چپتر 860: چپتر 860
0«تو به زبان یه‌شایدم سرزمین غریبه حرف می‌زنی. آره،انداخت با خودت هستم. سرفه، سرفه.»
«از کجا فهمیدی؟»
برادرها هنوز حتی‌خاصه خودشون رو معرفی‌یکی هم نکرده بودن.
«این تالار پنج لایه خون رو من، به همراه کسانی که با چی بهشتی آشنایی دارن،هنرهای ساختیم. کسی مثل من حتی وقتی یه جا نشسته هم می‌تونه کارهای زیادی بکنه. من از‌می‌دونست این توانایی استفاده می‌کنم تا خط خونی خودم رو تشخیص بدم. چون خویشاوندان من خاص هستن.»
او با آرامش حرف می‌زد‌باشه و کلماتی رو به زبان می‌آورد‌وودانگ که به این راحتی‌ها فراموش نمی‌شدن.
خط خونی خانواده ساما خاصه؟
«راستی، اینکه یکی از اعضای‌اینکه خط خونی من بدنش رو این‌طوری‌بده تمرین بده... چقدر مضحک و عجیبه.»
و بعد غصه خورد.
با دیدن غصه خوردن این محقق جوان،کنارش خوش‌قیافه و بیمار که جلوشون ایستاده بود،هنرهای هر سه برادر همزمان با هم فکر کردن.
'خب که چی.'
'می‌خواد چیکار کنیم؟'
'جد بزرگوار~ می‌خوای چیکار کنم؟'
جین چون-هی پرسید:
«نکنه شما از همون خانواده‌اینکه ساما هستید که تو دوره سه‌بده پادشاهی به پادشاهی وی خدمت می‌کردن؟»
«سرفه، سرفه. درسته. راستی... به‌اینکه نظر می‌رسه تاریخت رو خیلی خوب‌بده خوندی. برعکس اون کله‌پوک‌های همیشگی جیانگهو.»
«کسی نیست که دوره‌نیست سه پادشاهی رو نشناسه...بله خب، شایدم باشه. بله.»
جین چون-هی‌نیست به کنارش‌شایدم نگاهی انداخت.
چون-و.
او که تو فرقه وودانگ همیشه‌یکی مشغول تمرین هنرهای رزمی و خوندن متون‌مضحک تائوئیست بود، تسلط چندانی به تاریخ نداشت.
ساما هیون.
تخصص‌های این یکی‌نشناسه تجارت، ترور و‌بله جمع‌آوری اطلاعات بود.
شاید تاریخ می‌دونست، شایدم نه.
این‌ها از عوارض‌خاصه بد دنیایی بدون‌یکی آموزش عمومی بود.
اون‌ها فقط داستان‌ها و‌نیست افسانه‌های معروف تاریخی رو می‌دونستن،کنارش اما فقط در همین حد.
مگر اینکه کسی به‌طور رسمی تو یه‌کنارش آکادمی درس می‌خوند، در غیر این صورت‌هنرهای هیچ فرصتی برای یادگیری تاریخ وجود نداشت.
تازه، با اینکه نرخ باسوادی تو‌یکی این دوره بالای نود درصد بود،چقدر چند نفر واقعاً ممکنه تاریخ رو بدونن؟
'علاوه بر این،خاصه تاریخ همیشه از‌یکی دیدگاه برنده‌ها نوشته می‌شه.'
سوابق تاریخی‌ای که می‌شد‌نیست پیدا کرد، بیشتر از‌بله دیدگاه امپراتوری هوا بود.
بیشترشون از زاویه‌نشناسه دید خانواده پونگ‌بله نوشته شده بودن.
«اما با این حال، خانواده من باید تا الان‌این‌طوری به زوال کشیده شده و به باد رفته باشه.دیدن برای همینه که اومدن خویشاوندانم به این مکان این‌قدر شگفت‌انگیزه.»
