چپتر 874: چپتر ۸۷۴
0صبح روز بعد.
همون‌طور که‌خمیر قول داده‌خیس بودن، پیراشکی‌ها رسیدن.
هنوز ازشون بخار بلند‌متفاوتی می‌شد، نشونه‌ی اینکه قبل‌ماده از سرد شدن رسیده بودن.
«یعنی واقعاً یه رزمی‌کار‌نیمه‌شفاف با استفاده از تکنیک‌های‌بی‌نظیره حرکتی اینا رو آورده؟»
«هووو؟ چه جالب. حتی با یه جنگجوی درجه‌مردم سه هم این‌قدر گرم موندن؟ یا شاید درجه سه‌خاصی نبوده؟ آخه جنگجوی درجه دو که خیلی گرون درمیاد.»
راستش رو بخوای، حتی یه‌کییییوه جنگجوی درجه سه هم برای‌ممکنه پیک پیراشکی خیلی گرون بود.
تازه کلی جنگجوی درجه دو‌سرو هم بودن که اصلاً نمی‌تونستن‌خاصی از تکنیک‌های حرکتی استفاده کنن.
کلاً کسب و‌خمیر کاری بود که‌کییییوه هیچ منطقی نداشت.
ارشد گواک، همون‌طور که از مقامش‌گفتن انتظار می‌رفت، اول از همه شروع‌سرو کرد به تحلیل قیمت تمام‌شده‌ی پیراشکی‌های تحویل‌داده‌شده.
«همه می‌گن اینا به زودی ورشکست می‌شن.بی‌نظیره برای همین می‌گن تا قبل از اینکه‌متفاوتی درش رو تخته کنن، چند تا سفارش بدیم.»
قبل از ورشکستگیشون‌بشن سفارش بدیم، چون‌می‌کنن قطعا ورشکست می‌شن.
یه جورایی‌منفجر متناقض به‌نیمه‌شفاف نظر می‌رسید.
با این حال،جگال دستمزد یه رزمی‌کار‌گفتن اصلاً ارزون نبود.
یه پیراشکی برداشت و یه‌کییییوه مدتی روش فوت کرد... هوو، ها،مردم هووها!... و بعد انداختش تو دهنش.
آب گوشت خوک تو‌متفاوتی دهنش منفجر شد و خمیر‌غذایی نیمه‌شفاف پیراشکی رو خیس کرد.
«کییییوه! پیراشکی‌های جگال! واقعاً بی‌نظیره!»
«آها، گفتن چون ممکنه مردم خسته بشن، هر روز‌خسته صبح پیراشکی‌های متفاوتی سرو می‌کنن. تازه گفتن اگه ماده غذایی‌نمی‌تونین خاصی هست که نمی‌تونین بخورین، از قبل بهشون خبر بدیم.»
«انگار همچین چیزی‌نیمه‌شفاف هم پیدا می‌شه. برو‌بی‌نظیره بین بقیه پخششون کن.»
«چشم، چشم قربان! حتماً!»
خدمتکار با ذوق و‌نیمه‌شفاف شوق سهم پیراشکی‌های خودشون‌بی‌نظیره رو برداشت و رفت.
«ایگو، چقدر گرمه. خیلی گرمه.»
اینکه یه رزمی‌کار غذات رو‌کییییوه تا دم در خونه بیاره،ممکنه هیچ تجملاتی به پاش نمی‌رسید.
ارشد گواک بالاخره‌بشن پاداش اون همه پول‌اگه درآوردنش رو حس کرد.
«برای همینه که آدم‌نیمه‌شفاف مثل سگ جون می‌کَنه‌بی‌نظیره تا پول دربیاره دیگه.»
حالا که این‌طور‌جگال شد، باید به‌گفتن بقیه ارشدها هم بگم.
مگه همه به‌نیمه‌شفاف نقدهای غذایی ارشد‌جگال گواک اعتماد ندارن؟
«کوه... خودشه.خسته همینه. اینه‌متفاوتی اون طعم واقعی!»
خوشبختی.
همون روز، موقع عصر.
شب داشت‌خسته کم‌کم تاریک‌متفاوتی و عمیق می‌شد.
موول امروز‌منفجر هم داشت‌نیمه‌شفاف اضافه‌کاری می‌کرد.
