چپتر 632: چپتر 632
0درست همون موقع بود.
دوباره بارون تیر شروع شد.
این بار به نظر نمی‌رسید کار اون‌بشه نیروی اصلیِ قبلی باشه، چون تعداد تیرها‌اعصاب کم بود و فاصله‌شون از هم خیلی بیشتر.
حتی برد و‌برنده سرعتشون هم خیلی‌بقیه کمتر از قبل بود.
چول موبک چشماش‌کرده رو ریز کرد و‌دود به تیرها خیره شد.
اولاً، تیرها آهنی‌اینکه نبودن، بلکه تیرهای‌خورد چوبی معمولی بودن.
کاملاً مشخص بود که‌آدم کماندارها مهارتشون خیلی کمتر‌می‌جنگه از اون نیروی اصلی قبلیه.
اما یه چیزی‌برنده به وسط تیرها‌بقیه بسته شده بود.
«اون دیگه چه کوفتیه؟»
به محض اینکه یکی از تیرها به‌صدای زمین خورد، با صدای تقی از شدت برخورد،نفستون یه مه سفید شروع به بیرون زدن کرد.
«همه نفستون‌صدا رو حبس‌آدم کنید! سمیه!»
تا اینو گفت،برنده یکی از راهزن‌های‌بقیه بی‌مهارت افتاد زمین.
از دهنش کف بیرون نمی‌اومد.
چول موبک که مونده بود‌زمین چه خبره، نبض مرد رو‌برخورد گرفت و بعد فریاد زد:
«بمب خواب‌آوره!»
«... چقدر خوابم میاد...»
با این حرف، راهزن‌هایی‌یکتای که انرژی درونی ضعیفی‌سمی داشتن، یکی‌یکی روی زمین افتادن.
«دیوانه یکتا سم پخش کرده!»
«اون دیوانه یکتای‌می‌شد عوضی داره دود‌برنده سمی پخش می‌کنه-آآآآه!»
تو همون لحظه، صدای دیوانه یکتا‌بقیه از دوردست پیچید که با استفاده‌صورت از هنر انتقال صدا پخش می‌شد.
«آدم که نمی‌جنگه تا‌یکتای برنده بشه! می‌جنگه تا‌سمی بقیه رو حرص بده! که‌هه‌هه‌هه‌هت!»
با اون خنده رو اعصاب، صورت‌خورد راهزن‌ها و اعضای فرقه شیطانی از‌بیرون شدت خشم مثل لبو سرخ شد.
حتی چول موبک هم تو‌نمی‌جنگه اون لحظه حس کرد چی‌حرص و خونش داره به هم می‌پیچه.
هر بار که‌برنده سعی می‌کردن بگیرنش،بقیه یه آرایش گیرشون می‌نداخت.
هر بار که سعی می‌کردن‌عوضی بگیرنش، باز هم یه آرایش‌آآآآه دیگه سر راهشون سبز می‌شد.
تا الان چند‌اینکه بار زیر بارون‌خورد تیر گیر افتاده بودن؟
چیزی که بیشتر از همه حرص درآر بود، این بود که‌بده بعد از این همه راه اومدن، اون دیوانه یکتای عوضی حتی قیافه‌اش‌سرخ رو هم نشون نداده بود و فقط صدای مسخره‌بازیش به گوش می‌رسید.
«کی فکرشو می‌کرد یه شمشیرزن‌می‌جنگه بتونه این‌قدر حقیر باشه! دیوانه‌خنده یکتا! مطمئن باش راحت نمی‌میری!»
چول موبک و افرادش‌یکتای در حالی که شمشیرهاشون رو‌می‌کنه جلو گرفته بودن، پیشروی کردن.
دیوانه یکتا مردی بود‌یکی که مشخصاً هیچ قصدی برای‌شدت پیروی از قوانین جیانگهو نداشت.
نه، اون یه آدم عجیب و‌برنده غریب بود که با یه سری‌که‌هه‌هه‌هه‌هت قوانین کاملاً متفاوت از جیانگهو کار می‌کرد.
همین‌طور که جلو‌برنده می‌رفتن، یه چهره‌بقیه آشنا پدیدار شد.
