چپتر 77: فصل ۷۷
0«تیغ جراحی. پنس. موکسا‌شروع رو آماده کنید. سرم نمکی‌فرو که آوردم رو هم بیارید.»
گوشت را برید.
خون مرده‌سراسر را به‌فرو زور تخلیه کرد.
و بعد،درآورد به سرعت زخم‌پـررش را بخیه زد.
برای نجات دست و پاهای‌جریان سرمازده، خون مرده را از‌رفته گوشت مرده بیرون کشیده بود.
هم‌زمان، دستش را‌تاب به سمت دانتیان‌حریفش رئیس شعبه دراز کرد.
'با چی حقیقی‌بدن من، بازسازی سلول‌های‌بودند عصبی مرده غیرممکنه.
به اندازه کافی ندارم.
با اینکه چی و خونش حسابی به هم‌بدن گره خوردن، می‌تونم با استفاده از هنر الهی پنج‌می‌کرد عنصر، به زور از انرژی درونی خودش کمک بگیرم.
پس، باید‌انگار از این‌است استفاده کنم.'
«سوزن بلند.»
یک سوزن بلند'حرکت در دست جین'گفتم چون-هی قرار گرفت.
آن را وارد کرد و‌جریان هم‌زمان، چی حقیقی پنج عنصرش‌رفته را به درون آن تزریق کرد.
چی حقیقی پنج عنصر‌است با چی عمیق رئیس‌درآورد شعبه تماس پیدا کرد.
به طور معمول، در چنین وضعیتی، اصلاً‌لرزیدن عجیب نبود که برخورد انواع مختلف چی حقیقی‌سوزن‌ها باعث ایجاد یک انحراف چی بسیار بزرگ‌تر شود.
با این حال، جین چون-هی در حالی که به‌خروشان شدت عرق می‌ریخت، دندان‌هایش را به هم فشرد تا‌لرزیدن ذهنش را متمرکز کرده و چی را کنترل کند.
مثل یک نی.
چی حقیقی پنج عنصر را طوری تزریق کرد‌درآورد که انگار در حال تاب خوردن است و سعی‌جریان کرد با آن انرژی حریفش را به حرکت درآورد.
'حرکت کن!'
پرش.
پرش.
پـررش.
'گفتم حرکت کن!'
ووش!
انرژی درونی رئیس شعبه‌شروع مثل یک موج خروشان‌بدن شروع به جریان کرد.
هم‌زمان، سوزن‌هایی که در سراسر‌سعی بدن رئیس شعبه فرو رفته‌پرش بودند، شروع به لرزیدن کردند.
چی حقیقی که باید به خاطر انحراف چی‌کردند به صورت آشفته جریان پیدا می‌کرد، حالا توسط‌می‌شد سوزن‌ها کنترل می‌شد و در تمام بدنش پخش می‌شد.
'جواب داد! حالا،'حرکت فقط اگه اون'گفتم قسمت هم کار کنه...'
خون‌ریزی در‌موج یک لحظه‌شروع متوقف شد.
زخم بسته شد.
اما تا‌سراسر همین جایش هم‌رفته قابل پیش‌بینی بود.
چالش اصلی تازه از اینجا شروع'گفتم می‌شد، بنابراین چشمان جین چون-هی گشاد‌سوزن‌هایی شد و به ناحیه سرمازده خیره ماند.
از جایی که قبلاً‌شروع با تیغ جراحی بریده‌بدن بود، خون فاسد بیرون زد.
و خیلی‌انگار زود، جریان خون‌سعی شفاف دیده شد.
سوزن‌های بی‌شماری که در دست‌ها و‌بودند پاهای سیاه‌شده از سرمازدگی فرو رفته‌می‌کرد بودند، با دریافت چی به لرزه درآمدند.
جین چون-هی با'حرکت چشمانی کاملاً باز'گفتم به آن خیره شد.
و آن را دید.
تکان.
پرش.
یک انگشت تکان خورد.
عضله، عصب، زنده بود!
«چـچطور ممکنه! دستی که‌است یخ زده و نکروز‌درآورد شده بود داره تکون می‌خوره!»
«همون‌طور که از‌بدن شاگرد مستقیم استاد‌بودند عمارت انتظار می‌رفت!»
جین چون-هی صدای'حرکت فریادهای حیرت‌زده پزشکان'گفتم اطراف را نمی‌شنید.
او باید یک بار دیگر تمام انرژی ذهنی‌اش‌بدن را برای بیرون کشیدن سوزن بلندی که در‌آشفته دانتیان رئیس شعبه فرو رفته بود، متمرکز می‌کرد.
