چپتر 252: فصل 252
0جین چون-هی این‌نظامی روزها سخت مشغول‌طرف نوشتن یک کتاب بود.
کنارش، جگال لین در حالی‌تازه که بی‌صدا جوشانده‌ی گرمش را‌میان جرعه‌جرعه می‌نوشید، به شاگردش نگاه می‌کرد.
«هنرهای رزمی استاندارد. تامین منظم اکسیرها. یه روش تمرینی سیستماتیک. این کار ناگزیر فردیت هر جنگجو‌سرگردان رو تا حدودی سرکوب می‌کنه، اما در عوض قدرت اعداد و گستردگی رو از طریق نیروی‌میره جمعی به نمایش می‌ذاره. این دقیقاً همون کاریه که از این به بعد باید انجام بدیم.»
برقی آبی‌رنگ‌چشم‌های تو چشم‌های‌بیشتر جین چون-هی درخشید.
«این بیشتر‌سازمان شبیه روش ارتشه‌جنگجوهایی تا دنیای رزمی.»
«آره. چیز‌هستیم خیلی جدیدی‌نظامی هم نیست.»
«با این‌هنر حال، جزئیاتش‌اینه حسابی متفاوته.»
خش‌خش.
قلم‌مو بدون هیچ مکثی‌تازه روی کاغذ حرکت می‌کرد‌اژدهای و کلمات رو می‌نوشت.
این یکی از همون کارهایی بود‌جنگجوهایی که جین چون-هی از زمان اومدنش به‌سرگردان عمارت پزشکی فلس سفید، مدام تکرارش می‌کرد.
کارِ ترجمه و بومی‌سازیِ‌اینه پزشکی جراحی مدرن، تا‌تازه با دنیای جیانگهو جور دربیاد.
به عبارت دیگه،درخشید یه کتاب پزشکی‌ارتشه درباره‌ی هنر جراحی.
«دلیلش اینه که ما یه عمارت پزشکی هستیم، نه یه سازمان نظامی. تازه، از جنگجوهایی‌نگهبان‌ها که از طرف بنیاد اژدهای سفید میان گرفته تا مبارزهای سرگردان و مستقل، اسکورت‌ها و‌کادر نگهبان‌ها، ویژگی‌های همه‌شون انقدر با هم فرق داره که باید تا حدودی بینشون تفاوت قائل بشیم.»
«مدیریتش خوب پیش میره؟»
«داریم کادر اداری‌مون رو هم‌هستیم گسترش می‌دیم، پس نگران نباش.طرف همه‌چی داره خوب پیش میره.»
جین چون-هی سر تکون داد.
در نگاه اول، شبیه یه گپ و گفت‌اژدهای معمولی بین یه استاد و شاگرد به نظر‌ویژگی‌های می‌رسید، اما در حقیقت، ماجرای خیلی عجیبی بود.
جین چون-هی که شاگرد بود، از روند‌طرف کارهای اجرایی فرقه درست و حسابی خبر نداشت‌اسکورت‌ها و جگال لینِ استاد داشت براش توضیح می‌داد.
از اون طرف، چهار استاد تالار که‌نظامی پزشک الهی فلس سفید رو خوب می‌شناختن،گرفته اگه این صحنه رو می‌دیدن حسابی تعجب می‌کردن.
اینکه مردی با اون همه راز بخواد‌دنیای تا این حد درباره‌ی مسائل بحث و‌جزئیاتش تبادل نظر کنه، به خودی خود بی‌سابقه بود.
«خب، هی. قصد داری‌تازه چقدر از این کتاب‌اژدهای پزشکی رو تکمیل کنی؟»
«فکر کنم تا الان‌نظامی حدود هفتاد درصد از‌بنیاد چیزایی که می‌دونم رو نوشتم.»
با شنیدن‌هنر این حرف، استادش‌هستیم سر تکون داد.
