چپتر 54: خشم شیطان کمان
0«پس، اون شخص بالاخره اومد.»
«بله. علاوه بر اون، عمارت پزشکی هواجو هم آدم‌هاش رو فرستاده. به‌گرفتن خاطر وانگ گاک-یون، دختر شیطان کمان. به نظر می‌رسه از اینکه ما بیماری‌شده رو درمان کردیم که اونا ازش قطع امید کرده بودن، حسابی آبروشون رفته.»
«دیشب که خواب درستی‌داده نداشتم، حالا هم مهمون‌های ناخونده‌حتماً همه با هم سر می‌رسن.»
جگال لین آهی کشید.
یوهو ادامه داد:
«گفتن از روی نگرانی برای دیدن بیمار، یعنی‌همراه وانگ گاک-یون، اومدن. هرچند، قرار نیست چیزی پیدا کنن،کارت چون اون الان تو مراحل پایانی بهبودی قرار داره.»
وانگ گاک-یون.
دختر شیطان کمان.
از زمان‌قرار درمانش چند‌چیزی ماهی می‌گذشت.
به خاطر اینکه جراحی بزرگی رو پشت سر گذاشته بود،خودمون بعدش باید تو رختخواب می‌موند، اما حالا سلامتیش رو به‌زیادی دست آورده بود و می‌شد گفت کاملاً بهبود پیدا کرده.
راستش رو بخوای، برای یه آدم معمولی، این یه جراحت شدید بود‌سینه‌شون که نیاز به استراحت بیشتری تو رختخواب داشت، اما قدرت چی مادرزادی‌همراه که پدرش بهش داده بود، روند بهبودی‌اش رو خیلی سریع‌تر کرده بود.
«حتماً اومدن تا یه ایرادی پیدا کنن. اگه دست‌سریع‌تر رد به سینه‌شون بزنیم، می‌تونن از همین برای انتقاد از‌طرف ما استفاده کنن، پس از طرف اونا حرکت بدی نیست.»
«برای همین گذاشتم ببیننش. تا الان دیگه باید‌الان همراه با پزشک‌های عمارت خودمون در حال گرفتن‌ماهی نبضش باشن. به شیطان کمان هم یه اشاره‌ای کردم.»
«کارت خوب بود.حرکت اما حتماً فشار زیادی‌دیگه روی پزشک‌های عمارت ماست.»
«اونا سعی می‌کنن هر طور شده یه ایرادی بگیرن و ما هم باید جلوشون‌می‌تونن رو بگیریم. با این حال، نیازی نیست شما دخالت کنید، ارباب. در ظاهر، این فقط‌نبضش ملاقات پزشک‌های یه عمارت دیگه‌ست، پس ما هم فقط باید متناسب با همون برخورد کنیم.»
جگال لین‌مادرزادی جرعه‌ای از‌بهش چایش نوشید.
«این که یه مسئله پیش‌پاافتاده‌ست. من‌کنن بیشتر نگران اون شخصی‌ام که هیِ‌داره ما الان داره باهاش ملاقات می‌کنه.»
«بله. انتظار نداشتم‌حرکت ‹اون شخص› با حضورش‌دیگه ما رو سرافراز کنه.»
«کلمات ‹هنر‌پدرش جراحی› حتماً کنجکاویش‌روند رو تحریک کرده.»
«باید همچنان‌مادرزادی تظاهر کنیم‌بهش که نمی‌دونیم؟»
«از کِی تا حالا اون کسی بوده که فقط چون‌پایانی دلمون می‌خواد بتونیم جلوش رو بگیریم؟ به نظر می‌رسه دلش می‌خواد‌گذاشته به حال خودش رها بشه، پس بذار همین کار رو بکنیم.»
یوهو سر تکون داد.
با این حال، چیزی‌داده وجود داشت که این‌سریع‌تر دو نفر پیش‌بینی نکرده بودن.
پستی و وقاحت پزشک‌های‌بهش عمارت پزشکی هواجو خیلی‌خیلی بیشتر از حد انتظار بود.
«خدای من، مگه‌حرکت بیمار برای شما‌ببیننش یه جور اسباب‌بازیِ؟»
«چطور می‌تونی‌پدرش یه همچین‌داده حرف تندی بزنی!»
«درمان یه بیمار با مهارت‌های پزشکیِ اثبات‌نشده،بهبودی‌اش اسم دیگه‌اش چیه؟ اگه اونو به ما‌بزنیم سپرده بودید، تو بیست روز درمان می‌شد!»
«داری چی میگی...»
پزشک عمارت پزشکی‌حرکت فلس سفید زبونش‌ببیننش بند اومده بود.