چهار بشقاب‌کییییوه پیراشکی جلوش‌بی‌نظیره چیده شده بود.
اسناد و مدارک هنوز مثل کوه‌جگال روی هم تلنبار شده بودن و‌خسته هیچ نشونه‌ای از کم شدنشون دیده نمی‌شد.
پیراشکی‌ها هنوز گرم بودن، برای‌سرو همین قصد داشت حداقل یکی‌خاصی دیگه رو بفرسته تو معده‌اش.
«آره. با این‌خمیر همه کار، حداقل‌کییییوه باید خوب غذا بخورم.»
موول.
اون کسب و کار پیک تحویل غذا‌بی‌نظیره رو با یه نقشه راه‌اندازی کرده بود‌متفاوتی که با یه تیر سه نشون می‌زد.
البته، این ایده رو اعضای تیمش داده بودن،ماده اما وظیفه‌اش به عنوان مقام مافوق این بود‌انگار که اون رو تایید کنه و گسترش بده.
«از وقتی تکنیک اصلاح بزرگ رو‌کییییوه دریافت کردم، مهم نیست نصفه‌شب چقدر‌مردم غذا بخورم، دیگه اصلاً سوءهاضمه نمی‌گیرم.»
فقط همین بود؟ حتی‌بی‌نظیره وقتی شبا غذای تند‌مردم می‌خورد، صورتش اصلاً ورم نمی‌کرد.
همیشه پوست صاف‌نیمه‌شفاف و شفافی داشت‌جگال که می‌تونست بهش بباله.
علاوه بر اون،بشن هیچ‌وقت مشکل معده‌می‌کنن یا روده پیدا نمی‌کرد.
اون خودِ تجسم سلامتی بود.
البته، همه‌چیز به‌جگال دریافت تکنیک اصلاح‌گفتن بزرگ ختم نمی‌شد.
برای حفظ این بدنِ از نو متولد شده،آها باید هر روز چی خودش رو پرورش می‌داد‌می‌کنن و حداقل یه سری ورزش‌های سبک انجام می‌داد.
وگرنه، بهش گفته‌بشن بودن که در نهایت‌اگه به حالت اولش برمی‌گرده.
موول هر روز چی خودش رو پرورش‌جگال می‌داد و ورزش می‌کرد؟ اون داشت به اندازه‌متفاوتی هر جنگجوی دیگه‌ای با پشتکار به بدنش می‌رسید.
به لطف جوانی‌اش که با کشتن آدم‌های بی‌شمار در قبیله هائو و تقویت‌می‌کنن مهارت‌های عملی‌اش گذشته بود، و ترکیب اون با تکنیک اصلاح بزرگ، انرژی درونی‌اش‌پیدا و آموزش‌های خصوصی جگال لین، اون از قبل به قلمرو دگرگونی رسیده بود.
در نتیجه، با وجود اینکه سن و سالی ازش‌گفتن گذشته بود، صورتش اون‌قدر کشیده و شاداب بود که‌ماده ممکن بود با یه جوان بیست‌ساله اشتباه گرفته بشه.
استقامتش هم همین‌طور بود.
با موقعیتش به عنوان یه استاد قلمرو دگرگونی، یکی از ارکان اصلی قدرت در عمارت پزشکی فلس‌می‌کنن سفید، هنرهای رزمی‌ای که شخصاً توسط جگال لین بهش آموزش داده شده بود و چهره‌ی ذاتاً جذابش،بقیه همیشه کسایی بودن که علناً سعی می‌کردن مخش رو بزنن، اما موول دور خودش دیوار کشیده بود.
اون هیچ‌وقت تصمیم‌جگال خاصی برای مجرد‌گفتن موندن نگرفته بود.
قضیه خیلی ساده بود؛خیس وقتی کار می‌کرد، دیگه‌آها هیچ وقتی برای عاشقانه‌بازی نداشت.
در وسط همچین روز‌متفاوتی دیوانه‌واری، عمراً همچین وعده‌ماده غذایی نصفه‌شبی رو رد می‌کرد.
برای تحمل این‌خمیر کار طاقت‌فرسا، به لذت‌جگال غذا خوردن نیاز داشت.