'حالا که بهش فکر می‌کنم، با اینکه‌اعضای آدم‌های زیادی با فامیل ساما وجود دارن، اما‌بعد تا حالا ندیدم تو جیانگهو قدرتی دستشون باشه.'
چند نفری با نام‌نیست خانوادگی ساما بودن که به‌کنارش پست‌های رسمی دولتی رسیده بودن.
سیما بیونگ، رئیس سالن‌شایدم طب سوزنی عمارت پزشکی‌نگاهی فلس سفید هم بود.
اما قضیه‌ساما در همین‌راستی حد بود.
اگه خاندان ساما یه خانواده‌اینکه رزمی تو جیانگهو تشکیل داده بودن،بده ساما هیون الان این‌طوری زندگی نمی‌کرد.
همین‌طور که جین چون-هی‌نیست داشت به این چیزها فکر‌کنارش می‌کرد، چیزی به ذهنش رسید.
خانواده ساما.
امروزه هیچ‌ساما خانواده سامایی تو‌اینکه جیانگهو وجود نداشت.
آدم‌های زیادی با فامیل ساما بودن،یکی اما هیچ‌کدومشون نیروی قدرتمندی که بشه‌چقدر بهش گفت «خانواده رزمی» تشکیل نداده بودن.
شاید یه جایی یه عمارتی بود که‌باشه فامیلشون رو یدک می‌کشید، مثل خانواده جونگ‌همیشه تو اون شهری که شراب هلو درست می‌کردن.
اما آیا تا حالا اسم قدرتی رو‌کنارش شنیده بود که اون‌قدر بزرگ باشه که تو‌رزمی جیانگهو برای خودش اسمی دست و پا کنه؟
«خانواده من خیلی خفن بودن؟»
«خانواده‌ای بود که تو دوره سه پادشاهی‌اعضای به کائو کائو خدمت می‌کرد و اعضایی داشت‌بعد که تو استراتژی با ژوگه لیانگ رقابت می‌کردن.»
با حرف‌های جین چون-هی، ساما هیون قیافه آدم‌های‌بله به شدت غافلگیرشده رو به خودش گرفت و‌هنرهای اون محقق، ساما جین، سرش رو تکون داد.
«تاریخت رو خوب‌نشناسه یاد گرفتی. از‌بله کدوم مکتب میای؟»
«من جین‌ساما چون-هی هستم،راستی شاگرد خانواده جگال.»
«با دیدن چشم‌هات شک کرده بودم... پس واقعاً تکنیک الهی فعال‌سازی‌بده مبدأست. اینکه می‌بینم کسی غیر از یه جگال اون هنر رزمی‌خوش‌قیافه نفرین‌شده رو یاد گرفته، عجیبه. نکنه خانواده جگال هم نابود شده؟»
نگاهی از نارضایتی‌جیانگهو تو چشم‌های جین‌شایدم چون-هی نقش بست.
«به هیچ وجه.»
لحن جین‌ساما چون-هی سرد‌راستی و قاطع شد.
«اوه، عزیزم... به نظر می‌رسه حرف اشتباهی زدم. خب پس. بیاید این پچ‌پچ‌های بیهوده رو‌بعد تموم کنیم. آزمون این طبقه سوم اینه که تو سازندها با من رقابت کنید. شما‌کردن همین الانشم تو سازند شش آموزش مخفی و سه استراتژی که من ساختم، گیر افتادید...»
ترق! بوم!
درست همون‌طور که ساما جین داشت حرف‌کنارش می‌زد، جرقه‌هایی از همه طرف پرید و‌هنرهای انفجارهایی تو جاهای مختلف اتاق سنگی رخ داد.
«چی؟!»
«حلش کردم.»
و جین چون-هی با یه‌نشناسه لبخند سرد و چشم‌های آبی نافذش‌انداخت به ساما جین زل زده بود.
«همون‌طور که هنرهای رزمی‌شایدم تو طول زمان پیشرفت‌نگاهی کردن، سازندها هم پیشرفت کردن.»
'واو. هیونگ قاطی کرده.'
