درک جاش پرید بالا.