شمشیر اژدهای‌پخش فیروزه‌ای از‌یکتای خانواده نامگونگ.
نامگونگ اون.
اخیراً لقب‌هایی مثل شمشیر الهی‌نمی‌جنگه اژدهای فیروزه‌ای یا شمشیر الهی‌حرص اژدهای رعد بهش داده بودن.
نامگونگ اون با‌برنده چهره‌ای سرد ایستاد و‌حرص آروم شمشیرش رو کشید.
«به‌به، ببین کی اینجاست، یکی از‌داره اعضای شش خانواده بذر شیطانی، شیطان خون‌پیچید آهنین چول‌بک؟ از این جلوتر نمی‌تونی بری.»
«هاهاها، اژدهای رعد خانواده نامگونگ نیست؟ مهارتت بد‌تقی نیست که منو به عنوان چول‌بک شناختی. اما برو‌کنید کنار! باید برم اون دیوانه یکتا رو بکشم... کئوک؟!»
تو همون لحظه، ضربه‌ای به‌نمی‌جنگه پهلوی چول‌بک خورد و اونو‌حرص به یه طرف پرت کرد.
ضربه‌ای که با نزدیک شدنِ مخفیانه و‌حرص دور زدن حواس یه استاد مطلق که‌اعضای به قلمرو دگرگونی رسیده بود، وارد شد!
در یک‌پخش کلام، یه‌یکتای کمین بی‌نقص بود!
با این حال.
چول‌بک عضوی از خانواده‌آدم شیطان خون آهنین بود، یکی‌بقیه از شش خانواده بذر شیطانی.
بدن اون به سطح بدن الماسی تخریب‌ناپذیر نرسیده‌بده بود، اما اون‌قدر سفت و سخت بود که‌شیطانی حتی با چی شمشیر هم به راحتی زخم برنداره.
اون تو هوا بدنش‌یکتای رو چرخوند و محکم‌سمی روی زمین فرود اومد.
و وقتی با درد وحشتناکی‌زمین به پهلوش نگاه کرد، دید که‌سفید یه تیکه از گوشتش کنده شده.
«تونسته هنرهای خارجی‌می‌شد منو بشکافه! این دیگه‌بشه چه تکنیک نخل ترسناکیه!»
سرش رو‌نمی‌جنگه چرخوند تا‌بشه مهاجم رو ببینه.
از توی دود، مرد نقاب‌داری رو‌داره دید که با ظرافت بیرون می‌اومد،دوردست مثل یه شخصیت زن تو اپرای پکن.
حرکات اغراق‌آمیز.
شبیه حرکات نمایشی بود‌آدم که یه بار دیده‌می‌جنگه بود، وداع با معشوقه‌ام.
ساما هیون.
اون ظاهر شده بود.
«کمین زدن. ای حرومزادههای بزدل!»
با این حرف، صورت نامگونگ اون‌برنده سرخ شد، اما ساما هیون عین خیالش‌خنده نبود و پرروتر از این حرف‌ها بود.
«بعد از اینکه ده هزار نفر رو کشوندی اینجا، داری از چی‌صورت حرف می‌زنی؟ اگه مبارزه عادلانه می‌خواستی، باید می‌رفتی تو میدون هنرهای رزمی.می‌کردن از کی تا حالا شما حرومزادههای جناح غیرمتعارف به مبارزه عادلانه اهمیت می‌دین~؟»
اون این رو در حالی‌عوضی گفت که انگار داشت می‌رقصید‌آآآآه و بالا و پایین می‌پرید.
«من یکی که~ وقتی کسی رو‌خورد هیونگِ من دست بلند می‌کنه، دلم‌بیرون می‌خواد به هر قیمتی شده بکشمش، می‌فهمی؟»
نحوه برداشتن نقابش و کج‌نمی‌جنگه کردن لب‌های سرخ و روشنش،حرص شبیه یه اجرای اغراق‌آمیز بود.
نامگونگ اون گفت: «ارباب‌بشه جوان فرقه ساما. این مبارزه‌که‌هه‌هه‌هه‌هت بین من و اونه... اما.»
