چپتر 116: چپتر 116
0در نهایت، مهم‌ترین مسئله.
خطر فلج شدن حین عمل.
این خطر شماره یک بود.
مردم معمولاً وقتی به چیزهایی مثل عکس رادیولوژی‌تمام دیسک نگاه می‌کردند، دچار سوءتفاهم می‌شدند و فکر‌کوه می‌کردند ستون فقرات فقط در یک جهت خم می‌شود.
ستون فقرات انسان‌عصبی در انواع و‌احتمال اقسام جهت‌ها خم می‌شود.
به پهلو انحنا پیدا می‌کند، خم‌عود می‌شود و بعد تاب برمی‌دارد و‌دوباره گاهی حتی مثل یک پیچ می‌چرخد.
ترمیم این وضعیت، به نوعی مثل تکیه‌گاه‌داده زدن برای یک درخت بود، اما به‌درمی‌اومد این راحتی‌ها که به نظر می‌رسید نبود.
«دنده‌ها تغییر شکل داده و مثل‌سروکله‌شان درفش تیز شده بودن، و ستون فقرات‌معاینه‌اش هم داشت به شکل یک بادبزن درمی‌اومد.»
کانال نخاعی،تومورهای اعصاب، ناهنجاری‌فیبروز ستون فقرات.
باید روی همه‌چیز تسلط می‌داشت.
یک حرکت اشتباه می‌توانست‌دنده‌ها منجر به فلج شدن‌درفش از کمر به پایین شود.
باید این کار را‌جراحی طوری انجام می‌داد که‌تمام به اعصاب آسیبی نرسد.
«بدون تکنیک الهی‌عصبی فعال‌سازی مبدأ نمی‌تونم‌احتمال این کار رو بکنم.»
باید با استفاده از‌بیماری‌ای تشخیص با چی حقیقی‌بودند همه‌چیز را به‌دقت بررسی می‌کرد.
حتی یک‌می‌رسید اشتباه کوچک هم‌تغییر قابل قبول نبود.
و در آخر، پیش‌آگهی بیماری.
تومورهای عصبی فیبروز،عصبی بیماری‌ای با احتمال‌احتمال عود مجدد بودند.
مواردی وجود داشت‌فیبروز که بعد از جراحی‌مجدد دوباره سروکله‌شان پیدا می‌شد.
کار با جراحی تمام‌دنده‌ها نمی‌شد؛ باید وضعیتش را پیگیری‌تیز می‌کرد و مدام معاینه‌اش می‌کرد.
اما این داستان برای بعد‌دوباره از عبور از کوه عظیمی‌وضعیتش به اسم این جراحی بود.
جین چون-هی مدام‌عصبی مشت‌هایش را گره‌احتمال می‌کرد و باز می‌کرد.
«من تنها کسی‌ام‌فیبروز که آینده این‌عود دنیا رو می‌دونه.»
مرگ ساما هه‌نبود به معنای مرگ‌شکل خیلی‌های دیگر بود.
می‌ترسید.
جین چون-هی‌تومورهای لبش را‌فیبروز گاز گرفت.
«حیف شد‌عصبی که یوهو‌بیماری‌ای اینجا نیست.»
در این عمارت پزشکی‌دنده‌ها پرستاری بود که توسط‌درفش یوهو آموزش دیده بود.
او هم یاد گرفته بود که چطور از‌تمام هنر الهی پنج عنصر برای پاکسازی خون و‌کوه آلودگی، استریل کردن و کمک در جراحی استفاده کند.
از آنجایی که اینجا خط مقدم‌احتمال مراقبت‌های پزشکی بود، او تجربه عملی زیادی‌دوباره جمع کرده بود و مهارت بالایی داشت.
اما هیچ‌کدام به‌فیبروز پای پرستار شماره‌عود یک، یوهو، نمی‌رسیدند.
«دلم براش تنگ شده.
واقعاً دلم براش تنگ شده.
پرستار من.
ربات بیولوژیکی‌عصبی چندمنظوره و‌بیماری‌ای دستیار جراحی من...!»
