چپتر 959: فاصله زیادی از هواهیون
0فاصله زیادی از هواهیون.
جایی که یکی از شاخه‌های رودخانه‌قسم‌خورده‌اش یانگ‌تسه مثل یک اژدها پیچ و تاب‌اعصابش می‌خورد، جنگلی مثل ابرها گسترده شده بود.
جین چون-هی‌کمتر از پشت‌برای هوانگ‌گو پیاده شد.
فاصله بین آن‌ها و‌هفت‌تار مردان نقاب‌داری که تعقیبشان‌مقایسه می‌کردند، حسابی زیاد شده بود.
«همم، کلاً بپیچونیمشون؟برای یا همین‌جا دخل‌اعصابش همه‌شون رو بیاریم؟»
یهو ها-ریون با‌مقایسه چهره‌ای خسته از‌قسم‌خورده‌اش روی هوانگ‌گو پایین پرید.
البته حق هم داشت.
کارهایی که هیونگش با آن قاتل‌های بدبخت کرده بود، آدم‌برادرهای را به این فکر می‌انداخت که چطور تا الان دچار انحراف‌نارضایتی چی نشده‌اند و از هفت سوراخ بدنشان خون بیرون نزده است.
راستش، یکیشان هم بود که وسط‌اعصابش تعقیب و گریز نتوانست عصبانیتش را کنترل‌خدا کند، خون بالا آورد و همان‌جا افتاد.
قاتل‌های فرقه شیطانی قاعدتاً باید احساساتشان‌قسم‌خورده‌اش را کشته باشند، اما حتی همان‌ها‌کوچکی هم از شدت خشم دیوانه شده بودند!
«آخه این چیزا رو از‌همین کجا یاد گرفته؟ فقط نگو‌نارضایتی که ساما هیون بهش یاد داده؟»
از بین این همه چیز، سازی که با‌مقایسه خودش آورده بود زیتر نقره‌ای هفت‌تار بود، نه‌همین لوت آمهیانگ که خودش به او هدیه داده بود.
در مقایسه با بقیه برادرهای قسم‌خورده‌اش، ناگزیر‌می‌رفت کمتر او را می‌دید، برای همین حتی یک‌وقت چیز به این کوچکی هم روی اعصابش می‌رفت.
جین چون-هی با دیدن یهو ها-ریون‌قسم‌خورده‌اش که با نارضایتی به زیتر نقره‌ای هفت‌تار‌اعصابش زل زده بود، پیش خودش فکر کرد:
«همم، فقط خدا کنه یه وقت‌کوچکی که لوت آمهیانگ رو همراهم دارم،پیش اتفاقی به پست ساما هیون نخورم.»
یهو ها-ریون گفت: «بهتره همین‌جا کارشون‌آمهیانگ رو تموم کنیم. بد نیست از‌ناگزیر همین الان تعدادشون رو کم کنیم.»
«تو این‌می‌دید مورد باهات‌همین موافقم، برادر.»
درست در همان لحظه.
یک نفر‌کمتر از داخل‌برای جنگل بیرون آمد.
و در آن لحظه، قیافه‌لوت یهو ها-ریون جوری شد که انگار‌قسم‌خورده‌اش دارد به یک مرده نگاه می‌کند.
جین چون-هی‌می‌دید هم دقیقاً همین‌کوچکی حس را داشت.
«هوکون؟ فکر کردم مردی...؟»
یهو ها-ریون گفت: «دقیقاً. از اونجایی که برادرم هنر الهی‌نارضایتی شیطان بهشتی رو از دانتیان من جذب کرد، طبیعیه که‌پست مرده باشه. اما... به نظر می‌رسه شانس باهاش یار بوده.»
در گذشته، زمان آزمون پادشاه طلایی،آمهیانگ جین چون-هی برای محافظت از ساما‌ناگزیر هیون باعث سقوط او شده بود.
هوکون، کسی که همه فکر‌کوچکی می‌کردند یهو ها-ریون تعقیبش کرده و‌پیش کارش را ساخته، زنده برگشته بود.
البته، اصلاً‌هدیه وضعیت درست‌بقیه و حسابی نداشت.
اول از همه، یک چشمش را از دست‌می‌رفت داده بود و حالا تک‌چشم بود، و نصف‌وقت پوستش هم به خاطر سوختگی از ریخت افتاده بود.