«حدس می‌زنم اون سی‌بیشتر درصد باقی‌مونده چیزاییه که‌آره نمی‌شه به غریبه‌ها نشون داد.»
«البته که اینم هست... اما یه‌طرف سری چیزا هم هستن که حتی‌سرگردان اگه بهشون نشون بدم، درکش براشون سخته.»
حتی تو همون دوران زندگی قبلی‌جنگجوهایی جین چون-هی هم حقایق آناتومی جدیدی‌مبارزهای مدام در حال کشف شدن بود.
یه اندام جدید زیر پوست کشف‌سازمان شده بود که سر و صدای‌اژدهای زیادی تو دنیای آکادمیک به پا کرد.
تازه، رگ‌های لنفاوی تو مننژ مغز‌ارتشه پیدا شده بودن که سرنخ دیگه‌ای‌نیست برای غلبه بر آلزایمر به حساب می‌اومد.
اون داشت تمام دانش پزشکی‌ای رو که به‌اژدهای یاد می‌آورد مکتوب می‌کرد، اما با خودش فکر‌ویژگی‌های می‌کرد که واقعاً چند نفر قراره اینا رو بفهمن.
«بخش مربوط به پیوند‌نظامی اعضا، دانشیه که هنوز‌بنیاد نباید به کسی منتقل بشه.»
تو دنیای مدرن، انواع و اقسام کلاهبرداری‌ها‌نظامی و جرایم مربوط به پیوند اعضا بیداد‌گرفته می‌کرد؛ دیگه چه برسه به این جامعه‌ی طبقاتی.
خانواده‌های رزمی برای نجات‌بیشتر جون بچه‌های خودشون دست‌آره به هر کاری می‌زدن.
مردم عادی ممکنه برای‌تازه نجات خانواده‌شون، اعضای بدنشون‌اژدهای رو در ازای پول بفروشن.
یا مثل قاتل‌های دنیای رزمی،تازه حتی ممکنه بچه‌هایی رو صرفاً‌میان برای پیوند اعضا پرورش بدن.
با فاکتور گرفتن از این موارد،سازمان اون داشت تمام دانش باقی‌مونده‌اش رو‌اژدهای تو قالب کتاب‌های پزشکی کامل می‌کرد.
حداقلش این بود که پایه‌های‌شبیه پزشکی جراحی تو عمارت پزشکی‌خیلی فلس سفید جوونه زده بود.
حالا دیگه فقط باید صبر می‌کرد و‌بنیاد امیدوار بود که با گذشت زمان، این جوونه‌نگهبان‌ها به یه درخت بزرگ و هزارساله تبدیل بشه.
«با این حال، بخش‌های اصلی تقریباً تموم شدن. وقتی‌اژدهای کار دسته‌بندی اینا تموم بشه، آموزش دادن به پزشکان‌همه‌شون عمارت هم راحت‌تر می‌شه. استاد، شما همه‌چیز رو متوجه شدید؟»
جین چون-هی در حالی که کتاب‌سازمان رو تو دستش نگه داشته بود‌اژدهای تا جوهرش خشک بشه، این رو پرسید.
چهره‌ی جگال‌چشم‌های لین کمی‌بیشتر درهم رفت.
«من تمام مطالب‌نظامی رو حفظ کردم، اما‌بنیاد فهمیدن همه‌چیز واقعاً سخته.»
«حتی برای شما، استاد؟»
«بخش‌های زیادی هستن که با مهارت‌های پزشکی‌ای که از قبل می‌دونستم فرق‌اژدهای دارن، برای همین دسته‌بندی کردنشون تو ذهنم زمان می‌بره. البته دارم یه درک‌بینشون کلی از مفاهیم پیدا می‌کنم... با این حساب، کارت برای امروز تموم شده؟»
«الان باید ویزیت‌درخشید بیمارهام رو شروع کنم.دنیای خودتون که می‌دونید، استاد...»
