چپتر 847: و این‌گونه، چول‌سان رفت.
0جین چون-هی به ناپدید‌جایی شدن چول‌سان در دوردست نگاه‌ساختم کرد و آه عمیقی کشید.
«هوو...»
پیروان چی بهشتی،'بدون فرقه جاودانه خون‌حضورش و حتی سه فرمانروا.
همه چیز در حال چرخش بود، اما‌می‌کنه به دلایلی، به نظر می‌رسید هیچ‌کدام از‌طوری آن‌ها اهمیت چندانی به جان مردم عادی نمی‌دهند.
اوضاع همین‌طور بود.
پایان دنیا‌است دقیقاً همین‌اینجا معنی را می‌داد.
مرحله هرج‌ومرج پیش'بدون از آن هم‌حضورش احتمالاً همین‌طور بود.
در نهایت، اگر‌چقدر دنیا نابود شود،تماشا مگر همه نمی‌میرند؟
'به نظر می‌رسه هر‌جایی دو طرف، نابودی رو به‌ساختم عنوان یه نتیجه قطعی پذیرفتن.'
او شخصیت سه فرمانروا را‌همون به خوبی نمی‌شناخت، اما حداقل شیطان‌ساختم آسمانی، فرمانروای شیطانی، هم همین‌طور بود.
مگر او‌جالبیه یک شیطان‌هیچ زنده نبود؟
بعید بود کسی که دشت‌های مرکزی را بارها به خاک‌نفسش و خون کشیده، حالا بیاید و از احترام به زندگی،است حفظ حقوق بشر... یا چیزهایی شبیه به این حرف بزند.
وقتی به‌اینجا عمارت برگشت، چهره‌نیست آشنایی را دید.
«اوه، استاد؟»
«وضعیت جالبیه، هی.»
'بدون هیچ ردی‌چقدر از حضورش؟ چقدر وقته‌می‌کنه که داره تماشا می‌کنه؟'
در حالی که جین چون-هی از تعجب‌آرایش نفسش را حبس کرده بود، استادش طوری جواب‌اووه داد که انگار ذهن او را خوانده است.
«مگه اینجا همون جایی نیست که‌جایی من خودم یه آرایش براش ساختم؟پاک پاک کردن حضورم مثل آب خوردنه.»
«اووه! از استاد خودم هم‌ردی همین انتظار می‌رفت. شما فوق‌العاده‌اید!تماشا اما استاد، همه چیز رو شنیدید؟»
«شنیدم. این استاد از وجود کوه‌های کونلون خبر داشت... اما مرداب‌حبس لیانگ‌شان و فرقه هشت جاودانه برام جدیدن. هوهو. فکر کردن به‌اینجا اینکه هنوز چیزهای زیادی تو دنیا هست که نمی‌دونم... لذت‌بخش نیست؟»
لبخندی روی لب‌های استادش نشست.
در مقابل، چهره‌مگه جین چون-هی پر‌جایی از تردید بود.
«من یکم می‌ترسم.»
«می‌ترسی؟ خب، تو کسی هستی‌داره که سعی می‌کنه از چیزهای زیادی‌حبس محافظت کنه، پس طبیعیه که بترسی.»
«شما چطور، استاد؟»
«من فقط باید از یک نفر محافظت کنم. دقیق‌تر بگم،براش نه از جسمش، بلکه از روحش. البته، مسیر آسونی نیست،شما اما با این حال، در حدی هم نیست که ترسناک باشه.»
او این را'بدون گفت و با آرامش‌چقدر به شاگردش نگاه کرد.
جین چون-هی‌حضورش نگاهش را‌وقته دزدید و گفت:
«پس، استاد. چطور‌همون باید اتحاد با فرقه‌آرایش هشت جاودانه رو بپذیرم؟»
«فعلاً باید قبول کنی. وگرنه به دست آوردن اطلاعات در موردشون سخت‌پاک میشه، مگه نه؟ مغز متفکرهای پنهان، فرقه‌ها. برای به دست آوردن اطلاعات‌وجود در موردشون، حداقل باید تظاهر کنی که باهاشون دست به یکی کردی.»
«منظورتون اینه که'بدون داشتن یه اتحاد اسمی‌چقدر هم بهتر از هیچیه.»
«جواب باید از قبل‌وقته تو ذهنت شکل گرفته‌حالی باشه، پس چرا تردید می‌کنی؟»
حق با او بود.