علاوه بر این، تا قبل‌لوت از اینکه از جنگل بیرون‌برادرهای بیاید، حضورش اصلاً قابل تشخیص نبود.
«یعنی یه آرایش‌برای یا طلسم خاصی‌اعصابش در کار بوده؟»
حریفشان فرقه‌هدیه شیطانی بود. هر‌برادرهای متغیری امکان داشت.
لب‌های یهو ها-ریون به‌برای هم فشرده شد و به‌دیدن یک خط صاف تبدیل شد.
«هوکون. پس زنده بودی؟»
تا همین‌جای کار،برای یهو ها-ریون در دلش‌می‌رفت تا یک شمرده بود.
مردی که یک بار کشته بودش. برای اینکه‌کمتر دفعه بعد مرگش قطعی‌تر بشود، بهتر نبود این‌نارضایتی بار فقط سرش را از تنش جدا کند؟
در حالی که یهو ها-ریون‌همین داشت به این چیزها فکر‌نارضایتی می‌کرد، هوکون به حرف آمد.
«هاهاها! آره. تا حالا چند بار تا رودخانه سانزو رفتم و برگشتم. در نهایت زنده موندم... اما شما‌اعصابش دو تا حرومزاده، نه، با احتساب اون روباه چهره دیوانه. به خاطر شما سه تا عوضی، چیزهای زیادی رو‌کنیم از دست دادم. حالا که دیگه هنر الهی شیطان بهشتی رو تو وجودم ندارم، دیگه یه ارباب جوان نیستم...»
جین چون-هی‌می‌دید با خودش‌همین فکر کرد:
«یعنی رفته زیر دست یکی دیگه‌قسم‌خورده‌اش از اربابان جوان شش خانواده دانه‌کوچکی شیطانی و برای جونش التماس کرده؟»
حتی با این وجود هم، به‌کوچکی نظر نمی‌رسید تکنیک‌های بزرگ و درست‌پیش و حسابی به او یاد داده باشند.
«نوک انگشت‌هاش مدام می‌لرزه و راه رفتنش‌هدیه هم نامتعادله. انرژی شیطانی از همین الان‌می‌دید شروع کرده به نفوذ تو مغز استخونش.»
اینکه با وجود این شرایط هنوز‌اعصابش عقلش را حفظ کرده بود، نشان‌کرد می‌داد که استعداد ذاتی‌اش واقعاً فوق‌العاده بوده.
و اینکه با‌مقایسه این حال پاشده‌قسم‌خورده‌اش آمده بود اینجا، یعنی...
«یهو ها-ریون! اومدم اینجا چون می‌خواستم خودم سرت‌می‌رفت رو از تنت جدا کنم! اومدم اینجا در‌وقت حالی که آماده‌ام حتی از جون خودم هم بگذرم!»
جین چون-هی در دلش‌هفت‌تار به جای ساما هیون‌مقایسه که آنجا نبود، جواب داد:
«به عنوان یکی از‌همین اعضای فرقه شیطانی، حالا گیرم‌نارضایتی که این‌طوری باشه، که چی؟»
احتمالاً همان‌هدیه بهتر که‌بقیه هیون اینجا نبود.
«و امیدوارم چون-و همون‌طور‌برای پاک و صالح بمونه،می‌رفت همون‌طور که برازنده جناح متعارفه.»
نگران بود، چون اخیراً، مخصوصاً‌لوت بعد از حادثه گوی-او-این، بیشتر‌برادرهای و بیشتر با ما برخورد می‌کرد.
بهتر بود تا‌برای جای ممکن آدم‌های کمتری‌می‌رفت درگیر این‌جور دیوانه‌بازی‌ها بشوند.
در همان لحظه بود.
«برادر رزمی.کمتر لطفاً خودت‌برای رو آروم کن.»
گروهی از‌زیتر افراد از داخل‌لوت جنگل ظاهر شدند.
مردی خوش‌قیافه‌می‌دید با ظاهری‌همین باوقار و اصیل.
او مؤدبانه به جین چون-هی و یهو‌ناگزیر ها-ریون تعظیم کرد و خودش را دوگون،می‌رفت نهمین ارباب جوان فرقه شیطانی معرفی کرد.
هوکون و دوگون.
این فکر از ذهنش گذشت‌لوت که شاید این دو نفر‌برادرهای با هم نسبت خونی داشته باشند.