اگر یوهو این را می‌شنید، امواج نیت قتلش‌درفش را آزاد می‌کرد و با تهدید می‌گفت: «دلت‌نخاعی می‌خواد بمیری؟» اما برای جین چون-هی اصلاً مهم نبود.
این فقط نشان‌وجود می‌داد که یوهو‌سروکله‌شان چقدر کارراه‌انداز بود.
بهترین قسمتش این بود که حتی‌احتمال اگر بهت فحش هم می‌داد، با‌جراحی یک بار گفتن دقیقاً منظورت را می‌فهمید.
و از آنجایی که استقامتش هیچ‌وقت‌عود ته نمی‌کشید، می‌شد با انواع و اقسام‌سروکله‌شان کارهای متفرقه از او حسابی کار کشید.
این واقعیت که او مدام جین چون-هی را به مرگ‌شده تهدید می‌کرد هم بی‌تأثیر نبود، چون به این معنی بود که‌همه‌چیز هنگام کار کشیدن از او هیچ عذاب وجدانی در کار نبود.
مثل آدم مدرنی که گوشی‌اش‌دوباره را جا گذاشته باشد، جین چون-هی‌پیگیری دستش را روی سینه خالی‌اش گذاشت.
«یوهو... من‌تومورهای به یوهو‌فیبروز نیاز دارم.
یوهو...!»
جین چون-هی که دیگر طاقت نیاورد،شکل با کبوتر نامه‌بر پیامی فرستاد و پرسید‌بادبزن که آیا یوهو می‌تواند بیاید یا نه.
اما جوابی که‌وجود از یوهو برگشت، یک‌می‌شد رشته فحش‌های مؤدبانه بود.
او گفت که پرستار‌فیبروز شعبه هانگژو شاگرد مستقیم‌مجدد اوست و بنابراین قابل‌اعتماد است.
قلب جین‌عصبی چون-هی به‌بیماری‌ای درد آمد.
«یوهو.
برده‌ی من...مواردی منبع نیروی‌جراحی کار بی‌نهایت من...»
تمام مقدمات آماده‌فیبروز شد و روز‌عود جراحی فرا رسید.
جین چون-هی پزشکان شعبه را‌تغییر بی‌وقفه تمرین داده و آن‌ها‌شده را حسابی آماده کرده بود.
او به اندازه پزشکان ساختمان‌دوباره اصلی از آن‌ها کار کشید،وضعیتش اما آن‌ها به‌شدت مشتاق بودند.
حتی پزشکان ارشدی بودند که از شدت خستگی از حال می‌رفتند، اما‌جراحی جین چون-هی با قلب یک پیرمرد لجباز، این را یک فداکاری اجتناب‌ناپذیر‌کوه می‌دانست تا حجم عظیمی از دانش را در زمان تعیین‌شده به خوردشان بدهد.
«روز قبل از عمل، پزشکانی که تو جراحی شرکت می‌کنه‌وجود باید حسابی استراحت کنن. خستگی باعث اشتباه می‌شه. روز قبل‌معاینه‌اش هیچ کاری نکنید و فقط خوب استراحت کنید. این خیلی مهمه.»
نبرد طولانی‌ای در انتظارشان بود.
آن‌ها باید برای‌وجود محافظت از بدن کودک‌می‌شد با این بیماری می‌جنگیدند.
هم قدرت بدنی و‌فیبروز هم قدرت ذهنی باید‌مجدد در اوج خود می‌بود.
صبح زود، بعد از‌بیماری‌ای اتمام مدیتیشن، جین چون-هی‌بودند لباس جراحی‌اش را پوشید.
او هزاران بار‌نبود این شبیه‌سازی را در‌داده ذهنش مرور کرده بود.
او با‌مواردی ساما هیون‌جراحی ملاقات نکرد.
نتیجه همه‌چیز را مشخص می‌کرد.
این فشار روی دوشش سنگینی می‌کرد که‌مجدد مهم نیست چقدر تلاش کند، اگر نمی‌توانست‌می‌شد بیمار را نجات دهد، همه‌چیز بی‌معنی می‌شد.
بنابراین جین چون-هی‌نبود عضلات صورتش را‌شکل کشید و لبخند زد.
