چپتر 575: چپتر 575
0«میانگین پایین امید به زندگی‌برگردد مردم اینجا فقط به خاطر‌اول آب و هوا یا انگل‌ها نیست.
و احتمالاً به همین دلیله که‌بار مردم قصر یخی دریای شمالی رو‌جلومه باید از این میانگین حذف کرد.»
جین چون-هی متوجه چیزی‌بوی شد که استادش به‌بی‌شمار آن اشاره نکرده بود.
به هر‌هیچ حال، او‌گردن یک پزشک بود.
نه یک سیاستمدار یا متفکر.
اصلاً قصد نداشت این همه راه‌بار تا مناطق خارجی بیاید تا در‌جلومه امور داخلی یک فرقه دیگر دخالت کند.
همین که فقط بیمار پیش‌فضولات رویش را نجات دهد و‌شده برگردد، خودش بار سنگینی بود.
«هووو.
اول باید مشکلی‌نجات که دقیقاً جلومه‌خودش رو حل کنم.»
سربازی از مرکز‌دهد درمان راه جین‌بار چون-هی را سد کرد.
از هر زاویه‌ای که به او‌عرق نگاه می‌کردی، ویژگی‌های ظاهری و رنگ‌وحشتناکی موهایش شبیه مردم دشت‌های مرکزی بود.
و لباس‌هایی که به‌گردن تن داشت، با وجود سادگی،تخت کاملاً گران‌قیمت به نظر می‌رسیدند.
سرباز به جای اینکه مثل فقرا‌خودش با لگد او را دور کند،دقیقاً با احترام با جین چون-هی صحبت کرد.
«ورود ممنوعه، چون‌دهد داخل بیماران مبتلا‌بار به بیماری مسری هستن.»
جین چون-هی معرفی‌نامه‌است قصر یخی دریای‌عرق شمالی را نشان داد.
سرباز با‌هیچ لحنی اداری و‌بگیرد خشک جواب داد:
«می‌تونی بری داخل.»
لحنش کاملاً داد‌دهد می‌زد که نمی‌خواهد هیچ‌سنگینی مسئولیتی به گردن بگیرد.
وقتی به داخل راهنمایی‌بوی شد، دید که مرکز‌بی‌شمار درمان پر از تخت است.
بوی فضولات و عرق بیماران، همراه‌وقتی با بی‌شمار بوی دیگر ترکیب شده‌فضولات و تعفن وحشتناکی ایجاد کرده بود.
هوا از ناله‌های بیماران سنگین بود؛خودش بعضی از آن‌ها کاملاً بسته شده بودند‌جلومه و حتی دهانشان را هم بسته بودند.
با این حال، انگار که‌خودش در حالت هذیان باشند، از‌مشکلی دهانشان کف بیرون می‌آمد و می‌لرزیدند.
«این بیمار اورژانسیه...!»
هیچ‌کدام از درمانگران کمکی نکردند.
هر کدام فقط‌نجات با چشمانی توخالی‌خودش خیره شده بودند.
تازه آنجا‌نجات بود که‌برگردد جین چون-هی فهمید.
«اونا فقط‌تخت منتظرن تا‌بوی اینا بمیرن.»
در مورد یک بیماری همه‌گیر لاعلاج، این یک رویه‌تخت معمول بود که بیماران را در یک جا جمع کنند،وحشتناکی قرنطینه‌شان کنند، منتظر مرگشان بمانند و بعد اجساد را بسوزانند.
چه به آن‌ها دارو می‌دادند چه آب، چون به‌هووو هر حال قابل درمان نبودند، این کار هدر دادن منابع‌نگاه محسوب می‌شد و آن‌ها را به حال خود رها می‌کردند.
جین چون-هی‌نجات با عجله‌برگردد جلو رفت.
او نقاط طب سوزنی بیمار را مهر و موم‌ترکیب کرد تا تشنج را متوقف کند و بثورات پوستی‌آن‌ها را که از گردن شروع شده بود، بررسی کرد.
عجیب بود که هیچ بثوراتی‌بگیرد روی کف پاهایش وجود نداشت، اما‌بوی بدنش از تب بالا داغ بود.
بیماری که‌رویش کنارش بود‌دهد به حرف آمد:
«باید می‌ذاشتی همون‌طوری بمیره.»
در همان لحظه، بام، بام!
بیماری که نقاط طب سوزنی‌اش‌بگیرد را مهر و موم کرده‌است بود، دوباره شروع به لرزیدن کرد.
«نمی‌تونم این کارو بکنم.»
«همه اینجا فقط منتظر‌برگردد روز مرگشون هستن... درمانگر‌هووو جدیدی؟ هنوز خیلی خامی.»
