چپتر 463: چپتر 463
0جین چون-هی‌هشت کمی خودش‌این‌قدر را گرم کرد.
«اول کار تو‌آبی رو می‌بینم، چون-و.شکر شمشیر یا مشت؟»
«با شمشیر میام.»
برخلاف لقبش، مشت آهنین‌جای تک‌چشم، چون-و توی شمشیرزنی‌گرفته هم حسابی مهارت داشت.
دلیل اینکه کلمه «مشت» تو لقبش بود، می‌تونست به خاطر تأثیر‌حمله امپراتور مشت وودانگ باشه، یا شایدم به این خاطر که برای‌عود جلوگیری از کشتن آدم‌ها، آخر سر با مشت می‌افتاد به جونشون.
چون-و یک شمشیر آهنی بدون‌جای لبه رو که تو زمین‌نمی‌شد تمرین فرو رفته بود، برداشت.
اگه فقط یه چیزی‌حمله مثل مشت آهنین وودانگ‌شکر بود، خیلی هم خوب می‌شد...
با این وضع،همین این لقب کاملاً‌معنی برازنده جناح غیرمتعارف نبود؟
«چون-و. روح وودانگ رو نشونم بده! اصل عمیق تایجی‌فشار رو یه جوری به نمایش بذار که هر کسی‌گرفته حتی از دور هم بتونه بفهمه مال فرقه وودانگی.»
«فهمیدم، برادر.»
چشم‌های چون-و کاملاً جدی شد.
گارد گرفت‌آبی و نفس‌جای عمیقی کشید.
برادرش که روبه‌رویش ایستاده‌این‌قدر بود، هنوز حتی شمشیرش‌خودت را هم بیرون نکشیده بود.
در حالی که هر دو دستش را توی‌دست‌کم آستین‌هایش فرو برده بود، عمداً تو حالتی پر از‌شکل نقطه ضعف ایستاده بود و به چون-و لبخند می‌زد.
چقدر خیالش راحته؟
آدم‌های زیادی نبودن که بتونن‌شکر جلوی یه غول هشت فوتی‌گانگ این‌قدر راحت و بی‌خیال باشن.
«به خودت‌هشت فشار نیار،این‌قدر حمله کن.»
چشم‌های برادرش آبی بود.
همین خودش جای شکر داشت.
به این معنی‌همین بود که کاملاً‌معنی هم دست‌کم گرفته نمی‌شد.
گانگ چی مثل‌فوتی دود عود از نوک‌باشن شمشیر چون-و شکوفا شد.
عجیبه که گانگ‌آبی چی وودانگ شکل‌شکر جامد و سفتی نداشت.
البته در صورت نیاز می‌تونست این‌طور باشه،جای اما شاید به خاطر همون اصل استفاده‌دود از نرمی برای غلبه بر سختی بود.
فرمی بود که توش تعداد بی‌شماری از‌دست‌کم رشته‌های ابریشمی شمشیر دور هم جمع می‌شدن‌شکوفا تا یه گانگ چی واحد رو بسازن.
بنابراین، چی شمشیر کامل‌شده،این‌قدر مثل دودی که نزدیک‌خودت زمین حرکت می‌کنه، موج می‌زد.
جین چون-هی با‌آبی لبخند گفت: «نسبت‌شکر به قبل انعطاف‌پذیرتر شدی.»
«اشکالی نداره به‌نیار جای شمشیر چوبی از‌جای شمشیر آهنی استفاده کنم؟»
«لبه‌اش که کنده. تازه، وقتی پای گانگ چی تو وسط باشه،دود شمشیر چوبی دیگه چه فایده‌ای داره؟ یا از شدت ضربه خرد می‌شه،این‌طور یا اگه بهت بخوره در هر صورت زخم کشنده‌ای به جا می‌ذاره.»
راست می‌گفت.
تو همون لحظه،آبی هیکل عظیم چون-و به‌معنی سمت برادرش هجوم برد.