«خب، بهتره‌کییییوه دیگه حسابی شروع‌آها کنم به خوردن.»
همون‌طور که این رو می‌گفت و‌جگال یه طومار بامبو رو می‌زد کنار، حضور‌بشن کسی رو بیرون از اتاق حس کرد.
تو حالت عادی کسی‌متفاوتی متوجه نمی‌شد، اما حواس قلمرو‌غذایی دگرگونی‌اش فوراً بهش هشدار داد.
«همم، این طرز راه رفتن...
رئیس سالن، ساما هه است.»
اون هم‌رزم‌خمیر قدیمی‌اش تو‌خیس اضافه‌کاری‌های طولانی بود.
«مدیرکل، می‌تونم بیام تو؟»
«بفرمایید داخل.»
با اجازه موول،جگال اون با چشم‌هایی گودرفته‌ممکنه و خسته وارد شد.
همون‌طور که انتظار‌نیمه‌شفاف می‌رفت، سالن بازسازی‌جگال حسابی شلوغ بود.
بقیه سالن‌ها همیشه می‌گفتن همون‌قدر درآمد‌می‌کنن دارن، اما وقتی حجم کار این‌قدر‌نمی‌تونین سرسام‌آور بود، شاید قضیه فرق می‌کرد.
«واو، داشتین غذا می‌خوردین؟»
ساما هه با لحنی‌بی‌نظیره که به زور سعی می‌کرد‌خسته شاداب باشه، این رو گفت.
با این حال، نتونست رد‌کییییوه خستگی‌ای که به ته‌مایه‌ی صداش‌ممکنه چسبیده بود رو پاک کنه.
«هنوز کلی کار مونده که‌سرو باید انجام بدم، پس حداقل‌خاصی باید به غذا خوردنم برسم.»
«هوو، انگار شایعه‌ها راست بوده.»
«کدوم شایعه؟»
موول یه‌خمیر کم سرش‌خیس رو کج کرد.
«یه حرفایی پیچیده که شما کسب و‌اگه کار پیک تحویل غذا رو راه انداختین فقط‌خبر به خاطر اینکه می‌خواستین موقع اضافه‌کاری پیراشکی بخورین.»
اون حرفش رو تموم‌نیمه‌شفاف نکرد، اما موول می‌تونست‌بی‌نظیره بقیه‌اش رو حدس بزنه.
«یعنی با اینکه می‌دونست قراره شکست بخوره،ممکنه بازم توش پول ریخت تا فقط بتونه موقع‌ماده اضافه‌کاری پیراشکی بخوره؟» احتمالاً یه همچین چیزی بود.
موول فقط خندید.
«هاهاها. خیلی هم غلط نیست. قطعاً یکی از دلایلش همین بوده.هست رئیس سالن ساما، به نظر میاد شما هم دارین تا دیروقت کار‌بقیه می‌کنین. اگه چیزی نخوردین، لطفاً قبل از رفتن یه غذای سبک بخورین.»
«واقعاً؟ اتفاقاً داشتم‌خمیر گشنه‌ام می‌شد... تو این‌جگال شرایط، دیگه تعارف نمی‌کنم.»
ساما هه‌کییییوه این رو‌بی‌نظیره گفت و نشست.
موول براش کمی چای‌خیس ریخت و یه راست‌آها رفت سر اصل مطلب.
«خب، چی‌خسته باعث شده‌متفاوتی بیاین اینجا؟»
برای هر دوی‌خمیر اونا، زمان یه‌کییییوه منبع باارزش بود.
قرار نبود این منبع رو فقط‌گفتن برای تعارفات روزمره هدر بدن، پس‌سرو حتماً کار مهمی پیش اومده بود.
همون‌طور که انتظار‌نیمه‌شفاف می‌رفت، ساما هه‌جگال فوراً جواب داد.
«برای پیشنهاد بودجه‌ی تامین پزشک‌های سالن بازسازی‌اگه اومدم. از اونجایی که این یه زمینه‌بهشون تخصصیه، باید پزشک‌ها رو از صفر آموزش بدیم.»
«بودجه‌ای که قبلاً‌خمیر اختصاص داده شده‌کییییوه بود کافی نیست؟»
«انگار نه. برای سرعت‌بی‌نظیره بخشیدن به آموزششون به‌مردم قرص‌های روح نیاز داریم.»
