چپتر 258: پاداش خواجه ارشد و شایعات شهر رزمی
0بعد از درمان موفقیت‌آمیز‌خواهی هان یی-جونگ، نامه‌ای از‌جماعت طرف خواجه ارشد رسید.
استادم پیام رمزگذاری‌شده رو که هنوز‌لازم هم از نقطه‌ها و خطوط تشکیل شده‌نور بود، خوند و بعد به حرف اومد:
«خواجه ارشد حسابی‌اون راضیه. البته طبیعیه،خرج بالاخره نوه‌اش درمان شده.»
جین چون-هی‌اصلی چشماش رو‌واگذار ریز کرد.
«من هنوزم ذهن‌می‌گن این آدمای رده‌بالا‌رسوا رو درک نمی‌کنم.»
«هاهاها، اونا هم‌می‌کردم احتمالاً ما آدمای‌لازم جیانگهو رو درک نمی‌کنن.»
و یه‌می‌کردم آدم مدرن هم‌لازم هیچ‌کدومشون رو نمی‌فهمه.
ولی خب، همون‌طور‌بهمون که می‌گن، خواهی نشوی‌معدن رسوا، همرنگ جماعت شو.
آدم فقط‌همون‌طور باید باهاش‌خواهی کنار بیاد.
«به‌زودی پاداش بزرگی می‌ده. گاری‌هایی‌آدمیه پر از ابریشم‌های مختلف، ادویه‌جات‌این‌قدر و گیاهان دارویی تو راهه.»
«حدس می‌زنم‌می‌کردم این فقط‌آدمیه ظاهر قضیه باشه.»
«دقیقاً. در مورد پاداش‌های پنهان، اول از همه، بعضی از رابطه‌های زیردست خواجه ارشد، معاملاتشون رو به عمارت‌خیلی پزشکی فلس سفید منتقل می‌کنن. بزرگ‌ترین بخشش هم اینه که پیشنهاد داده زمین‌های خالی نزدیک ساختمون اصلی عمارت‌جمع پزشکی فلس سفید رو بهمون واگذار کنه. برای معدن نقره‌ای که پیدا کردی هم یه سری تسهیلات فراهم می‌کنه.»
چشمای جین چون-هی گشاد شد.
«واو، این خیلی‌می‌کردم بزرگ‌تر از چیزیه‌لازم که فکر می‌کردم.»
«اون آدمیه که هر جا لازم‌خرج باشه خرج می‌کنه. البته یه انگیزه‌نور پنهان دیگه هم برای این‌قدر دست‌ودلبازی داره.»
با این حرف، نور آبی ضعیفی‌برای برای لحظه‌ای تو چشمای جین چون-هی‌تسهیلات جمع شد و بعد ناپدید شد.
«... می‌خواد منو‌می‌گن به‌عنوان پزشک شخصی‌رسوا هان یی-جونگ نگه داره.»
«درسته. خواجه ارشد سنش بالاست و با‌خرج اینکه نمی‌تونیم زمان دقیقش رو مشخص کنیم،آبی اما احتمالاً به‌خاطر کهولت سن بازنشسته می‌شه.»
«و هان یی-جونگ که تا سطح یکی از شش وزیر‌دست‌ودلبازی بالا رفته، جاش رو می‌گیره. یه پزشک شخصی ماهر برای این‌که‌پزشک مطمئن بشن هیچ وقفه‌ای تو وظایف رسمی‌اش پیش نمیاد، کاملاً ضروریه.»
استادم سر تکون‌بهمون داد و بعد سرش‌معدن رو کمی کج کرد.
موهای نقره‌ایش‌همون‌طور مثل مه‌خواهی پایین ریخت.
«اینجا، "ماهر" مترادف با "قابل‌اعتماد"ه. در حال حاضر، اگه بخوایم عمارت پزشکی فلس سفید رو از نظر‌جمع جناحی دسته‌بندی کنیم، متعلق به عمارت لرد پیلار محسوب می‌شه و پرنس ژو هم به‌عنوان خدای جنگ‌اما شناخته می‌شه. ذات اون از توطئه‌ها و نقشه‌ها خیلی دوره. و یه چهره برجسته حامی امپراتور هم هست.»
