چپتر 823: پیرها دیابت نمی‌گیرند
0«بذار ببینم... ههه، خداروشکر زخم خیلی‌خاطر عمیق نیست. استخوان‌ها و تاندون‌ها خوبن.گفت فقط باید مراقب عفونت باشیم. مادرجان؟»
«واقعاً؟ طوری نیست؟»
«مفصل‌هاتون که داره به این‌ادامه نرمی حرکت می‌کنه، وقتی این زخم‌طبیب‌های خوب بشه، دیگه می‌تونید پرواز کنید.»
«این وروجک،خطرناک‌تر هر چی دلش‌سالم می‌خواد میگه! که-هه-هه-هه!»
پیرزن خندید و‌اگه ضربه‌ای به پشت‌خاطر جین چون-هی زد.
می‌گفت صبح رفته‌اگه بوده گیاهان دارویی‌خاطر جمع کنه که افتاده.
معمولاً لیز خوردن و افتادن تو کوهستان‌اصلاً می‌تونه به مرگ ختم بشه، اما بقیه پیرزن‌هایی‌زخمتون که همراهش بودن کمکش کردن تا بیاد پایین.
خیلی نگران‌خطرناک‌تر بود که نکنه‌سالم پاش شکسته باشه.
«یه بچه فقط لباسش رو می‌تکونه و بلند‌ناتوانی میشه، اما وقتی پیر میشی، حتی با باسن‌مهر زمین خوردن هم می‌تونه باعث شکستگی استخوان بشه.»
مخصوصاً که پوکی‌اگه استخوان تو سنین‌خاطر پیری خیلی شایعه.
و تو دنیایی مثل اینجا، اینکه نتونی پاهات رو تکون‌همه بدی خیلی خطرناک‌تر بود، چون حتی اگه بقیه بدنت هم سالم‌مواد بود، معمولاً به خاطر ضعف و ناتوانی به مرگ ختم می‌شد.
از این لحاظ،اگه میشه گفت این‌خاطر مادرجان شانس آورده بود؟
جین چون-هی با مهارت مهر و‌خاطر موم نقاط طب سوزنی رو انجام‌گفت داد و به درمان ادامه داد.
«مادرجان، درد داره؟»
«اصلاً درد‌انجام نداره. عجیبه. همه‌ادامه طبیب‌های جیانگهو همین‌طورین؟»
«جای زخمتون خوب بود. برای‌سالم همین مهر و موم نقاط‌لحاظ طب سوزنی این‌قدر خوب جواب داد.»
این دنیا به جای مواد‌سالم بی‌حسی از مهر و موم‌لحاظ نقاط طب سوزنی استفاده می‌کرد.
اما همون‌طور که داروی بی‌حسی‌سالم معجزه نمی‌کرد، مهر و موم‌لحاظ نقاط طب سوزنی هم بی‌نقص نبود.
بسته به محل‌داد زخم و اندازه‌اش،درد تأثیرش فرق می‌کرد.
حتی بسته به فرقه‌بدنت رزمی شخص، می‌تونست تأثیر‌ناتوانی کمتر یا بیشتری داشته باشه.
«همین قضیه‌خطرناک‌تر کار رو‌بدنت سخت‌تر می‌کنه.»
برای طبیب شدن،اگه باید چیزهای زیادی‌خاطر رو مطالعه می‌کردی.
برای همین هم‌داد این همه دکتر‌درد قلابی وجود داشت.
جین چون-هی درمان پا‌بدنت رو تموم کرد و بلافاصله‌می‌شد مریض بعدی رو پذیرش کرد.
در همین حین، ساما هیون‌سالم بین طبیب‌ها می‌چرخید و وسایل‌لحاظ مورد نیاز رو جابه‌جا می‌کرد.
«هوف، فقط جابه‌جا کردن‌بدنت وسایل تو یه مسافت‌ناتوانی کوتاهه، اما حسابی سخته. هیونگ~»
«به طرز عجیبی سخته. حتی محافظ‌های‌درد کاربلد هم بعد از نصف روز‌جیانگهو انجام این کار از پا در میان.»
«طبیب‌های سالن پرستاری‌اگه آخه چطوری این‌خاطر کار رو می‌کنن؟»
«وقتی طبیب‌های سالن پرستاری‌بدنت عجله دارن، از جنگجوهای‌ناتوانی سالن رزمی استفاده می‌کنن.»
همون‌طور که حرف می‌زد،بدنت جین چون-هی ناگهان یک انتقال‌می‌شد صدا برای ساما هیون فرستاد.