جین چون-هی نفس عمیقی کشید.
یک نفس.
جرینگ-
کی شمشیرش‌حمله رو کشید؟همین اصلاً دیده نشد.
شمشیر برادرش‌فشار ضربه چون-و‌حمله رو دفع کرد.
در کمال تعجب، چیزی‌جای که برادرش به نمایش گذاشت،نمی‌شد شمشیر خرد تایجی بی‌نقصی بود.
رد شمشیر برادرش‌فوتی تو هوا شبنم‌بی‌خیال یخ‌زده‌ای به جا می‌گذاشت.
چون-و هم مسیر‌آبی شمشیرش رو به شمشیر‌معنی خرد تایجی تغییر داد.
«اوه؟»
ساما هیون که توجهش‌جای جلب شده بود، ناخودآگاه‌گرفته صدای تعجبی از خودش درآورد.
مثل دو طرف یک آینه، اما‌بی‌خیال با جنبه‌هایی کاملاً متفاوت، این دو‌آبی نفر تایجی خودشون رو به نمایش گذاشتن.
یه جایی چون-و وقتی دید‌جای شمشیرش دیگه نمی‌تونه جلوتر بره، فهمید‌گانگ که برادرش داره مراعاتش رو می‌کنه.
این یکم... به غرورم برمی‌خوره.
درست بعد از‌همین این فکر، شمشیر‌معنی رو از دستش انداخت.
ناگهان شروع کرد به اجرای‌راحت همزمان هنرهای کوهستان لاجوردی بزرگ‌نیار و نخل ده‌گانه خردکننده کوه.
«واو، چون-و.حمله این واقعاً‌همین تیز و دقیقه.»
هنرهای کوهستان لاجوردی بزرگ‌حمله یه تکنیک دست از یه‌معنی هنر نهایی و الهی بود.
نخل ده‌گانه خردکننده‌همین کوه هم یه‌معنی تکنیک نخل بود.
شاید آدم فکر کنه چون هر دو با دست انجام می‌شن،حمله نباید خیلی سخت باشه، اما برای اینکه این کار ممکن بشه،عود باید حسابی تو پایه‌ها عمیق می‌شدی و بعد به سراغ کاربردش می‌رفتی.
فقط تسلط‌حمله به اصول‌همین اولیه نبود.
برای اجرای این‌نیار حرکت، یه پایین‌تنه‌همین قوی لازم بود.
به عبارت دیگه، قدرت تکنیک‌های دست‌معنی یا نخل در نهایت از آزاد‌عود شدن انفجاری انرژی از پاها نشأت می‌گرفت.
چون-و طوری که انگار یه استاد پیر جیانگهو‌خودت بود که ده‌ها سال پیش به قلمرو تحول رسیده،دست‌کم خیلی طبیعی این دو هنر نهایی رو اجرا کرد.
«خوبه. عالی اجراش کردی.»
جین چون-هی این رو‌حمله گفت و نحوه گرفتن‌شکر شمشیرش رو تنظیم کرد.
خنده‌دار اینکه اصلاً شبیه گرفتن‌شکر یه شمشیر نبود، بلکه بیشتر‌گانگ شبیه گرفتن یه چماق بود.
نخل ده‌گانه خردکننده کوه؟
تق!
او نخل ده‌گانه خردکننده کوه رو‌همین با قسمت پهن شمشیرش به پرواز‌نمی‌شد درآورد و مشت چون-و رو خنثی کرد.
هر بار که تایجی اون‌ها به‌معنی هم برخورد می‌کرد، برادرش بدون خطا‌عود با پهنای شمشیرش ضربه رو برمی‌گردوند.
بام، تق،هشت بوم، بام،این‌قدر تق، بام، بام!
توی یه ثانیه،آبی ده‌ها ضربه رد‌شکر و بدل شد.
