چپتر 376: چپتر 376
0درخشش!
همزمان، دو چشم جین‌شلاق چون-هی مثل مرواریدهای درخشان‌پیچ شروع به درخشیدن کردند.
نور لحظه به لحظه قوی‌تر‌نگاهش می‌شد، تا جایی که انگار‌محدودیت‌هایش داشت از چشمانش بیرون می‌ریخت.
یک نور آبی.
پدیده‌ای که وقتی تکنیک‌مرز الهی فعال‌سازی مبدأ به‌ثبت اوج عملکردش می‌رسید، اتفاق می‌افتاد!
علاوه بر این، جین چون-هی‌نتیجه هنر رزمی نهایی‌ای که تا به‌زمین حال ساخته بود را بیرون کشید.
نیت قلب‌چرخش رزمی متعالی،زاویه عدالت انسانی.
فرم عضلات تانگ‌نگاهش آه، چرخش استخوان‌هایش‌پنجم و زاویه نگاهش.
درک مرحله پنجم او که تا‌پیش مرز محدودیت‌هایش پیش رفته بود، شروع‌کرد به ثبت حتی کوچک‌ترین عادت‌های او کرد.
این نه هنرهای‌تغییر رزمی جیانگهو بود و‌اژدها نه طرز تفکر جیانگهویی.
به این ترتیب، روند تفکر غریبه و منطقی‌پنجم یک انسان مدرن، نیت‌های تانگ آه را جوید‌عادت‌های و قورت داد و آن‌ها را کاملاً درک کرد.
«داره کم‌کم‌زاویه خودش رو‌درک نشون می‌ده؟»
تانگ آه قطعاً کسی بود‌محدودیت‌هایش که به روشنگری دست یافته‌کوچک‌ترین و به قلمرو تحول رسیده بود.
اما این به آن‌شلاق معنا نبود که از‌پیچ کالبد انسانی‌اش خارج شده باشد.
تا زمانی که از استخوان، گوشت‌درک و خون ساخته شده بود، تک‌تک‌رفته حرکاتش در برابر جین چون-هی آشکار می‌شد.
بنابراین، او به آرامی‌درک شروع به پیش‌بینی حرکات دائماً‌پیش در حال تغییر شلاق کرد.
نتیجه.
بنگ!
شلاق مثل یک اژدها‌زاویه پیچ و تاب خورد‌پنجم و به زمین کوبیده شد.
سنگ‌های آبی‌رنگ زمین تمرین‌درک پودر شدند و تکه‌هایشان‌محدودیت‌هایش مثل دود به هوا رفت.
اما اژدهای سیاه‌پنجم متوقف نشد؛ به‌پیش رقصش ادامه داد.
در میان این هیاهو، جین چون-هی با ظرافتی‌پیچ مثل یک پروانه در حال پرواز، در حالی‌پودر که آستین‌هایش در هوا تکان می‌خورد، تاب می‌خورد.
در حالی که جین چون-هی از شلاقی که مثل یک اژدها‌پیش می‌خروشید و اطرافش را نابود می‌کرد جاخالی می‌داد، آن حس اضطرار‌جیانگهویی قبلی ناپدید شد و جایش را به یک حس راحتی داد.
با کمترین حرکات ممکن، در حالی‌پنجم که از شلاق طفره می‌رفت، شروع‌حتی به حرکت به سمت جلو کرد.
با دیدن این‌پنجم صحنه، چشمان تانگ‌پیش آه گرد شد.
او دید که‌تغییر جین چون-هی قبل از‌اژدها حرکت شلاق، حرکت می‌کند.
حرکاتش که بیشتر شبیه به جاگیری بود‌مرحله تا راه رفتن، با این توجیه ساده که‌کوچک‌ترین تکنیک‌های حرکتی‌اش به اوج رسیده، قابل توضیح نبود.
«هاه! تو واقعاً حریف منی! موجودی که لیاقت انتخاب سرنوشت‌رفته رو داره! اینکه این‌قدر راحت از رقص موج اژدهای سم‌جیانگهویی من جاخالی می‌دی! پس این رو هم بگیر! صعود اژدهای سم!»