«داره سرم درد می‌گیره.»
شاگرد آه عمیقی کشید.
«یه پزشک فقط مریضا رو درمان‌رسوا می‌کنه، اما استاد عمارت باید چیزای‌کنار زیادی رو در نظر بگیره، هی.»
همینش رو اعصابه.
فقط درمان کردن مریضا به‌اندازه‌لازم کافی طاقت‌فرسا هست، حالا باید تمام‌داره حرکت‌های اطراف رو هم حساب‌وکتاب کنم.
«کاش می‌تونستی برای‌بهمون هزار سال استاد‌برای عمارت بمونی، استاد.»
«هاهاها، قیافه‌ات شبیه‌می‌گن کسایی شده که‌رسوا از کارای دردسرساز متنفرن.»
«معلومه که هستم.»
«اما باید یاد بگیری.آدمیه هر چی باشه تو‌دیگه بیشتر از من عمر می‌کنی.»
...واقعاً؟ استادش همین‌بهمون الانشم تو آستانه‌برای پاکسازی مغز استخوان بود.
«شاید حتی یه‌می‌گن روزی صعود کنه‌رسوا و جاودانه بشه... ممکنه.»
تو وضعیت فعلی، سخت بود‌آدمیه تصور کنم که استادم تو‌این‌قدر آینده‌ای دور از کهولت سن بمیره.
«فعلاً بیا سعی کنیم‌آدمیه از پاداش‌هایی که از‌دیگه خواجه ارشد گرفتیم استفاده کنیم.»
با این‌اصلی حرف، جین چون-هی‌کنه سر تکون داد.
«فکر کنم‌همون‌طور منظورت زمین و‌نشوی اون تسهیلات اداریه.»
«دقیقاً.»
استادم مثل بچه‌ای‌اون که داره یه شیطنت‌انگیزه خبیثانه می‌کنه، لبخند زد.
«به نظر‌اصلی میاد داره خیلی‌کنه بهش خوش می‌گذره.»
حتی خودش هم‌می‌گن داشت یه کم از‌همرنگ این قضیه لذت می‌برد.
به‌هرحال راه‌فکر درازی در‌اون پیش بود.
کمی هیجان تو طول‌آدمیه مسیر، چیزی بود که‌دیگه باید بابتش شکرگزار می‌بود.
استاد و شاگرد، انگار که دارن‌برای یه پازل رو کنار هم می‌چینن،تسهیلات شروع کردن به برنامه‌ریزی برای آینده.
دو ماه‌فکر از درمان‌اون هان یی-جونگ گذشت.
پولی که از طریق شهر‌لازم هنرهای رزمی به دست می‌اومد،دست‌ودلبازی داشت به رقم هنگفتی می‌رسید.
حالا دیگه مردم حتی حاضر بودن‌برای برای ورود به شهر هنرهای رزمی،تسهیلات یک ماه تو صف انتظار بمونن.
مبارزانی که یک ماه منتظر مونده بودن، سه تا پنج نفری‌باهاش تو یه مسافرخونه که مخصوص افراد لیست انتظار بود جمع شده‌گیاهان بودن و گل از گلشون شکفته بود و گرم صحبت بودن.
«برای شعبه دومی که‌اون تازه باز شده هم‌انگیزه باید این‌قدر صبر کنیم؟»
با این حرف، بقیه‌آدمیه مبارزای سر همون میز‌دیگه شروع به حرف زدن کردن.
«اصلاً حرفش رو نزن. شنیدم یه‌برای مبارز هست که قصد داره یک‌تسهیلات سال تمام بره اونجا و بیرون نیاد.»
«هاه، شهر هنرهای‌می‌گن رزمی ارزون نیستا.رسوا یه سال کامل؟»
«شنیدم بعضی از خانواده‌های متوسط که درآمد بدی‌انگیزه ندارن اما نمی‌تونن خواب چیزایی مثل تشکیلات اساتید یه‌جمع فرقه بزرگ رو ببینن، دارن بچه‌هاشون رو می‌فرستن اونجا.»