این یک‌است اتحاد به معنای‌همون واقعی کلمه نبود.
و نه‌جالبیه یک رابطه مبتنی‌ردی بر اعتماد متقابل.
جین چون-هی هم‌چقدر می‌دانست که این‌تماشا بهترین گزینه است.
اما انتخاب سختی بود.
نه، مسلماً باید سخت می‌بود.
او می‌ترسید که یک‌هیچ انتخاب اشتباه منجر به‌وقته مرگ انسان‌های زیادی شود.
این فشار،حضورش ذهن پزشک‌وقته را کند می‌کرد.
«هیچ جواب درستی وجود نداره،نیست هی. تو فقط در هر‌پاک لحظه بهترین تلاشت رو می‌کنی.»
«می‌دونم. می‌دونم، اما... جایی که‌همون بهش صعود کردم اون‌قدر بلنده‌براش که می‌بینم مسحور منظره‌اش شدم.»
«تو کسی هستی که سعی می‌کنه از تمام‌وقته منظره‌ای که با بالا رفتن نمایان میشه محافظت‌کرده کنه، پس برای تو حتی سخت‌تر هم هست.»
تق.
جگال لین بادبزنش را بست.
«خب، چیکار می‌خوای بکنی؟»
«...»
چشمان آبی جین چون-هی درخشید.
فرقه هشت جاودانه.
آن‌ها و عمارت پزشکی فلس سفید تصمیم‌چقدر گرفته بودند با هم متحد شوند و‌نفسش چول‌سان هم پیامی برای تأیید آن فرستاد.
پس از آن.
او گفت وقتی اعضای فرقه هشت جاودانه دور هم‌ساختم جمع شدند، از جین چون-هی دعوت خواهد کرد، سپس‌شما در حالی که گاری دکه خیابانی‌اش را می‌کشید، ناپدید شد.
و این‌گونه، اتفاقی که‌اینجا به نظر بی‌اهمیت اما‌خودم بسیار مهم می‌رسید، گذشت.
جین چون-هی روزهایش'بدون را در آرامش‌حضورش و راحتی سپری می‌کرد.
«چون-وِ ما‌حضورش داره خیلی‌وقته خوب پیش میره!»
«هیونگ... تو‌اینجا که حتی‌جایی بهتر هم هستی!»
چون-و با چهره‌ای جدی‌اینجا و مصمم، نخل دست‌خودم چپش را دراز کرد.
هنر نهایی‌جالبیه فرقه وودانگ،هیچ نخل پنبه‌ای تایجی!
همزمان، دست راستش را‌وقته به شکل یک شمشیر درآورد‌تعجب و آن را تاب داد.
یکی دیگر از‌همون هنرهای نهایی فرقه وودانگ،آرایش هنرهای کوهستان لاجوردی بزرگ!
هنرهای نهایی متفاوت، همزمان‌اینجا از هر دو دست‌خودم به بیرون سرازیر می‌شدند.
این واقعاً منظره‌ای بود که فقط برای‌چقدر کسی که در هنر الهی ذهن دوگانه‌نفسش به سطح بالایی رسیده بود، امکان‌پذیر بود!
با این حال.
جین چون-هی که روبه‌روی او قرار‌خودم داشت و او را غرق در‌حضورم تحسین می‌کرد، دست‌کمی از او نداشت.
در یکی از دستان جین‌همون چون-هی یک بادبزن بود و‌براش در دست دیگرش یک شلاق.
فیش!
شلاق مثل یک‌چقدر شاخک زنده یا‌تماشا یک مار مکار می‌رقصید.
در همان زمان، او بادبزنش را کاملاً باز‌براش کرد و سپس فوراً آن را بست و‌انتظار با تزریق انرژی درونی، ضربه سنگینی وارد کرد.
فرم‌های مختلف حتی‌مگه با هرج‌ومرج بیشتری‌جایی در هم تنیده می‌شدند.
در مواجهه با چنین‌هیچ تغییرات درخشانی، چون-و احساس‌وقته کرد مغزش دارد می‌سوزد.
پیش‌بینی منطقی حملات حریف دشوار بود، بنابراین تنها‌حالی کاری که می‌توانست بکند این بود که به طور‌انگار غریزی از فرم‌های دفاعی برای دفع آن‌ها استفاده کند!
«کار برادر‌اینجا سوم هم‌جایی خیلی جدیه~»
و در‌است فاصله کوتاهی‌اینجا از زمین تمرین.