سالن بازسازی.
پزشک‌های مرتبط با مراقبت از پوست، به‌خصوص،اگه باید تو هنرهای رزمی مهارت داشته باشن‌بهشون و مقدار قابل‌توجهی انرژی درونی داشته باشن.
به همین دلیل،خمیر اکسیرهای ویژه‌ای به پزشکان‌جگال سالن بازسازی داده می‌شد.
«با اینکه پولی‌جگال که سالن بازسازی درمی‌آره‌ممکنه از حد تصور خارجه...»
اما اینم واقعیت‌نیمه‌شفاف داشت که به‌جگال سرمایه‌گذاری بزرگی نیاز داشت.
«...»
ذهن موول در حالی‌نیمه‌شفاف که چایش را قورت‌بی‌نظیره می‌داد، به سرعت کار می‌کرد.
مغزی که با هنر الهی‌آها فعال‌سازی مبدأ تقویت شده بود،بشن خیلی زود جواب رو پیدا کرد.
«منم بررسی طرح انتقال‌خیس بودجه پروژه ارتقا به اون‌گفتن سمت رو در نظر می‌گیرم.»
«ممنون می‌شم این کار رو بکنی.می‌کنن آه، راستی. پس منظورت از این‌که‌نمی‌تونین قبلاً گفتی شایعه واقعیت داره چی بود؟»
ساما هه با مهارت‌نیمه‌شفاف با چاپستیکش یه دامپلینگ‌بی‌نظیره برداشت و گذاشت تو دهنش.
انتخاب یه دامپلینگ تند‌بی‌نظیره درست از همون اول کار،خسته دقیقاً شبیه خودش بود؛ جسورانه.
«اینکه طرح رو جلو بردم چون می‌خواستم وقتایی که تا دیروقت کار‌خسته می‌کنم یه چیزی بخورم، واقعیت داره. ایده اولیه‌ش از همون‌جا اومد. اما‌بهشون دو تا دلیل دیگه هم داره. می‌شه گفت یه تیر و سه نشون.»
ساما هه بلافاصله‌بشن چای رو یه‌می‌کنن نفس سر کشید.
خوردن و نوشیدن هردوشون با‌خیس هم باید خیلی داغ می‌بود، اما‌ممکنه به نظر نمی‌رسید دهنش سوخته باشه.
گفت: «یه تیر و‌بی‌نظیره سه نشون... آه. فکر‌مردم کنم یکیش رو می‌دونم.»
«بگو.»
چشم‌های ساما هه‌بشن برقی زد: «گسترش‌می‌کنن نفوذ، مگه نه؟»
با این‌منفجر حرف، موول‌نیمه‌شفاف پوزخندی زد: «درسته.»
اول اینکه می‌خواست‌جگال وقتی تا دیروقت‌گفتن کار می‌کنه، غذا بخوره.
دوم، سودآوری.
این که کاملاً مشخص بود.
سوم، با استخدام قانونی تعداد زیادی‌کییییوه از رزمی‌کارها، می‌تونستن در مواقع اضطراری‌مردم ازشون به عنوان نیروی جنگی استفاده کنن.
به عبارت دیگه، با‌بی‌نظیره استخدام رزمی‌کارها، نفوذ و‌مردم قدرت ما بیشتر می‌شه.
این سه تا.
«مدیرکل، تو دیگه‌بشن کاملاً شبیه یکی از‌اگه اعضای خانواده جگال شدی.»
ساما هه این رو در حالی‌کییییوه گفت که با یه جفت چاپستیک دو‌خسته تا دامپلینگ برداشت و انداخت تو دهنش.
واقعاً خوب غذا می‌خوره.
موول چند تا‌نیمه‌شفاف دامپلینگ دیگه گذاشت‌جگال جلوش و گفت:
«استاد عمارت و استاد جوان‌سرو عمارت واقعاً می‌دونن چطور از‌خاصی آدم کار بکشن تا جونش دربیاد...»
چاپستیکش رو‌منفجر گذاشت زمین‌نیمه‌شفاف و ادامه داد:
«... به هر حال، همه دارن سر شکست خوردنش‌خسته شرط می‌بندن، برای همین فکر می‌کردم شما هم همین‌هست کار رو می‌کنی، رئیس سالن ساما. این دور از انتظاره.»