«این دیگه چیه... شبیه یه آکادمی‌خرج شده. شنیدم دقیقاً مثل رفتن به آکادمی‌ایه‌آبی که تو امتحانات دولتی بهت برتری می‌ده.»
«کاش شعبه سوم رو هم‌کنه باز می‌کردن، ولی شنیدم قصد‌کردی دارن در موردش محتاطانه‌تر عمل کنن.»
شعبه سوم؟
با شنیدن این حرف،اون مبارزای میز کناری ناگهان‌انگیزه چرخوندن فنجون‌هاشون رو متوقف کردن.
به نظر‌می‌کردم می‌رسید گوشای اونا‌لازم هم تیز شده.
«گفتی شعبه‌اصلی سوم؟ لطفاً‌واگذار بیشتر بگو.»
«اهم!»
وقتی مرد فقط گلوش‌اون رو صاف کرد و حرفی‌دیگه نزد، مسن‌ترین مبارز سریع گفت:
«گارسون! یه بطری شراب‌آدمیه برگ بامبو بیار اینجا! همه‌اش‌این‌قدر رو بزن به حساب من!»
«چشم قربان!اصلی یه شراب برگ‌کنه بامبو، الان میاد!»
عطر غلیظ‌همون‌طور بامبو فنجون‌ها‌خواهی رو پر کرد.
قلپ، قلپ، قلپ—
تازه بعد از این‌که‌آدمیه شراب از گلوش پایین‌دیگه رفت، زبونش باز شد.
«برادر قسم‌خورده من عضو عمارت پزشکی فلس سفیده،نقره‌ای و یه شایعه هست که می‌گه شعبه سوم‌گشاد قراره یه زمین تمرین ویژه برای مبارزای عمارت باشه.»
«هاه! می‌خوان همچین چیز خوبی‌نشوی رو برای خودشون نگه دارن... نه،باهاش خب از اولشم مال اونا بود.»
با این‌فکر حال، حسودیش‌اون شده بود.
«پس مبارزای عمارت پزشکی‌آدمیه فلس سفید نیازی نیست مثل‌این‌قدر ما تو صف منتظر بمونن.»
«البته این‌طور هم نیست که‌کنه مبارزای وابسته‌شون از همون اول‌کردی هم به اندازه ما منتظر می‌موندن.»
«ولی خب‌همون‌طور براشون خیلی‌خواهی راحت‌تر می‌شه.»
واقعاً حسودیش شده بود.
«برای قبولی تو آزمونشون باید مهارت بالایی‌انگیزه داشته باشی، اما شنیدم که حتی مهارت‌ضعیفی بالا هم تضمین نمی‌کنه که حتماً قبولت کنن...»
این حرف راست بود.
یه تورنمنت جداگانه برای مبارزایی‌نشوی که می‌خواستن به عمارت پزشکی‌باید فلس سفید ملحق بشن وجود داشت.
جالبیش این بود که‌اون برنده شدن تو تورنمنت،انگیزه پذیرش رو تضمین نمی‌کرد.
دوئل‌ها زیر نظر استاد عمارت یا استاد‌انگیزه جوان عمارت برگزار می‌شدن و خیلی وقت‌ها‌ضعیفی پیش می‌اومد که حتی برنده هم پذیرفته نمی‌شد.
«شنیدم بر‌اصلی اساس پتانسیل‌واگذار رشد تصمیم می‌گیرن...؟»
از اونجایی که پیوستن به عمارت پزشکی فلس سفید‌فقط به معنی یادگیری هنرهای رزمی وابسته به اون بود،گاری‌هایی کاملاً طبیعی بود که بر اساس استعداد رزمی تصمیم‌گیری کنن.
این مسئله‌فکر تا حد‌اون معقولی قابل‌درک بود.
یکی از‌می‌کردم مبارزان به‌آدمیه حرف آمد:
«شایعه شده که از این‌کنه روش برای تشخیص جاسوس‌هایی که‌کردی از بیرون نفوذ می‌کنه، استفاده می‌کنن.»