چون هیچ‌چیز بهتر‌وجود از خنده برای از‌می‌شد بین بردن تنش نبود.
وقتی وارد اتاق عمل شد،بیماری‌ای ساما هه که از قبل بیهوش‌وجود شده بود، آنجا دراز کشیده بود.
برای تحمل‌عصبی این‌همه درد، بدن‌احتمال خیلی کوچکی داشت.
«بیشتر از‌می‌رسید همه از مریض‌تغییر شدن بچه‌ها متنفرم.»
وقتی بزرگسالان هم مریض می‌شدند‌دوباره متنفر بود، اما در مورد‌وضعیتش بچه‌ها اوضاع خیلی بدتر بود.
همه اعضای کادر‌عصبی درمان به جین‌احتمال چون-هی نگاه کردند.
«همه‌تون یه دل سیر غذا خوردید، مگه‌مجدد نه؟ بهتون هم گفتم یه چای غلیظ بنوشید،تمام خدا کنه کارکنان آشپزخونه درست گوش داده باشن.»
او جلوی میز‌نبود عمل ایستاد و با‌داده لحنی شوخ‌طبعانه حرف می‌زد.
جین چون-هی گفت:
«بیاید قدم به قدم پیش‌بیماری‌ای بریم. اگه مرحله به مرحله‌مواردی جلو بریم، همه‌چیز درست می‌شه.»
به‌طرز معجزه‌آسایی، حتی‌فیبروز ذره‌ای تنش در‌عود صدایش شنیده نمی‌شد.
«بسیار خب، پس شروع می‌کنیم.»
یک نبرد‌مواردی طولانی و‌جراحی طاقت‌فرسا آغاز شد.
به‌عنوان جراح اصلی، این‌فیبروز سخت‌ترین میدانی بود که‌مجدد می‌شد در آن حضور داشت.
بیماری تومورهای عصبی فیبروز.
مشخصه اصلی‌اش لکه‌های قهوه‌ای‌رنگ بود.
از آنجا که شبیه‌فیبروز شیرقهوه بودند، به این‌مجدد نام معروف شده بودند.
این بیماری بیشتر در بدن کودکان‌عود بروز می‌کرد و روی پوست، اعصاب بینایی،سروکله‌شان اعصاب نخاعی و اعصاب جمجمه‌ای ظاهر می‌شد.
«خوشبختانه هیچ مشکلی‌نبود در بینایی یا‌شکل اختلال یادگیری نداشت.»
همین یک مورد،وجود موهبتی از جانب آسمان‌می‌شد برای ساما هه بود.
با این حال، او‌فیبروز همین حالا هم بار بسیار‌بودند سنگینی را به دوش می‌کشید.
«اما بدن‌عصبی انسان همیشه طبق‌احتمال برنامه پیش نمی‌ره.»
با بیشترین سرعت ممکن.
بعد از برش قفسه سینه،دوباره دستان جین چون-هی حتی برای‌وضعیتش یک لحظه هم متوقف نشدند.
بدن کودک‌تومورهای تا کی‌فیبروز می‌توانست دوام بیاورد؟
شوک ناشی از از دست‌احتمال دادن خون چیزی بود که‌وجود به هیچ‌وجه نباید اتفاق می‌افتاد.
به محض اینکه نخاع نمایان شد،شکل او به‌سرعت مایع نخاعی را ساکشن‌داشت کرد و شروع به برداشتن تومورها کرد.
او تمام تمرکزش را روی‌دوباره حس نوک انگشتانش گذاشت تا‌وضعیتش از لمس اعصاب جلوگیری کند.
تومورهای عصبی‌تومورهای بزرگ و‌فیبروز متعدد بودند.
جین چون-هی هیچ حرفی‌بیماری‌ای جز اینکه بگوید این‌بودند وضعیت وحشتناک است، نداشت.
«حتی کوچک‌ترین‌می‌رسید اشتباهی هم‌دنده‌ها نباید رخ بده.»
او موفق شد‌وجود تک‌تکشان را تا‌سروکله‌شان آخرین مورد خارج کند.
دینگ-
آخرین تومور غلتید‌فیبروز و داخل یک‌عود ظرف فلزی افتاد.