جین چون-هی نقطه طب سوزنی لال‌عرق را مهر و موم کرد تا بیمار‌ایجاد در حال تشنج را موقتاً آرام کند.
اما اصلاً معلوم‌مسئولیتی نبود این حالت‌وقتی چقدر دوام بیاورد.
خوشبختانه، به نظر می‌رسید این یک تشنج عصبی ناشی از بیماری‌مشکلی باشد و نه مشکلی در رگ‌های خونی، بنابراین مهر و موم کردن‌رنگ نقطه طب سوزنی لال صرفاً اقدامی برای جلوگیری از مرگ او بود.
«تو، بیمار کناری، تو هم‌خودش کف پاهات هیچ بثوراتی نداره؟مشکلی آه، و همین‌طور کف دست‌هات.»
«چقدر عجیب. فقط‌است با نگاه کردن‌عرق به یکی می‌تونی بفهمی؟»
«نه دقیقاً.»
جین چون-هی سوالات مختلفی پرسید.
اینکه آیا جای خارش‌داری‌برگردد هم هست، یا بثورات‌هووو از کجا شروع شده‌اند.
اینکه آیا لرز،است تب یا درد‌عرق عضلانی داشته‌اند یا نه.
و اینکه چند‌مسئولیتی نفر به طور‌وقتی کامل بهبود یافته‌اند.
«اونایی که بتونن حدود دو هفته دووم بیارن، زنده از‌اول اینجا می‌رن بیرون. اونایی که نتونن، تو همین مدت می‌میرن.می‌کردی اونی که الان بیهوشش کردی پیره، جون سالم به در نمی‌بره.»
«پس افراد مسن بیشتر می‌میرن.»
«تقریباً همین‌طوره.تخت بچه‌ها هم‌بوی راحت می‌میرن.»
جین چون-هی پس‌مسئولیتی از گرفتن نبض او،راهنمایی با خود فکر کرد.
«این شبیه تیفوس همه‌گیره...؟»
در دوران مدرن،دهد یک آزمایش خون ساده‌سنگینی کار را راه می‌انداخت.
اگر فقط می‌توانست با‌بوی آزمایش تأییدش کند، خیلی‌بی‌شمار سریع‌تر و دقیق‌تر می‌شد.
اما الان‌هیچ چنین چیزی‌گردن غیرممکن بود.
کابوس فرقه‌رویش پنج سم به‌برگردد ذهنش خطور کرد.
«با کنار هم گذاشتن‌برگردد همه اینا، به نظر می‌رسه‌اول که همون تیفوس همه‌گیر باشه.
یه بیماری همه‌گیر‌است که تو مناطق‌عرق سردسیر هم پیدا می‌شه.»
تیفوس همه‌گیر.
که به طور‌نجات کلی به عنوان‌خودش ریکتزیا هم شناخته می‌شد.
شاید اسمش باعث شود شبیه‌خودش پسرعموی تب حصبه به نظر برسد،دقیقاً اما یک بیماری کاملاً متفاوت بود.
این بیماری عمدتاً در مناطق‌فضولات سردسیر رخ می‌داد و عامل‌شده آن یک حشره کوچک بود: شپش.
شپش‌های آلوده به تیفوس با نیش زدن فرد، بیماری‌تخت را منتقل می‌کنند و مدفوع تولید شده توسط شپش‌تعفن وارد جریان خون شده و باعث این بیماری عفونی می‌شود.
در طول جنگ جهانی اول، حدود سه میلیون روس‌هووو بر اثر تیفوس همه‌گیر جان باختند و حتی تعداد‌زاویه‌ای بیشتری در لهستان و رومانی در اروپای شرقی کشته شدند.
و این همه ماجرا نبود.
تعداد سربازان آلوده نیز به شدت افزایش‌همراه یافت، به طوری که صد و پنجاه هزار‌ناله‌های سرباز در صربستان به صورت دسته‌جمعی جان باختند.
در نهایت، تعداد بیماران به ده‌ها میلیون نفر رسید‌تخت و نرخ مرگ و میر بین یک تا بیست‌تعفن درصد در نوسان بود، که آن را غیرقابل پیش‌بینی‌تر می‌کرد.
دلیلش این بود که‌دهد شدت آن با توجه‌سنگینی به سن بسیار متفاوت بود.
برای افراد مسن، ضعیف و کودکان کشنده بود،هووو اما میزان مرگ و میر برای بزرگسالان جوان‌درمان و سالم به میزان قابل توجهی کاهش می‌یافت.
به همین دلیل بود‌بوی که بیمار در حال‌بی‌شمار تشنج یک پیرمرد بود.