«هیچ‌وقت تو رمان شیطان بهشتی عالی بهش اشاره‌ای نشده‌نارضایتی بود... در حالت عادی، باید توسط بقیه اربابان جوان، یا‌پست شاید هم توسط جناح متعارف یا جناح غیرمتعارف کشته می‌شد.»
یعنی چی‌هدیه بهشتی این‌طوری چیزها‌برادرهای را تغییر می‌دهد؟
همان‌طور که از بخش دوک‌همین در اسمش پیدا بود، موهایش به‌زده رنگ سبز مایل به آبی بود.
به نظر می‌رسید به‌هفت‌تار خاطر تمرین هنرهای سمی‌مقایسه دچار عوارض جانبی شده است.
یهو ها-ریون‌می‌دید پرسید: «دوگون. این‌کوچکی کار تو بود؟»
دوگون همان‌هدیه لبخند باوقارش‌بقیه را زد.
«شیطان بهشتی دستور داده. گفته از این به بعد، یک ارباب جوان‌پیش کافیه. به نظر می‌رسه هنوز پیام به دستت نرسیده. یا شایدم رسیده؟ ...تموم با این وضعیت که زیردست‌هات پراکنده شدن، طبیعیه که اخبار دیر بهت برسه.»
«...»
داشت علناً‌می‌دید یهو ها-ریون‌همین را مسخره می‌کرد.
«اگه ایلکانه این‌مقایسه رو می‌شنید الان‌قسم‌خورده‌اش داشت زار می‌زد...»
یهو ها-ریون برای مراعات حال زیردست‌هاش تصمیم گرفته‌می‌رفت بود تنهایی عمل کند، اما اصلاً فکرش را‌وقت نمی‌کرد که این موضوع به سوژه تمسخر تبدیل بشود.
با این حال، یهو ها-ریون‌لوت هیچ نشانه‌ای از عصبانیت بروز‌برادرهای نداد و با آرامش گفت:
«اولاً، من همیشه ترجیح می‌دم تنها حرکت‌می‌رفت کنم. و دوماً، فقط خودم به تنهایی‌کنه برای نابود کردن شما دو تا کافی‌ام.»
یک تحریک واضح و آشکار.
اما جین چون-هی می‌دانست که یهو‌کوچکی ها-ریون قصد تحریکشان را نداشت، بلکه‌پیش فقط داشت یک حقیقت را بیان می‌کرد.
قدرتمندان، مخصوصاً آن‌هایی که قدرتشان مطلق‌آمهیانگ و در هم‌شکننده‌ست، اصلاً نیازی ندارند‌ناگزیر که به این چیزها فکر کنند.
«ها؟ هاهاهاها! مثل همیشه‌همین گستاخی. خیلی خب. پس‌دیدن همین‌جا جونت رو می‌گیرم.»
او با دست اشاره‌ای کرد و‌قسم‌خورده‌اش تعداد زیادی از اعضای فرقه شیطانی‌کوچکی شروع به بیرون آمدن از جنگل کردند.
گووووووه-
انرژی هنرهای‌زیتر شیطانی‌شان در تمام‌لوت جهات پخش شد.
با این حال.
اگر راهزن‌های آبی به خاطر هنرهای شیطانی عقلشان را‌می‌دید از دست داده بودند و رفتارهای غیرعادی نشان می‌دادند،پیش این گروه کاملاً منظم و باانضباط به نظر می‌رسید.
جین چون-هی که داشت به قلمرو دگرگونی‌اعصابش نزدیک می‌شد، تأیید کرد که اراده دشمنان‌خدا به شکلی منظم در حال جمع شدن بود.
«همون‌طور که انتظار می‌رفت،هفت‌تار همه‌شون افرادی هستن که‌مقایسه اراده رو درک کردن.»
حتی اگر دقیقاً نمی‌دانستند چطور‌کوچکی باید مهارش کنند، اما آدم‌هایی‌زده بودند که می‌فهمیدند اراده چیست.
مگر دنیا فقط‌مقایسه با همین آگاهی و‌ناگزیر دانستن، کاملاً تغییر نمی‌کند؟
«به نظر نمی‌رسه این‌برای یکی به آسونیِ مبارزه‌می‌رفت با راهزن‌های آبی باشه...»
جین چون-هی با دیدن‌هفت‌تار این صحنه، ناگهان فکری به‌بقیه ذهنش رسید و سؤالی پرسید.
«ارباب جوان‌می‌دید دوگون، یه‌همین سؤال دارم.»