«صعود اژدهای سم.
اگه بخوام با‌تغییر اصطلاحات گیم بگم، الان‌اژدها رفتیم تو فاز دو؟»
مرد مدرن که درک مرحله پنجمش به اوج‌پنجم رسیده بود، حتی در این وضعیت اضطراری هم‌عادت‌های با خونسردی داشت به چنین چیزهای مسخره‌ای فکر می‌کرد.
این‌قدر این موضوع برایش‌درک عادی بود که آدم‌محدودیت‌هایش را به نفس‌نفس می‌انداخت.
دقیقاً همان موقع که جین چون-هی داشت به‌ثبت اصطلاحات گیم فکر می‌کرد، شلاقی که به‌طور آشفته‌ای‌تفکر به هر طرف می‌کوبید، به سمت تانگ آه برگشت.
بعد، با صدای وحشتناکی شبیه به‌بنگ شکافته شدن هوا، شروع به چرخیدن سریع‌سنگ‌های و مارپیچ دور بدن تانگ آه کرد.
یک گرداب بود.
منظره‌ای که واقعاً لیاقت‌درک این را داشت که‌محدودیت‌هایش به آن بگویند گردباد دریایی!
«اومدم!»
وقتی تانگ آه در آن حالت به‌اژدها جلو حمله کرد، صحنه‌اش درست مثل اژدهایی‌آبی‌رنگ بود که با دهان باز هجوم می‌آورد.
تازه.
«حتی گانگ چی‌نگاهش هم دورش نیست،پنجم اما قدرتش این‌قدر زیاده؟»
قدرت عظیم فرمی که به آن‌پیش می‌گفتند صعود اژدهای سم، فقط با نگاه‌هنرهای کردن به آن هم کاملاً مشخص بود.
اصلاً این قدرت انفجاری با تبدیل انرژی‌اژدها سم به انرژی درونی توسط شلاق فلس اژدها‌تمرین که یک سلاح الهی بود، به دست می‌آمد.
با تزریق انرژی درونی عظیم‌نگاهش به درونش، هر چیزی که‌محدودیت‌هایش گیر شلاق می‌افتاد تکه‌تکه می‌شد.
این نابودی ناشی از تراکم انرژی‌پنجم خالص مثل گانگ چی نبود، بلکه‌حتی خشونتی از جنس نیروی فیزیکی خالص بود!
«خوبه! بیا!»
جین چون-هی دیالوگ کلیشه‌ای رمان‌های‌نتیجه رزمی را فریاد زد و شمشیر‌زمین کریستال یخی خودش را بیرون کشید.
و در حالی که مستقیم به‌درک چشم‌های تانگ آه نگاه می‌کرد، در‌رفته یک خط مستقیم به جلو یورش برد.
این یک‌زاویه حرکت پای عرفانی‌مرحله یا عجیب‌وغریب نبود.
جین چون-هی فقط خیلی ساده‌محدودیت‌هایش و مستقیم به جلو دوید‌کوچک‌ترین و شمشیرش را دراز کرد.
و آن شمشیر‌تغییر در فضای بین‌بنگ شلاق مارپیچ فرو رفت.
هووووش!
و همزمان، بدن جین‌درک چون-هی در هوا بلند شد‌پیش و به صورت مارپیچ چرخید.
نگاهی از سردرگمی‌پنجم در صورت تانگ‌پیش آه نقش بست.
«هاه! کی فکرش رو‌شلاق می‌کرد که گرداب طوفانی‌پیچ من از هم بپاشه!»
«قدرتت خیلی بیشتر از اون‌نگاهش بود که بخوام به عنوان یه‌پیش توهم بچگانه مسخره‌اش کنم، تانگ آه.
این... اگه تو مجمع اژدها‌مرحله و ققنوس ازش استفاده می‌کردی، احتمالاً‌ثبت چند نفری رو به کشتن می‌دادی.»