«بعد از یک تا دو‌بگیرد هفته دوره کمون، لرز، سردرد،است بثورات پوستی و تب شروع می‌شه.
بثورات از تنه به اندام‌ها گسترش پیدا می‌کنه،سنگینی اما ویژگی عجیبش اینه که روی صورت، کف‌مرکز دست‌ها و به خصوص کف پاها ظاهر نمی‌شه.»
به لطف همین موضوع،برگردد او توانست به سرعت‌هووو به تیفوس همه‌گیر فکر کند.
«مشکل اینه‌تخت که بعدش‌بوی چی می‌شه.»
ثبت شده بود که در بیماران با‌راهنمایی ایمنی ضعیف، علائم روانی مانند توهمات شنوایی‌همراه و بینایی، گیجی و هذیان ظاهر می‌شود.
این به دلیل‌نجات آسیب دیدن سیستم‌خودش عصبی مرکزی بود.
وقتی این علائم روانی با بثورات پوستی‌سنگینی همزمان می‌شد، معمولاً به عنوان بیمارانی در‌سربازی نظر گرفته می‌شدند که کارشان تمام است.
از قضا اینجا یک منطقه‌فضولات سردسیر بود، اما نه از‌شده آن‌هایی که کاملاً یخ بزند.
دریاچه گرم بود‌مسئولیتی و دمای نسبتاً‌وقتی معتدلی را حفظ می‌کرد.
این موضوع همراه با شکاف‌برگردد شدید بین فقیر و غنی، محیطی‌مشکلی عالی برای رشد شپش‌ها ایجاد می‌کرد.
و آن شپش‌ها به همه‌خودش جا می‌چسبیدند، زاد و ولد‌مشکلی می‌کردند و بیماری را گسترش می‌دادند.
«این... کاملاً با بیماری‌های‌بوی همه‌گیری که استادم در‌بی‌شمار گذشته درمان می‌کرد، متفاوته.»
این بیماری‌هیچ را می‌شد با‌بگیرد آنتی‌بیوتیک درمان کرد.
شاید تأثیرش به اندازه آنتی‌بیوتیک‌های مدرن‌خودش نبود، اما خوشبختانه طبق مقالات پزشکی، مواردی‌جلومه از درمانش با پنی‌سیلین ثبت شده بود.
طبق مقاله‌ای که خیلی وقت پیش همین‌جوری برای سرگرمی‌اول خونده بودم، وقتی به هفت نفر پنی‌سیلین تزریق کردن،نگاه یک نفرشون مرد و شش نفر علائم بهبودی نشون دادن.
سال ۱۹۴۶. یادش آمد چقدر برایش جالب بود که‌ترکیب می‌توانست در اتاقش از طریق اینترنت، یک مقاله خارجی‌آن‌ها را بخواند که حتی قبل از تولدش منتشر شده بود.
هیچ‌وقت فکرش را هم نمی‌کرد آن‌وقتی نیشخندی که به پیشرفت دنیا زده‌فضولات بود، در چنین موقعیتی به دردش بخورد.
البته، این فرضیه هم وجود داشت که شاید پنی‌سیلین خود تیفوس را‌دقیقاً درمان نکرده باشد، بلکه با درمان سایر عفونت‌های ثانویه، به سیستم ایمنی‌موهایش بدن فرصت داده تا توانش را برای مبارزه با ریکتزیا جمع کند.
اگر این‌طور بود، استرپتومایسین هم که در سنتز پروتئین باکتری‌ها‌مشکلی اختلال ایجاد می‌کند، می‌توانست مؤثر باشد. اما چون هیچ تحقیقی‌ویژگی‌های در این زمینه وجود نداشت، جین چون-هی نمی‌توانست صددرصد مطمئن باشد.
قضیه پنی‌سیلین هم چیزی بود که‌عرق کاملاً اتفاقی موقع گشت‌وگذار در سایت‌های‌وحشتناکی مقالات خارجی به چشمش خورده بود.
در هر حال، این بیماری روی‌وقتی زمین، به جز در چند منطقه‌فضولات از آفریقا، کاملاً ریشه‌کن شده بود.
آنتی‌بیوتیک‌ها... چقدر طول می‌کشه‌دهد تا از عمارت پزشکی‌سنگینی فلس سفید به اینجا برسن؟
مقداری که‌نجات الان همراهش بود‌خودش اصلاً کفاف نمی‌داد.
و از همه مهم‌تر، چون‌فضولات مشکل اصلی شپش بود، رعایت بهداشت‌تعفن باید در اولویت اول قرار می‌گرفت.