حتی تو خواب هم نمی‌دید که اونا بیماری‌سریع‌تر رو رها کنن و بعداً پیداشون بشه و‌انتقاد تظاهر کنن که از همون اول می‌تونستن درمانش کنن.
‹هومف، بی‌شرمی عمارت‌پدرش پزشکی هواجو لرزه‌روند به تنم میندازه.›
پزشک عمارت‌قرار پزشکی هواجو به‌پیدا حرفش ادامه داد:
«می‌تونم درک کنم چرا ولیِ بیمار عمارت پزشکی فلس سفید رو انتخاب کرد. حتماً به خاطر‌کردم این بوده که عمارت پزشکی هواجوی ما فضیلت لازم برای جلب اعتمادشون رو نداشته... با این‌کنید حال، چطور می‌خواید بازی کردن با جون یه بیمار با استفاده از مهارت‌های اثبات‌نشده رو توضیح بدید!»
«بیمار در آستانه مرگ بود. درست‌بهبودی‌اش حرف بزن. بدون اون هنر جراحی،سینه‌شون بیمار الان حتی زنده هم نبود.»
«این مزخرفات چیه؟ با مهارت‌های‌داده پزشکی عمارت پزشکی هواجوی ما،حتماً می‌تونستیم به راحتی نجاتش بدیم.»
«ولیِ بیمار قبلاً جواب عمارت پزشکی هواجو‌چون رو به ما نشون داده که گفته‌درمانش بودید نمی‌تونید قبولش کنید. چرا هی دروغ میگی؟»
«ما گفتیم نمی‌تونیم پذیرشش کنیم، نه اینکه‌دیگه درمانش نمی‌کنیم. خود استاد عمارت نبضش رو‌باشن گرفت و گفت داره دنبال راه چاره می‌گرده!»
‹بدون اینکه‌پدرش حتی پلک بزنه‌روند داره دروغ میگه...!›
به نظر می‌رسید ناآرامی بین فرقه‌های دنیای‌بهبودی‌اش رزمی به خاطر این ماجرای شیطان کمان،بزنیم بیشتر از اون چیزی بود که فکر می‌کرد.
کینه‌ای که عمارت پزشکی‌چیزی هواجو به دل گرفته‌الان بود، واقعاً خارق‌العاده بود.
«پس بیارش اینجا.»
«منظورت کیه؟ استاد عمارت‌داده کسی نیست که برای‌سریع‌تر همچین مسئله‌ای پاشه بیاد اینجا.»
«منِ پزشک ساده از یه عمارت دیگه، چطور‌خیلی می‌تونم به پزشک الهی فلس سفیدِ بزرگ دستور‌همین بدم بیاد و بره؟ فقط اون شاگردش رو بیار.»
«هومف.»
«اگه چیزی برای پنهان کردن‌گذاشتم ندارید، نباید دلیلی وجود داشته‌خودمون باشه که نتونید بیاریدش، مگه نه؟»
به محض اینکه این کلمات‌روند به زبون اومد، در با‌ایرادی صدایی شبیه به انفجار باز شد.
بوم!
«خوب گفتی!قرار شما حرومزاده‌های‌چیزی عمارت پزشکی هواجو!»
شیطان کمان بود.
به هر کدوم از بازوهاش،روند یکی از نگهبان‌های عمارت پزشکی‌ایرادی فلس سفید آویزون شده بود.
با شنیدن خبر، شیطان کمان مثل یه گاومیش آبی یورش برده‌ایرادی بود و نگهبان‌ها خودشون رو سر راهش انداخته بودن تا متوقفش‌گذاشتم کنن، اما شیطان کمان استادی بود که به قلمرو تحول رسیده بود!
طبیعتاً، به‌قرار نظر می‌رسید که‌پیدا شکست خورده بودن.
صورت شیطان کمان که از شدت‌ببیننش خشم سرخ شده بود، به معنای‌گرفتن واقعی کلمه شبیه یه شیطان شده بود.
«به خاطر‌پدرش این حرومزاده‌ها، دخترم‌روند اون‌همه زجر کشید!»
با حس کردن نیت قتلی که از یه‌خیلی استاد قلمرو تحول ساطع می‌شد، رنگ از روی‌همین پزشک‌های عمارت هواجو پرید و مثل گچ سفید شد.
به نظر می‌رسید شیطان‌چیزی کمان هر لحظه ممکنه‌الان سرشون رو خرد کنه.