دانتیان جایی است‌تاب که انرژی درونی‌حریفش در آن جمع می‌شود.
فرو کردن سوزن در‌فرو آنجا سخت بود، اما بیرون‌خاطر کشیدنش هم کار ساده‌ای نبود.
جین چون-هی انرژی'حرکت ذهنی‌اش را تا آخرین‌ووش لحظه متمرکز نگه داشت.
و پزشکان با چشمانی گشاد به‌سوزن‌هایی این صحنه نگاه می‌کردند، انگار می‌خواستند‌لرزیدن آن را در حافظه‌شان حک کنند.
استاد پیر خواب مبهمی می‌دید.
داستانی از زمانی بود که هنوز'گفتم رئیس شعبه فرقه گدایان نشده بود، زمانی‌سراسر که یک بچه را پیدا کرده بود.
در یک کوهستان زمستانی، کودک‌جریان خردسالی که زیر یک درخت‌رفته گیر افتاده بود، گریه می‌کرد.
شب در کوهستان‌تاب سریع، عمیق و‌حریفش سرد فرا می‌رسد.
مشخص بود که اگر روز به‌بودند پایان می‌رسید، این کودک یا طعمه‌می‌کرد گرگ‌ها می‌شد یا از سرما یخ می‌زد.
استاد پیر که آن‌پرش زمان جوان‌تر از حالا بود،خروشان به سمت کودک پایین رفت.
«پدر و مادرت کجان؟»
کودک سرش را تکان داد.
کمی بعد با‌بدن صدایی گرفته جواب‌بودند داد: «من الان تنهام.»
این اتفاق رایجی بود.
اما با توجه به لباس‌های‌جریان نسبتاً خوبی که کودک به‌رفته تن داشت، عجیب به نظر می‌رسید.
«هیچ فامیلی‌انگار نداری که‌است بهش پناه ببری؟»
کودک سرش را تکان داد.
به محض اینکه حرفش تمام‌پـررش شد، صدای قار و قور‌شروع از شکم کودک بلند شد.
«من فقط‌موج غذای گداها رو‌جریان دارم، همونم می‌خوری؟»
کودک سر تکان داد.
استاد پیرِ‌سراسر جوان‌تر، کودک را‌رفته روی کولش گذاشت.
«اول بریم‌درآورد یه طبیب‌پرش پیدا کنیم.
بعدش غذا می‌خوریم.
بعد هم تو رو‌است می‌سپارم به مقامات محلی، حتماً'حرکت یکی که می‌شناستت میاد دنبالت.»
«شما کی هستین، پدربزرگ؟»
با اینکه جوان‌تر از‌پرش الان بود، اما حتی آن‌خروشان زمان هم یک پیرمرد بود.
«یه گدا.»
«بهم گفتن این کار بدیه...»
«که‌که‌که، برای کسی که‌فرو جونش رو یه گدا نجات‌خاطر داده، خیلی حرفای گنده می‌زنی.»
کودک گونه‌اش‌درآورد را به‌پرش پشت پیرمرد مالید.
گونه‌ای کوچک و سرد بود.
او هرگز معشوقه‌ای‌تاب نداشت، چه برسد‌حریفش به یک فرزند.
با خودش فکر‌بدن کرد، یه گدا رو‌لرزیدن چه به تشکیل خانواده؟
او پیرمردی بود که تمام عمرش را به‌موج تنهایی در جیانگهو پرسه زده بود، با آسمانی که‌بودند سقفش بود و زمینی که پتوی او محسوب می‌شد.
پیرمرد حتی‌موج اسم کودک‌شروع را نپرسید.
فقط او را پیش یک‌سعی طبیب گذاشت، به او غذا‌پرش داد و تحویل مقامات محلی داد.
پانزده روز‌سراسر به همین‌فرو منوال گذشت.
هیچ‌کس دنبال کودک نیامد.
وقتی صد روز‌خروشان گذشت، پیرمرد بالاخره‌سوزن‌هایی اسم کودک را پرسید.
«سول-هواست.
نام خانوادگیم رو نمی‌دونم.»
چیز عجیبی بود.
اینکه کسی اسمش را بداند‌جریان اما پدر و مادرش نام خانوادگی‌اش‌بودند را به او یاد نداده باشند.
اما او یک‌تاب کودک خردسال بود، احتمال‌حرکت داشت فراموش کرده باشد.
«حالا می‌خوای چیکار کنی؟»
«می‌خوام مثل‌درآورد شما یه‌پرش گدا بشم، پدربزرگ.»