تمام پزشکان ارشد‌نبود در حین کمک کردن،داده با دقت تماشا می‌کردند.
«خدای من... این‌قدر دقیق...»
بعد از آن، باید بافت‌های اطراف را برای پیدا‌بودند کردن هرگونه تومور بدخیم بررسی می‌کرد، اما به لطف تشخیص‌پیگیری با چی از قبل می‌دانست که توموری در کار نیست.
حداقل این یک‌فیبروز مورد از دنیای‌عود مدرن بهتر بود.
«هو... می‌ریم سراغ مرحله بعدی.»
دست به کار‌وجود شد تا ستون فقرات‌می‌شد پیچ‌خورده را اصلاح کند.
این فرآیند برای جوش دادن‌بیماری‌ای و ثابت کردن ستون فقرات‌مواردی در جای خود بسیار مهم بود.
تق-
خوشبختانه، خود ناهنجاری ستون فقرات در حدی‌داده بود که می‌شد آن را اصلاح کرد، و‌کانال او بابت این موضوع خدا را شکر می‌کرد.
وقتش بود که‌وجود پین‌ها را در ستون‌می‌شد فقرات اصلاح‌شده قرار دهد.
«استادم یه‌تومورهای بار بهم‌فیبروز نشون داد.»
هنگام درمان شکستگی باز مارکیز‌احتمال یورنگ، او با یک حرکت یک‌جراحی نیم‌پین را داخل استخوان هل داد.
به لطف چی شمشیر،دنده‌ها پین انگار که توی‌درفش توفو برود، داخل شد.
جین چون-هی انرژی درونی‌اش‌جراحی را متمرکز کرد و‌تمام پین را جا انداخت.
تق-
«هزاران بار‌عصبی این رو‌بیماری‌ای تمرین کردم.»
با نیروی دقیق و سریع.
در حالی که مدام علائم‌دوباره حیاتی بچه را زیر نظر‌وضعیتش داشت، دست از کار نکشید.
پرستار شعبه‌تومورهای هانگژو به‌فیبروز او کمک می‌کرد.
با دیدن پرستاری که با دقت‌عود هر چیزی را که نیاز داشت‌دوباره فراهم می‌کرد، با خودش فکر کرد.
«به پای‌می‌رسید یوهو نمی‌رسه، اما‌تغییر قطعا کارش عالیه.
کار تیمی‌شون هم خیلی خوبه.»
به اصطلاح، اینجا جایی‌فیبروز بود که ارزش سرمایه‌گذاری‌مجدد و پرورش دادن داشت.
نیازی به دستورالعمل‌های طولانی نبود.
بدون اینکه حتی نفس تازه کنند،شکل حرکات جین چون-هی را دنبال می‌کردند‌داشت و با دقت به او کمک می‌رساندند.
«آه، درسته.
وقتی بحث تجربه عملی در میون‌احتمال باشه، احتمالا بیشتر از ساختمان اصلی‌جراحی عمارت پزشکی فلس سفید تجربه دارن.»
هنر جراحی‌عصبی برای بیماران اورژانسی‌احتمال ترومایی لازم بود.
جین چون-هی چیزی‌نبود را داشت که‌شکل آن‌ها به شدت می‌خواستند.
«امروز حتی‌مواردی بیشتر از‌جراحی قبل پیشرفت می‌کنن.»
جین چون-هی‌تومورهای با آرامش به‌بیماری‌ای جراحی ادامه داد.
پزشکان ارشد شعبه هانگژو با‌تغییر تماشای جین چون-هی، غرق در‌شده احترام و تحسین شده بودند.
«شنیده بودم پزشکان ساختمان اصلی‌دوباره خیلی ماهرن، اما بین اونا،وضعیتش رئیس سالن جراحی واقعا بی‌نظیره.»
تمام پزشکان ارشدی که اعزام شده‌احتمال بودند، آن‌قدر از رئیس سالن جراحی‌جراحی تعریف می‌کردند که دهانشان کف می‌کرد.
برای آن‌ها، جین چون-هی‌بیماری‌ای هم مثل رهبر یک فرقه‌مواردی بود و هم یک خدا.