در حالی که چون-و به برادرش‌همین حمله می‌کرد و ضرباتش رو دفع‌نمی‌شد می‌کرد، به یه چیزی پی برد.
برادرم الان داره به‌جای روش‌های من با چیزی که‌نمی‌شد نیم قدم بهتره، جواب می‌ده.
یه مبارزه آموزشی!
واقعاً طاقت‌فرسا بود.
«برادر... بیش‌فشار از حد‌حمله قوی نیستی؟»
«می‌دونم، نه؟آبی همین‌جوری یهویی‌جای قوی شدم.»
جین چون-هی لبخند ملایمی‌این‌قدر زد و تمام حملات‌خودت چون-وی غول‌پیکر رو دفع کرد.
شمشیر بدون لبه،آبی خطوط ظریفی رو‌شکر تو هوا رسم می‌کرد.
و درست تو لحظه‌ای که‌آبی چون-و آخرین ضربه‌اش رو زد،دست‌کم جین چون-هی هم به حرف اومد.
«تمومش می‌کنم.»
ترق-ترق-تق!
چون-و دیدش.
همون لحظه‌ای که شمشیر برادرش به بدن‌جای عظیمش برخورد کرد، برادرش شمشیر رو عقب‌دود کشید تا از شدت ضربه کم کنه.
لعنتی!
بدن بزرگ چون-و‌فوتی به پرواز دراومد‌بی‌خیال و روی زمین غلتید.
جین چون-هی گفت:
«قوی‌تر شدی،فشار اما ظرافت‌حمله نداری، چون-و.»
چون-و بدون اینکه‌همین حتی ناله‌ای بکنه،معنی تلوتلوخوران بلند شد.
«ظرافت؟»
«اوهوم. شاید به خاطر اینه که فقط یه چشم داری.نمی‌شد فکر نکنم کسی بتونه تو بینایی حرکتی حریفت بشه، اما درک‌البته فاصله‌ات یکم خامه. این باید به خاطر تک‌چشم بودنت باشه، نه؟»
این حقیقتی بود‌نیار که خود چون-و‌همین هم ازش بی‌خبر بود.
بعد از یک‌همین لحظه فکر کردن،معنی جین چون-هی گفت:
«می‌تونی اینو با حساسیتت به چی جبران کنی. باید حس‌نیار چی‌ت رو تیزتر کنی و واکنش‌های دقیق‌تری نشون بدی... این‌گانگ دیگه تو حوزه مدیتیشنه، پس بیا با هم انجامش بدیم.»
«کوک...»
قیافه چون-و درهم رفت.
تمرین با برادرش خوب‌جای بود، اما همه می‌دونستن‌گرفته اون تمرینات جهنمی چقدر وحشتناکه.
اون حل معماهای عجیبی که مجبورشون می‌کرد انجام‌خودت بدن و می‌گفت توانایی‌های شناختی رو بالا می‌بره؛معنی چیزهایی که اصلاً معلوم نبود بازی‌ان یا معما.
حتی اون‌حمله آدمک‌های چوبی که‌جای شبیه آدم نبودن...
با این‌فشار حال، می‌تونست‌حمله قوی‌تر بشه.
این برادرش بود‌همین که باعث شد‌معنی به قلمرو تحول برسه.
پس حتماً بیشتر‌فوتی بهش فشار می‌آورد تا‌باشن به سطح بعدی برسه.
چون-و تصمیمش رو گرفت.
«انجامش می‌دم، برادر. انجامش می‌دم!»
«نگرش خوبیه! آماده مرگ‌جای باش، چون-و! چون برادر کوچیکرمی،نمی‌شد یه آموزش ویژه بهت می‌دم!»
چشمان آبی برادرش‌فوتی در حالی که عزمش‌باشن را جزم می‌کرد، درخشید.
نفر بعدی ساما هیون بود.
ساما هیون‌آبی روبه‌روی جین‌جای چون-هی ایستاد.