در حالی که ساما‌راستی هیون با نگاهی تازه به‌این‌طوری این صحنه خیره شده بود.
«چـ... چقدر ناعادلانه. اینکه‌نیست تمام آماده‌سازی‌های پرزحمتم فقط‌بله تو یه لحظه خاکستر بشن...»
بعد در حالی که‌شایدم کینه‌ای از خانواده جگال به‌انداخت دل گرفته بود، محو شد.
با این حال، جین چون-هی‌اینکه فقط با قیافه «خب که‌تمرین چی؟» بهش زل زده بود.
بدن ساما جین‌خاصه پودر شد و‌یکی از بین رفت.
«بسیار خب. بریم.»
اون دیگه‌نیست چه جور‌شایدم جدی بود؟
ساما هیون با خودش فکر‌اینکه کرد، اما خیلی زود این‌تمرین فکر رو از سرش بیرون کرد.
اون حتی برای پدر‌راستی و مادرش هم مراسم یادبود‌این‌طوری نمی‌گرفت، چه برسه به اجدادش.
'هه~ انگار‌همیشگی واقعاً یه‌نیست ساما هستم.'
ساما هیون حتی‌نشناسه به پدر و مادر‌کنارش خودش هم اعتماد نداشت.
عوض کردن اسم موقع ساکن شدن‌یکی تو یه روستا بعد از یه زندگی‌مضحک سخت تو بیرون، اصلاً چیز عجیبی نبود.
ساما هیون‌ساما یه لبخند کوچیک‌اینکه و سرد زد.
گروه حالا‌همیشگی به سمت طبقه‌نشناسه چهارم حرکت کرد.
«خوش اومدید، چالشگران. من اولین نفر‌یکی از شمشیر، شمشیر پهن، سلاح دسته‌بلند،چقدر نیزه و چوب‌دستی هستم، روح شمشیر!»
«من دومین‌ساما نفرم، روح‌راستی شمشیر پهن!»
«ما پنج نفر مثل یک‌نشناسه نفریم و یک نفر مثل پنج‌انداخت نفر! من روح سلاح دسته‌بلند هستم!»
«مهم نیست چند نفر‌شایدم باشید. من، روح نیزه،نگاهی حساب همه‌تون رو می‌رسم!»
«برای رفتن به طبقه بعدی،اینکه باید همه ما رو شکست‌تمرین بدید، از جمله من، روح چوب‌دستی!»
پنج برادر‌ساما همسان اونجا‌راستی ایستاده بودن.
پنج‌قلوها!
انگار این به اندازه‌شایدم کافی تعجب‌آور نبود، هر کدومشون‌انداخت یه سلاح متفاوت دستشون بود.
درست همون‌طور که از لقب‌هاشون پیدا بود، یه‌بدنش شمشیر، یه شمشیر پهن، یه سلاح دسته‌بلند، یه‌غصه نیزه و یه چوب‌دستی دستشون بود؛ پنج تا سلاح.
«از هر‌ساما زاویه‌ای که‌راستی بهش نگاه کنی...»
«می‌خوان از یه‌جیانگهو سازند حمله مشترک‌شایدم استفاده کنن، هیونگ.»
«می‌گید مهم نیست ما‌شایدم چند نفریم... ولی شما‌نگاهی که از ما بیشتر هستید!»
هر سه‌ساما برادر مات و‌اینکه مبهوت مونده بودن.
اما این کاملاً مشخص بود‌اینکه که یه آزمون دیگه از‌تمرین تالار پنج لایه خون بود.
معلوم بود تا زمانی که از‌شایدم پس این قانون نبرد گروهی که بهشون‌وودانگ تحمیل شده بود برنمیومدن، نمی‌تونستن پایین برن.
بنابراین، یه حمام خون‌شایدم سه در برابر پنج در‌انداخت حال شروع شدن بود، اما...
تق! کراک!