برنامه‌ی روزمره‌ی جین‌نظامی چون-هی تا دقیقه‌ی‌طرف آخرش پر بود.
کله‌ی سحر بیدار‌سازمان می‌شد تا هنرهای‌جنگجوهایی رزمی‌اش رو تمرین کنه.
تا روشن شدن‌دلیلش هوا، مشغول نوشتن‌سازمان کتاب‌های پزشکی‌اش می‌شد.
و صبح‌ها هم‌درخشید برای بررسی وضعیت بیماران،دنیای ویزیتش رو انجام می‌داد.
تازه بماند که این‌تازه وسط سر و کله‌ی‌اژدهای بیمارهای اورژانسی هم پیدا می‌شد.
«با این حال، از اونجایی که بخش سختِ نوشتنِ این کتاب رو رد‌سرگردان کردم، از فردا باید یکم وقت آزاد بیشتری داشته باشم. ولی اصلاً چرا‌مدیریتش پرسیدید کارم تموم شده یا نه؟ شما که برنامه‌ی من رو می‌دونید، استاد.»
استادش در‌هنر جوابِ سوال‌اینه جین چون-هی گفت:
«هوم، چند وقت پیش یه پیام به دستم‌آره رسید. یه شخص نسبتاً مهم درخواستی فرستاده. پرسیدن که‌خش‌خش آیا می‌تونیم یه بیمار رو پذیرش کنیم یا نه.»
یه شخص مهم.
شنیدن همچین کلماتی‌سازمان از دهن استادش‌جنگجوهایی اصلاً چیز عادی‌ای نبود.
از رهبران فرقه و ریش‌سفیدهای فرقه‌های‌سازمان مختلف گرفته تا مقامات دولتی، همگی برای‌میان درمان به ساختمون اصلی عمارت پزشکی می‌اومدن.
مهم نبود یه نفر چقدر قدرت داره،دنیای تا زمانی که از گوشت و خون انسانی‌حسابی ساخته شده بود، بالاخره یه روزی مریض می‌شد.
و اون وقت بود که ناگزیر می‌خواستن‌بنیاد به هر قیمتی که شده، از اون‌اسکورت‌ها قدرت برای پیدا کردن ماهرترین پزشک استفاده کنن.
عمارت پزشکی فلس سفید، عمارت‌تازه پزشکی هواجو، و برای جناح‌میان غیرمتعارف، عمارت پزشکی بلک فیلد.
کاملاً طبیعی بود که‌اینه همه بخوان به ساختمون‌های اصلی‌جنگجوهایی این سه تا مکان برن.
اینکه کلمه‌ی «شخص مهم» از‌شبیه زبون استادش بیرون بیاد، نشون می‌داد‌جدیدی که این فرد واقعاً آدم کله‌گنده‌ایه.
«به نظر می‌رسه‌نظامی با یه بیمار‌طرف خیلی «خاص» طرفیم.»
تو اصطلاحات مدرن، می‌شد بهشون گفت یه VIP.
این VIPها معمولاً کمک‌های مالی هنگفتی از خودشون به جا می‌ذارن.
کمک‌های مالی‌ای که از این‌شبیه طریق جمع می‌شد، برای مخارج عمارت‌جدیدی پزشکی و کارهای خیریه‌اش استفاده می‌شد.
یه جورایی می‌شد گفت این‌جنگجوهایی سیستم، شباهت‌هایی با زمینِ مدرن و‌مبارزهای به خصوص سیستم بیمارستان‌های آمریکا داشت.
«تو گذشته، ما سر‌نظامی درمانِ پرنس ژو با عمارت‌اژدهای پزشکی هواجو رقابت کرده بودیم.»
استادش با‌هنر آرامش به‌اینه حرفش ادامه داد:
«در حال حاضر،درخشید بیمار از کاهش شنوایی‌دنیای و سرگیجه شکایت داره.»
«آه...»
فقط با همین‌سازمان دو تا علامت، تشخیص‌های‌طرف احتمالیِ بی‌شماری وجود داشت.
