چپتر 672: چون یوهو بود
0چون طرفش یوهو بود، جین چون-هی‌می‌ده با تمام قوا حمله کرد و یوهو‌نیاز هم در عوض، انتظاراتش رو برآورده کرد.
تنها کاری که کرد‌کنه این بود که سرش رو‌نرم کمی به پهلو کج کرد.
پنگ!
لگد جین‌فکر چون-هی با غرش‌می‌ده هوا رو شکافت.
موهای یوهو‌خودش به آرومی‌منجی تکون خورد.
«تچ، انگار اینقدر‌وارد کافی نبود که‌نیاز بهش برسه، نه؟»
همزمان با گفتن‌جگال این حرف، بلافاصله حمله‌پخش بعدی رو شروع کرد.
یه ضربه سهمگین! جالب‌ترجیح این بود که تکنیک مشت‌وارد نبود، بلکه تکنیک نخل بود.
ساما هه با‌فکر تماشای این صحنه،می‌ده پیش خودش فکر کرد.
«منجی ترجیح می‌ده ضرباتش‌کنه رو به جای مشت،حالت با تکنیک‌های نخل وارد کنه.
در صورت نیاز، تغییر حالت به‌مخفیشون مشت نرم و استفاده از اصل‌موضوع عمیق تغییر مسیر نیرو هم براش راحت‌تره.»
اما این یعنی قضاوت‌های لحظه‌ای و‌ضرباتش کسری از ثانیه حرکت بعدی رو تعیین‌تغییر می‌کرد، که سختی مبارزه رو بالا می‌برد.
اگه جایی که باید با نخل ضربه می‌زدی از اصل تغییر مسیر نیرو‌نیاز استفاده می‌کردی، یا وقتی باید مسیر نیرو رو عوض می‌کردی ضربه نخل می‌زدی،قضاوت‌های عملاً خودت رو مینداختی جلو که یه شمشیر سرگردان دستت رو قطع کنه.
بنابراین، مگه اینکه کسی دید‌صورت حرکتی و قدرت قضاوت استثنایی‌استفاده داشت، نباید این‌طوری مبارزه می‌کرد.
«خیلی از فرقه‌های دیگه وقتی‌کتابچه‌های سعی کردن این روش رو تقلید‌همین کنن، خودشون رو تو دردسر انداختن.»
وقتی خانواده جگال‌منجی سقوط کرد، خیلی از‌جای کتابچه‌های مخفیشون پخش شد.
طبیعتاً خیلی از خانواده‌ها به خاطر همین موضوع پیشرفت‌تکنیک‌های کردن و نتونستن جلوی طمعشون رو برای به دست‌اصل آوردن تکنیک‌های حرکت و نخل دیوانه یکتای آسمان‌ها بگیرن.
اساساً، هنرهای‌تکنیک‌های رزمی تو‌کنه خلأ شکل نمی‌گیرن.
یک دست صدا نداره و‌کتابچه‌های می‌شه گفت هنرهای رزمی یه‌خاطر فرآیند مداوم از تأثیرات متقابله.
فرقه‌هایی که پایه‌های‌منجی قوی داشتن، مشکلی‌ضرباتش براشون پیش نیومد.
اما فرقه‌هایی که همون‌منجی پایه‌ها رو هم فراموش‌جای کرده بودن، مدت‌ها سردرگم موندن.
بعضی‌هاشون حتی‌تکنیک‌های وارثانشون رو هم‌صورت از دست دادن.
«هنر شمشیر یه‌جگال مسئله‌ست، اما اون تکنیک‌پخش نخل رسماً یه تله‌ست.»
اون حرکت، با انگشت‌هایی که تا نوک رها و شل بودن،صورت در نگاه اول پر از نقطه ضعف به نظر می‌رسید، اما‌راحت‌تره وقتی درگیر می‌شدی، انگار داشتی با یه پتو می‌جنگیدی نه یه آدم.
و هر جنگجویی که سعی می‌کرد‌می‌ده ازش تقلید کنه، می‌فهمید که هنرهای رزمی‌نیاز دیوانه یکتای آسمان‌ها همیشه بر پایه انتخاب‌هاست.
بین ضربه نخل‌وارد و مشت نرم‌نیاز دو به شک می‌موندن.