به محض اینکه نبرد مرگ و‌یکی زندگی شروع شد، ساما هیون چوب‌دستی رو‌مضحک گرفت، شکستش و پرتش کرد یه گوشه.
تو یه چشم به هم‌نشناسه زدن، یه بخش از سازند‌نگاهی حمله مشترک در هم شکست!
در همون لحظه، هنر شمشیر جاودانه قطع‌کننده عالی‌نگاهی جین چون-هی، با سرعتی بی‌نهایت، پیشونی یکی از اون‌متون پنج نفر، یعنی روح سلاح دسته‌بلند رو سوراخ کرد.
«برادر سوم! برادر پنجم!»
در حالی که‌خاصه اونی که شمشیر‌یکی دستش بود فریاد می‌زد.
چون-و نزدیک‌همیشگی شد و دستش‌نشناسه رو دراز کرد.
در حالی که برادر اول، یعنی روح‌کنارش شمشیر، با وحشت ایستاده بود، روح نیزه‌هنرهای جلو پرید و به کف دستش حمله کرد.
اما تو همون لحظه گذرا، چون-و دستش‌اعضای رو عقب کشید و فوراً با کف‌عجیبه دست ضربه‌ای به شبکه خورشیدی روح نیزه زد.
حمله بدون‌ساما مکث یک‌راستی دائو تای چی!
با یه صدای بوم، روح‌نشناسه نیزه به پرواز دراومد و‌نگاهی محکم به زمین کوبیده شد.
تو یه چشم به هم‌باشه زدن، سه نفر از اون‌فرقه پنج نفر از بین رفتن.
«آااارغ! حرومزاده‌ها!»
و.
کار دو نفر‌جیانگهو باقی‌مونده هم تو‌شایدم یه لحظه ساخته شد.
اون‌ها به‌نیست پودر تبدیل شدن‌باشه و ناپدید شدن.
حالا مشعل تبدیل‌خاصه به یه گلوله‌یکی آتشین عظیم شده بود.
«نمی‌دونم چرا، ولی حس‌راستی می‌کنم اون اولیه، اون‌بدنش جونگ-مو، از همه قوی‌تر بود.»
«...»
چون-و در حالی که‌شایدم به شعله درخشان‌تر نگاه‌نگاهی می‌کرد، زیر لب گفت.
«این به خاطر سازگاریه. در حالت عادی، اونا‌بدنش به این راحتی‌ها شکست نمی‌خوردن. تازه، با اینکه شبیه‌خورد آدم بودن، ولی همه‌شون در سطح جیانگشی الماسی بودن.»
جیانگشی الماسی.
هیولایی که می‌تونست به‌نیست راحتی چیزی مثل چی‌بله شمشیر رو نادیده بگیره.
«پس، اینجا طبقه آخره؟»
هر سه نفرشون‌خاصه به سمت طبقه‌یکی آخر پیش رفتند.
اسمش سالن‌ساما پنج لایه‌راستی خون بود.
پس کاملاً طبیعی‌جیانگهو بود که طبقه‌شایدم بعدی، طبقه آخر باشه.
به همین خاطر،نشناسه سه برادر قسم‌خورده‌بله با احتیاط جلو رفتند.
تا اینجا هیچ تله‌ای‌راستی به شکل مکانیزم‌های آرایشی‌بدنش وجود نداشت، اما کی می‌دونست؟
شاید پایین خبری بود.
اما.
وقتی از پله‌ها‌نشناسه پایین رفتند و‌بله به طبقه آخر رسیدند.
هیچ تله‌ای در کار نبود،اینکه اما صحنه‌ای عجیب و غریب‌تمرین به استقبال هر سه‌شون اومد.
اول از همه، دور تا دورشون پر‌اعضای از چرخ‌دنده‌ها و دستگاه‌های مکانیکی در حال‌عجیبه حرکت بود که هدف و عملکردشون معلوم نبود.
لوله‌های بی‌شماری به دیوارها وصل شده‌شایدم بود که هر از گاهی صدای‌فرقه هیس‌هیسی می‌دادند و بخار بیرون می‌ریختند.