[حالت خوبه؟انجام فکر می‌کردم‌درمان پیش هه-آ می‌مونی.]
[آه، نگران‌خطرناک‌تر نباش. من بیشتر‌سالم نگران توأم، هیونگ.]
دلیلش چی بود؟
طبیعتاً وقتی همچین اتفاقی‌بدنت می‌افتاد، نباید از نگرانی‌ناتوانی برای خواهرش دیوونه می‌شد؟
به خصوص ساما هیون که حتی بعد از بزرگ شدنشون‌همه هم ساما هه رو مثل یه گنجینه عزیز می‌دونست، شاید‌دنیا به خاطر خاطره پرستاری از اون تو دوران بچگی و بیماریش.
اما بعد از اینکه فهمید بک چون-گون در‌ناتوانی واقع نسخه دیگه‌ای از خودش تو یه دنیای‌مهر دیگه‌ست، به نظر می‌رسید خیالش بابت هه-آ راحت شده.
«من به طور نامحسوسی از‌سالم ساما هه درباره بک چون-گون‌لحاظ پرس‌وجو کردم، اما چیز خاصی نبود.»
-آه، برادرم؟ چیز زیادی نگفت.
غذا خوردیم،انجام یه کم‌درمان تو بازار چرخیدیم.
مثل همیشه‌خطرناک‌تر یه سری‌بدنت شوخی‌های بی‌مزه کرد.
پرسید چیزی نیاز دارم یا‌سالم نه، یا اینکه جایی‌ام درد می‌کنه‌می‌شه یا نه. همین و بس. خب.
-چیز عجیبی بود؟ بود؟ چرا‌سالم می‌پرسی؟ مشکوک می‌زنیا~ نگو که شما‌می‌شه دو تا دعوا کردید؟ امکان نداره.
-خب... چیز خاصی نبود.
اگه بخوام به چیزی اشاره کنم، این بود‌ناتوانی که وقتی داشتیم غذا می‌خوردیم همش بهم زل زده‌موم بود؟ و اینکه مدام سعی می‌کرد بهم غذا بده.
برادرم رو که می‌شناسی؟بدنت هی بهم غذا می‌داد.ناتوانی واقعاً، پشت سر هم.
و وقتی با هم‌بدنت غذا می‌خوردیم، یهو فقط‌ناتوانی به غذا خوردنم خیره می‌شد.
همم... خودش هم خیلی می‌خورد،ادامه پس، خب. باید بگم عجیب‌همه بود؟ واقعاً چیز خاصی نبود، منجی.
-...
-شما دو تا واقعاً‌بدنت دعوا کردید، مگه نه؟ برادرم‌می‌شد باز یه گندی زده، درسته؟
از قضا، استادش اونجا‌بدنت نبود، یوهو نبود، و خود‌می‌شد جین چون-هی هم حضور نداشت.
برای اون بک چون-گونِ عوضی،ادامه این یه فرصت تکرارنشدنی برای نفوذ‌طبیب‌های به عمارت پزشکی فلس سفید نبود؟
تمام کاری که وقتی اومد به عمارت پزشکی فلس سفید انجام داد این بود‌آورده که حال ساما هه رو بپرسه، بهش غذا بده، بهش شیرینی بده، برن قدم بزنن،طبیب‌های دوباره بهش غذا بده، بازم بهش شیرینی بده، و هر چی که می‌خواست براش بخره.
همه‌ش همین بود.
فکر می‌کرد شاید دستکاری‌ای تو آرایش‌های‌خاطر دفاعی کرده باشه و حسابی بررسیشون کرد،شانس اما اون به هیچ‌چیزی دست نزده بود.
یوهو این رو‌داد تضمین کرد، پس‌درد حجت تموم بود.
با این فکر که نکنه طلسم عجیبی کار گذاشته باشه،لحاظ جاشی و ایشا که تبدیل به یک روح شده بود،انجام با هم بررسی کردن، اما هیچ خبری از این چیزها نبود.
«یعنی واقعاً جونش رو به خطر انداخت و‌ناتوانی از اون فرصت طلایی استفاده کرد فقط به خاطر‌موم اینکه می‌خواست یه بار صورت ساما هه رو ببینه؟»
چه معامله‌ی‌خطرناک‌تر دو سر‌بدنت باختی. واقعاً که.
-آه، الان که فکرش‌درمان رو می‌کنم، وقتی خورشید‌نداره غروب کرد برگشت و خوابید.