بعد، بین حالت‌های ایستادن،سقوط حرکات پا و قدم‌های‌طبیعتاً کوبنده روی زمین مردد می‌شدن.
«در نهایت، حتی باید به‌می‌ده ترکیب کردن تکنیک‌ها هم فکر‌کنه کنی، که حسابی روی اعصابه.»
اینکه قبل از اینکه بفهمی، دشمن رو گوشه رینگ‌تکنیک‌های گیر بندازی و مفاصلش رو در ببری، فقط بعد از‌عمیق تسلط به تکنیک الهی فعال‌سازی مبدأ خانواده جگال ممکن بود.
«منجی قبل از اینکه‌کنه تصمیم بگیره، زمان رو‌حالت به کوچک‌ترین کسرهای ممکن می‌شکنه.»
اما فقط با‌جگال نگاه کردن نمی‌شد‌مخفیشون این رو فهمید.
مخصوصاً وقتی می‌دیدی با‌ترجیح چه اشتیاق و جنونی تو‌وارد اون چشم‌های آبی‌رنگش مبارزه می‌کنه.
«یوهووووو!»
«این توله‌سگ لعنتی داره از‌صورت من به عنوان موش آزمایشگاهی‌استفاده واسه هنر رزمی جدیدش استفاده می‌کنه؟»
تو همون لحظه، مشت‌سقوط یوهو محکم تو صورت‌طبیعتاً جین چون-هی فرود اومد.
فکش لرزید و‌منجی لپش مثل یه‌ضرباتش نون بخارپز له شد.
ووووش!
به شکل خنده‌داری تو‌کنه هوا پرواز کرد و ده‌نرم بار روی زمین غلت خورد.
همه نفس‌هاشون رو تو سینه حبس کردن‌پخش و به جین چون-هی و مدیرکل که داشت‌جلوی خون رو از روی دستش می‌تکوند، خیره شدن.
یه صحنه آشنا.
نه، یه‌خودش صحنه کمی خشن‌تر‌ترجیح از حد معمول.
همون‌طور که‌تکنیک‌های می‌گن، آدم‌ها به‌صورت اندازه درکشون می‌بینن.
چند تا از جنگجوها و‌کتابچه‌های ساما هه اون‌قدر شوکه شده‌خاطر بودن که افکارشون منجمد شد.
«مدیرکل یو دقیقاً چقدر قویه؟»
جین چون-هی‌خودش لباسش رو تکوند‌ترجیح و دوباره ایستاد.
«هه هه هه. از‌کنه مدیرکل یو هم همین انتظار‌نرم می‌رفت. حقه‌ها روت جواب نمی‌دن~»
«من حتی‌خانواده مشت مدیرکل یو‌کتابچه‌های رو هم ندیدم.»
چطور همچین چیزی ممکن بود؟
جین چون-هی گفت.
«راستی مدیرکل‌تکنیک‌های یو، قوی‌تر‌کنه شدی، نه؟»
وقتی این‌خانواده رو می‌گفت، چشم‌های‌کتابچه‌های آبی‌رنگش برقی زد.
به دلایلی، تمام پزشکان عمارت‌می‌ده که داشتن تماشا می‌کردن، لرزشی‌کنه رو تو ستون فقراتشون حس کردن.
چند ماهی‌تکنیک‌های از ملاقاتش با‌صورت قصر امپراتوری می‌گذشت.
زمان مثل‌خانواده برق و‌سقوط باد گذشته بود.
تو عمارت پزشکی فلس سفید، جین‌ضرباتش چون-هی با وفاداری کامل روزهاش رو‌نیاز به عنوان یه پزشک سپری می‌کرد.
بنیاد اژدهای سفید هم به طور مداوم در‌جای حال استخدام نیروهای باکیفیت بود و محققانی با‌نرم سطح نبوغ بالا رو مثل اسفنج جذب می‌کرد.
«تو این‌تکنیک‌های زمینه نوابغ بیکار‌صورت زیادی وجود دارن.»
نابغه محله بودن برای قبولی تو آزمون‌پخش دولتی کافی نبود، و حتی اگه کسی قبول‌جلوی می‌شد، گرفتن یه پست رسمی کار راحتی نبود.