یکی از‌طرف پزشک‌های عمارت هواجو‌گذاشتم با دستپاچگی گفت:
«نـ-نمی‌دونی که کشت و‌داده کشتار داخل یه عمارت‌سریع‌تر پزشکی اکیداً ممنوعه؟ آروم باش!»
«آروم باشم؟ چه آرومی! اگه به خاطر ناجی من نبود، شما حرومزاده‌ها تا الان‌بزنیم تو دنیای مردگان با من ملاقات کرده بودید! خیلی خب! حالا که خودتون با پای‌گرفتن خودتون تا اینجا اومدید و برای مرگ التماس می‌کنید، چه دلیلی داره که رد کنم!»
اگه قتلی داخل یه عمارت پزشکی‌کنن اتفاق می‌افتاد، افراد جیانگهو که اونجا‌داره اقامت داشتن، اونجا رو ترک می‌کردن.
دلیلش این بود که نمی‌تونستن به‌ببیننش عمارت پزشکی‌ای که عهد پرهیز از‌گرفتن خشونت توش رعایت نمی‌شد، اعتماد کنن.
اعتبار عمارت‌پدرش پزشکی فلس‌داده سفید نابود می‌شد.
این یه فاجعه‌پدرش بود، فاجعه‌ای در‌روند بالاترین سطح ممکن.
اما برای شیطان کمان، این‌پیدا مردها دشمنانی بودن که نزدیک‌پایانی بود دخترش رو به کشتن بدن.
زیر فشاری که از استاد‌گذاشتم قلمرو تحول ساطع می‌شد، پزشک‌های عمارت‌حال یکی‌یکی شروع به غش کردن کردن.
درست همون‌پدرش موقع، صدای یه‌روند بچه طنین‌انداز شد.
صدایی ظریف و آروم بود.
«لطفاً آروم باشید.»
در کمال تعجب، با‌بدی شنیدن اون صدا، نیت‌همراه قتل شیطان کمان متزلزل شد.
«ناجیِ من.»
«اینجا یه عمارت پزشکیِ. لطفاً‌داده کینه‌های جیانگهویی‌تون رو بیرون از‌حتماً اینجا حل و فصل کنید.»
این جین چون-هی بود‌چیزی که تازه درمان اون‌الان پیرزن رو تموم کرده بود.
با دستور جین چون-هی،بدی شیطان کمان بالاخره نیت‌همراه قتلش را پس کشید.
وقتی هوا به‌بهش حالت عادی برگشت، پزشکان‌خیلی عمارت هواجو نفس‌نفس می‌زدند.
جین چون-هی گفت:
«شنیدم می‌خواستید من رو ببینید.»
پزشکان عمارت هواجو از‌بدی رفتار خونسرد جین چون-هی‌همراه زبانشان بند آمده بود.
شایعاتی شنیده بودند که او‌داده جوان است، اما این فقط‌حتماً جوانی نبود؛ او یک بچه بود.
یکی از پزشکان عمارت هواجو با نگاه به‌می‌تونن دست‌های کوچکی که به نظر می‌رسید به زور‌ببیننش می‌توانند یک سوزن بلند را نگه دارند، پرسید:
«قهرمان جوان، نکنه شما‌چیزی استادی هستید که به‌الان مقام بازگشت به جوانی رسیدید؟»
بازگشت به جوانی.
یعنی غلبه‌پدرش بر زمان و‌روند دوباره جوان شدن.
نه تنها شخص جوان‌تر می‌شود، بلکه‌روند بدنش برای هنرهای رزمی بازسازی شده‌اگه و تمام ناخالصی‌های درونش پاکسازی می‌شود.
بدون توجه به سن و‌پیدا جنسیت، چشم‌هایشان عمیق و ظاهرشان‌پایانی به طرز فوق‌العاده‌ای زیبا می‌شد.
به نظر می‌رسید این‌بدی سوال را پرسیده چون زیبایی‌پزشک‌های جین چون-هی اصلا عادی نبود.
جین چون-هی‌پدرش با لبخند‌داده جواب داد:
«این‌طور نیست. من فقط‌بهش یه تازه‌کارم که تازه یادگیری‌سریع‌تر هنرهای رزمی رو شروع کرده.»
با توجه به هاله‌ای‌ایرادی که از خودش ساطع می‌کرد،همین به نظر نمی‌رسید دروغ بگوید.
اگرچه چشم‌هایش برای یک بچه کمی بیش‌اگه از حد عمیق بود، اما به نظر‌طرف می‌رسید تمام پزشکان عمارت هواجو نفس راحتی کشیدند.