ساما هیون، بدون پیراهن‌هیچ و غرق در عرق،وقته در حال زدن ددلیفت بود.
یک دستگاه ددلیفت‌چقدر که مخصوصاً توسط جین‌می‌کنه چون-هی ساخته شده بود!
جین چون-هی اصلاً کلمه «ددلیفت» را توضیح نداده بود، فقط قبل‌کردن از اینکه او را مجبور به انجام آن کند، به ساما‌وجود هیون گفته بود که این تمرین چقدر برای بدنش خوب است.
او گفته بود چیزی که‌همون ساما هیون بیشتر از همه به‌ساختم آن نیاز دارد، عضلات باکیفیت است.
علاوه بر این، برای ساما هیون که‌چقدر به سطح یک استاد قلمرو دگرگونی رسیده‌نفسش بود، وزن فلز روی ددلیفت هم عظیم بود.
حتی از وزنه هزار پوندی که‌تماشا قبلاً هنگام انجام شنای پل روی‌کرده شکمش گذاشته بود هم سنگین‌تر بود.
این روزها، این‌همون روتین صبحگاهی این‌خودم سه مرد بود.
مبارزه تمرینی‌است یا تمرین‌اینجا هنرهای خارجی.
و وقتی تمرین تمام‌هیچ می‌شد، برای شستن عرق‌هایشان‌وقته به چشمه‌های آب گرم می‌رفتند.
پس از آن،چقدر هر کدام به‌تماشا کار خودشان می‌رسیدند.
ساما هیون در هنرهای رزمی که خودش ابداع کرده‌ساختم بود، از جمله هنر مخفی یوگایی تمرین می‌کرد، در‌شما حالی که چون-و در حال تمرین هنر اژدهای بهاری بود.
جین چون-هی پس از استحمام‌همون و تعویض لباس، بلافاصله برای‌براش دیدن بیماران به عمارت پزشکی می‌رفت.
با بازگشت استادش جگال لین، او به جای‌وقته اینکه فقط کارهای دفتری انجام دهد، شروع به‌کرده انجام وظایفش به عنوان یک پزشک کرده بود.
انجام جراحی، بازدید از‌وقته عمارت تحقیق و گهگاهی‌حالی هم یوهو یقه‌اش را می‌گرفت.
هنگام غروب، همه دور‌جایی هم جمع می‌شدند تا غذاهای‌ساختم خوشمزه بخورند و گپ بزنند.
'حضور این دو‌مگه نفر تو عمارت‌جایی پزشکی واقعاً لذت‌بخشه.'
کاش ها-ریون هم اینجا بود.
اما با به حرکت در آمدن‌تماشا فرمانروای شیطانی، یکی از سه فرمانروا، حالا‌استادش یهو ها-ریون حتی سرش شلوغ‌تر هم می‌شد.
'اگه شیطان آسمانی خودش کنار نره،خودم بقیه اربابان جوان برای تبدیل شدن‌حضورم به شیطان آسمانی باید چیکار کنن؟'
به ذهنش خطور کرد که شاید برخی از‌خودم اربابان جوان به جای یک جانشینی عادی، سعی‌خوردنه کنند دست‌های خودشان را به خون آلوده کنند.
اما آیا سه فرمانروا‌هیچ اصلاً موجوداتی بودند که‌وقته بشود آن‌ها را کشت؟
در نهایت،حضورش جین چون-هی سرش‌داره را تکان داد.
روزهای آرام و بی‌دغدغه.
با خودش فکر کرد که آیا‌جایی اصلاً نیازی هست در این لحظات‌پاک کوتاه و ارزشمند، به نگرانی‌ها دامن بزند؟
«بی‌خبری، خوش‌خبریه. حتماً حالش خوبه.»
جین چون-هی بعد از کمی فکر کردن، یه نامه‌تعجب طولانی احوال‌پرسی به همراه یه هدیه برای ها-ریون آماده‌ذهن کرد و اون رو به شعبه مخفی فرقه شیطانی فرستاد.
آب‌نبات‌های ستاره‌ای‌اینجا شکل، قرمز‌جایی و تند.
درخشش قرمز رنگشون‌مگه شبیه ستاره قاتل آسمانی‌نیست تو آسمون شب بود.
امیدوار بود‌جالبیه که این طعم‌ردی به دستش برسه.
۰۴۸. بازی‌حضورش مرگ خانواده‌وقته اون از جینجو
ساما هه، ساما‌همون هیون، موول، چون-و، گا-وول،آرایش جین چون-هی و جاشی.