با این‌خمیر حرف، ساما هه‌کییییوه با شیطنت خندید.
«وقتی اولین بار شنیدم، فکر کردم کار‌اگه سختیه. اما، نمی‌دونم؟ وقتی شنیدم برادر بزرگم‌بهشون بودجه‌اش رو تأمین کرده، نظرم عوض شد.»
روباه هزارچهره جناح خون‌نیمه‌شفاف طلایی، نه، الان دیگه‌بی‌نظیره روباه چهره دیوانه بود؟
وزنه‌ای که به‌جگال دوش می‌کشید قابل‌گفتن توجه بود، مگه نه؟
و رئیس سالن‌نیمه‌شفاف ساما کسی بود که‌بی‌نظیره همچین آدمی برادرش بود.
بینش اون‌خسته هم اصلاً‌متفاوتی معمولی نبود.
در همون‌منفجر لحظه، چاپستیک موول‌خیس کمی مکث کرد.
هم‌زمان، در‌کییییوه با شدت‌بی‌نظیره باز شد.
«موول-مووونگ! موقع انجام کار‌خیس تحویل، یه ایده تجاری جدید‌گفتن و فوق‌العاده به ذهنم رسید!»
دیوانه یکتای‌خسته ما، ولی‌نعمت‌متفاوتی ما بود.
با دیدن اینکه چطور بدون هیچ حس‌جگال حضوری در رو باز کرد، به نظر می‌رسید‌متفاوتی از کار زیاد عقلش رو از دست داده.
انگار این‌کییییوه مرد هم امروز‌آها داشت اضافه‌کاری می‌کرد.
فکر می‌کردم ذاتاً آدم سحرخیزیه‌کییییوه و ترجیح می‌ده زود بیدار‌ممکنه بشه تا به کارها برسه.
«اگه این‌طور‌خسته نیست... یعنی‌متفاوتی نمی‌خوابه؟ عمراً؟»
درست همون‌طور که موول داشت‌خیس به این موضوع فکر می‌کرد، چشم‌های‌ممکنه جین چون-هی به ساما هه افتاد.
«اوه؟ هه-آ‌کییییوه هم اینجاست؟بی‌نظیره اوووه! و دامپلینگ؟!»
با گفتن‌خمیر این حرف،خیس با بی‌خیالی نشست.
موول بلافاصله گفت: «استاد‌متفاوتی جوان عمارت. قبلاً بهت نگفتم‌غذایی که دیگه نیروی انسانی نداریم؟»
«اما تا تنور داغه باید نون رو چسبوند. حالا که‌گفتن فکرش رو می‌کنم، هه-آ. یه فرمول جدید برای سالن بازسازی‌غذایی ساخته شده و می‌خواستم در موردش بحث کنم. این عالیه.»
«آه، داری در مورد‌بی‌نظیره همونی حرف می‌زنی که از‌خسته خانواده اون جینجو یاد گرفتی؟»
«درسته. من تا حالا یه جیانگشی هم ندیدم‌آها که جوش داشته باشه. فهمیدم چرا بدون هیچ آرایشی،اگه پوستشون این‌قدر روشنه و حتی یه لک هم نداره.»
«درسته، تمرین تکنیک‌های جیانگشی واقعاً‌سرو پوست رو روشن‌تر می‌کنه، مگه نه؟هست هرچند بعداً تقریباً شبیه جسد می‌شه.»
«ما قرار نیست تا اونجا‌خیس پیش بریم. ما فقط قدرت بازسازی‌ممکنه رو بیرون می‌کشیم. فقط قدرت بازسازی!»
با این حرف‌ها،جگال چشم‌های خسته ساما‌گفتن هه دوباره برقی زد.
«ولی‌نعمت، به نظر‌نیمه‌شفاف میاد این کار‌جگال قراره پول‌ساز باشه.»
بی‌دلیل نبود که سالن بازسازی،سرو با وجود اینکه جدید بود،خاصی بیشتر از بقیه سالن‌ها درآمد داشت.