«چی؟ می‌خواین دوئل کنین؟ فکر کردی‌داره چول موبک قراره بگه "اوه، چه‌دوردست عالی!" و تن به تن باهات بجنگه~؟»
ساما هیون انگشت‌هاش رو به‌زمین آرومی مثل پرهای بال درنا‌برخورد باز کرد و ادامه داد:
«یا فکر می‌کنی قراره با اون‌برنده نوچه‌های این‌ور و اون‌ورش داد بزنه:که‌هه‌هه‌هه‌هت "بچه‌ها، حساب این حرومزاده رو برسید"~؟»
هر کی‌نمی‌جنگه ضربه اول‌بشه رو بزنه برنده‌ست.
چون کاملاً مشخص بود‌یکتای که حرومزادههای فرقه شیطانی‌سمی در هر صورت گروهی می‌جنگن.
تو یه دعوای‌اینکه گروهی، بهتر بود ضربه‌صدای اول رو خودت بزنی.
«این ساما هیون دیگه چه جونوریه...برنده مگه آدم‌های جناح خون طلایی معمولاً ترجیح‌خنده نمی‌دن اون پشت‌مشتا بشینن و پول بشمرن؟»
این مرد جوان که غرق‌می‌جنگه در خون بود، اصلاً شبیه‌خنده اعضای جناح خون طلایی نبود.
حتی استدلالش—اینکه چون دشمن در‌عوضی هر صورت از نوچه‌هاش کمک می‌گیره،لحظه پس باید اول خودشون ضربه بزنن—
دقیقاً روش‌محض کار جناح‌یکی غیرمتعارف بود.
این رفتار یه اوباش‌آدم خیابونی از قبیله هائو‌می‌جنگه بود، نه جناح خون طلایی.
اما مهم نبود.
مرد جوان روبه‌روش کسی بود‌عوضی که می‌تونست آبرو و غرورش‌آآآآه رو به پول تبدیل کنه.
چیزی که براش‌اینکه اهمیت بیشتری داشت،خورد سود عملی بود.
«می‌فهمم. بیا با هم بجنگیم.»
تو همون لحظه، با اشاره‌می‌جنگه چول موبک، نوچه‌های فرقه شیطانی‌خنده هم شمشیرهاشون رو بالا آوردن.
«بمیر!»
با فریاد‌محض چول موبک،یکی ساما هیون گفت:
«مشتری عزیز من~ تو اپرای‌نمی‌جنگه پکن، اونایی که این‌جور حرفا‌حرص می‌زنن همیشه تو پرده بعدی می‌میرن~»
همون‌طور که حرف‌برنده می‌زد، قولنج انگشت‌هاش‌بقیه رو یکی‌یکی شکوند.
«داره طبق برنامه پیش می‌ره؟»
جین چون-هی از‌می‌شد بالای بلندترین درخت به‌بشه میدون جنگ نگاه کرد.
نحوه حفظ تعادلش روی نوک‌می‌جنگه شاخه‌ای که به نازکی انگشت یه‌اعصاب نوزاد بود، حیرت‌انگیز به نظر می‌رسید.
حتی بقیه جنگجوها هم نمی‌تونستن‌عوضی بفهمن چطور اونجا ایستاده، اما جین‌لحظه چون-هی اصلاً به روی خودش نمی‌آورد.
این موقعیت برای داشتن یه‌زمین دید واضح از میدون جنگ‌برخورد و خوندن جهت باد عالی بود.
«دیوانه یکتای بزدل،می‌شد همین الان خودت‌برنده رو نشون بده!!»
چول موبک با خشم‌بشه غرش کرد و صداش‌بده سرشار از انرژی درونی بود.
«اوه؟ اون‌پخش مرد آشنا‌یکتای به نظر می‌رسه.»
«آها، پس فرقه شیطانی‌یکی هم درگیره؟ آره، قوی‌تر از‌شدت چیزی بودن که فکر می‌کردم.»
در حالت عادی، باید تو‌نمی‌جنگه همون آرایش استادانه اول یا‌حرص دوم تار و مار می‌شدن.