«انگار وارد‌نیست یه دنیای‌شایدم استیم‌پانک شدم...
مگه خانواده اون متخصص‌راستی جیانگشی نبودن؟ پس چرا‌بدنش یهو یه همچین چیزی...»
«پس بالاخره‌ساما تا اینجا‌راستی رسیدید. خوش اومدید.»
رئیس خانواده اون گون‌نیست کنار یکی از دیوارهای‌بله اون فضای عجیب ایستاده بود.
پشت سرش فقط یه‌شایدم کوزه بود که بخار‌نگاهی سیاهی ازش بیرون می‌زد.
«هوهو. از اونجایی که هیچ‌کدومتون آسیب جدی‌اعضای ندیدید... به نظر میاد خیلی راحت راهتون‌عجیبه رو باز کردید. تحت‌تاثیر قرار گرفتم. واقعاً چشمگیره.»
اون گون با تحسین گفت.
آدم انتظار داشت از اینکه تمام نقشه‌هاش‌باشه نقش بر آب شده عصبانی باشه، اما‌همیشه تو خنده‌هاش یه صداقت واقعی حس می‌شد.
یه فضای عجیب‌نشناسه که یه آدم معمولی‌کنارش هرگز نمی‌تونست درکش کنه.
با دیدن این‌خاصه صحنه، چهره جین‌یکی چون-هی سرد شد.
«رئیس خانواده اون. چرا این کارو کردی؟ ساختن جیانگشی از بیش از هزار آدم عادی.بعد تازه علاوه بر اون، هیچ‌کس داخل خانواده اون زنده نبود و نیروی حیات تمام مردم‌کردن شهر جینجو رو هم جذب کردی. آخه با همدستی با فرقه جاودانه خون دنبال چی هستی؟»
یه سوال‌همیشگی مستقیم، بدون هیچ‌نشناسه طعنه یا تحقیر.
خواب کردن‌نیست مردم و‌شایدم دزدیدن نیروی حیاتشون.
تبدیل کردن مرده‌ها به جیانگشی.
به نظر نمی‌رسید که فقط رزمی‌کارها رو‌اعضای هدف گرفته باشه، و نه به نظر می‌رسید‌بعد که جسدها رو از خانواده‌های عزادار خریده باشه.
اگه این‌طور بود، قطعاً‌نیست یه نفر متوجه فعالیت‌های‌بله عجیب خانواده اون می‌شد.
یعنی قصد داشت کل‌شایدم یه شهر رو ببلعه‌نگاهی و شورش راه بندازه؟
یا می‌خواست با یه‌راستی قربانی کردن دسته‌جمعی انسان‌ها، تبدیل‌این‌طوری به یه جاودان جسد بشه؟
فهمیدنش غیرممکن بود.
غیرممکن بود، اما.
حتی با وجود لحن جدی جین‌بله چون-هی، رئیس خانواده اون گون فقط‌همیشه با چهره‌ای آروم ریشش رو نوازش کرد.
واقعاً صحنه عجیبی بود.
«همم. اول از همه...راستی می‌خوام بگم که یه‌بدنش سری سوءتفاهم‌ها پیش اومده.»
«سوءتفاهم؟»
با این حرف،نشناسه لبخندی روی صورت‌بله جسدمانند اون گون نشست.
واقعاً، لبخند یه مرده.
همون‌طور که معمولاً برای‌راستی آدمایی که با داستان‌های‌بدنش ارواح روبه‌رو می‌شن پیش میاد.
یه آدم معمولی با‌نیست دیدن این صحنه، تا‌بله آخر عمرش کابوس می‌دید.
«اینکه بگی این خانواده با فرقه جاودانه خون همدست شده، مسخره‌ست.وودانگ مگه این خانواده یه جناح متعارف عادل و معتبر نیست؟ تو درباره‌هیون این خانواده که بیش از هزار سال قدمت داره چه فکری می‌کنی؟»
دیوونگی محض.