«چرت و پرت‌خروشان نگو! بچه ورپریده!سوزن‌هایی گدا بودن کجاش خوبه...»
«نه! من می‌خوام مثل‌است پدربزرگ یه گدا بشم! من'حرکت گداها رو دوست دارم! گداها!»
«عمراً! مگه اینکه‌بدن از روی جنازه‌بودند من رد بشی، عمراً!»
«من! این! کار! رو! می‌کنم!»
از همان لحظه‌خروشان مشخص بود که لجبازی‌سراسر سول-هوا اصلاً عادی نیست.
استاد پیر‌سراسر به آرامی چشمانش‌رفته را باز کرد.
'اگه تو زندگیم فقط یه‌پـررش کار درست انجام داده باشم، حتماً‌جریان همون موقعی بود که نجاتت دادم.'
استاد پیر کودک را‌شروع پذیرفت و از پرسه زدن‌فرو انفرادی در جیانگهو دست کشید.
سپس، هر چه‌تاب داشت را به‌حریفش آن کودک منتقل کرد.
با اینکه هیچ پیوند‌فرو خونی با هم نداشتند، اما‌خاطر برای او مانند نوه‌اش بود.
استاد پیر سعی'حرکت کرد دست و'گفتم پایش را تکان دهد.
«...»
اصلاً نمی‌توانست‌انگار دست و پاهایش‌سعی را حس کند.
'انگار مثل کنده درخت شدن.
شنیده بودم دو تاشون رو میشه نجات‌ووش داد، اما ظاهراً مجبور شدن هر چهار‌بدن تا دست و پام رو قطع کنن.'
دروغ بود‌موج اگر می‌گفت‌شروع احساس خلأ نمی‌کند.
'اما هنوز چیزهای‌تاب زیادی هست که به‌حرکت اون بچه یاد ندادم.
تا وقتی همه‌شون‌بدن رو بهش یاد‌بودند ندم، نمی‌تونم بمیرم.'
او تنها به صورت رسمی‌پـررش رئیس شعبه فرقه گدایان شده‌شروع بود؛ یک پوسته توخالی بود.
وقت آن رسیده بود که همه چیز را منتقل کند، از‌بودند تاریخچه‌های مخفی جیانگهو گرفته تا پناهگاه‌های پنهان فرقه گدایان، و داستان‌های‌تمام بسیاری که فقط رئیس شعبه می‌توانست به آن‌ها دسترسی داشته باشد.
«برای این کار‌تاب به دست و‌حریفش پا نیازی ندارم.
آره...»
او خودش را مجبور کرد‌حریفش تا سینه فرورفته‌اش را پنهان‌پـررش کند و خنده‌ای شجاعانه سر داد.
«هنوز انرژی درونی‌ام را‌درآورد دارم، پس باید بتوانم'گفتم آن را منتقل کنم.»
حتماً بهشت به من‌کرده کمک کرده تا بتوانم از‌انگار چنین موهبت ارزشمندی لذت ببرم.
استاد پیر این‌طور فکر می‌کرد.
درست در همان‌است لحظه، جین چون-هی‌حرکت به داخل آمد.
«بهوش اومدید!»
صدایش روشن و پرانرژی بود.
«فرزندم، ممنون که نجاتم‌پـررش دادی. فرقه گدایان هرگز‌خروشان این لطف رو فراموش نمی‌کنه.»
«لطف، کدوم لطف؟است اول بذارید ناحیه‌حرکت آسیب‌دیده رو بررسی کنم.»
همان‌طور که این را گفت'حرکت و پتوی چرمی را کنار‌موج زد، صدای سول-گه بلافاصله طنین‌انداز شد.
«پیرمرد!»
«باز چیه، سگ دیوونه.»
او با عجله جلو‌سعی آمد و می‌خواست استاد'حرکت پیر را در آغوش بگیرد.
اما او بیمار بود، بنابراین'حرکت نتوانست کاری جز تکان دادن دست‌خروشان و پایش در هوا انجام دهد.
این صحنه آن‌قدر‌متمرکز مضحک بود که استاد‌مثل پیر زیر خنده زد.
«عجب، حتی'حرکت تو این وضعیت'گفتم هم مایه دردسری.»
«چطور می‌تونی این‌است حرف رو بزنی‌حرکت وقتی این‌قدر نگرانت بودم!»
«هه هه هه...»
استاد پیر ریز خندید.
نگاه کردن به سول-گه با'گفتم آن چشم‌های پف‌کرده و متورم،جریان باعث شد قلبش به درد بیاید.