الان که بهش‌اگه فکر می‌کنم، برادرم معمولاً‌ضعف تا دیروقت بیرون نمی‌مونه؟
به نظر می‌رسید‌اگه این تأثیر تبدیل شدنش‌ضعف به یک راکشاسا باشه.
نمی‌دونست این یارو مثل بقیه با سر ببر یا سر گوزن‌می‌شه تغییر شکل می‌ده یا نه، اما با دیدن جاشی که خودش رو‌ادامه کنترل می‌کرد، به نظر نمی‌رسید این یارو هم نتونه از پسش بربیاد.
وقتی این داستان رو‌درمان برای ساما هیون تعریف‌نداره کرد، جواب پسره تماشایی بود.
-معلومه. هیونگ.
مطمئنم که خودش رو خوب کنترل می‌کنه، اما هنوزم یه‌لحاظ احتمال کوچیک برای اشتباه کردن وجود داره، مگه نه؟ تا‌انجام وقتی که کاملاً مطمئن نشه، عمراً شب‌ها باهاش بیرون بمونه.
بعد از اینکه فهمید اون مرد در واقع نسخه‌می‌شد دیگه‌ای از خودش تو یه دنیای دیگه‌ست، ساما هیون‌نقاط به یه متخصص در مورد بک چون-گون تبدیل شده بود.
-اون یارو‌انجام عمراً به‌درمان هه-آ آسیبی بزنه.
ترجیح میده‌خطرناک‌تر شمشیر گاز‌بدنت بگیره و بمیره.
اما مشکل تویی، هیونگ.
اون میاد سراغت.
حتماً از‌انجام دیدن تو‌درمان هدفی داشته.
فکر نمی‌کنم برخوردت با‌بدنت اون تو مناطق خارجی‌ناتوانی فقط یه تصادف بوده باشه.
با گفتن این حرف‌ها،بدنت به جین چون-هی هشدار‌ناتوانی داد که مراقب باشه.
«هه-آ برای‌خطرناک‌تر ساما هیون‌بدنت چه جور وجودیه؟»
این باور قلبی که‌درمان هر چقدر هم دیوونه بشه،عجیبه هیچ‌وقت اون رو فراموش نمی‌کنه.
از یه جهاتی، شاید‌بدنت این خودش یه قلمرو‌ناتوانی نزدیک به جنون باشه.
با این حال، اینم‌بدنت راست بود که نمی‌تونست حرف‌های‌می‌شد ساما هیون رو انکار کنه.
«اگه بک چون-گون قصد داشت‌سالم به ساما هه آسیبی برسونه،لحاظ فرصت‌های زیادی براش پیش اومده بود...»
تو همون مدتی که فقط‌ادامه مات و مبهوت به غذا‌همه خوردن خواهرش زل زده بود.
خوشبختانه، ساما‌خطرناک‌تر هه متوجه‌بدنت چیزی نشده بود.
«برادری از یه دنیای دیگه. البته،خاطر اگه بهش می‌گفتم، خیلی شانس می‌آوردم‌گفت که باهام مثل یه دیوونه رفتار نکنه.»
«مریض‌های این روستا‌اگه تموم شدن؟ آخیش، یه‌ضعف کش و قوسی بیام–»
با رسیدن به‌داد اینجای افکارش، جین چون-هی‌اصلاً بدنش رو کش داد.
حدود دو‌خطرناک‌تر ماه از شروع‌سالم خدمات پزشکی‌اش می‌گذشت.
روزهایی که به سفر‌بدنت تو روستاهای دورافتاده‌ی بدون درمانگاه‌می‌شد و ارائه مراقبت‌های پزشکی می‌گذشت.
از اونجا که حتی‌بدنت یه درمانگاه هم نداشتن، طبیعی‌می‌شد بود که جمعیتشون کم باشه.
هر روستا حدود‌داد پنجاه تا نهایتاً‌درد سیصد نفر جمعیت داشت.
البته، با وجود اینکه تعداد نسبتاً‌خاطر خوبی بود، اما اون‌قدری نبود که‌گفت یه طبیب بیاد و اونجا زندگی کنه.
به همین خاطر، توی‌بدنت روستاهایی مثل اینجا، معمولاً‌ناتوانی می‌ذاشتن زخم‌ها خودبه‌خود خوب بشن.
و خیلیا‌خطرناک‌تر هم وقتی وضعیتشون‌سالم بدتر می‌شد، می‌مردن.
«مادربزرگ!»