از این مرحله به‌ترجیح بعد، عواملی مثل اعتبار خانواده‌وارد و پارتی‌بازی وارد میدان می‌شد.
اگه یه جد نه سه نسل، بلکه پنج‌جای یا هشت نسل پیش جرمی مرتکب شده بود، موقع‌استفاده اعطای پست رسمی اون هم در نظر گرفته می‌شد.
اگه هم از این وضعیت‌صورت خوشت نمیومد، می‌تونستی سعی کنی‌استفاده مقامت رو با پول بخری.
به لطف پرنس‌های طلا و نقره، خرید و‌طبیعتاً فروش پست‌های مهم دولتی سخت شده بود، اما مقام‌های‌برای محلی و کوچیک‌تر هنوز به همون شیوه اداره می‌شدن.
در نتیجه، نوابغی که از خانواده‌های معمولی بودن،تکنیک‌های حتی بعد از قبولی تو آزمون، به عنوان‌استفاده محققان بیکار گوشه خونه خاک می‌خوردن و مگس می‌پروندن.
«نمی‌تونیم بدون هیچ‌فکر سوال و جوابی همه‌شون‌ضرباتش رو بیاریم تو بنیاد؟»
«همین الانش ده تا معاون مدیرکل تو‌تغییر سالن داخلی داریم. موول هم داره ده تا‌براش معاون مدیرکل رو تو سالن خارجی مدیریت می‌کنه.»
جین چون-هی‌خانواده در جواب‌سقوط غرغرهای یوهو گفت.
«اما حیفه آدم‌های به‌ترجیح این بااستعدادی به عنوان محقق‌وارد بیکار زندگی کنن، مگه نه؟»
«این مسئله عرضه و‌منجی تقاضاست. اساساً، تو امپراتوری‌جای هوا عرضه بیشتر از تقاضاست.»
«که این‌طور.»
در حالی که جین‌سقوط چون-هی یکی از ابروهاش‌طبیعتاً رو بالا انداخت، یوهو گفت.
«آزمون‌های دولتی سالی یک یا دو بار برگزار می‌شن، و اگه آزمون‌های محلی کوچیک‌تر رو هم حساب کنی، می‌شه حدود‌نیرو شش بار در سال. اگه تو آزمون قبول بشی و اون موقع یه پست بگیری، تا شصت سالگی اون مقام‌می‌کردی رو نگه می‌داری. مگه اینکه بخوای بازنشسته بشی و یه دادخواست به امپراتور بدی، یا به خاطر مشکلات سلامتی کناره‌گیری کنی.»
«همین‌طوره، مگه‌خودش اینکه به خاطر‌ترجیح فساد اخراج بشی.»
«پس اصلاً چند تا پست خالی می‌شه؟ اونا آدم‌های بااستعداد‌استفاده زیادی رو تو این آزمون‌ها قبول می‌کنن، اما هیچ جایی برای‌کسری انتصابشون وجود نداره، واسه همینه که تو این مخمصه گیر کردیم.»
با شنیدن این‌جگال حرف‌ها، جین چون-هی‌مخفیشون آه کوتاهی کشید.
«جاهای زیادی هست که‌ترجیح یه نابغه می‌تونه مفید باشه.وارد چرا کار به اینجا کشیده؟»
نمی‌تونست درک کنه.
یوهو جواب داد.
«باید یه نابغه‌جگال باشی. اگه نیستی، حداقل‌پخش خانواده‌ت باید قدرتمند باشن.»
شاید به‌فکر خاطر جمعیت‌ترجیح زیاد بود.
در واقع، از دیدگاه امپراتور،ترجیح غیرممکن بود که از شرایط‌وارد تک‌تک افراد خبر داشته باشه.
تازه، خیلی خوب می‌شد اگه امپراتوری هوا‌تغییر یه سیستم کاملاً متمرکز داشت که تو اون‌براش همه مقامات تعظیم می‌کردن و مطیع بودن، اما...
هشت خانواده بزرگ امپراتوری‌سقوط و بزرگان محلی با چشم‌های‌خانواده‌ها کاملاً باز مراقب اوضاع بودن.