وقتی دوگون دستش‌مقایسه را بالا برد، اعضای‌ناگزیر فرقه شیطانی متوقف شدند.
«چیه، دیوانه یکتا؟»
«این "ما" دقیقاً چیه؟»
«همم؟»
یک سؤال ناگهانی.
اما در عین حال سؤالی‌همین بود که به دنبال درک‌نارضایتی ماهیت و ذات چیزها می‌گشت.
«برام سؤال شده بود... که این "ما" که فرقه شیطانی خورشید و ماه این‌قدر می‌پرستدش، چیه. قبل از اینکه‌می‌رفت برسی، یه سری راهزن آبی رو دیدم که هنرهای شیطانی تمرین می‌کردن. اونا هیچ عقلی نداشتن. باید بگم احمق شده‌تعدادشون بودن؟ اصلاً نمی‌تونستن تهدیدها و خطراتی رو که بهشون نزدیک می‌شد "درک" کنن. انگار یه بخش از ذهنشون شکسته بود.»
«هاهاها، خب که چی؟»
«اما زیردست‌های تو... خیلی منظم به نظر می‌رسن و از‌برای دستورات پیروی می‌کنن... مگه اونا هم تمرین‌کننده هنرهای شیطانی نیستن؟خدا تفاوت خیلی بزرگی با اون راهزن‌های آبی دارن. دلیلش چیه؟»
اینکه فقط بگوییم تفاوت بین هنرهای شیطانی درجه بالا‌دیدن و درجه پایین است، منطقی نبود، چون غیرممکن بود که‌اتفاقی این همه آدم هنر شیطانی درجه بالا یاد گرفته باشند.
کنجکاو بود که آیا یک روش‌آمهیانگ خاص برای پرورش انرژی درونی وجود‌ناگزیر دارد یا تفاوت در روش‌های تمرینی است.
دوگون به‌می‌دید جین چون-هی‌همین نگاه کرد.
دیوانه خانواده جگال.
آخه چی در‌می‌دید آن ذهن پشت‌کوچکی آن چشم‌های آبی می‌گذشت؟
«اگه می‌تونستم، دلم می‌خواست بیارمش سمت خودمون، اما‌مقایسه از اونجایی که از قبل با یهو ها-ریون‌همین دست به یکی کرده، دیگه کاریش نمی‌شه کرد.»
مردی که‌می‌دید به هر حال‌کوچکی قرار بود بمیرد.
دوگون لبخند محوی زد:
«ذات شیطانی یعنی آزادی. آزادی‌اعصابش برای انجام هر کاری. اما‌پیش اینجا یه مشکلی پیش میاد.»
«چه مشکلی؟»
«آزادیِ دو یا چند نفر، دیر‌ناگزیر یا زود با هم تداخل پیدا‌اعصابش می‌کنه و به درگیری ختم می‌شه.»
جین چون-هی‌آمهیانگ با خونسردی‌مقایسه سر تکان داد.
'حرفش منطقیه.
اگه دو نفر هم‌زمان یه‌این چیز رو بخوان و هیچ‌کدوم حاضر‌انحراف به کوتاه اومدن نباشن، دعوا اجتناب‌ناپذیره.
آه.
نکنه...؟'
دوگون ادامه داد:
«یک شیطان ضعیف‌تر، تسلیم یک شیطان قوی‌تر می‌شه. اونا رویای آزادی رو در سر‌خدا دارن... اما برای فرار از مرگ، مجبور به اطاعت می‌شن. این سرنوشت کسانیه که به‌مورد طریقت شیطانی تعلق دارن. دلیل اینکه ما از شیطان آسمانی اطاعت مطلق می‌کنیم هم همینه.»
این داستانی بود که‌هفت‌تار در رمان "شیطان آسمانی برتر"بقیه اثری از آن پیدا نمی‌شد.
البته طبیعی هم بود.
طریقت شیطانی که در "شیطان آسمانی برتر" به تصویر کشیده شده‌همین بود، دنیایی بود که در آن برنده صاحب همه‌چیز می‌شد و‌وقت اطاعت از شیطان آسمانی برای همه یک امر بدیهی به حساب می‌آمد.
البته، می‌شد گفت این همان چیزی‌کوچکی است که دوگون می‌گوید، اما مسیر‌پیش رسیدن به آن نقطه کاملاً متفاوت بود.