بی‌دلیل به‌مرحله او شاه‌مرز شلاق خونین نمی‌گفتند.
تو فقط زمانی می‌توانی یک نفر را به‌پیچ خاطر غرق شدن در فاز تاریک هورمون‌های بلوغ‌پودر مسخره کنی که توانایی اثبات حرف‌هایش را نداشته باشد.
چون این قدرت به قدری‌نگاهش بود که باعث شود لرزه به‌پیش تن خود جین چون-هی هم بیفتد.
بنگ!
یک انفجار ناگهانی.
همزمان، حرکت شلاق متوقف‌شلاق شد و با درماندگی‌پیچ به هر طرف پخش شد.
و جین چون-هی در حالی‌نگاهش که لبه شمشیرش را روی گلوی‌پیش تانگ آه فشار می‌داد، فرود آمد.
«خب، همین‌جا تمومش کنیم؟»
«هاه...؟! چـ...مرحله چطور فرم‌مرز من رو شکستی؟»
«صعود اژدهای سم‌تغییر بانوی جوان تانگ قطعاً‌اژدها فرم ترسناکی بود... اما.»
جین چون-هی لحظه‌ای مکث کرد.
«چرخش مارپیچت خیلی یکنواخت بود. برای کسی که توانایی همگام شدن با سرعتش رو داشته باشه،هنرهای این امکان وجود داره که بدون مخالفت با جریان حرکت، به یه شکاف ضربه بزنه. بعد‌کاملاً از اون، فقط کافیه یه ترمز رو جریان حرکت بذاری تا چرخش از هم باز بشه.»
این یک توضیح عمل‌گرایانه و‌محدودیت‌هایش سرراست بود، تا جای ممکن‌کوچک‌ترین ساده، بدون هیچ نماد یا استعاره‌ای.
او نگران بود که نکند‌نتیجه تانگ آه متوجه این توضیح‌خورد نشود، اما نگرانی‌اش بی‌مورد بود.
«کوک... که‌چرخش این‌طور. پس‌زاویه این خامی منه!»
تانگ آه سرش را‌درک پایین انداخت و مشت‌هایش‌محدودیت‌هایش را محکم گره کرد.
«من... باختم!»
و به‌دائماً این ترتیب، دوئل‌نتیجه به پایان رسید.
«که‌کوک! فقط‌چرخش صبر کن!زاویه دکتر دیوانه چشم‌آبی!»
به جز ناظران خانواده تانگ سیچوان که به دلایلی، با‌رفته شنیدن کلمات آخر تانگ آه طوری مثل خرس در خودشان‌جیانگهویی جمع شدند که انگار با گذشته‌ی تباه خودشان روبه‌رو شده‌اند....
...در نوع‌مرحله خودش دوئل‌مرز باشکوهی بود.
«واو~ شایعه‌سازها‌چرخش عاشق این‌زاویه یکی می‌شن~»
«آخ، کل بدنم درد می‌کنه.»
برخلاف چهره بااعتمادبه‌نفسش، به محض اینکه جین‌رفته چون-هی به ساختمان فرعی رسید، شروع کرد‌جیانگهو به کوبیدن کمرش به یک ستون چوبی.
«هیونگ، داری چیکار می‌کنی؟»
«کمرم رو می‌کوبم.»
«این دیگه چه کاریه؟»
آه، بچه‌های این دوره زمونه...محدودیت‌هایش نه. یعنی تو دنیای رزمی‌کوچک‌ترین کمرشون رو این‌طوری خستگی‌در نمی‌کنن؟
در گذشته همیشه با خودش فکر می‌کرد که چرا‌تاب مردم به جای اینکه ستون فقراتشان را خیلی اصولی‌تکه‌هایشان با فوم رولر کش بیاورند، این کار را می‌کنند.
اما از یک جایی به بعد، جین چون-هی... نه، پروفسور جین‌پیش به خودش آمد و دید بعد از کوهنوردی، کنار یک چشمه‌جیانگهویی آب معدنی ایستاده و دارد ناخودآگاه کمرش را به درخت می‌کوبد.