هر هفت نفرشون بعد‌اینجا از مدت‌ها برای خوردن غذا‌آرایش دور هم جمع شده بودن.
جاشی که از قبل هم به زبان دشت‌های مرکزی‌داره مسلط بود، حالا بعد از صمیمی شدن با بچه‌های‌طوری عمارت پزشکی، دقیقاً مثل یه آدم بومی حرف می‌زد.
«نمی‌دونم چرا این‌چقدر روزا این‌قدر همه‌تماشا می‌خوان براشون فال بگیرم.»
اینم از‌اینجا زندگی تنها شمن‌نیست تو عمارت پزشکی.
آدمی از مناطق خارجی.
تازه اونم یه جادوگر که سر تا پاش پر از خالکوبیه؛می‌کنه کسی که معمولاً هر جا می‌رفت ازش دوری می‌کردن، اما اینجا‌ذهن تو عمارت پزشکی اولین چیزی که ازش می‌خواستن فال گرفتن بود.
شاید چون آدم‌های عجیب و‌داره غریب زیادی اینجا بودن، دیگه‌نفسش کسی به این چیزا اهمیتی نمی‌داد.
اصلاً مگه خود استاد‌جایی جوان عمارت عقل درست‌براش و حسابی تو سرش بود؟
همه فقط‌است به شرایط‌اینجا عادت کرده بودن.
جین چون-هی پرسید:
«جاشی، واقعاً‌حضورش تو فال‌وقته گرفتن ماهری؟»
«نه خیلی. ولی‌همون خودشون اصرار دارن که‌آرایش این کار رو بکنم.»
«خب همه‌است در مورد‌اینجا آینده‌شون کنجکاون دیگه.»
در همین حین که‌هیچ حرف می‌زدن، هه‌آ یه‌وقته شراب هلوی بدون الکل آورد.
در واقع فقط‌چقدر یه نوشیدنی شیرین‌تماشا و بدون الکل بود.
وقتی جین چون-هی اولین جرعه رو‌خودم خورد، با تعجب گفت: «جوسی کول؟حضورم جوسی کول تو دشت‌های مرکزی چیکار می‌کنه؟»
چون-و وقتی داشت زیر نظر برادرش آموزش می‌دید، تو اوقات فراغتش‌ساختم یه کارگاه تقطیر قرض گرفته بود و این نوشیدنی رو درست کرده‌شنیدم بود، و از قضا طعمش دقیقاً مثل طعم نوشیدنی‌های زمینِ خونه‌اش بود.
جین چون-هی احساس خوشحالی کرد‌ردی و حس دلتنگی برای زادگاهش‌تماشا تمام وجودش رو فرا گرفت.
مگه می‌شد تو‌چقدر این موقعیت همین‌طوری‌تماشا دست روی دست بذاره؟
بلند شد‌اینجا و دوکبوکی‌جایی درست کرد.
دوکبوکی که روش پنیر‌اینجا آب شده بود، ترکیب بی‌نظیری‌آرایش با گامجوی هلوی شیرین می‌ساخت.
«نکنه چون فلفلش'بدون کره‌ای نیست این‌طوریه؟ اون‌چقدر طعم اصیل رو نداره.»
عجیب بود.
مگه مغازه‌های دوکبوکی‌فروشی محله‌شون‌جایی آخر سر از پودر‌براش فلفل چینی استفاده نمی‌کردن؟
تقریباً هیچ‌وقت دکه‌ای رو‌اینجا ندیده بود که از‌خودم محصولات داخلی استفاده کنه.
یعنی چین و دشت‌های مرکزی واقعاً جاهای متفاوتی‌وقته بودن؟ با خودش فکر کرد از اونجایی که سیاره‌ها‌استادش فرق دارن، پس حتماً طعم‌ها هم باید متفاوت باشن.
در حالی که‌چقدر داشت برای نداشتن اون‌می‌کنه طعم آشنا اشک می‌ریخت...
ساما هیون‌اینجا یه پودر‌جایی سفید مخصوص آورد.
پودر جادویی. ام‌اس‌جی.
مگه نگفته بودن کسی که ام‌اس‌جی رو تو‌وقته دشت‌های مرکزی اختراع کرد و با این حال‌کرده مسافرخونه‌اش ورشکست شد، تو فرقه خون طلایی بود؟
وقتی پودر جادویی که از اونجا تهیه‌می‌کنه شده بود رو به غذا اضافه کرد،طوری طعمش کمی به دوکبوکی واقعی نزدیک‌تر شد.