اما راستش وقتی عمیق‌تر‌بشه نفوذ کردن، یه حس‌بده ناآرومی بهش دست داد.
یه جورایی حدس می‌زد که شاید یه قدرت‌سمی دیگه هم در کار باشه، اما اصلا فکرش‌انتقال رو هم نمی‌کرد که پای فرقه شیطانی وسط باشه.
«توی حرومزاده بزدل!!!»
با اون آرایش‌های استادانه، بارون تیرها و جوری‌می‌جنگه که حریفش از هر فرصتی برای فرار استفاده‌راهزن‌ها می‌کرد، حتی یه بودا هم از کوره در می‌رفت.
دیگه نیازی به گفتن نیست‌می‌جنگه که برای یه عضو فرقه‌خنده شیطانی این قضیه چقدر اعصاب‌خردکن‌تر بود.
جین چون-هی آروم‌کرده گلویش رو صاف کرد‌دود و تو دلش گفت.
«خب، آره.
فکر کنم بزدل باشم.
اما اصلا‌نمی‌جنگه دوست ندارم مردن‌می‌جنگه آدم‌هام رو ببینم.»
برای همین هم استراتژی می‌چید.
برای رسیدن به یه‌یکی پیروزی قاطع، استراتژی از‌تقی نون شب هم واجب‌تره.
مهم نبود بقیه بهش چی می‌گفتن،برنده این ذات جین چون-هی بود و‌که‌هه‌هه‌هه‌هت هیچ قصدی هم برای تغییرش نداشت.
«همگی، تیرهای‌نمی‌جنگه بعدی رو‌بشه آماده کنید!»
با فریاد مانسون، جوخه‌های بکرین‌عوضی و چونگرین با هماهنگی بی‌نظیری تیرهای‌لحظه بعدی‌شون رو تو چله کمان گذاشتن.
جنگجوهای جناح‌های‌محض دیگه با‌یکی تحسین تماشا می‌کردن.
«می‌گن جوخه بکرین به خاطر تیراندازی‌ای که مستقیم‌می‌جنگه از شیطان کمان یاد گرفتن، کماندارهای ماهری شدن، مگه‌اعضای نه؟ اما جوخه چونگرین هم از اون یاد گرفته؟»
«شنیدم این‌طور نیست. از همون‌می‌جنگه لحظه‌ای که استخدام شدن، جوخه‌خنده بکرین بهشون تیراندازی یاد داده.»
«باورنکردنیه. پس تو مواقع ضروری،عوضی هم جوخه بکرین و هم چونگرین‌لحظه می‌تونن به کماندارهایی استثنایی تبدیل بشن.»
«فقط این نیست. اونا مهارت‌های اولیه پزشکی اورژانسی‌تقی رو هم یاد می‌گیرن، برای همین می‌تونن فورا‌حبس رفقای مجروحشون رو نجات بدن و جابه‌جا کنن.»
«با این اوصاف، حتی اگه‌نمی‌جنگه از عمارت پزشکی فلس سفید هم‌بده برن، دیگه نگران گرسنگی کشیدن نیستن.»
«یه سرمایه برای کل عمرشون به دست‌حرص میارن. اما شنیدم حتی اگه پول بیشتری‌اعضای هم بهشون پیشنهاد بشه، از اونجا نمی‌رن.»
«خب، معلومه. فقط با عضویت تو عمارت‌دود پزشکی فلس سفید، احتمال اینکه مرگ غیرطبیعی‌استفاده داشته باشی به شدت کم می‌شه، مگه نه؟»
بقیه جنگجوها‌محض با حرفش‌یکی سر تکون دادن.
«تو این‌صدا دنیا چی باارزش‌تر‌نمی‌جنگه از جون آدمه؟»
برای جنگجوهایی که متعلق به خانواده‌ها‌بقیه یا فرقه‌های معتبر بودن، ارزششون در‌صورت نهایت با استعداد رزمی ذاتی‌شون تعیین می‌شد.
جنگجوهایی که به اتحاد پنج‌عوضی فضیلت پیوسته بودن، همه‌شون تو‌آآآآه زادگاهشون برای خودشون کسی بودن.