«آخه چطور می‌تونن‌می‌گن فقط با یه مبارزه،همرنگ جاسوس رو تشخیص بدن؟»
«عادت‌های ریز موقع گرفتن شمشیر، نحوه به جریان انداختن انرژی درونی، حرکت‌داره تاندون‌ها. با دقت به این چیزا می‌تونن بفهمن طرف هنرهای رزمی رو‌نگه جای دیگه‌ای یاد گرفته یا نه، مگه نه؟ روش کارشون این‌طوری نیست؟»
همه با‌می‌کردم شنیدن این حرف‌لازم سر تکان دادند.
«نه، تو تئوری که درسته. ولی چطور می‌تونن تو یه‌کردی مبارزه کوتاه که فقط چند ضربه رد و بدل می‌شه،چیزیه اینو بفهمن؟ واقعاً مبارزی هست که بتونه همچین کاری کنه؟»
«...»
هر طور که فکر‌اون می‌کردند، تشخیص جاسوس با این‌دیگه روش غیرممکن به نظر می‌رسید.
مبارز دیگری گفت:
«تازه، وقتی به عنوان یه مبارز عضو می‌شی، با چی حقیقی روت تشخیص پزشکی انجام‌چشمای می‌دن، در نتیجه سابقه هنرهای رزمیت در هر صورت لو می‌ره. برای همین برام سؤاله‌دست‌ودلبازی که اصلاً نیازی هست این‌قدر مته به خشخاش بذارن؟ هر چی باشه اونجا یه عمارت پزشکیه.»
«اینم درسته که نسبت به‌نشوی فرقه‌های دیگه کمتر بهشون حمله می‌شه.باهاش منافع تجاری‌شون با بقیه تداخلی نداره.»
«هی، نمی‌تونی این‌قدر ساده به قضیه‌لازم نگاه کنی. شنیدم فرقه‌های دیگه دارن‌داره کم‌کم محدودشون می‌کنن تا زیاد پا نگیرن.»
«خب، شنیدم دو هزار تا مبارز‌خرج استخدام کردن... با این وضع، به سطحی‌آبی رسیدن که می‌تونن شونه‌به‌شونه فرقه‌های بزرگ بایستن.»
«بازم فقط تو تعداد‌واگذار بهشون رسیدن. افراد واقعاً‌نقره‌ای برجسته خیلی کم دارن...»
قلپ، قلپ، قلپ...
«انگار این یکی رو تموم کردیم.لازم شاگرد، یه بطری دیگه از اون شراب‌نور برگ بامبو بیار... نه، دو تا بیار!»
«چشم، قربان! همین الان‌آدمیه میارم! یه کم مزه‌دیگه هم براتون اضافه می‌کنم.»
«هاهاها، شاگرد‌اصلی این مسافرخونه خوب‌کنه بلده کاسبی کنه.»
هاهاهاها.
مبارزان داخل‌فکر مسافرخانه زیر‌اون خنده زدند.
«منم یه‌می‌کردم بطری شراب‌آدمیه برگ بامبو می‌خوام!»
«برای این میز هم بیار!»
شخصی سیاه‌پوش که کلاهی‌خواهی لبه‌پهن بر سر داشت،جماعت نگاهی به این صحنه انداخت.
«ارباب جوان،فکر به نظر‌اون می‌رسه سرحالین؟»
«ارباب جوان.»
با این اصلاحیه، زیردست از‌کنه جا پرید و چند بار‌کردی به دهان خودش سیلی زد.
همه‌جا احمق پیدا می‌شد؛خواهی این قانون در فرقه‌جماعت شیطانی هم مستثنی نبود.
اگر صبر کردن را یاد‌آدمیه نگرفته بود، شاید سر این‌این‌قدر مرد را از تنش جدا می‌کرد.
اما یکی از نقاط قوت این‌خرج مرد را کشف کرده بود و‌نور داشت به‌خوبی از آن استفاده می‌کرد.