البته چون پودر فلفلش‌جایی فرق داشت، هنوزم طعمش‌براش یه کم لنگ می‌زد.
با این حال، با استفاده‌همون از مالا، چونجانگ و ام‌اس‌جی،براش تونست یه دوکبوکی قابل‌قبول درست کنه.
دوکبوکی به سبک دشت‌های مرکزی!
کیک‌های ماهی‌اش حتی‌چقدر از ماهی سیم‌تماشا سرخ‌شده درست شده بودن!
نودل‌هاش هم کاملاً تازه بودن!
«هعی، هیچ‌وقت نمی‌تونم اون‌اینجا طعم ارزون و ساده‌خودم قدیما رو دقیقاً بازسازی کنم.»
چون مواد اولیه‌اش باکیفیت بودن، در‌حضورش نهایت یه طعم لوکس و گرون‌قیمت به‌تعجب خودش گرفته بود که بوی پول می‌داد.
با این وجود، به خاطر کولپی...تماشا نه، همون گامجوی هلویی که چون-و‌کرده درست کرده بود، حسابی خوشحال بود.
«معمولاً آدما برای‌همون چه چیزایی می‌خوان‌خودم براشون فال بگیری؟»
ساما هه‌است با چشم‌های‌اینجا کنجکاو نگاهش می‌کرد.
جاشی جواب داد:
«زندگی عاشقانه‌شون.»
«سرفه!»
جین چون-هی گفت:
«می‌خوای بگی تو عمارت پزشکی‌ردی ما اصلاً وقت برای عاشق‌تماشا شدن پیدا میشه؟ عجیبه واقعاً.»
جاشی رو به کارفرمای‌وقته بی‌رحمش که از چشماش‌حالی نور آبی ساطع می‌شد، گفت:
«هی، آروم باش. مگه میشه قلب آدمیزاد رو به‌ساختم میل خودت کنترل کنی؟ تازه، طبیعت انسانه که حتی تو‌فوق‌العاده‌اید اوج شلوغی و گرفتاری هم بخواد تو یه رابطه باشه.»
«که این‌طور.»
«بعد از اون، خیلی در مورد آینده ازدواج‌وقته پسرها و دخترهاشون می‌پرسن. در کمال تعجب، اصلاً‌کرده در مورد شانس و اقبال مالی‌شون سؤالی ندارن.»
ساما هه گفت:
«دلیلش اینه که عمارت پزشکی ما حقوق خیلی خوبی می‌ده. اگه تو‌حضورم جوونی یه ده سالی سخت کار کنی و بعد برگردی زادگاهت، می‌تونی‌کونلون تا آخر عمرت با اون پول راحت زندگی کنی و حتی اضافه‌ام بیاری.»
گا-وول گفت:
«آها، پس برای همینه که بعضی‌ها پزشک‌چقدر ارشد می‌شن و بعد از یه مدت‌نفسش می‌رن تو شعبه زادگاه خودشون کار می‌کنن؟»
«خانواده‌شون خوششون نمیاد که اونا کلاً‌تماشا بیکار بگردن. اگه نمی‌خوای کشاورزی کنی،کرده بالاخره باید یه کاری انجام بدی.»
تو این‌جور جامعه‌های روستایی،جایی اصلاً راحت نیست که یکی‌ساختم از اعضای خانواده بیکار بچرخه.
حتی اگه مثل یه دستگاه چاپ پول باشن و‌آرایش کلی ثروت جمع کرده باشن، باز هم زیر نگاه سنگین‌می‌رفت پدر و مادرشون مجبورن یه کارایی دست و پا کنن.
واسه همینم‌جالبیه می‌رن به‌هیچ یه درمانگاه شعبه.
ساما هه گفت:
«البته کسایی هم هستن که‌نیست می‌رن اونجا چون می‌خوان حال‌پاک و هوای زادگاهشون رو عوض کنن.»
تالار تحقیقات عمارت پزشکی فلس سفید فقط‌نیست دارو نمی‌سازه، بلکه روی وسایل عجیبی مثل‌حضورم پمپ‌های جاکدو هم تحقیق و تولید می‌کنه.
پزشک‌هایی هم هستن که می‌خوان در‌حضورش مورد اختراعات جدید اینجا یاد بگیرن‌حالی تا به مردم زادگاهشون کمک کنن.