اما این یه حقیقت بود‌زمین که حتی چنین جنگجوهایی هم در‌سفید برابر نوابغ واقعی خیلی ضعیف‌تر بودن.
جایگاه بیشتر اونا با استعداد ذاتی‌شون مشخص می‌شد و مگه‌حرص اینکه با یه فرصت شانسی و بزرگ روبه‌رو می‌شدن، وگرنه‌خشم تلاش برای غلبه بر این فاصله با صرفا تمرین کردن...
«خیلی نادره که‌برنده کسی بتونه از‌بقیه این حد بالاتر بره.»
و خیلی هم پیش می‌اومد که در حالی‌سمی که سعی داشتن همون جایگاهشون رو حفظ کنن،انتقال با شمشیر کور یه ستاره نوظهور جیانگهو کشته بشن.
برای چنین آدم‌هایی، عمارت پزشکی‌زمین فلس سفید داشت به یه‌برخورد جای فوق‌العاده جذاب تبدیل می‌شد.
رهبر مانسون سرخ شد‌آدم و با یه سرفه‌می‌جنگه گلویش رو صاف کرد.
«درسته، احمق‌ها.
اصلا نمی‌دونید‌پخش استاد جوان عمارت‌عوضی ما چقدر فوق‌العاده‌ست!»
دهنش برای پز‌اینکه دادن می‌خارید، اما‌خورد جلوی خودش رو گرفت.
رهبر مانسون که از وقتی به اینجا اومده بود هم‌حرص شوهر پیدا کرده بود و هم به موفقیتی برق‌آسا رسیده‌خشم بود، مدرک زنده داستان موفقیت عمارت پزشکی فلس سفید بود.
«آتش!»
فیوو! فیوو! فیوو!
تیرها دوباره‌محض آسمون رو‌یکی پر کردن.
منظره هشتصد رزمی‌کار که‌آدم هم‌زمان تیراندازی می‌کردن، واقعا‌می‌جنگه یه صحنه باشکوه بود.
«اینکه تو همون ورودی سه هزار تلفات بهشون‌بده تحمیل کنی و بعد از کشوندنشون به داخل، تو‌خشم موقعیتی باشی که بتونی گلوله‌های دودزای سمی شلیک کنی.»
«علاوه بر اون، با این حملات‌داره پی‌درپی تیرها، حتی یه استاد اوج‌دوردست متعالی هم احتمالا شبیه جوجه‌تیغی می‌شه، نه؟»
«اونایی که شبیه اعضای فرقه‌زمین شیطانی‌ان نه راهزن‌ها، الان تعدادشون‌برخورد به کمتر از صد نفر رسیده.»
با تماشای روند‌می‌شد نبرد، جنگجوهای دیگه اتحاد‌بشه پنج فضیلت نوچ‌نوچ کردن.
«من هیچ‌وقت‌نمی‌جنگه نباید با دیوانه‌می‌جنگه یکتا دشمن بشم.»
راهزن‌ها هم هزاران نفر‌یکتای دیگه رو به خاطر دود‌می‌کنه سمی از دست داده بودن.
اونایی که هنوز می‌تونستن‌یکی حرکت کنن، الان کمتر‌تقی از سه هزار نفر بودن.
با دیدن این‌می‌شد صحنه، لبخند تلخی‌برنده رو لب‌هاش نشست.
«اونایی که تونستن در برابر دود‌بقیه سمی و تیرها مقاومت کنن رو‌صورت می‌شه نخبگان واقعی در نظر گرفت.
اما این هم دیگه بی‌فایده‌ست.»
جین چون-هی‌محض هم دود سمی‌زمین رو استنشاق کرد.
اما این دودی نبود که باعث‌برنده خواب‌آلودگی بشه، بلکه دودی بود که‌که‌هه‌هه‌هه‌هت ذهن رو به زور بیدار می‌کرد.
گیاهان دارویی که استادش‌بشه تجویز کرده بود، تو‌بده چپقش تبدیل به خاکستر شدن.
فووو...
مردم عادی که به‌یکی دست اونا قتل‌عام شده بودن،شدت یکی‌یکی تو ذهنش نقش بستن.