شیطان کمان گفت:
«اگه حتی کوچیک‌ترین آسیبی به منجی‌بهبودی‌اش من برسونید، به لقبم به عنوان‌سینه‌شون شیطان کمان قسم می‌خورم که زنده‌تون نمی‌ذارم!»
«لطفا این کار رو نکنید.»
«منجی من.»
شیطان کمان که مثل یک‌گذاشتم ببر غرش می‌کرد، با یک کلمه‌حال از جین چون-هی دوباره نرم شد.
«این آقایون فقط به‌داده خاطر نگرانی برای بیمار‌سریع‌تر اومدن. لطفا سخت نگیرید.»
عجیب بود.
لحنش بدون شک لحن‌چیزی یک بچه بود، اما منظورش‌مراحل به یک آدم بالغ می‌خورد.
انگار یک استاد پیر و باتجربه که‌دیگه سرد و گرم روزگار را چشیده، عمدا‌باشن برای سرگرمی خودش را به بچگی زده بود.
شیطان کمان آهی کشید:
«اگه خواسته‌تون اینه، پس لطفا‌داده اجازه بدید حداقل تا آخر‌حتماً این صحبت‌ها کنارتون بمونم. منجی من.»
«...»
جین چون-هی که‌خیلی حرفی برای گفتن نداشت،اگه نگاهی به اطراف انداخت.
حالت چهره‌اش دقیقا شبیه یک‌گذاشتم بچه معصوم بود که نگران‌خودمون پزشکان عمارت هواجو شده است.
اما در واقع، چیزی‌بهش که جین چون-هی تو‌خیلی ذهنش می‌گذشت این بود:
«صحنه خیلی خوب چیده شد.داده شیطان کمان هم حسابی گرد‌حتماً و خاک به پا کرد.»
حالا کنترل اوضاع از دست‌پیدا پزشکان عمارت هواجو خارج شده و‌بهبودی به دست جین چون-هی افتاده بود.
جین چون-هی طوری‌حرکت که انگار چاره‌ای‌ببیننش ندارد، اخم کرد.
«باشه. قهرمان بزرگ‌بهش وانگ، مشکل اینه که‌خیلی شما خیلی نگران منید.»
«منجی من، من لایق این نیستم که‌بهبودی‌اش شما من رو قهرمان بزرگ صدا کنید.بزنیم لطفا مثل بقیه بهم بگید شیطان کمان.»
بعد از اینکه مودبانه با‌پیدا جین چون-هی صحبت کرد، بر‌پایانی سر پزشکان عمارت هواجو غرش کرد:
«باید بدونید که امروز به لطف منجی من زنده‌اید! اگه جرات کنید حتی‌نبضش ذره‌ای به شرافت منجی من توهین کنید، دست روی دست نمی‌ذارم. همون لحظه‌ای که‌جلوشون پاتون رو از عمارت پزشکی فلس سفید بیرون بذارید، سر از تنتون جدا می‌کنم!»
استاد قلمرو تحول‌بهش غرش پر از‌بهبودی‌اش احساسی سر داد.
نیروی رعدآسای آن باعث‌بهش شد همه به جز جین‌سریع‌تر چون-هی لرزه بر اندامشان بیفتد.
جین چون-هی مژه‌هایش را‌چیزی پایین انداخت و به‌الان پزشکان عمارت هواجو لبخند زد.
«خب، گفتید‌طرف در مورد‌بدی چیزی کنجکاو بودید؟»
«خـ-خب... راستش...»
پزشکان عمارت هواجو آب‌بهش دهانشان را قورت دادند‌خیلی و به هم نگاه کردند.
فکر می‌کردند این فقط یک رابطه ساده بین بیمار و‌پایانی پزشک است؛ هیچ چیزی در مورد اینکه شیطان کمان آنجا‌پشت بماند و مثل یک ارباب به او خدمت کند، نشنیده بودند.
علاوه بر این، قدرت‌بدی رزمی شیطان کمان خیلی بیشتر‌پزشک‌های از چیزی بود که می‌دانستند.
«مطمئن بودم که تمام چی‌روند حقیقی حیاتی‌اش رو بیرون کشیده و‌اگه تبدیل به یه ببر بی‌دندون شده.»
«حکیم طب گفته بود که اگه دخترش رو جابجا می‌کرد و‌ایرادی درمان رو انجام می‌داد، برای دوام آوردن قطعا مجبور می‌شد چی‌گذاشتم مادرزادی‌اش رو هم مصرف کنه و از چی حقیقی حیاتی‌اش فراتر بره.
پس این دیگه چه صیغه‌ایه؟»
وضعیت کاملا برعکس چیزی بود که‌ببیننش از گزارش‌های پزشکی و فرقه‌های مختلف‌گرفتن جمع‌آوری، تدوین و پیش‌بینی کرده بودند.