با این حال، اگر چنین شخصیت مهمی‌نظامی به ساختمان اصلی عمارت پزشکی می‌آمد، یعنی‌گرفته پزشکان خودشان در درمان او شکست خورده بودند.
این یعنی احتمال زیادی‌بیشتر وجود داشت که بیماری‌اش از‌چیز آن موردهای خیلی سخت باشد.
«پیامی فرستادند و پرسیدند که آیا‌طرف قابل درمان هست یا نه... اما مشکل‌مستقل اینجاست که می‌خواهند یک رقابت راه بیندازند.»
«رقابت؟»
«از همان اول هم چیزی را پنهان نکردند. گفتند برای درمان،بنیاد یا ما را انتخاب می‌کنند یا عمارت پزشکی هواجو را. همچنین کاملاً‌فرق روشن کردند که اگر درمان موفقیت‌آمیز باشد، دستمزد کلانی پرداخت خواهند کرد.»
معمولاً، پزشکی که از چنین شخصیت مهمی‌دنیای استقبال می‌کرد، بادی به غبغب می‌انداخت و‌جزئیاتش با اطمینان اعلام می‌کرد که حتماً موفق می‌شود.
اما جین چون-هی،نظامی برعکس، کمی بی‌میل‌طرف به نظر می‌رسید.
«قبل از اینکه‌سازمان بیمار را معاینه کنم،طرف سخت است جوابی بدهم...؟»
کاهش شنوایی و سرگیجه.
برای جین چون-هی که‌بیشتر یک جراح عمومی بود،آره این حوزه تخصصش محسوب نمی‌شد.
«این رو نباید یه متخصص گوش و حلق و‌میان بینی ببینه؟ نه، صبر کن، تو این دنیا که اصلاً‌فرق گوش و حلق و بینی... وجود نداره. آره، وجود نداره.»
او اصول اولیه را خوب‌تازه می‌دانست و حتی چند باری‌میان هم در تشخیص‌ها همکاری کرده بود.
اما فقط‌هنر در همین‌اینه حد بود.
از آنجا که در‌بیشتر این زمینه متخصص نبود،آره طبیعی بود که نگران باشد.
«به نظر می‌رسد‌نظامی عمارت پزشکی هواجو کاملاً‌بنیاد به خودش مطمئن است.»
«مگر عمارت پزشکی‌سازمان هواجو متخصص گوش و‌طرف حلق و بینی دارد؟»
«نکنه به جز من، یه رزیدنت دیگه‌نظامی هم که تخصصش گوش و حلق و‌گرفته بینی باشه به این دنیا تناسخ پیدا کرده...»
جین چون-هی هنوز امیدش را‌شبیه از دست نداده بود که شاید‌جدیدی رزیدنت‌ها همین‌طوری از آسمان بیفتند پایین.
معمولاً دلش یک ارتوپد می‌خواست، اما در‌بنیاد این لحظه، به شدت به یک رزیدنت‌اسکورت‌ها گوش و حلق و بینی نیاز داشت.
«... نمی‌دانم درباره چه چیزی صحبت می‌کنی.طرف گفتند اگر کار را به آن‌ها بسپارند،مستقل سعی می‌کنند با جوشانده‌های گیاهی درمانش کنند.»
«همون‌طور که‌هنر انتظار می‌رفت، واقعیت‌هستیم تلخ و سرده.»
به هر حال، جوشانده؟
«همم... یعنی تو هنرهای پزشکی جیانگهو که به طور‌میان طبیعی تکامل پیدا کرده، جوابی براش هست؟ یا فقط‌انقدر دارن بلوف می‌زنن تا یه مشتری وی‌آی‌پی رو تور کنن؟»
هنرهای پزشکی جیانگهو جنبه‌هایی داشت که با پزشکی‌بنیاد مدرن قابل توضیح نبود و به خصوص در‌نگهبان‌ها درمان‌های طبیعی، اثربخشی فوق‌العاده‌ای از خود نشان می‌داد.