اما اینم غیرمنتظره بود.
«البته درسته که اونا چند بار یک‌طرفه‌باشه باهامون تماس گرفتن. چندتا کتابچه مخفی هم‌همیشه فرستادن. ولی ما باهاشون دست به یکی نکردیم.»
«پس داری می‌گی‌نشناسه همه اینا فقط‌بله کار خانواده اونه؟»
«درسته. ولی این خانواده هم نمی‌خواست‌یکی همچین اتفاقی بیفته. اگه بگم این‌چقدر یه جور تصادف بود، حرفمو باور می‌کنی؟»
«...»
جین چون-هی‌همیشگی برای لحظه‌ای‌نیست سکوت کرد.
همون موقع،نیست چون-و قدمی‌شایدم به جلو برداشت.
«رئیس خانواده اون.خاصه چطور ممکنه قتل‌عام آدمای‌اعضای عادی یه تصادف باشه؟»
«قضیه رو این‌قدر ساده‌راستی نبین. این اتفاق از‌بدنش کنترل منم خارج بود.»
رئیس خانواده اون این‌نیست رو گفت و دستش‌بله رو از روی ریشش برداشت.
«تاریخچه این خانواده از گه هونگ به ارث رسیده،انداخت کسی که تبدیل به یه جاودان جسد شد. چون‌تائوئیست بنیان‌گذار این خانواده یکی از شاگردهای گه هونگ بود.»
«من اصلاً حس نمی‌کنم‌راستی که یهو نیازی به‌بدنش دونستن تاریخچه خانوادت داشته باشم~»
ساما هیون با تمسخر گفت.
با این حرف،جیانگهو رئیس خانواده دستش رو‌باشه تکون داد و گفت:
«دلیلی داره، پس گوش کن. کجا بودم... آه، بله. گه هونگ شاگردهای زیادی داشت و کتابچه‌های مخفی‌متون زیادی از خودش به جا گذاشت. بنیان‌گذار این خانواده هم یکی از همون شاگردهای بی‌شمار بود و‌بدون بیشتر از اینکه به ساخت قرص علاقه داشته باشه، به جادوگری علاقه داشت، مخصوصاً به تکنیک برخیزاندن جسد.»
«...»
جین چون-هی‌ساما نگاه کوتاهی به‌اینکه ساما هیون انداخت.
یه علامت برای اینکه‌نیست صبر کنه و ببینه‌بله اون می‌خواد چی بگه.
«داره سعی‌نیست می‌کنه اطلاعات‌شایدم جمع کنه~»
حتی تو حرفای‌خاصه یه دیوونه هم‌یکی می‌شه سرنخ‌هایی پیدا کرد.
معمولاً فهمیدن معنی پشت‌راستی چرت‌وپرت‌های یه دیوونه سخته،بدنش برای همین آدم فقط می‌کشه‌شون.
ساما هیون سر تکون داد.
«هیونگ از پسش برمیاد.»
رئیس خانواده بدون توجه به‌اینکه علامت‌هایی که بین دو برادر‌تمرین رد و بدل می‌شد، ادامه داد:
«بله. می‌گن اون بعد‌راستی از تأسیس خانواده حدود دویست‌این‌طوری سال عمر کرد. شگفت‌انگیز نیست؟»
«اوه، دویست سال؟ واقعاً قابل‌توجه‌ست.»
جین چون-هی باهاش راه اومد.
حتی اگه واقعاً جاودانه‌راستی هم نشده باشه، بازم‌بدنش دستاورد خیلی حیرت‌انگیزی بود.
دویست سال تو دوره‌ای‌راستی که گذشتن از میانگین عمر‌این‌طوری سی سالگی هم سخت بود.
مگه اینکه کسی مثل خون‌آفرین پیر هیولا راهی برای‌کنارش بازگشت مصنوعی به جوونی پیدا می‌کرد، یا مثل توگوی‌خوندن اکسیر جوونی ابدی می‌نوشید، وگرنه اصلاً چیز عادی‌ای نبود.