«ایگو. توله‌سگ کوچولوی من،بدنت تو که باید خونه‌ناتوانی می‌بودی، چرا دوباره اومدی؟»
«بابا بهم گفت برای پزشک‌ها‌سالم یکم کیک برنجی، خرمالو و‌لحاظ یه سری غذاهای دیگه بیارم!»
«ایگو!»
دقیقاً همون‌طور که انتظار می‌رفت.
سبدی که بچه‌اگه آورده بود پر‌خاطر از غذاهای خوشمزه بود.
بینشون سیب‌زمینی آب‌پز هم بود.
«اوه، همون‌طور که‌اگه انتظار می‌رفت، تأمین‌خاطر سیب‌زمینی موفقیت‌آمیز بوده.»
این سیب‌زمینی‌ای بود که‌درمان به‌عنوان محصول امدادی بارها‌نداره و بارها اصلاح شده بود.
شاید به‌اندازه‌ی سیب‌زمینی‌های مدرن‌بدنت بزرگ نبود، اما باز هم‌می‌شد حسابی درشت و قابل‌توجه بود.
در برابر خشک‌سالی مقاوم بود و‌خاطر تا زمانی که حواسشون به آبیاری‌گفت بیش از حد می‌بود، به‌خوبی رشد می‌کرد.
«هه هه‌خطرناک‌تر هه. همه می‌گن‌سالم ممنون. ممنون! پزشک!»
«خواهش می‌کنم. کاری نکردیم که.»
جین چون-هی بعد‌اگه از تغییر ظاهرش، داشت‌ضعف خدمات پزشکی ارائه می‌داد.
اگه عنوان‌هایی مثل قاضی یا‌سالم پرفکت لو می‌رفت، ناگزیر باعث‌لحاظ معذب شدن مقامات محلی می‌شد.
توی دنیایی بدون تلفن یا دوربین مداربسته، مقامات فقط‌می‌شد می‌دونستن که اون داره خدمات پزشکی ارائه می‌ده و‌نقاط خبر نداشتن دقیقاً داره از کدوم روستاها رد میشه.
«هم خدمات‌انجام پزشکیه، هم‌درمان یه‌جور بازرسی غیررسمی.»
هوانگ‌گو و تاندرکوئیک هم به‌اندازه‌ی کافی بدنشون‌ضعف رو کوچیک کرده بودن و به‌عنوان یه‌آورده سگ و پرنده‌ی محلی باهاش سفر می‌کردن.
با این حال، البته‌بدنت آدم‌هایی هم بودن که اونو‌می‌شد به‌عنوان دکتر الهی کوچک می‌شناختن...
«آدمای زیادی‌خطرناک‌تر نمی‌دونن که‌بدنت من پرفکت شدم.»
دلیلش این بود‌داد که اینجا یه‌درد روستای دورافتاده بود؟
کار به جایی نرسیده بود که مثل اون‌ناتوانی داستان‌های ارواح بپرسن آیا اولین امپراتور شین هنوز‌مهر زنده‌ست یا نه، اما واقعاً از دنیا بی‌خبر بودن.
«بسیار خب. می‌خواید همه با‌سالم هم غذا بخوریم؟ دوست کوچولو،لحاظ تو هم دلت می‌خواد بخوری؟»
«آرررره!»
همون‌طور که بچه از روی‌ادامه هیجان بالا و پایین می‌پرید،همه ساما هیون به حرف اومد.
«چطوریاست که هر‌اگه محله‌ای می‌ریم این‌قدر‌خاطر بین بچه‌ها محبوبی، هیونگ~»
«چون وقتی من هستم، چیزای خوشمزه هم‌ضعف پیدا می‌شن. تو اون سن، کسی که‌آورده بهت غذای خوشمزه می‌ده، بهترین آدم دنیاست.»
جین چون-هی با‌اگه هر دو دستش‌خاطر لایک نشون داد.
بعد از تموم شدن درمان‌های‌ادامه اون روز و موقع جمع‌همه کردن چادر، روستایی‌ها یکی‌یکی دویدن سمتشون.
«ایگو، پزشکان!خطرناک‌تر ما هم‌بدنت کمکتون می‌کنیم.»
«مشکلی نیست.خطرناک‌تر خودمون می‌تونیم‌بدنت انجامش بدیم.»
«نه، این‌طوری نمی‌شه.اگه درمان رایگان ما‌خاطر کار راحتی نیست...»
جین چون-هی جواب داد:
«آه، کاملاً هم رایگان‌بدنت نیست. ما یه مقدار‌ناتوانی گیاهان دارویی هم قبول می‌کنیم.»