تق-
او مدام دست‌هایش‌آبی را مشت می‌کرد‌شکر و باز می‌کرد.
ساما هیون‌فشار از شمشیر‌حمله استفاده نمی‌کرد.
با این حال، او می‌توانست دستکش‌های‌معنی نخ کرم ابریشم بهشتی را که‌عود برادرش برایش درست کرده بود بپوشد.
برای او، این‌فوتی دستکش‌ها از یک شمشیر‌باشن واقعی هم بهتر بودند.
«برادر اصلاً خسته هم نمی‌شه~»
واقعاً عجیب بود که بلافاصله بعد‌همین از چنان مبارزه شدیدی با چون-و،نمی‌شد می‌توانست به سراغ مبارزه تمرینی بعدی برود.
حتماً هر‌آبی روز بی‌وقفه‌جای تمرین می‌کرد.
در اینجا، تمرین بی‌وقفه به معنای‌بی‌خیال چیزی بود که از رژیم تمرینی شدید‌همین یک خانواده معتبر معمولی هم فراتر می‌رفت.
«احتمالاً روزی حداقل چهار‌همین ساعت که می‌خوابه، مگه‌دست‌کم نه؟ با این حال...»
با این وجود،نیار این یک سبک‌همین زندگی دیوانه‌وار بود.
تحقیق، تمرین و درمان.
و در کنار تمام این‌ها،راحت وظایفش را به عنوان استاد‌نیار جوان عمارت هم مدیریت می‌کرد؟
همین کافی بود تا آدم‌جای شک کند که آیا او‌نمی‌شد اصلاً انسان است یا نه.
اما به دلایلی، برادرش هیچ نشانه‌ای‌همین از خستگی و فرسودگی نشان نمی‌داد‌نمی‌شد و فقط با خوشحالی لبخند می‌زد.
البته، این فقط‌همین چیزی بود که‌معنی در ظاهر دیده می‌شد.
از آنجا که برادرش هم‌راحت انسان بود، زمان‌هایی وجود داشت‌نیار که متزلزل و بی‌ثبات می‌شد.
«بدون شمشیر کریستال یخی‌همین هم می‌تونه آزادانه از‌دست‌کم چی یخ استفاده کنه.»
یک سلاح الهی،نیار در نهایت فقط‌همین یک سلاح الهی است.
آیا کارایی آن‌همین به مهارت رزمی‌معنی کاربر بستگی دارد؟
ساما هیون داشت محاسبات‌این‌قدر مختلفی انجام می‌داد، اما در‌فشار نهایت تصمیم گرفت بی‌خیال شود.
حریفی که‌حمله روبه‌رویش بود،همین چنین آدمی بود.
کسی که با وجود استعدادش هرگز‌همین استراحت نمی‌کند و در حین استراحت‌نمی‌شد نکردن، هرگز گاردش را پایین نمی‌آورد.
آدمی که بدون هیچ فکر مزاحمی رو‌دست‌کم به جلو حرکت می‌کند، هرگز به پشت سر‌عجیبه نگاه نمی‌کند و فقط چشم به جلو دارد.
این همان مردی‌فوتی بود که جین‌بی‌خیال چون-هی نام داشت.
و در برابر‌آبی چنین شخصی، حقه‌های‌شکر سطحی جواب نمی‌داد.
«خب، هیون-آه. آماده‌ای؟»
برادرش قصد داشت صبر‌جای کند تا ساما هیون‌گرفته حرکت اول را انجام دهد.
با این اوصاف،فوتی مگر او هم مثل‌باشن برادر سومشان، چون-و نبود؟
ساما هیون‌حمله لبخند درخشانی‌همین زد و گفت:
«پس من اومدم، برادر~»
در همان لحظه،همین نوک انگشتان ساما‌معنی هیون طلایی شد.
کندن لایه‌ای از‌فوتی هنر هزار تغییر‌بی‌خیال و ده هزار ماسک.