«به نظر‌اصلی می‌رسه سمی‌واگذار توش نیست.»
فقط با بو کردن‌خواهی می‌توانست وجود سم را‌جماعت در هر غذایی تشخیص دهد.
استعدادی فوق‌العاده برای تشخیص مخفیانه‌ترین‌آدمیه سم پراکنده‌کننده انرژی یون‌نان، آن‌این‌قدر هم فقط از طریق بو.
به لطف همین ویژگی، یهو ها-ریون‌خرج این زیردست را کنار خودش نگه داشته‌آبی بود و اشتباهات کوچکش را نادیده می‌گرفت.
درست همان موقع،بهمون زیردست دیگری از‌برای یهو ها-ریون پرسید.
او مردی با ظاهری شوم بود که تمام‌جماعت بدنش از عضلاتی حجیم پوشیده شده بود و تبری‌می‌ده به اندازه یک انسان را روی پشتش حمل می‌کرد.
«ارباب جوان،فکر این بار فقط‌آدمیه برای مأموریت اومدین؟»
«مأموریت» کلمه‌ای‌می‌کردم دیگر برای‌آدمیه «وظیفه» بود.
یهو ها-ریون‌اصلی با آرامش‌واگذار جواب داد:
«می‌گن یکی از برادرا داره‌نشوی از اینجا رد می‌شه، پس‌باید بد نیست باهاش ملاقاتی داشته باشم.»
در اینجا، منظور‌می‌کردم از «برادر»، دیگر «اربابان‌خرج جوان» فرقه شیطانی بود.
[می‌کشینش؟]
«...»
یهو ها-ریون جوابی نداد.
هنوز تصمیم‌فکر نهایی‌اش را‌اون نگرفته بود.
اما این هم یک واقعیت بود که برای تسلط بر‌دست‌ودلبازی هنر الهی شیطان بهشتی، باید مدام اربابان جوان دیگری را‌به‌عنوان که قرص خون شیطان سرخ را مصرف کرده بودند، شکار می‌کرد.
هورت...
یهو ها-ریون که داشت‌خواهی آرام‌آرام شراب برگ بامبویش‌جماعت را می‌نوشید، بالاخره جواب داد:
«ما یه انجمن تجاری هستیم و مأموریت چیزیه‌انگیزه که بعد از دیدن نوع معامله‌ای که روی‌لحظه‌ای میز گذاشته می‌شه، درباره‌اش تصمیم می‌گیریم، مگه نه؟»
با این حرف،اون زیردستان یهو ها-ریون‌خرج سر تکان دادند.
نگاه یهو ها-ریون بیشتر روی مبارزانی‌برای قفل شده بود که داشتند درباره‌تسهیلات کارهای برادرش، جین چون-هی، وراجی می‌کردند.
چشمان یهو ها-ریون به طرز عجیبی‌رسوا راضی به نظر می‌رسید، برای همین هیچ‌کدام‌بیاد از زیردستانش جرئت نکردند حرف دیگری بزنند.
«به نظر می‌رسه فرقه‌های دیگه می‌خوان ما‌انگیزه رو محدود کنن، ولی چون منافع‌شون با ما‌لحظه‌ای تداخلی نداره، تو یه موقعیت مبهم قرار گرفتن.»
استاد در‌اصلی جواب حرف‌های‌واگذار جین چون-هی گفت:
«آه، اما انگار چند جا مخفیانه شروع کردن به کپی کردن‌باهاش و فروختن چونگ-اوک، اوندول و صابون. در مورد چونگ-اوک و اوندول، انجمن‌دارویی تجاری گونگ‌سون و انجمن تجاری پوتوئو خودشون دارن قضیه رو مدیریت می‌کنن.»
«صابون چی؟»
«یه جورایی تونستن بوش‌آدمیه رو کپی کنن. ولی انگار‌این‌قدر اصلاً هیچ قدرت تمیزکنندگی نداره.»
«نه، این حروم‌زاده‌ها... اگه می‌خواین‌کنه جنس تقلبی بزنین، حداقل درست‌کردی و حسابی این کارو بکنین!»