«اینکه همون رایگانه، هیونگ.»
«نه. یه هزینه‌ای داره.»
جین چون-هی‌انجام حرف ساما هیون‌ادامه رو اصلاح کرد.
البته، اگه کسی مشکل حرکتی داشت، کاملاً رایگان‌ناتوانی درمانش می‌کرد، اما در غیر این صورت، مجبور بود‌موم حداقل یه مقدار گیاه دارویی کوچیک رو قبول کنه.
وگرنه، پزشک‌هایی که بعداً‌بدنت به اینجا می‌اومدن ممکن بود‌می‌شد با شرایط سختی روبه‌رو بشن.
چقدر عالی می‌شد اگه همه‌سالم حسن‌نیت رو با حسن‌نیت جواب‌لحاظ می‌دادن، اما واقعیت معمولاً این‌طوری نبود.
«تازه، چیزی مثل گیاهان‌درمان دارویی بار سنگینی برای‌نداره کسی که جمعشون می‌کنه نیست.»
ساما هیون با نگاه‌بدنت به غذایی که روستایی‌ها‌ناتوانی آماده کرده بودن، گفت:
«واو، تو مخلفات‌اگه گوشت هم هست؟خاطر و کلی هم تخم‌مرغ.»
«این یعنی‌خطرناک‌تر زندگی خیلی‌بدنت بهتر شده.»
با شنیدن‌انجام این حرف،درمان بچه گفت:
«مامان میگه حتی تو فصل بهار هم‌ضعف گرسنه نمی‌مونه، برای همین زندگی ارزش زندگی‌آورده کردن رو داره. میگه همه‌ش به لطف اعلی‌حضرته.»
این چیز خوبی بود.
ساما هیون با نگاهی که می‌گفت: «این لطف‌ناتوانی اعلی‌حضرت نیست، بلکه لطف هیونگ منه» به بچه‌مهر نگاه کرد، اما جین چون-هی عمداً نادیده‌اش گرفت.
هر چی نباشه، مگه خود‌ادامه اون نبود که باعث شده بود‌طبیب‌های مثل یه گاو نر کار کنه؟
بعد از درمان یه‌بدنت روستا، به روستای بعدی می‌رفتن‌می‌شد و بعد به یکی دیگه.
سفری درست‌خطرناک‌تر مثل یه‌بدنت دستفروش دوره‌گرد.
کم‌کم داشت حس می‌کرد ممکنه‌ادامه به یه دستفروش سرگردان تو‌همه یه داستان تناسخ پیدا کنه.
«اگه گل‌های گندم‌سیاه مثل‌بدنت نمک همه‌جا پخش می‌شدن،ناتوانی دیگه همه‌چیز کامل بود.»
سفری پر از سرگردانی مداوم، بدون‌خاطر اینکه هیچ‌وقت مدت طولانی تو یه‌گفت جا بمونن، مثل یه گیاه آبی شناور.
جایی که جین چون-هی‌بدنت این بار بهش رسید،ناتوانی روستایی به نام دوجو بود.
این روستا‌انجام جزو فرماندهی‌درمان بکرین نبود.
روستایی تو یه فرماندهی دیگه بود که‌ضعف به خاطر شراب هلویی که اون‌قدر شیرین بود‌مهارت که می‌تونست روی زبون آب بشه، شهرت داشت.
«آه، پس برای همینه که‌سالم اسمش از ‹دو› به معنی هلو‌می‌شه و ‹جو› به معنی شراب میاد~»
«موارد زیادی هست که‌بدنت تخصص و سوغات یه‌ناتوانی روستا تبدیل به اسمش میشه.»
«باید یکی بگیرم تا بدم به‌درد هه-آ. هه-آ خوب می‌تونه بنوشه. یکم ناراضیه‌همین‌طورین چون نمی‌تونه داخل عمارت پزشکی مشروب بخوره.»
«چی؟ اون‌خطرناک‌تر که به من‌سالم گفت نمی‌تونه بنوشه.»
با این‌خطرناک‌تر حرف، ساما‌بدنت هیون خندید.
«زندگی اجتماعی این‌طوری کار می‌کنه،سالم استاد جوان عمارت~ اصولاً، ظرفیت نوشیدن‌می‌شه یه زیردست رو مافوقش تعیین می‌کنه.»
«هه-آ همین الانشم رئیس سالن بازسازیه، چرا باید‌نداره به خاطر من معذب باشه؟ رئیس سالن چونا‌برای که همیشه یه جایی مشروب قایم می‌کنه و می‌خوره.»