چند تا بیمار قبل از‌نمی‌جنگه اینکه فرصت درمانشون رو پیدا کنه‌بده جونشون رو از دست داده بودن؟
«راستش رو‌نمی‌جنگه بخواین، من‌بشه آدم بافضیلتی نیستم.»
اگه قرار بود دلسوزی کنه، می‌خواست برای‌دود مردم عادی‌ای دلسوزی کنه که به دست‌استفاده این راهزن‌ها زجر کشیده بودن، نه خود راهزن‌ها.
برخلاف چیزی که مردم ممکنه فکر کنن، دلیل اینکه‌شدت با دست‌های خودش کسی رو نمی‌کشت فقط این بود‌سمیه که نمی‌خواست وقتی پیر و خسته می‌شه، کابوس ببینه.
پزشک طوری جلو رفت‌آدم که انگار می‌خواست افکار بیهوده‌بقیه رو از ذهنش بیرون کنه.
دود سمی به‌برنده پایین سرازیر می‌شد و‌حرص تیرها از آسمون می‌باریدن.
حتی تو این وضعیت هم‌عوضی راهزن‌ها بدون اینکه به عقب‌نشینی‌آآآآه فکر کنن، به جلو حمله می‌کردن.
پزشک اصلا نمی‌تونست‌اینکه دلیل این کارشون‌خورد رو درک کنه.
اما اگه این رو به‌نمی‌جنگه عنوان ذات جیانگهو در نظر‌حرص می‌گرفت، کاملا هم غیرقابل‌فهم نبود.
آدما چقدر‌نمی‌جنگه تحت تاثیر‌بشه محیطشون قرار می‌گیرن؟
یه بچه ممکنه موقع اوریگامی درست کردن فقط به خاطر‌آآآآه بریدگی دستش با کاغذ گریه کنه، اما تو یه کشور‌نمی‌جنگه دیگه، بچه‌ها یاد می‌گیرن چطور با تفنگ به آدما شلیک کنن.
«مردم بهم می‌گن دکتر‌یکی الهی، اما من نه‌تقی خدام و نه یه جاودانه.
منم فقط یه آدمم.»
نگاه‌های پر از هیبت‌بشه و احترام جنگجوهای اتحاد‌بده پنج فضیلت رو حس می‌کرد.
برای اونا، این جگال لعنتی‌عوضی اصلا از جنس آدمیزاد نبود، حریفی‌لحظه بود که هیچ‌وقت نباید باهاش درمی‌افتادن.
اونا نمی‌تونستن‌محض افکارش رو‌یکی درک کنن.
و نمی‌تونستن‌صدا نتایج کارهاش‌آدم رو هم بفهمن.
برای همین، انسان‌ها‌برنده فقط می‌تونن احترام‌بقیه بذارن و ستایش کنن.
جین چون-هی گفت:کرده «تعداد دشمنا داره‌داره پیوسته کم می‌شه.»
مانسون در جوابش گفت:یکی «بله. این به لطف‌تقی نقشه استاد جوان عمارته.»
یه استراتژی ترکیبی که هم‌زمان از‌برنده تکنیک «کشوندن اونا به پشت‌بوم و برداشتن‌خنده نردبون» و استراتژی «قلعه خالی» استفاده می‌کرد!
اون فقط به این‌بشه ترکیب، یه مقدار پروپاگاندای‌بده مدرن هم اضافه کرده بود.
«یعنی خیلی تاثیرگذار بود؟ اگه یه‌داره جایی پرچم سفید رو بالا ببرن،دوردست خوب می‌شه که همون موقع دستگیرشون کنیم.»
با این حال، با‌یکی توجه به ذات آدم‌های جیانگهو،شدت ممکنه تا پای جونشون بجنگن.
می‌گن حرومزادههای جناح غیرمتعارف اگه سودی در کار نباشه حتی غرورشون‌بده رو هم زیر پا می‌ذارن، اما با این وجود اون‌قدر برای آبروشون‌سرخ ارزش قائلن که سر یه مسئله کوچیک جونشون رو به خطر می‌ندازن.