«تو هم پول بازخریدیت رو‌داره گرفتی و یه مدرسه تو‌نفسش هانگژو باز کردی، مگه نه؟»
با حرف‌اینجا گا-وول، صورت ساما‌نیست هه سرخ شد.
«پول زیاد‌است درآوردن به چه‌همون دردی می‌خوره؟ هه‌هه‌هه!»
ساما هه هم مدرسه‌ای‌هیچ تو هانگژو برای بچه‌های فقیری‌داره مثل خودش باز کرده بود.
بیشتر شبیه یه مدرسه بود تا یه‌می‌کنه آکادمی سنتی، چون به جای تعالیم کنفوسیوس، بیشتر‌جواب درس‌هایی مثل حساب و کتاب رو یاد می‌داد.
هدفشون این نبود که تو آزمون خدمات دولتی قبول بشن‌پاک و به مقام‌های بالا برسن، بلکه می‌خواستن تو عمارت پزشکی،شنیدید یه صنف تجاری یا یه خانواده معتبر شغلی پیدا کنن.
جین چون-هی حس می‌کرد‌اینجا که این روش از‌خودم یه جهاتی خیلی هم مناسب‌تره.
«از نظر منطقی اصلاً جور در نمیاد‌چقدر که بچه‌های بی‌پول ده بیست سال بشینن‌نفسش خودشون رو برای آزمون‌های دولتی آماده کنن.»
البته اگه با یه‌وقته ذهن نابغه به دنیا‌حالی اومده بودن، داستان فرق می‌کرد.
اما بیشترشون در این حد‌نیست بودن که فقط تو محله خودشون‌کردن به عنوان بچه‌های باهوش شناخته می‌شدن.
البته همونم خیلی عالی بود،همون اما قبولی تو آزمون خدمات‌براش دولتی اصلاً یه سطح دیگه‌ای داشت.
مگه چقدر آدم بودن که‌ردی حتی تو آزمون‌های ایالتی که‌تماشا تو استان‌ها برگزار می‌شد رد می‌شدن؟
این موضوع اون رو یاد‌داره کوچه‌پس‌کوچه‌های قدیمی انداخت که توشون‌نفسش آدم‌ها برای آزمون‌های استخدامی درس می‌خوندن.
کمر خیلی‌ها زیر بار حمایت‌نیست از کسایی که برای این‌پاک آزمون‌ها درس می‌خوندن، خم شده بود.
«اینجا هم هیچ فرقی نداره.»
خوشبختی لزوماً فقط با‌هیچ رسیدن به شهرت و‌وقته موفقیت به دست نمیاد.
همین که بتونم‌چقدر از خانواده‌ام محافظت‌تماشا کنم، خودش یعنی خوشبختی.
به هر حال، هیچ‌وقت‌جایی فکر نمی‌کرد ساما هه دست‌ساختم به همچین کار خیری بزنه.
وقتی جین چون-هی پرسید که‌همون آیا کاری از دستش برمیاد که‌ساختم کمکش کنه، ساما هه لبخند زد.
«بچه‌های بنیاد اژدهای سفید‌هیچ میان که تو مدرسه کمک‌داره کنن. نیازی نیست، همه‌چی مرتبه.»
یه کار خیر، باعث‌وقته به وجود اومدن یه‌حالی کار خیر دیگه میشه.
این همون ویژگی خوب انسان‌هاست.
قلب جین‌است چون-هی از این‌همون حرف گرم شد.
«حالا بقیه هم کم‌کم‌هیچ دلیلی که به خاطرش‌وقته پزشک شدم رو درک می‌کنن.»
درست تو همون‌چقدر لحظه، یوهو حضورش‌تماشا رو اعلام کرد.
وقتی بهش‌اینجا اجازه ورود‌جایی دادن، گفت:
«استاد جوان‌است عمارت، یه‌اینجا فرستاده اومده.»
«یه فرستاده؟»
«گفت که از‌چقدر طرف خانواده اون‌تماشا از جینجو اومده.»
خانواده اون‌اینجا از جینجو، یعنی‌نیست همون تکنیک‌های جیانگشی؟
«اووه! چه خبر شده؟»
جیانگشی.
قلبش فقط با‌چقدر شنیدن این کلمه‌تماشا به تپش افتاد.
در حالی که چشم‌های جین چون-هی‌خودم مثل یه لامپ کوچیک روشن شده‌حضورم بود، یوهو خیره بهش نگاه می‌کرد.