درگیری‌ها در هانگژو بی‌وقفه بود و‌شکل با سپیده دم، سیل مجروحانی که به‌بادبزن روش‌های مختلف آسیب دیده بودند، سرازیر می‌شد.
به عنوان پزشک و انسان، میل آن‌ها برای نجات‌نمی‌شد جان آدم‌ها بسیار زیاد بود، اما مجبور بودند مدام‌اسم بیماران را رد کنند و شاهد ناامیدی خانواده‌های داغدار باشند.
این حس، شبیه‌عصبی به قلب یک‌احتمال سرباز شکست‌خورده بود.
سپس، وقتی سالن جراحی تاسیس شد و فهمیدند‌بودند که جراحات ترومایی مثل یک معجزه در حال‌نمی‌شد درمان هستند، کسی نبود که قلبش به تپش نیفتد.
آن‌ها برجسته‌ترین پزشک ارشد خود را اعزام کردند تا حتی یک چیز‌داشت بیشتر یاد بگیرد، و وقتی آن پزشک ارشد برگشت، دانش خود را‌حرکت به پزشکان میانی و پایه، و همکاران پزشک ارشد خود منتقل کرد.
اما با این‌وجود حال، عطش آن‌ها‌سروکله‌شان برای یادگیری سیراب نشد.
و این‌گونه بود‌عصبی که با رئیس‌احتمال سالن جراحی ملاقات کردند.
او بلندقدتر از چیزی‌بیماری‌ای بود که شنیده بودند، اما‌مواردی به همان اندازه جوان بود.
و حتی بیشتر از‌دنده‌ها چیزی که شنیده بودند‌درفش از آدم‌ها کار می‌کشید.
«و اون‌قدر‌مواردی آرومه که آدم‌دوباره رو دیوونه می‌کنه.»
آیا او ترسی‌عصبی نداشت؟ یا اینکه اعتماد‌عود به نفس کامل داشت؟
به لطف او، دیگر پزشکان‌احتمال توانستند بدون استرس بیش از حد،جراحی دستورالعمل‌های جین چون-هی را دنبال کنند.
چشمان همه چهارتا شده‌دنده‌ها بود و سعی می‌کردند تک‌تک‌تیز جزئیات را به خاطر بسپارند.
هنر جراحی‌مواردی طولانی در‌جراحی حال پایان بود.
نکته شگفت‌انگیز این بود که‌بیماری‌ای جین چون-هی بدون هیچ نشانه‌ای از‌وجود خستگی، همچنان دست‌هایش را تکان می‌داد.
در حالی که اعصاب، بافت‌های‌احتمال نرم و عضلات را بررسی‌وجود می‌کرد، حتی با آرامش خندید.
و با این وجود، این واقعیت که‌داده او هرگز گاردش را پایین نمی‌آورد و‌درمی‌اومد حواسش جمع بود، حیرت‌انگیز به نظر می‌رسید.
«اون انسانه یا هیولا؟»
آیا ما‌تومورهای هم واقعا‌فیبروز می‌تونیم این‌طوری بشیم؟
پزشکان به یکدیگر نگاه کردند.
«منم می‌خوام مثل اون بشم.»
کی‌لین سفید‌تومورهای نماد عمارت پزشکی‌بیماری‌ای فلس سفید است.
از زمان‌های قدیم، کی‌لین به عنوان موجودی‌مجدد فرخنده و دانا شناخته می‌شد که به‌می‌شد انسان‌ها کمک می‌کرد و بی‌عدالتی را تحمل نمی‌کرد.
درست همان‌طور که یونان باستان از‌شکل مار به عنوان نماد پزشکان استفاده می‌کرد،بادبزن پزشکی هم نمادهای خاص خودش را داشت.
عمارت پزشکی فلس سفید که ریشه‌هایش‌سروکله‌شان در اصل به خانواده جگال برمی‌گشت،مدام نفوذ یکسانی روی شعبات خود داشت.
آن‌ها مهارت‌های پزشکی را نسل‌بیماری‌ای به نسل منتقل می‌کردند و‌مواردی جان مردم را نجات می‌دادند.