عجیب بود، چون‌نگاهش او حتی آن‌قدرها‌پنجم هم اهل کوهنوردی نبود.
البته، اگر این کار را خیلی محکم انجام می‌داد ممکن بود‌عادت‌های باعث بیرون‌زدگی دیسک شود، برای همین فقط ضربه‌های ملایم و فشاری وارد‌مدرن می‌کرد، اما به دلایلی بعد از آن احساس سرحالی و شادابی می‌کرد.
از آن نوع سرحال‌شلاق شدن‌هایی بود که با‌پیچ علم قابل توضیح نبود.
حالا هم بعد از بازگشت‌نگاهش به جوانی، داشت با این‌محدودیت‌هایش بدن جوانش همان کار را می‌کرد.
«تانگ آه این‌قدر سرسخت بود؟»
«حرفش رو هم نزن.مرز تانگ آه الان احتمالاً‌ثبت دو برابر نامگونگ اون قوی‌تره.»
«نامگونگ اون‌دائماً هنوز به قلمرو‌نتیجه دگرگونی نرسیده، درسته؟»
«آره. از چیزی که من از نبضش‌مرحله فهمیدم، به نظر می‌رسه بدن و چی‌حتی اون کاملاً آماده‌ست. خب، پیش میاد دیگه.»
در مقایسه با تانگ آه که‌پنجم جهش بزرگی به جلو داشت، او‌حتی هنوز از این دیوار عبور نکرده بود.
بیشتر به نظر می‌رسید که خودش نخواسته این‌ثبت کار را بکند تا اینکه نتوانسته باشد، چون‌تفکر هنوز تصمیم نگرفته بود که شمشیرش واقعاً برای چیست.
او نه نیازی داشت که برای‌بنگ خانواده‌اش با چنگ و دندان بجنگد، و‌سنگ‌های نه انگیزه‌ای برای شماره یک بودن داشت.
حتی از مقایسه کردن خودش‌نگاهش با بقیه هم هیچ احساس‌محدودیت‌هایش حقارتی به او دست نمی‌داد.
از آنجایی که نمی‌توانست تصمیم بگیرد‌پنجم هدف شمشیرش باید کجا باشد، طبیعتاً عبور‌کوچک‌ترین از این دیوار هم برایش غیرممکن بود.
«اگر الان تو وضعیت‌مرز فاجعه خون رمان اصلی بودیم،حتی حتماً بی‌طاقت و کلافه می‌شد.»
همان‌طور که اعضای خانواده نامگونگ یکی‌بنگ پس از دیگری می‌مردند، نامگونگ اون مجبور‌سنگ‌های می‌شد با ناامیدی به شمشیرش چنگ بزند.
اما حالا، وقت‌استخوان‌هایش داشت تا با آرامش‌مرحله روی خودش کار کند.
با این حال، اگر بخواهیم‌مرحله منطقی نگاه کنیم، این تانگ آه‌ثبت بود که عجیب و غریب بود.
این واقعیت را تغییر نمی‌داد‌محدودیت‌هایش که نامگونگ اون هنوز یکی‌کوچک‌ترین از قوی‌ترین استادان نسل خودش بود.
«حتی وقتی بزرگ‌ترهای خانواده، نامگونگ اون‌بنگ رو با تانگ آه مقایسه می‌کردن‌کوبیده و سرزنشش می‌کردن، باز هم بی‌خیال بود.»
احتمالاً باید کمی‌استخوان‌هایش از این زندگی مرفه‌مرحله و خوش‌گذرانی‌هایش کم کند.
خب، این‌زاویه هم بخشی از‌مرحله شخصیتش است دیگر.
«حالا دیگه جیانگهو‌پنجم قراره حسابی به هم‌رفته بریزه. یه غوغای حسابی.»