یعنی همه‌چیز‌هیچ باید شسته، ضدعفونی‌بگیرد و تمیز می‌شد.
اول از همه، جین‌دهد چون-هی رفت تا رئیس‌سنگینی آنجا را پیدا کند.
وقتی به دفتر رئیس رسید، دید‌بار که او دارد از یک ابزار‌جلومه عجیب روی یک بیمار استفاده می‌کند.
سربازی به رئیس نزدیک شد و چیزی در گوشش زمزمه‌شده کرد. تازه آن موقع بود که رئیس به سمت جین چون-هی‌حتی برگشت و با زبان روان دشت‌های مرکزی شروع به صحبت کرد:
«از دیدنتون خوشبختم.مسئولیتی من سنت ژرمن هستم،راهنمایی یه کیمیاگر و درمانگر.»
جین چون-هی‌رویش از حرف‌های او‌برگردد کمی جا خورد.
ظاهرش با اون سنت ژرمنی‌خودش که تو رمان شیطان بهشتی‌مشکلی توصیف شده بود فرق داره.
یعنی یه آدم دیگه‌بوی با همین اسم بود؟ فعلاً‌ترکیب راهی برای فهمیدنش وجود نداشت.
در دفتر رئیس، یک‌دهد ماکت از اسکلت و‌سنگینی آناتومی بدن انسان قرار داشت.
اینجا، تو‌نجات همچین جایی، اینا‌خودش چی کار می‌کنن؟
اندام‌های داخلی به اندازه مدل‌های مدرن دقیق و با‌ترکیب جزئیات نبودند، اما کاملاً مشخص بود که سعی کرده‌اند آن‌ها‌بسته را با گچ، تا حد امکان شبیه به واقعیت بسازند.
سنت ژرمن با‌مسئولیتی دیدن چهره متعجب‌وقتی جین چون-هی گفت:
«اینا رو از وطنم آوردم، همون‌جا‌خودش که روشون تحقیق می‌کردم. به عنوان یه‌جلومه مرد از غرب، تونستم براشون مجوز بگیرم.»
«مردی از غرب؟»
«آه، من اهل قاره غربی‌ام.فضولات اومدم قاره شرقی چون شنیده‌شده بودم اینجا اکسیر جاودانگی پیدا می‌شه.»
منظورش اکسیر جاودانگی اولین امپراتور چین بود؟ اولین امپراتور‌تخت خیلی وقت پیش مرده بود، اما ظاهراً هنوز هم کسانی‌وحشتناکی پیدا می‌شدند که این افسانه را به یاد داشته باشند.
«که این‌طور.»
«اینجا دیگه شده خونه دوم من. این روزا خیلی بهش‌مشکلی وابسته شدم، مخصوصاً از وقتی که شاگردای زیادی گرفتم. به‌ویژگی‌های هر حال، من درباره اژدهای الهی لباس سفید خیلی چیزا شنیدم.»
«شما لطف دارید، زیاده‌روی می‌کنید.»
سنت ژرمن‌هیچ مستقیم رفت‌گردن سر اصل مطلب:
«چی باعث شده بیاین اینجا؟»
ظاهراً رک بودن و رفتن سر اصل‌سنگینی مطلب از ویژگی‌های بارز مردم اینجا بود،سربازی درست مثل ارباب قصر یخی دریای شمالی.
جین چون-هی خیلی کوتاه توضیح داد که به عنوان فرستاده‌شده اتحاد رزمی آمده است. او تشریفات را کنار گذاشت و‌بودند خیلی ساده گفت که به خاطر این بیماری همه‌گیر اینجاست.
«برای اطمینان باید معاینات بیشتری انجام بدم...راهنمایی اما به نظر میاد این بیماری رو می‌شناسم.بی‌شمار اگه حدسم درست باشه، براش درمان وجود داره.»
او این تشخیص را بر اساس دانش‌بار پزشکی مدرن و گرفتن مکرر نبض بیماران‌کنم داده بود، اما عمداً با قطعیت حرف نزد.
می‌خواست واکنش این‌دهد مرد که سنت ژرمن‌سنگینی نام داشت را بسنجد.
سنت ژرمن‌تخت جا خورد‌بوی و پرسید:
«یعنی شما درمانش رو دارین؟»
«بله، اگه حدسم‌نجات درست باشه. یه مقدار‌بار دارو هم همراهم هست.»
سنت ژرمن فعلاً این موضوع را‌بار پذیرفت و جین چون-هی را به‌جلومه سمت یکی از بیماران راهنمایی کرد.