«من زنده‌ام‌تاب و همین مهمه.حریفش همین کافی نیست؟»
«واقعاً که،حریفش این حرفا‌درآورد چیه می‌زنی...»
او مخفیانه صورتش را با‌کنترل پشت دست پاک کرد، انگار دوباره‌است چشم‌هایش پر از اشک شده بود.
استاد پیر'حرکت با خودش‌پـررش فکر کرد.
هنوز چیزهای‌تاب بیشتری برای‌سعی دادن وجود داشت.
تا آن زمان نمی‌مرد.
جین چون-هی به حرف آمد.
«متأسفم. باید بهتر عمل می‌کردم...»
آهی فضای‌تاب غار را‌سعی پر کرد.
اما استاد پیر سرش‌درآورد را تکان داد تا'گفتم این حرف را نادیده بگیرد.
«فکر نمی‌کنم حتی اگه پزشک‌کنترل الهی فلس سفید هم می‌اومد‌تاب می‌تونست بهتر از این عمل کنه.»
«اما...»
«اشکالی نداره.»
سول-گه گفت.
«درسته. اژدهای سفید کوچک‌کرده تمام تلاشش رو کرد. همونم‌انگار خیلی بیشتر از کافی بود.»
«نه، نبود.»
صدایش پایین آمد.
«در نهایت، مجبور شدم دو تا انگشت‌پـررش رو قطع کنم. بخش قابل توجهی از‌سوزن‌هایی انرژی درونی شما هم از دست رفت.»
«اما خودت گفتی اگه فقط‌کنترل مراقب خودش باشه می‌تونه دوباره‌تاب از هنرهای رزمی استفاده کنه؟»
«بله. هنرهای رزمی...»
در آن لحظه،است جرقه‌ای در ذهن‌حرکت استاد پیر زده شد.
«چـ‌چی، هـ‌هنرهای رزمی؟حرکت دو تا انگشت؟پرش گفتی دو تا؟»
جین چون-هی‌ذهنش با نگاهی‌کرده غمگین گفت.
«بله. نتونستم انگشت‌های اشاره و میانی‌ووش دست راستتون رو نجات بدم. اونا‌سراسر انگشت‌های مهمی برای یک رزمی‌کار هستن...»
«نـ‌نه! این! این‌طور نیست!»
استاد پیر در‌حرکت حال تجربه بزرگ‌ترین‌پرش شوک تمام زندگی‌اش بود.
«یعنی فقط دو تا‌کرده انگشتم رفته و چهار‌طوری دست و پام سالمن؟!»
جین چون-هی که‌پرش جا خورده بود،ووش چشم‌هایش گشاد شد.
«بـ‌بله! اگه خوب‌است استراحت کنید بقیه بدنتون‌درآورد هم بهبود پیدا می‌کنه.»
«سالمن!؟ می‌تونم! می‌تونم‌حرکت دوباره چوب‌دستی سگ‌زن‌پرش رو دستم بگیرم؟!»
«البته، چون دو تا‌کرده انگشتتون رو از دست‌طوری دادید، دیگه مثل قبل نمیشه...»
«... داری در مورد چی حرف می‌زنی! کی از‌شروع از دست دادن فقط دو تا انگشت شکایت می‌کنه وقتی‌خاطر قرار بود تمام دست و پاهام رو از دست بدم!»
صدای خنده‌اش به هوا رفت.
این خنده،حریفش خنده توخالی چند'حرکت لحظه پیش نبود.
«نجاتشون دادی. اونا‌متمرکز رو نجات دادی. فکرشم‌مثل نمی‌کردم بتونی نجاتشون بدی...!»
چشم‌های استاد'حرکت پیر از‌پـررش اشک سرخ شد.
«سگ دیوونه. به نظر‌سعی می‌رسه هنوز کارهای بیشتری هست‌پرش که می‌تونم برات انجام بدم.»
«ها؟ یعنی‌حریفش بازم می‌خوای‌درآورد بزنی پس کله‌ام؟»
«هاهاهاها. آره.ذهنش منظورم همینه،کرده بچه پررو!»
حالا می‌توانست مستقیماً‌پرش آموزش دهد، نه‌ووش فقط با کلمات.
با این حرف‌ها، سول-گه گفت.
«پیرمرد، تو که‌حرکت الان سالمی و سرحال،پـررش نمیشه اینو پس بگیری؟»
این گره‌ای بود‌متمرکز که به کمرش‌کند بسته شده بود.
نماد رئیس'حرکت شعبه فرقه‌پـررش گدایان بود.
استاد پیر‌تاب سرش را‌سعی تکان داد.