«یعنی این‌قدر مسئله بزرگیه؟»
«اوهوم. هست. شاه شلاق خونین به کسی معروفه که حتی دوام آوردن‌رفته تو یه تبادل ضربه باهاش هم سخته. دیگه هیچ‌کس نمی‌تونه بگه تو‌روند لیاقت این رو نداری که یکی از ده استاد برتر جیانگهو باشی، هیونگ.»
«خب، من فقط به‌درک خاطر کدهای تقلبی که دارم‌پیش تونستم این کار رو بکنم.»
جین چون-هی با این‌مرز فکر، با خیال راحت‌ثبت به کوبیدن کمرش ادامه داد.
بام، بام!
دیدن یک مرد جوان شاداب و‌درک خوش‌قیافه که مثل کوهنوردهای میانسال کمرش را‌ثبت به ستون می‌کوبید، واقعاً منظره تماشایی‌ای بود.
ساما هیون با‌نگاهش چشمانش حرکات برادرش را‌مرز ثبت کرد و پرسید:
«وسط کمرت‌مرحله رو نمی‌کوبی، بلکه‌محدودیت‌هایش کناره‌هاش رو می‌کوبی؟»
«آره، ضربه زدن مستقیم به ستون فقرات در واقع‌تاب برات ضرر داره. بهتره این حس رو داشته باشی‌تکه‌هایشان که داری عضلات هر دو طرفش رو شل می‌کنی.»
«مبارزه با تانگ‌استخوان‌هایش آه باید خیلی‌درک سخت بوده باشه.»
«...آره. اگه حتی یه‌درک ذره تو قضاوت و‌محدودیت‌هایش زمان‌بندیم اشتباه می‌کردم، مرده بودم.»
مرده بود.
نه اینکه‌دائماً آسیب جدی‌شلاق ببیند، بلکه می‌مرد.
انتظار نداشت برادرش‌استخوان‌هایش در وضعیت فعلی‌اش از‌مرحله چنین کلمه‌ای استفاده کند.
ساما هیون‌زاویه غافلگیر به‌درک نظر می‌رسید.
«تا این حد...»
«آره. اون تا این حد قویه. اون‌قدر قوی که تو‌خورد مبارزه با من به یه فلسفه رزمی جدید برسه. اون‌قدر‌هوا قوی که فقط با یه اشاره من به نوعی روشن‌بینی برسه.»
«من که‌چرخش هیچ نشانه‌ای‌زاویه ازش ندیدم؟»
«خب... مگه پاکسازی مغز استخوان و سامادی شناوری در هوا‌رفته تنها انواع روشن‌بینی هستن؟ حتی اگه چیز بزرگی هم نباشه، روشن‌بینی‌های‌ترتیب کوچیک جمع می‌شن تا تو رو به اونجا برسونن. این جریان...»
جین چون-هی فقط تا‌مرز همین‌جا حرف زد و‌ثبت بعد دهانش را بست.
نمی‌توانست خودش را راضی کند‌نتیجه که بگوید: «او یک بخش‌هایی‌خورد دارد که شبیه استاد است.»
پزشک الهی‌چرخش فلس سفید‌زاویه هم همین‌طور بود.
پزشک الهی فلس سفیدِ الان، با زمانی‌مرز که جین چون-هی برای اولین بار او‌عادت‌های را دیده بود، یک جنگجوی کاملاً متفاوت بود.
روشن‌بینی او تا این حد عمیق‌تر شده‌رفته بود، اما این‌طور نبود که یک‌دفعه تغییر و‌طرز تحول بزرگی در خود قدیمی‌اش ایجاد شده باشد.
پیشرفت روز‌دائماً به روز،شلاق دوباره و دوباره.
فقط هر‌چرخش روز کمی‌زاویه بهتر می‌شد.
اما مشکل اینجاست که اگر یک آدم معمولی‌محدودیت‌هایش این مسیر را با سرعت سینه‌خیز رفتن طی کند،جیانگهو یک نابغه آن را با سرعت دویدن طی می‌کند.