«هه-آ هم ممکنه وقتی بزرگ‌تر‌سالم شد همین کارو بکنه~ اما‌لحاظ خب، فعلاً فقط دلش نخواسته.»
اینم حرفی بود.
حالا که بهش فکر می‌کرد، مگه تو‌ضعف گذشته مردهایی نبودن که به ساما هه‌آورده گیر می‌دادن تا باهاشون یه نوشیدنی بخوره؟
«مردهای زیادی بودن که بهش به‌درد چشم تحقیر نگاه می‌کردن و فکر‌جیانگهو می‌کردن فقط یه دختر جوون و خوش‌برخورده.»
خوشبختانه، این‌خطرناک‌تر روزها به‌ندرت‌بدنت همچین اتفاقی می‌افتاد.
ساما هه جایگاه خودش رو داشت،خاطر و مگه برادرش ارباب جوان فرقه‌گفت خون طلایی و قبیله هائو نبود؟
آدمای زیادی نبودن که جرئت کنن‌خاطر مخ خواهر کوچیک‌تر همچین آدمی رو بزنن...شانس اما خب، شاید چند نفری پیدا می‌شدن.
«توی جیانگهو به‌اندازه‌ی‌داد دانه‌های شن، آدم‌درد دیوونه پیدا میشه.»
بیشتر از یه بیمار بود که باعث‌ضعف می‌شد دلش بخواد بپرسه: «آخه وقتی اون‌آورده کارو کردی، دقیقاً با خودت چی فکر می‌کردی؟»
به‌هرحال، ساما‌خطرناک‌تر هه ‹رسماً›بدنت اهل نوشیدن نبود.
«اون فقط جلوی دوستاش زیاد می‌نوشه~ بعضیا به خاطر این بهش می‌گن بی‌رحم، اما‌آورده خب، بدون بی‌رحم بودن که نمی‌تونی به اون جایگاه برسی~ این جایگاهی نیست که فقط‌طبیب‌های با مهارت‌های پزشکی عالی بشه بهش رسید، درسته؟ مثل رئیس یه شعبه یا رئیس سالن.»
«آره. از اون نقطه به‌ادامه بعد، باید با آدما سروکله بزنی،طبیب‌های پس طبیعتاً مهارت سیاسی هم لازمه.»
با این حرف، ساما‌بدنت هیون دندوناش رو نشون‌ناتوانی داد و نیشخند زد.
«همون‌طور که انتظار‌اگه می‌رفت، اون فوق‌العاده‌ست~خاطر هه-آ رو می‌گم.»
ساما هه‌خطرناک‌تر مایه افتخار‌بدنت ساما هیون بود.
حالا که کار به اینجا کشیده بود، به‌نداره نظر می‌رسید قصد داره بهترین شراب روستای دوجو‌برای رو بخره و به ساما هه تقدیم کنه.
همون‌طور که از روستایی با همچین‌خاطر سوغات خاصی انتظار می‌رفت، روستای دوجو‌گفت بزرگ‌تر از چیزی بود که فکر می‌کرد.
جمعیتی هزار نفره!
با در نظر گرفتن نانجینگ، طبیعتاً صدای «پوف...»ناتوانی از دهنش خارج می‌شد، اما اون تازه از‌مهر روستایی با کمتر از صد نفر جمعیت اومده بود.
اگه ده برابر‌داد اون در نظرش می‌گرفت،اصلاً تفاوت خیلی بزرگی بود.
«گفتن یه خانواده به اسم‌سالم خانواده جونگ به‌عنوان کدخدای روستا‌لحاظ و بزرگ محلی خدمت می‌کنن؟»
«برای گرفتن یه‌اگه شراب خوب باید‌خاطر تأثیر خوبی روشون بذارم~»
ساما هیون موذیانه‌اگه دست‌های دستکش‌دارش رو‌خاطر به هم مالید.
«تو خودت به‌داد اون کار برس، من‌اصلاً می‌خوام مردمو درمان کنم.»
جین چون-هی این رو‌بدنت گفت و حد و‌ناتوانی مرزش رو مشخص کرد.
ساما هیون با این فکر که «همون‌طور که انتظار می‌رفت، هیونگ‌می‌شه اهل نوشیدن نیست~» ناامید به نظر می‌رسید، اما با این حال‌درمان انگار داشت خودش رو برای خریدن یه بطری اضافه آماده می‌کرد.