«دست از سر‌حرکت این پیرمرد بردار.پرش بذار یکم استراحت کنم.»
«واقعاً که...ذهنش فقط منم که‌کنترل قراره زجر بکشم.»
صدای غرغر'حرکت کردنش واضح‌تر‌پـررش از همیشه بود.
صدایی از زمانی‌است که از دست شیطان‌درآورد قلبی‌اش فرار کرده بود.
همان صدای لجباز،حرکت تند، اما همیشه حواس‌جمع‌پـررش به چیزهای مهم بود.
«سگ دیوونه.»
«بله؟»
«حتی اگه به اون‌سعی زمان هم برمی‌گشتم، بازم'حرکت تو رو پیش خودم می‌آوردم.»
«...»
سول-گه کنار استاد پیر نشست.
«اگه دوباره هم‌پرش به دنیا بیام،ووش بازم یه گدا میشم.»
«این کارو نکن.»
«کهه‌هه‌هه.»
سول-گه لبخند شیطنت‌آمیزی زد.
استاد پیر'حرکت هم متقابلاً به'گفتم او لبخند زد.
جین چون-هی آن‌است دو را تنها گذاشت‌درآورد و بی‌سروصدا بیرون رفت.
امروز، او به صحنه‌ای دست یافته بود‌پـررش که در تمام زندگی‌اش به عنوان یک پزشک،سراسر آرزو داشت حداقل یک بار آن را ببیند.
۰۱۲. سیاه و سفید
پس از پایان درمان اولیه و تثبیت‌موج وضعیتش، رئیس شعبه فرقه گدایان به دفتر‌فرو شعبه عمارت پزشکی فلس سفید منتقل شد.
او باید تا زمان بهبودی کامل به‌درآورد استراحت و نقاهت ادامه می‌داد و برای‌خروشان این کار، دارو و درمان ضروری بود.
وقتی جین چون-هی گفت که'حرکت مسیر پیش رو مهم است،موج آن دو سر تکان دادند.
استاد پیر گفت:متمرکز «فرقه گدایان این‌کند لطف رو فراموش نمی‌کنه.»
سول-گیون هم سر‌پرش تکان داد و‌ووش حرفی اضافه کرد.
«در آینده، به عنوان رئیس‌حریفش شعبه، شخصاً به شعبه اصلی‌پـررش عمارت پزشکی فلس سفید سر می‌زنم.»
شاید به این دلیل که او بر شیطان قلبی‌اش‌ووش غلبه کرده بود، حالا آن‌قدر هوش و ذکاوت نشان‌رفته می‌داد که به جای سول-گه، او را سول-گیون صدا بزنند.
هر دو کلمه به معنای سگ بودند، اما‌طوری به نظر می‌رسید آن‌قدر به حالت عادی برگشته بود‌پرش که استفاده از این واژه رسمی‌تر برایش توجیه‌پذیر باشد.
تق!
«آخ!»
یک فنجان چای‌حرکت به پشت سر‌پرش سول-گیون برخورد کرد.
«رئیس شعبه، کدوم رئیس شعبه! تو‌کند هنوز خیلی مونده تا مثل یه‌سعی رئیس شعبه رفتار کنی، بچه پررو!»
«پس می‌تونید از‌پرش چنگال خلاء استفاده‌ووش کنید، استاد پیر.
خب، با توجه به اینکه مدت زیادی‌درآورد رئیس شعبه فرقه گدایان بودید، باید حداقل‌خروشان شصت سال کامل انرژی درونی داشته باشید.»
مشکل این بود که او داشت‌پرش از آن چنگال خلاء برای کوبیدن‌شروع به پس کله شاگردش استفاده می‌کرد.
«پیرمرد خرفت! کسی رو‌کرده می‌زنی که داره ازت پرستاری‌انگار می‌کنه تا حالت خوب بشه!»
«هنوز جات سفت نشده، از'گفتم الان می‌خوای باهات مثل رئیس‌جریان شعبه رفتار کنن، بچه پررو!»
با نگاه کردن به آن‌ها‌حریفش از بیرون، نمی‌شد دو تا‌پـررش دشمن بدتر از این‌ها پیدا کرد.
«بیش از‌حریفش حد صمیمی بودن'حرکت هم یه مشکله.
هاهاهاها.»
در حالی که شاگردِ پرستار و استادِ بهانه‌گیر‌خروشان در حال جر و بحث بودند، جین چون-هی‌بودند یک خداحافظی کوتاه کرد و سریع بیرون رفت.
او نمی‌توانست بیش‌است از این در‌حرکت اینجا معطل شود.