حتی در زمین قرن بیست و یکم هم مواردی‌جنگجوهایی وجود داشت که بیماران مبتلا به سرمازدگی که نیاز‌اسکورت‌ها به قطع عضو داشتند، با طب سوزنی درمان شده بودند.
هنرهای پزشکی دنیای رزمی‌بیشتر جنبه‌هایی داشت که حتی‌آره از آن هم فراتر می‌رفت.
«چه ما باشیم و چه عمارت‌طرف پزشکی هواجو، سلامتی بیمار در اولویت‌سرگردان است. امیدوارم بیماری‌اش قابل درمان باشد.»
«هاهاها. تو احتمالاً تنها پزشک زیر‌جنگجوهایی این آسمان هستی که می‌توانی درباره‌مبارزهای یک شخصیت مهم چنین حرفی بزنی.»
استادش طوری که‌دلیلش انگار باورش نمی‌شد،سازمان خنده کوتاهی سر داد.
«به هر حال، گفتند که فردا‌ارتشه می‌رسند. آن‌ها بعد از اینکه به عمارت‌حال پزشکی هواجو سر زدند، به اینجا می‌آیند.»
با شنیدن این‌نظامی حرف، چشمان جین چون-هی‌بنیاد با سردی برقی زد.
«به نظر‌هستیم می‌رسد روش درمانی‌تازه مناسبی پیدا نکرده‌اند.»
«دقیقاً. این رقابت فقط برای تحریک حسادت و‌تازه رقابت بین ما و عمارت پزشکی هواجو است.سرگردان در نهایت، حتماً شرایط دیگری هم در کار است.»
در زمین هم پزشکان زیادی بودند که‌دنیای برای شهرت کار می‌کردند، بنابراین شاید آن‌ها‌جزئیاتش هم قصد داشتند از همین موضوع سوءاستفاده کنند.
این روش‌سازمان یک سیاستمدار بود،جنگجوهایی نه یک جنگجو.
«به هر‌هستیم حال... خوب می‌شود‌تازه اگر معاینه‌شان کنم.»
از این وضعیت‌دلیلش خوشش نمی‌آمد، اما جان‌نظامی بیمار در اولویت بود.
اگر مشکل جدی نبود،بیشتر می‌توانست فقط یک نسخه بنویسد‌چیز و آن‌ها را راهی کند.
اما از آنجا که این همه‌طرف راه را تا اینجا آمده بودند،سرگردان احساس می‌کرد قضیه به این سادگی‌ها نیست.
روز بعد، بعد از ناهار.
شخصی از راه رسید که‌شبیه سی جنگجوی محافظ و بیست‌خیلی خدمتکار او را همراهی می‌کردند.
فقط یک بیمار وجود‌تازه داشت، اما پنجاه نفر برای‌میان رسیدگی به او آمده بودند.
همین موضوع به‌سازمان تنهایی حس رعب و‌طرف وحشت قابل‌توجهی ایجاد می‌کرد.
جین چون-هی پشت سقف پنهان شده بود‌نظامی و در حالی که کوفته برنجی‌اش را‌گرفته می‌جوید، از دور صحنه را تماشا می‌کرد.
«اون نوه‌چشم‌های خواجه ارشد‌بیشتر بود، درسته؟»
خواجه ارشد.
یک خواجه‌هستیم سابق دربار و‌تازه رئیس اداره شرقی.
طبق چیزی که شنیده بود، او‌سازمان در سنین پایین وارد قصر امپراتوری شده‌میان و به یک خواجه تبدیل شده بود.
در میان کشمکش‌های شدید برای رسیدن به تاج‌آره و تخت، او استعداد عجیبی در انتخاب طرف‌متفاوته درست داشت و توانست وارد هسته اصلی قدرت شود.