این مسئله فقط درباره جمجمه یک انسان‌معنی نبود؛ بلکه توانایی‌ای بود که می‌توانست خود‌نوک گانگ چی را بگیرد و خرد کند.
با این اصل عمیق، او پای یک‌جای دیو غول‌پیکر را کنده بود و توانسته‌دود بود ضربه مهلکی به خان وارد کند.
«اوه، اون رو‌همین با دست طلایی‌معنی پادشاه طلایی ترکیب کردی؟»
چشمان جین چون-هی در حالی که‌بی‌خیال حرکت اول ساما هیون را با‌آبی شمشیر خرد تایجی دفع می‌کرد، درخشید.
تق!
او به وضوح گانگ چیِ جین چون-هی را روی‌معنی نوک انگشتانش حس کرده بود، اما لحظه‌ای که سعی‌عجیبه کرد آن را پاره کند، ذوب شد و پراکنده گشت.
حسش مثل این بود که‌شکر سعی کنی برف در حال‌گانگ بارش را با دست‌هایت بگیری.
ساما هیون‌هشت به حملاتش‌این‌قدر ادامه داد.
جین چون-هی شروع‌آبی به جاخالی دادن از‌معنی حملات ساما هیون کرد.
آستین‌های بلند برادرش به‌حمله اهتزاز درآمد و تغییراتی‌شکر در فرم ایجاد کرد.
تق، ت-تق، تق!
حملات بدون تیغه، یکی‌این‌قدر پس از دیگری حملات‌خودت ساما هیون را دفع می‌کردند.
مثل این بود‌آبی که بخواهی آب را‌معنی در دست نگه داری.
«حتی عبور‌فشار از این‌حمله هم سخته~»
شمشیر از‌آبی میان انگشتانش‌جای لیز خورد.
ساما هیون دفاع برادرش را که‌بی‌خیال از فرم‌های متغیر تشکیل شده بود زیر‌همین نظر گرفت و یک روزنه پیدا کرد.
او به درون آن‌همین شیرجه زد و دستش را‌گرفته در یک حرکت دراز کرد.
و درست در لحظه‌ای که ساما هیون به‌شکر عمق دفاع نفوذ کرد، جین چون-هی طوری پایش‌نوک را حرکت داد که انگار از قبل منتظرش بود.
پای جین چون-هی‌همین به ساق پای‌معنی ساما هیون ضربه زد.
بدن ساما هیون‌فوتی برای لحظه‌ای به عقب‌باشن پرت شد و افتاد!
بام!
جین چون-هی‌فشار ساما هیون را‌آبی از پشت گرفت.
«باید روی‌آبی پایین‌تنه‌ات بیشتر‌جای کار می‌کردی، هیون-آه.»
«فکر کنم تنها کسی که‌راحت می‌تونه تو اون زمان‌بندی زیر پام‌حمله رو بکشه تو باشی، برادر بزرگ~»
«اوه، کلمه‌حمله «زمان‌بندی» رو‌همین هم یاد گرفتی؟»
چشمان جین‌فشار چون-هی کمی‌حمله گشاد شد.
در هر‌آبی صورت، مبارزه تمرینی،شکر مبارزه تمرینی بود.
جین چون-هی ادامه داد:
«هیچ‌کس نمی‌تونه حریف قدرت چنگت بشه.شکر با این حال، سرعتت کمه و‌دود باید روی پایین‌تنه‌ات بیشتر کار کنی.»
تق-
«همم، قدرت چنگم این‌قدر خوبه؟»
«استعداد فوق‌العاده‌ایه. ممکنه خودت حسش نکنی، اما اگه‌خودت فقط سرعتت رو ببری بالا، احتمالاً دیگه کسی‌معنی پیدا نمی‌شه که بتونه در برابر چنگت مقاومت کنه.»
قدرت چنگ ساما هیون‌همین حتی در برابر خان‌دست‌کم هم مؤثر واقع شده بود.