«تانگ آهِ فردا‌پنجم خیلی قوی‌تر از تانگ‌رفته آهِ امروز خواهد بود.
درست مثل استاد.»
جای تسکین بزرگی بود که‌نگاهش چنین تانگ آهی، جین چون-هی را‌پیش به عنوان یک دوست دوست داشت.
«تانگ آه واقعاً این‌ور‌درک و اون‌ور می‌رفت و‌محدودیت‌هایش کلی دعوا راه می‌انداخت.»
«رتبه‌بندی افراد قوی‌پنجم تو جیانگهو معمولاً‌پیش همین‌طوری مشخص می‌شه دیگه.»
اینجا که سطح‌بندی‌تغییر یا اسکنر قدرتی‌بنگ در کار نیست.
در نهایت، در دنیای رزمی، شایعه‌سازها بر اساس‌پنجم اینکه چه کسی با چه کسی جنگیده و چه‌کرد کسی برنده شده، رتبه‌بندی قدرت رزمی را تعیین می‌کنند.
«راستی حرف از این شد، می‌دونم که رئیس خانواده‌پیش نامگونگ و نون آبی از فرقه پوتو هم همدیگه‌طرز رو به مبارزه طلبیدن، پس چرا هیچ خبری ازشون نیست؟»
ساما هیون جواب داد:
«شنیدم که با هم‌شلاق سرشاخ شدن. اونم یه‌پیچ دوئل تا پای مرگ.»
«چی؟»
و با این حال،درک هیچ‌کدامشان نه مردند و‌محدودیت‌هایش نه حتی زخمی شدند.
وقتی پرسید چه کسی‌مرز برنده شده، ساما هیون‌ثبت خنده کوچکی سر داد:
«نمی‌دونم. هر دو طرف قضیه رو مسکوت‌اژدها گذاشتن. وقتی این‌طوری می‌شه، حتی برای بزرگ‌ترین‌آبی‌رنگ شایعه‌سازها هم سخته بگن کی برنده شده.»
«نبرد امروز همه‌جا پخش می‌شه؟»
«آدم‌های زیادی اونجا بودن و تماشا می‌کردن، پس معلومه که پخش می‌شه~حتی هیونگ. تازه، همه می‌دونن که شاه شلاق خونین اون‌قدر جنگ‌طلبه که سعی‌منطقی می‌کنه با هر کسی که می‌گن قویه بجنگه. اون دشمن‌های زیادی داره.»
«تانگ آه بچه خوبیه، هیون.»
«می‌دونم، اما خیلی‌ها ازش کینه دارن. از اونجایی‌پیچ که این همون مسیریه که خود شاه شلاق خونین‌شدند دنبالش کرده، این خبر حتی گسترده‌تر هم پخش می‌شه.»
با شنیدن این‌استخوان‌هایش حرف‌ها، جین چون-هی‌درک سرش را تکان داد.
«نگران نیستی؟ جنگجوهایی که کینه به دل دارن ممکنه‌پیش خبر شکست شاه شلاق خونین رو بشنون و یکی‌طرز پس از دیگری اون رو به دوئل دعوت کنن.»
«نگرانی برای چی...؟ تانگ آهِ فردا خیلی‌رفته قوی‌تر از تانگ آهِ امروز خواهد بود.جیانگهو ایگو، من بیشتر از همه نگران خودمم.»
من از کجا‌تغییر انرژی بیاورم که‌بنگ نگران بقیه باشم.
«و من هم‌استخوان‌هایش به نوعی به‌درک روشن‌بینیِ مخصوص خودم رسیدم.»
از آن نوع روشن‌بینی‌های تانگ آه‌پنجم یا استاد متفاوت است، اما باز هم‌کوچک‌ترین از این مبارزه یک چیزی دستگیرم شد.
جین چون-هی همان‌طور که به کوبیدن‌پیش کمرش ادامه می‌داد، نبرد مرگ و‌کرد زندگی اخیر را در ذهنش مرور کرد.
بام، بام، بام.
واقعاً منظره دیوانه‌واری بود.