جین چون-هی مقداری از قرص‌های الهی فلس سفید را‌ترکیب که با خود آورده بود به یک درمانگر داد‌آن‌ها و نحوه مصرف و دوز آن‌ها را برایش توضیح داد.
سنت ژرمن گفت:
«توقع داشتم از اون چیزی‌برگردد که بهش میگن هنر جراحی‌اول استفاده کنین، این واقعاً غافلگیرکننده‌ست.»
«نمی‌تونم اینجا بی‌گدار به آب بزنم و ازش استفاده کنم. گذشته از اون، به نظرم همین بیماری‌زاویه‌ای که الان دیدیم رو می‌شه با درمان آنتی‌بیوتیکی به خوبی برطرف کرد. اما از همه مهم‌تر اینه که‌سرباز بیماران باید شسته بشن و ملحفه‌هاشون یا جوشانده بشه یا سوزانده بشه. شپش‌ها باید کاملاً از بین برن.»
«حتماً این‌تخت موضوع رو‌بوی در نظر می‌گیرم.»
«نه، فقط در نظر گرفتن‌بگیرد کافی نیست. اگه بهداشت در‌است اولویت نباشه، هیچ دارویی اثر نمی‌کنه.»
«خیالتون راحت‌رویش باشه، حتماً‌دهد بهش رسیدگی می‌کنم.»
آه... این واقعاً نگران‌کننده‌ست.
مهم نبود چقدر آنتی‌بیوتیک مصرف‌فضولات شود، اگر وضعیت بهداشت بهبود پیدا‌تعفن نمی‌کرد، تمام این تلاش‌ها بی‌فایده بود.
نگران بود که این کار‌بگیرد در نهایت فقط باعث ایجاد‌است مقاومت دارویی در باکتری‌ها شود.
با این حال، به‌دهد نظر می‌رسید سنت ژرمن بیشتر‌هووو به چیز دیگری علاقه‌مند است.
«اگه این دارو واقعاً تا این‌بار حد مؤثره... ممکنه روش ساخت قرص الهی‌کنم فلس سفید رو به منم یاد بدین؟»
جین چون-هی سرش‌است را به نشانه‌عرق منفی تکان داد.
«حتی اگه یادتون هم بدم، ساختنش براتون غیرممکنه. نیاز‌تخت به تجهیزات و فرآیندهای خیلی خاصی داره. حتی اگه‌تعفن بخواین این تجهیزات رو اینجا بسازین، چند ماه طول می‌کشه.»
«آه... چقدر حیف شد.»
واقعاً ناامید به نظر می‌رسید.
جین چون-هی پرسید:
«می‌فهمم که تو موارد خیلی وخیم دیگه کاری از دستتون‌است برنمیاد و تسلیم می‌شین، اما ظاهراً بیمارهایی که علائم خفیف‌تری‌ایجاد دارن رو درمان می‌کنین. چطوری این کار رو انجام می‌دین؟»
این بار نوبت‌نجات جین چون-هی بود‌خودش که سؤال بپرسد.
سنت ژرمن‌نجات با افتخار‌برگردد جواب داد:
«ما هم با دارو درمان می‌کنیم.عرق با استفاده از جیوه، که پایه‌وحشتناکی و اساس کیمیاگری ماست، و البته...»
یا خدا! جیوه!
«مخلوطش با تریاک...!»
یا خدااا! تریاککک؟
«ما یه پماد جیوه درست‌فضولات می‌کنیم و می‌مالیم روی بثورات‌شده پوستی بیمار. خیلی هم مؤثره.»
با شنیدن این حرف‌ها، جین‌بگیرد چون-هی در کمال ناباوری و‌است شوک با خودش فکر کرد:
آااااه! این... این آدم.
اون یه کیمیاگره.
یه کیمیاگر واقعی! از‌بوی همون کیمیاگرهایی که برای سلامتی‌ترکیب آدم به شدت ضرر دارن!
روی زمین هم، در قرن‌های هجدهم و نوزدهم، یکی‌تخت از روش‌های رایج برای درمان سیفلیس این بود که‌تعفن ناحیه عفونی را در معرض بخار جیوه قرار می‌دادند.
همزمان، چیزهایی مثل‌نجات پماد جیوه درست می‌کردند‌بار تا روی پوست بمالند.
طبق اسناد پزشکی، گفته می‌شد‌خودش که این کار به بیمار‌مشکلی احساس بهبودی فوری می‌داده است.
اما مشکل اینجا بود که‌فضولات بیمار مدتی بعد، در اثر‌شده عوارض مسمومیت با جیوه می‌مرد!
این همان روش درمانی معروف‌بگیرد بود: اگر بیمار را بکشی،است بیماری هم همراه با او می‌میرد!