این یک استعداد ارزشمند بود.
ساما هیون مدام‌همین دست‌هایش را مشت‌معنی می‌کرد و باز می‌کرد.
«وقتی می‌بینم با یکی مثل‌راحت من داری مبارزه آموزشی می‌کنی،نیار می‌فهمم که تو انسان نیستی برادر.»
«هه هه هه. نیستم؟»
جین چون-هی مثل‌نیار یک احمق ذوق کرد‌جای و سرش را خاراند.
«در چنین مواقعی،همین هیچ فرقی با‌معنی یه جنگجوی معمولی نداره.»
درست در همان‌فوتی لحظه، یک خواجه‌بی‌خیال دوان‌دوان نزدیک شد.
«قهرمانان بزرگ، قهرمانان بزرگ!همین یک قهرمان بزرگ دیگر‌دست‌کم هم از راه رسید~»
با اینکه هنرمندان رزمی خارج از‌همین قوانین آداب و رسوم قصر بودند، اما‌گانگ او با راحتی و طبیعی صحبت می‌کرد.
پشت سر خواجه، تانگ‌جای آه، گونگ‌سون یونگ و‌گرفته وانگ گاک-یون وارد شدند.
«هی! چرا شماها‌فوتی چیزی نمی‌خورید! بیاید‌بی‌خیال با ما بنوشید!»
هر سه نفرشان‌آبی یک بطری بزرگ مشروب‌معنی در دست تکان می‌دادند.
یک چیز قطعی بود.
هر سه‌هشت نفرشان مشروب‌خواران‌این‌قدر قهاری بودند.
به نظر می‌رسید تانگ آه، گونگ‌سون یونگ‌معنی و وانگ گاک-یون حتی اگر مشروب را‌نوک با خمره هم می‌نوشیدند، حالشان خوب بود.
اگر جایی‌شان مریض بود،حمله حتماً به آن‌ها غر می‌زدم‌معنی که نوشیدن را بس کنند.
اما وقتی نبضشان‌همین را گرفتم، هر سه‌دست‌کم در اوج سلامتی بودند.
و به همین دلیل، برادران‌راحت کوچکتری که با آن‌ها نوشیده‌نیار بودند، همه از هوش رفتند.
«چرا نمی‌نوشی!»
«چون دکتری‌فشار داری خسیس‌بازی‌حمله درمیاری و نمی‌نوشی؟»
«آه، چون-هی رو بگیرید. بگیریدش!»
«مجبورش کنید بنوشه!»
و این‌گونه شد.
«بس کنید. بس کنید! الکل برای سلامتی...جای خیلی مضره... من اصلاً از طعم الکل خوشم‌عود نمیاد! چرا اون زهر ماری تلخ رو می‌نوشید؟!»
این یک عملیات جهنمی «همه رو با خودت بکش پایین»گانگ بود؛ گونگ‌سون یونگ و تانگ آه من را از پشت‌البته گرفته بودند و وانگ گاک-یون به زور بهم مشروب می‌داد.
«اوه؟ مشروب قصر‌فوتی از اون چیزی‌بی‌خیال که فکر می‌کردم خوشمزه‌تره...؟»
«هی، که نمی‌خوای بزدلانه اثر‌جای الکل رو خنثی کنی، نه؟نمی‌شد نگو که ترسیدی، جین چون-هی.»
لعنتی.
از میان غرور یک‌جای انسان مدرن، غرور یک‌گرفته رزمی‌کار جیانگهو شعله‌ور شد.
در آن لحظه، بی‌خیال سم‌زدایی‌راحت شدم و چاره‌ای نداشتم جز اینکه‌حمله به بازیچه دست آن‌ها تبدیل شوم.
یک جشن پیروزی جهنمی.
نه... یک‌فشار بزم شبانه‌حمله رزمی‌کاران جیانگهو.
و دقیقاً‌آبی همون‌جا بود که‌شکر فیلم پاره شد.