بنابراین، نمی‌شد این نتیجه‌هفت‌تار را صرفاً به عنوان‌مقایسه قانون جنگل نادیده گرفت.
بعد از عروج شیطان آسمانی.
فرقه شیطانی قبل از اینکه به‌قسم‌خورده‌اش دست یهو ها-ریون نابود شده و از‌اعصابش هم بپاشد، درگیر جنگ داخلی شده بود.
راستش را بخواهید، فقط فرقه‌همین شیطانی نبود؛ بیشتر آن‌ها توسط‌نارضایتی یهو ها-ریون کشته و محو شدند.
«این... داستان خیلی عجیبیه. یعنی هر‌آمهیانگ کسی که یه هنر شیطانی یاد‌ناگزیر می‌گیره، آخرش به همین جا ختم می‌شه؟»
«نه دقیقاً. فقط یک هنر رزمی که ذات‌دیدن شیطانی حقیقی رو در خودش جا داده باشه، یعنی‌دارم هنر الهی شیطان آسمانی، چنین چیزی رو ممکن می‌کنه.»
استعاره بود؟
احتمالاً این‌طور نبود که با دیدن یک تمرین‌کننده‌می‌رفت هنر الهی شیطان آسمانی، مثل براده‌های آهن که به‌همراهم آهنربا می‌چسبند، خودبه‌خود تسلیم شوند و سر عقل بیایند.
اگر چنین چیزی ممکن بود،لوت دیگر نیازی نبود که این‌طور مهره‌هایشان‌قسم‌خورده‌اش را با خود به میدان بیاورند.
'نکنه روشیه که تو‌همین فرآیند یادگیری تکنیک پرورش انرژی‌نارضایتی درونی، یه جورایی کمک‌کننده است؟'
احتمالاً تا‌هدیه این حد‌بقیه جواب نمی‌داد.
وقتی جین چون-هی‌می‌دید به یهو ها-ریون نگاه‌اعصابش کرد، یهو ها-ریون گفت:
«اگه زیردستانم مغلوب انرژی شیطانی‌این می‌شدن و عقلشون رو از دست‌انحراف می‌دادن، یه ضربه می‌زدم تو سرشون.
یا می‌مردن،مقایسه یا سر‌برادرهای عقل می‌اومدن.
مرگ و زندگیشون‌هدیه هم دست خورشید‌برادرهای و ماه بود.»
واقعاً که یک‌همین شخصیت اصلی از‌می‌رفت رمان‌های رزمی قدیمی بود.
'حالا که فکرش رو می‌کنم،این یادمه یه همچین صحنه‌ای تو‌دچار "شیطان آسمانی برتر" هم بود.'
به نظر نمی‌رسید بقیه اربابان جوان‌ناگزیر راه بیفتند و تک‌تک زیردستانشان را‌اعصابش کتک بزنند تا سر عقل بیایند.
نه تنها تعداد زیردستانشان خیلی زیاد‌برادرهای بود، بلکه دوگون هم اصلاً به‌همین نظر نمی‌رسید چنین شخصیتی داشته باشد.
دوگون ادامه داد:
«اینکه بهشون اجازه بدی عقلشون رو حفظ کنن‌می‌رفت کار یک شیطان قوی‌تره، و اینکه باعث بشی عقلشون‌همراهم رو از دست بدن هم کار یک شیطان قوی‌تره.»
یعنی اگر کسی از‌هفت‌تار فرقه شیطانی فرماندهی می‌کرد، وضعیت‌بقیه آن راهزنان آبی متفاوت می‌بود؟
و...
«آه... پس قضیه از‌بقیه این قراره... هنر الهی‌کمتر شیطان آسمانی چنین قابلیتی داشته.»
روش دقیقش را‌می‌دید نمی‌دانست، اما اصل قضیه‌اعصابش را درک کرده بود.
جین چون-هی، انگار که به درک بزرگی رسیده باشد،بقیه مدتی چانه‌اش را نوازش کرد و همان کلمات را‌اعصابش با خود تکرار کرد، سپس زیر لب زمزمه کرد:
«...پس شاید‌می‌دید ارزش امتحان کردن‌کوچکی رو داشته باشه.»
یک زمزمه بسیار آرام.
هیچ‌کس آن را نشنید.
«امیدوارم قبل از رفتن به دنیای مردگان،هدیه حس کنجکاویت ارضا شده باشه. خب... حالا‌می‌دید مرگ رو بهت هدیه می‌دم. لطفاً ردش نکن.»