شیطان کمان‌پدرش هنوز هم‌داده قدرتمند بود.
در واقع، خیلی‌پدرش قوی‌تر از قبل‌روند به نظر می‌رسید.
سوالات ادامه پیدا کرد.
جین چون-هی در حالی‌داده که به آرامی چایش را‌حتماً می‌نوشید، به گفتگو ادامه داد.
«بیشتر از این مربوط به کتابچه راهنمای‌بهبودی‌اش مخفیه که از بنیان‌گذارم به ارث رسیده،بزنیم برای همین نمی‌تونم در موردش حرف بزنم.»
چرا این‌قدر پنهان‌کاری؟ اما در جیانگهو،کنن جایی که هنرها به افراد غریبه منتقل‌زمان نمی‌شد، این موضوع چندان هم عجیب نبود.
جین چون-هی آه کوتاهی کشید.
«بنیان‌گذار من از یه‌داده قاره دوردست بوده و‌سریع‌تر اسمش هم ناشناخته است.»
«با این‌مادرزادی حال، ما‌بهش باید بدونیم.»
«بسیار خب. اسمش بقراط بود.»
«بُق... چی؟»
«ورود به فرقه ما بی‌نهایت سخته و برای اینکه کسی تبدیل‌اگه به یه پزشک بشه، باید از آزمون‌های خیلی خیلی سختی عبور‌ببیننش کنه. وقتی کسی به عنوان پزشک تایید می‌شه، ما یه قسم می‌خوریم.»
شبیه چرت و پرت به‌داده نظر می‌رسید، اما در واقع،حتماً نیمی از آن حقیقت داشت.
«اما قهرمان‌قرار جوان، شنیدم که‌پیدا شما فراموشی دارید...»
با این‌طرف حرف، جین چون-هی‌گذاشتم لبخند تلخی زد.
«درسته. من بیشتر خاطراتم رو از دست‌خیلی دادم، اما خاطرات مربوط به بنیان‌گذار و‌می‌تونن فرقه‌ام هنوز سر جاشه. واقعا جای شکرش باقیه.»
من می‌گم‌مادرزادی یادمه، حالا‌بهش می‌خواید چیکار کنید.
جین چون-هی چهره‌ای جدی به‌پیدا خود گرفت و با آرامش‌پایانی عضلات صورتش را کنترل کرد.
«من حتی اسم بنیان‌گذارم رو‌گذاشتم هم فاش کردم. هر کاری‌خودمون از دستم برمی‌اومد انجام دادم.»
گیج‌کننده بود.
شبیه مزخرفات به نظر‌بهش می‌رسید، اما در عین حال‌سریع‌تر تا حدودی منطقی جلوه می‌کرد.
«می‌تونی به اسم پدر‌چیزی و مادرت در مورد‌الان بنیان‌گذار و فرقه‌ات قسم بخوری؟»
با این‌طرف حرف، شیطان‌بدی کمان غرش کرد:
«خیلی پررویید. واقعا فکر می‌کنید‌روند منجی من کسیه که در مورد‌اگه فرقه و بنیان‌گذار خودش دروغ بگه؟!»
برای مردم دنیای رزمی، فرقه و‌روند بنیان‌گذار هر شخص که ریشه‌های یک‌اگه مکتب محسوب می‌شدند، مهم‌ترین عناصر بودند.
معمولا، افراد حتی از فاش‌پیدا کردن این موارد به غریبه‌های خارج‌بهبودی از مکتب خودشان هم اکراه داشتند.
جین چون-هی داشت این‌بدی ریسک را می‌کرد و‌همراه آن‌ها را فاش می‌ساخت.
در حقیقت...
«به جای بقراط، باید یه چیزی‌روند مثل زایلیتول هویبا-هویبا می‌گفتم؟ نه، نه،اگه خب هر چی باشه یه‌مقداری‌اش که حقیقته.»
جین چون-هی گفت:
«چطور می‌تونم وقتی به‌بدی اسم پدر و مادرم‌همراه قسم می‌خورم دروغ بگم؟»
جین چون-هی حتی‌بهش نمی‌دانست پدر و‌بهبودی‌اش مادرش چه کسانی هستند.
اما چه در کره و چه‌روند در دنیای رزمی، مگر هر دو‌اگه جوامعی با ریشه‌های عمیق کنفوسیوسی نبودند؟
اگه به اسم پدر‌چیزی و مادرت قسم بخوری،الان دیگه نصف راه رو رفتی.