«بوی پول‌منفجر رو حس‌نیمه‌شفاف نمی‌کنی، هه-آ؟»
«هاه... خوبه.کییییوه اما چقدر سهم‌آها بهم می‌دی، ولی‌نعمت؟»
در یک‌خمیر لحظه، جو‌خیس کاملاً عوض شد.
موول با خودش فکر کرد که دیوانه یکتا واقعاً‌غذایی دیوانه یکتاست و در عین حال، خودش رو تحسین کرد‌پیدا که تحمل داشتن همچین آدمی رو به عنوان ولی‌نعمت داره.
بعد گفت:منفجر «قراره دامپلینگ‌نیمه‌شفاف کم بیاریم.»
«آه، من از‌جگال قبل یکم آماده‌گفتن کردم. یه لحظه.»
با گفتن این حرف،خیس رفت بیرون و با‌آها چند تا ظرف برگشت.
«میان‌وعده آخر شب مرغه~ مرغ!»
ظرف‌های مستطیلی.
این‌ها ظرف‌های تحویل بودن که طوری ساخته شده‌مردم بودن تا به راحتی روی هم چیده بشن‌غذایی و برای حمل تو یه جعبه بسته‌بندی بشن.
ساختشون تازه تموم شده‌خیس بود و صنعتگرها تو‌آها کارگاه داشتن اونا رو می‌ساختن.
به نظر می‌رسید‌بشن خودش داره اونا‌می‌کنن رو امتحان می‌کنه.
«احتمالاً داره خودش‌خمیر امتحانش می‌کنه تا اگه‌جگال مشکلی بود گزارش بده.»
کار با تحویل‌جگال گرفتن اسناد پشت‌گفتن میز تموم نمی‌شه.
قبل از اینکه تأییدیه‌خیس بده، اول درک می‌کنه که‌گفتن تو عمل چطور کار می‌کنه.
دقیقاً مثل یک ولی‌نعمت.
«فقط مرغ که‌خمیر فایده نداره؟ نودل‌کییییوه تند حلزون هم لازمه.»
نودل تند‌کییییوه حلزون رو‌بی‌نظیره گذاشت کنارش.
«این آب‌خمیر گازداره. برای این‌که‌کییییوه گلومون خشک نشه.»
نتیجه تجارت با مناطق بیرونی.
گازدار کردن.
البته، هزینه‌ها با هم‌بی‌نظیره نمی‌خوند، برای همین اونو‌مردم به این شکل نمی‌فروختن.
جین چون-هی با لبه دستش ضربه‌ای به‌بی‌نظیره بطری زد و گردنش رو تمیز برید‌متفاوتی و گاز آب با صدای فش‌فش بالا اومد.
«به نظر‌خسته میاد سر‌متفاوتی کیفی، ولی‌نعمت.»
با این حرف،خمیر جین چون-هی لبخندی زد:جگال «این‌طور به نظر میام؟»
«انگار یه خبرایی‌جگال شنیدی که من‌گفتن نشنیدم. اشتباه می‌کنم؟»
واقعاً که خیلی زود می‌گیره.
جین چون-هی خندید: «همم. به هر حال بالاخره خودت می‌فهمی... بیا‌هست اول بخوریم. هنوز قطعی نیست. اما اگه واقعاً کنجکاوی... بذار فقط‌بین بگم اوضاع بهتر از اون چیزی که فکر می‌کردیم پیش رفت!»
«اوه؟»
چشم‌های موول کمی گشاد شد.
جین چون-هی‌خمیر برای همه‌خیس آب گازدار ریخت.
«هنوز نمی‌تونیم گاردمون‌بشن رو بیاریم پایین، اما‌اگه بازم، به سلامتی بنوشیم؟»
یه نوشیدنی‌منفجر شیرین و‌نیمه‌شفاف گازدار بدون الکل.
برای رفع خستگی و جشن‌آها گرفتن یه چیزی، مگه می‌شد‌بشن چیزی بهتر از این پیدا کرد؟
ساما هه‌خمیر گفت: «باشه.خیس به سلامتی!»
موول هم‌خسته لیوانش رو زد‌سرو به لیوان اونا.
جرینگ!
تیم شیفت‌کییییوه شب عمارت‌بی‌نظیره پزشکی فلس سفید.
نوشیدنی به سلامتی موفقیت.