اعضای فرقه شیطانی در حالی‌کوچکی که یک آرایش شمشیر تشکیل‌زده می‌دادند، شروع به نزدیک شدن کردند.
انرژی شیطانی با آرایشی‌بقیه که ایجاد کرده بودند،کمتر تقویت و تشدید می‌شد.
یهو ها-ریون‌کمتر هاله‌اش را‌برای بالا برد.
درست در همان لحظه.
جین چون-هی ناگهان‌برای با هر دو‌اعصابش دست چشمانش را پوشاند.
سپس دستانش‌هدیه را پایین آورد‌برادرهای و زمزمه کرد:
«خب حالا. جالبه‌می‌دید بدونم اونی که‌کوچکی قراره بمیره کیه.»
صدای آرامی بود.
صدایی که به‌برای نظر می‌رسید شبیه به‌می‌رفت صدای شیطان آسمانی باشد.
و همچنین صدایی بود‌بقیه که همه بیشترین ترس و‌می‌دید وحشت را از آن داشتند.
یهو ها-ریون نگاهش‌می‌دید را به سمت‌کوچکی جین چون-هی چرخاند.
برادر بزرگ‌تر با‌نقره‌ای حس کردن نگاه‌آمهیانگ برادر کوچکترش، لبخندی زد.
و می‌توانست لرزش‌برای بدن دوگون و‌اعصابش هوکون را احساس کند.
با این‌هدیه حال، جین‌بقیه چون-هی لبخند زد.
با همان لبخند...می‌دید با لحنی شبیه به‌اعصابش شیطان آسمانی صحبت کرد:
«آزادی. کلمه‌ی‌زیتر قشنگیه. این اواخر‌لوت حسابی عصبانی بودم.»
با طنین‌انداز شدن صدای‌همین جین چون-هی، آرایش شمشیر‌دیدن اعضای فرقه شیطانی متوقف شد.
و بدن اعضای فرقه شیطانی‌برادرهای چنان از حرکت باز ایستاد، گویی‌همین در اعماق دریا غرق شده بودند.
کوگوگوگوگوگو-
هنر الهی پنج عنصر.
با قابلیت کنترل‌برای تمام انرژی طبیعی‌اعصابش آسمان و زمین.
تکنیک الهی فعال‌سازی مبدأ.
با توانایی‌کمتر محاسبه همه‌چیز‌برای در زیر آسمان.
جین چون-هی به حرف آمد:
«ها، هاهاها. شاید اینجا کسانی باشن که ندونن،دیدن یا فراموش کرده باشن، اما خودت که می‌دونی.همراهم از قضا... منم هنر الهی شیطان آسمانی رو بلدم.»
«...!؟»
چشمان یهو‌کمتر ها-ریون کمی‌برای گشاد شد.
درست است.
هیونگ او نیز‌برای یکی از دارندگان هنر‌می‌رفت الهی شیطان آسمانی بود.
همان ذات شیطانی‌مقایسه نهایی که از‌قسم‌خورده‌اش آن صحبت می‌کردند.
اگر یک شیطان قوی‌تر بر شیطان ضعیف‌تر‌اعصابش مسلط می‌شد، پس در حال حاضر یک‌خدا شیطان دیگر هم در اینجا حضور داشت.
او مردی بود که به ندرت‌آمهیانگ کسی را می‌کشت، از مسیر سلطه‌گری دوری‌کمتر می‌کرد و جان مردم را نجات می‌داد.
و به‌می‌دید همین دلیل، آن‌ها‌کوچکی فراموش کرده بودند.
لرز-
اینجا، بذری که توسط‌برای خود شیطان آسمانی کاشته‌می‌رفت شده بود، جوانه می‌زند.
«هنر الهی شیطان آسمانی. ارباب تمام شیاطین، پس همه شیاطین باید‌قسم‌خورده‌اش در برابر شیطان آسمانی زانو بزنن. می‌دونی وقتی تکنیک الهی فعال‌سازی‌زده مبدأ و هنر الهی پنج عنصر باهاش ترکیب بشن چه اتفاقی می‌افته؟»
در آن لحظه،
چشمان جین چون-هی‌مقایسه با نوری آبی-مشکی‌قسم‌خورده‌اش شروع به درخشش کرد.
نوری در مردمک چشمانش‌برای که حتی یهو ها-ریون هم‌دیدن تا به حال ندیده بود.
«هیونگ.»