«بنیان‌گذار قبل از مرگش حتماً آرزو داشته که خط خونی این خانواده به شکوفایی ادامه‌رزمی بده. برای همین این خرابه‌ها رو ساخت. به همین دلیله که سالن پنج لایه خون ساخته‌این‌ها شد. خرابه‌هایی که برای محافظت از این خانواده تو زمان بحران وجود دارن. این مکان همونجاست.»
با شنیدن این حرف،راستی جین چون-هی می‌تونست تقریباً‌بدنش حدس بزنه چه اتفاقی افتاده.
یه کم جهش فکری‌راستی بود، اما یه فرضیه‌بدنش منطقی به ذهنش رسید.
«دزدیدن نیروی حیات شهروندای بیرون هم باید یکی از عملکردهای همین سالن پنج‌وودانگ لایه خون باشه. برای جمع کردن مقدار زیادی نیروی حیات. در این صورت...تخصص‌های یعنی داری می‌گی باز شدن این سالن پنج لایه خون یه تصادف بوده؟»
«همین انتظار هم از شاگرد قاتل دیوانه فلس‌نگاهی خونین می‌رفت. درسته. یه تصادف بود. این مکان که‌متون هرگز نباید فعال می‌شد، در نهایت به کار افتاد...»
هه هه.
اون گون‌ساما نتونست جلوی‌راستی خنده‌اش رو بگیره.
و دوباره‌همیشگی شروع به‌نیست صحبت کرد:
«روز اول. وقتی اولین زنگ به صدا دراومد، تمام اعضای خانواده که‌همیشه هنرهای رزمی این خانواده رو یاد نگرفته بودن، بلافاصله کشته شدن، نیروی‌تخصص‌های حیاتشون کشیده شد و تبدیل به جیانگشی شدن. یه جهنم واقعی بود.»
اون خندید‌ساما و قدمی‌راستی به جلو برداشت.
«وقتی زنگ دوم زده شد، حتی اونایی که هنرهای رزمی یاد گرفته بودن هم‌عجیبه در حالی که خون بالا می‌آوردن، افتادن. و وقتی زنگ سوم به صدا دراومد،همزمان دیگه هیچ‌کس داخل خانواده اون زنده نموند، از جمله خود من. می‌دونی این یعنی چی؟»
«...»
وقتی جین چون-هی نتونست‌شایدم به راحتی جواب بده،نگاهی اون گون زمزمه کرد:
«به نظر می‌رسه مغزت از قبل به جواب رسیده.این‌طوری اما انگار می‌ترسی به زبون بیاریش. تو خیلی سرگرم‌کننده‌ای. قوی‌خوردن به نظر می‌رسی اما نرمی، و نرمی اما قوی هستی.»
در نهایت،ساما اون گون با‌اینکه صدای شادی گفت:
«این یعنی همه ما در حالی که روح‌بله و روانمون دست‌نخورده باقی مونده بود، تبدیل به‌هنرهای جیانگشی شدیم. چطور ممکنه این حیرت‌انگیز و دردناک نباشه!»
جیانگشی با‌نیست روح و‌شایدم روانی دست‌نخورده!؟
در میان‌ساما شوک همه،راستی جین چون-هی پرسید:
«داری می‌گی بنیان‌گذارتون‌خاصه یه همچین چیز‌یکی دیوانه‌واری رو نصب کرده؟»
جین چون-هی ناگهان به یاد‌نشناسه آورد که اون ساما-فلانی که‌نگاهی تازه مرده بود چی گفت.
-این سالن پنج لایه خون‌باشه توسط من، همراه با کسانی که‌وودانگ چی بهشتی رو می‌شناسن، ساخته شده.
کسی مثل من می‌تونه‌راستی حتی وقتی یه جا‌بدنش نشسته، کارهای زیادی انجام بده.
برای محافظت‌ساما از خانواده‌راستی اونِ جینجو؟
واقعاً؟