اگه مهم‌ترین ویژگیش، یعنی‌خواهی تمیزکنندگی رو ازش بگیری، مگه‌فقط فقط یه کیسه عطری نمی‌شه؟
استادم گفت:
«و بخش مهمش‌اون اینه که قیمت‌خرج تموم‌شده‌شون از ما ارزون‌تره.»
«... هیچ اخلاق کاری‌ای ندارن.»
«مگه تو جیانگهو فقط‌خواهی اخلاق کاریه که ارزش نداره؟فقط جون آدما هم بی‌ارزشه، هی.»
جین چون-هی امروز‌می‌کردم هم داشت با‌لازم آدمک‌های چوبی تمرین می‌کرد.
نه از آن کتک‌خوردن‌های یک‌طرفه‌لازم قبلی، این بار یک مبارزه‌دست‌ودلبازی تمرینی درست و حسابی بود.
با این حال، چون داخل یک‌برای آرایش استادانه قرار داشت، توانایی‌هایش به‌شدت کاهش‌فراهم یافته بود، و تازه فقط این نبود.
این بار مجبور بود با انرژی درونی محدود‌جماعت با آدمک‌های چوبی روبه‌رو شود، چون چند تا‌بزرگی از نقاط فشارش موقتاً مهر و موم شده بودند.
تق، تق-تق!
هر بار که آدمک‌های چوبی شمشیرهایشان‌خرج را تاب می‌دادند، نیزه چوبی جین‌نور چون-هی بلافاصله آن‌ها را دفع می‌کرد.
از آنجا که همزمان با چند آدمک درگیر‌نقره‌ای بود، گاهی اوقات مجبور می‌شد ضربه‌ای را تحمل کند،واو اما دیگر مثل قبل با یک ضربه تلوتلو نمی‌خورد.
«تزکیه تکنیک واجرای آسمان و زمین‌رسوا تو عمیق‌تر شده؛ بالاخره به حالتی‌کنار رسیدی که چی شمشیر روت اثری نداره.»
دقیقاً همین‌طور بود.
نیزه چوبی‌ای که جین چون-هی در دست‌انگیزه داشت، تیغه‌ای نداشت، اما سلاح‌هایی که آدمک‌های‌ضعیفی چوبی تاب می‌دادند، همگی به‌خوبی تیز شده بودند.
علاوه بر این،بهمون آن‌ها با چی‌برای شمشیر آغشته شده بودند.
یک مبارز معمولی در‌خواهی کمتر از یک رویارویی،جماعت به گوشت چرخ‌کرده تبدیل می‌شد.
در مقابل، حتی وقتی چی شمشیر‌لازم بدن جین چون-هی را خراش می‌داد، فقط‌نور لباس‌هایش پاره می‌شد و هیچ آسیبی نمی‌دید.
«بعد از اینکه تو‌آدمیه هنرهای نیزه استاد شدی،دیگه می‌خوای چی یاد بگیری؟»
«دلم می‌خواد‌اصلی شمشیر پهن‌واگذار رو یاد بگیرم.»
هدف فعلی‌اش‌همون‌طور تسلط بر‌خواهی تمام سلاح‌ها بود.
با اینکه شمشیر کریستال یخی، گنجینه دنیای‌خرج رزمی را در اختیار داشت، اما هرچه‌آبی بر سلاح‌های بیشتری مسلط می‌شد، بهتر بود.
«به نظر می‌رسه‌اون قصد داری تا‌خرج آخرش چاه‌های زیادی بکنی.»
«اینکه بتونم از اون سلاح استفاده‌برای کنم، یعنی می‌تونم پیش‌بینی کنم که‌تسهیلات حریف چطور باهاش حمله می‌کنه، مگه نه؟»
«... و این یعنی می‌فهمی‌نشوی که زخم‌های اون سلاح چطور ایجاد‌باهاش می‌شن و چطور باید درمانشون کرد.»
استادش بلافاصله‌فکر متوجه نیت پنهان‌آدمیه دیگر شاگردش شد.