یهو ها-ریون دستش را‌همین دراز کرد و روی‌دیدن شانه جین چون-هی گذاشت.
جین چون-هی سرش را‌بقیه کمی کج کرد تا‌کمتر به یهو ها-ریون نگاه کند.
هیونگ او‌کمتر لبخند به‌برای لب داشت.
اما در زیر پاهای‌هفت‌تار هیونگش، سرمای یخبندان با‌مقایسه خونسردی در حال نفوذ بود.
این همان سرمایی بود که در یکی‌می‌رفت از شعبات عمارت پزشکی شکل گرفته بود،کنه و همچنین نمادی از یک قول بود.
«ها-ریون، هیونگ... با یکی عهد بستم. اینکه‌ناگزیر تو این سرزمینی که من ایستادم، دیگه‌می‌رفت کسی نباشه که دست به چنین کاری بزنه.»
در میان اجساد، کودکی‌برای در حالی که خلط‌می‌رفت خونی تف می‌کرد، گریه می‌کرد.
آه، آن خون و‌هفت‌تار آن اشک‌ها بر روی‌مقایسه بذر شیطان آسمانی می‌ریزند.
بیداری ذات شیطانی، چیزی که هیچ شرور منفوری،دیدن هیچ استادی که به قلمرو دگرگونی رسیده باشد و‌دارم حتی هیچ موجود دوردست و ناشناخته‌ای نتوانست انجام دهد.
اشک‌های یک کودک‌مقایسه بی‌نام آن را‌قسم‌خورده‌اش به انجام رساند.
پزشک در حالی که آن کودک را‌اعصابش در آغوش گرفته بود، خشم خود را در‌کنه درون، درون، درون، درون، درون خود نگه داشت...
آن را عمیقاً‌نقره‌ای در درون خود فرو‌هدیه برد، بارها و بارها.
بذر بالاخره‌می‌دید زمان مناسب خود‌کوچکی را پیدا کرد.
در میان پنج خواسته‌بقیه و هفت احساس، نه‌کمتر خشم بود و نه نفرت.
چیزی که بذر‌می‌دید را بیدار کرد‌کوچکی فقط یک چیز بود.
اندوه.
«اولش قصد داشتم برگردم و قبل از اینکه‌دیدن بیام بیرون، تجدید قوا کنم... اما به لطف تو،دارم با ذات شیطانی آشنا شدم، پس نتیجه خوبی داشت.»
او ذات‌هدیه شیطانی جوانه زده‌برادرهای را احساس می‌کند.
هنر الهی شیطان آسمانی.
در آن لحظه،نقره‌ای جین چون-هی یک‌آمهیانگ قدم به جلو برداشت.
تاپ.
او به جلو قدم برمی‌دارد.
در زیر پاهایش، سرمای‌برای یخبندان مانند حرکت قلم‌موی‌می‌رفت یک استاد گسترش می‌یابد.
پاساساک-
«آزادی. آزادی. آزادی. انجام هر کاری که دلم می‌خواد، خود‌زده ذات شیطانیه. پس منم می‌تونم هر کاری که دلم می‌خواد بکنم،گفت مگه نه؟ درسته؟ توجیه. آرمان‌ها. اخلاقیات. همه‌شون رو دور می‌ندازم. پس...»
اراده‌ای که سوار بر خشم بود، هوا‌ناگزیر را متراکم کرد و به هنر الهی شیطان‌دیدن آسمانی که در درونش خفته بود، پاسخ داد.
«خب، بیماران من.می‌دید وقت مشاوره‌تونه. اگه‌کوچکی می‌تونین، فرار کنین.»
لرز-
با دیدن این صحنه،همین تمام اعضای فرقه شیطانی ناخودآگاه‌نارضایتی یک قدم به عقب برداشتند.
'مگه فقط‌هدیه فضاش یکم‌بقیه عوض نشده!'
پس چرا برای یک‌برای لحظه احساس ترس نسبت به‌دیدن او وجودشان را فرا گرفت؟
حتماً اشتباهی‌زیتر شده، باید‌هفت‌تار اشتباه شده باشه!
دوگون با قصد کشتاری‌همین که از او فوران می‌کرد،نارضایتی با جین چون-هی روبرو شد.
«وایسین-----! همگی، به خودتون بیاین!»
موجی از سرما‌می‌دید شروع به چرخیدن‌کوچکی در اطراف پزشک کرد.