او از زمانی که هیچ‌کس از شاهزاده‌های‌بنیاد دوقلو برای رسیدن به تاج و تخت حمایت‌نگهبان‌ها نمی‌کرد، به تنهایی به آن‌ها خدمت کرده بود.
وقتی بقیه با تاسف نوچ‌نوچ می‌کردند و آن را‌اژدهای یک هدف از دست رفته می‌دانستند، او تنها کسی‌همه‌شون بود که فریاد می‌زد: «این یکی موفق می‌شه! حتماً می‌شه!»
علاوه بر این، سخت بود که بگوییم تنها هدفش حمایت از‌بنیاد امپراتورهای آینده بوده است، زیرا طبق گزارش‌ها، او در گذشته هنگام‌انقدر تلاش برای نجات امپراتورهای دوقلو یک دستش را از دست داده بود.
هیچ راهی برای‌درخشید توضیح این کار‌ارتشه جز وفاداری وجود نداشت.
در سخت‌ترین دوران‌ها.
تنها خواجه‌ای که بدون‌نظامی تردید دستش را برای‌بنیاد او فدا کرده بود.
هیچ دلیلی وجود نداشت‌اینه که به او لطف‌تازه و توجه ویژه نداشته باشند.
پس از اینکه اعلیحضرت بر‌شبیه تخت نشست، این خواجه به نمادی‌جدیدی از درونی‌ترین افکار امپراتور تبدیل شد.
پس از آن، او نام خانوادگی‌ای را که اعلیحضرت‌میان به او اعطا کرده بود دریافت کرد و یک پسر‌فرق و یک دختر را به فرزندی پذیرفت و بزرگشان کرد.
با وجود اینکه خودش نمی‌توانست بچه‌دار شود، این حقیقت که‌میان دو فرزند خوانده‌اش را مانند گوشت و خون خودش دوست‌فرق داشت، به عنوان یک داستان دلگرم‌کننده در سراسر امپراتوری شناخته می‌شد.
«و نوه‌اش‌هنر همون بیماره... واقعاً‌هستیم که شخصیت بزرگیه.»
اگر این‌قدر به‌درخشید فرزندانش عشق می‌ورزید، چقدر‌دنیای بیشتر نوه‌اش را می‌پرستید؟
داستان اینکه او شخصاً قبل از اینکه نوه‌اش حتی‌میان بتواند راه برود، او را با یک آغوشی روی‌انقدر پشتش حمل می‌کرد، حتی در داخل پایتخت هم معروف بود.
«اما حتی با وجود این‌تازه داستان‌های دلگرم‌کننده، خواجه ارشد دقیقاً‌میان یک آدم گرم و مهربون نیست.
همه می‌تونن حدس بزنن که‌هستیم قبل از به قدرت رسیدن امپراتور،بنیاد چه کارایی پشت پرده انجام داده.»
فجایع خونین و‌درخشید حمام‌های خون بی‌شمار،ارتشه توطئه‌ها و دسیسه‌ها.
مهم نبود چقدر فرزندانش را دوست‌طرف داشت، در نهایت، خواجه ارشد یک‌سرگردان هیولای پیر از قصر امپراتوری بود.
جدا از عشق،سازمان کشمکش برای قدرت‌جنگجوهایی کاملاً داستان دیگری بود.
«این داستان یه دنیای دیگه‌ست.»
جین چون-هی آخرین تکه‌بیشتر کوفته برنجی را در دهانش‌چیز چپاند و دستانش را تکاند.
«همین برای‌سازمان یه ناهار‌تازه سریع کافیه.»
حالا وقتش بود طوری به آنجا بدود که انگار‌اژدهای تازه گزارش را شنیده است، آداب و رسوم مناسب‌همه‌شون را به جا بیاورد و به بیمار خوش‌آمد بگوید.
درست در همان لحظه،اینه یک پزشک پایه با نگرانی‌جنگجوهایی جین چون-هی را صدا زد.