از آنجایی که ریشه‌های آن در جیانگهو بود،بودند با زمین مدرن تفاوت داشت، اما میل به‌نمی‌شد غلبه بر بیماری در هر دو یکسان بود.
بعد از جراحی، ساما‌دنده‌ها هه پشت سر هم چشمانش‌تیز را باز و بسته کرد.
«آخ...»
همان‌طور که از اثر داروی بیهوشی‌احتمال بیدار می‌شد، هوشیاری‌اش قبل از اینکه‌جراحی به حالت عادی برگردد، سوسو می‌زد.
به نظر می‌رسید سقف چند‌احتمال باری تغییر کرده و فکر‌وجود کرد شاید چرت‌وپرت‌هایی هم گفته باشد.
«مادر... مادر...»
مادرش دیگر‌مواردی در این‌جراحی دنیا نبود.
اما چرا این کلمه روی‌بیماری‌ای لبانش می‌چرخید و باعث می‌شد‌مواردی مدام آن را زمزمه کند؟
مادرش رفته بود،فیبروز اما نشان کی‌لین روی‌مجدد سقف کاملا واضح بود.
کسی دستش را گرفت.
- اشکالی نداره.
می‌تونی بهتر بشی.
این صدای‌عصبی کی بود؟ نمی‌توانست‌احتمال به خاطر بیاورد.
احساس عجیبی او را‌دنده‌ها فرا گرفت، انگار که هم‌تیز درد داشت و هم نداشت.
هوشیاری مبهم‌مواردی او بالاخره‌جراحی به سطح رسید.
بچه با غریزه‌ای‌عصبی انسانی و دیرینه‌احتمال به حرف آمد.
«مادر...؟»
خطاب به‌می‌رسید کسی که‌دنده‌ها دیگر وجود نداشت.
«بیدار شدی؟»
جین چون-هی بود.
چشمانش را برای‌فیبروز لحظه‌ای طولانی مالید‌عود و سپس کنارش نشست.
یعنی تمام‌می‌رسید این مدت‌دنده‌ها مراقب او بود؟
هنوز نمی‌توانست‌مواردی چیزی به‌جراحی یاد بیاورد.
گودی‌های سیاه زیر چشمان‌فیبروز جین چون-هی به وضوح‌مجدد خستگی‌اش را نشان می‌داد.
«هنر جراحی خوب پیش رفت؟»
«اوهوم. به صورت مکانیکی.»
یعنی چی؟
جین چون-هی انگشت‌عصبی پای بچه را‌احتمال با دستش فشار داد.
«چطوره؟»
«اوم... داری فشارش می‌دی. سرده.»
«دستم حتما یکم سرد شده.»
جین چون-هی دست‌ها و پاهای ساما هه‌عود را فشار داد تا بررسی کند که‌سروکله‌شان آیا اعصاب به درستی متصل شده‌اند یا نه.
«می‌تونی انگشت‌های‌عصبی پات رو‌بیماری‌ای تکون بدی؟»
وول-
«بسیار خب، هیچ‌چیز آسیب ندیده.»
گاهی اوقات، پزشک‌عصبی جین چون-هی کلمات عجیبی‌عود را قاطی حرف‌هایش می‌کرد.
اُکی، جراحی، پنی‌سیل...
کلمات زیادی‌می‌رسید بود که‌دنده‌ها او نمی‌دانست.
بقیه پزشکان هم گاهی متوجه‌دوباره نمی‌شدند و مجبور می‌شدند از‌وضعیتش او بخواهند حرفش را تکرار کند.
در آن مواقع، او با‌بیماری‌ای گفتن اینکه این فقط یک عادت‌وجود کلامی است، قضیه را ماست‌مالی می‌کرد.
«دمای بدنش هم خوبه.بیماری‌ای هوو. آره، کار خودمه‌بودند دیگه. من واقعا معرکه‌ام.»
با کمی خودستایی.
او آدم عجیبی بود، اما‌دوباره ساما هه می‌دانست که او‌وضعیتش بهتر از هر کس دیگری است.
«بذار یه‌تومورهای نگاهی هم‌فیبروز به کمرت بندازم.»
جین چون-هی چند‌فیبروز معاینه اضافی دیگر‌عود هم انجام داد.