«همم، پس نمی‌تونیم چند تا نابغه دیگه‌جای بیاریم؟ این‌طور نیست که بودجه استخدامشون رو‌حالت در حین گسترش کارمون نداشته باشیم، درسته؟»
با شنیدن حرف‌های‌فکر جین چون-هی، یوهو‌می‌ده پیشانی‌اش را محکم مالید.
«راستی، تولید‌تکنیک‌های انبوه داروی جدید‌صورت چطور پیش می‌ره؟»
«منظورت همون ضدعفونی‌کننده‌ست؟»
«آره. از پماد زخم ارزون‌تره.»
«ولی خب تاثیرش کمتره.»
«بازم از مردن به‌کنه خاطر عفونت که بهتره.حالت تازه گیر آوردنش هم راحته.»
چیزی که جین چون-هی‌سقوط این روزها داشت رویش کار‌خانواده‌ها می‌کرد، یک ضدعفونی‌کننده خانگی بود.
پمادهای زخم همین الانش هم در جیانگهو‌جای وجود داشتند، اما برای اینکه هر خانواده‌ای‌حالت یکی در خانه‌اش داشته باشد، خیلی گران بودند.
«صابون کافی نیست؟»
«همم. فقط شستن دست و پا با صابون از خیلی بیماری‌ها جلوگیری می‌کنه، این درسته. تب نفاس‌اما رو سرکوب می‌کنه، نرخ بقای مادرها رو بالا می‌بره و هرچی بیشتر از صابون استفاده بشه، نرخ‌می‌کردی مرگ و میر نوزادان هم کمتر می‌شه. برای بزرگسال‌ها هم خوبه که دست‌هاشون رو تند تند بشورن.»
«پس همون کافی نیست؟»
با حرف یوهو،منجی جین چون-هی سرش‌ضرباتش را تکان داد.
«ما برای جلوگیری از‌منجی انواع عفونت‌ها تا بیماری‌هایی مثل‌تکنیک‌های سپسیس، به ضدعفونی‌کننده نیاز داریم.»
به همین دلیل بود‌کنه که مردم عادی هم‌حالت به ضدعفونی‌کننده نیاز داشتند.
از جهاتی، حس می‌کرد‌سقوط که مردم عادی بیشتر‌طبیعتاً به آن نیاز دارند.
شخم زدن زمین، پخش کردن کود، غذا دادن به‌وارد سگ‌ها، فراری دادن راکون‌ها... با این کارها خیلی سخت‌عمیق بود که دست و پاها سالم و بدون خراش بمانند.
و اگر زخمی از این‌ترجیح آسیب‌ها چرک می‌کرد، پولی نداشتند‌وارد که برای درمان پیش طبیب بروند.
پماد زخم؟ عمراً‌وارد می‌توانستند یک چیز به‌تغییر این گرانی داشته باشند.
از دست دادن یک عضو بدن‌مخفیشون یا حتی جان به این شکل، در‌پیشرفت خانواده‌های کشاورز به طرز عجیبی رایج بود.
یک آدم بدشانس ممکن‌ترجیح بود فقط به خاطر‌تکنیک‌های یک زخم کوچک بمیرد.
«می‌دونی که همین الانش‌منجی هم با تولید انبوه قرص‌تکنیک‌های الهی گومهو حسابی تحت فشاریم.»
«همم، درسته.»
«و اون داروی جدیدی هم که هنوز‌پخش اسم نداره، تمام تاییداتش رو گرفته و‌نتونستن اونم به زودی وارد تولید انبوه می‌شه.»
آسپرین.
«...»
«داری خیلی زیاده‌روی‌وارد می‌کنی. لطفاً یه‌نیاز کم ترمز کن.»
«اما...»
«این کارها چیزی نیست که‌می‌ده بخوای تنهایی خودتو براشون به‌کنه آب و آتیش بزنی. پسره‌ی کله‌شق.»
با حرف‌های یوهو،فکر جین چون-هی حرفی‌می‌ده برای گفتن نداشت.
حق با او بود.
هر چقدر هم که سعی می‌کرد‌مخفیشون کارها را خودش انجام دهد، باز‌موضوع هم فقط قدرت یک نفر بود.
هر چقدر هم که از‌می‌ده خودش کار می‌کشید، باز هم‌کنه فقط توان یک مرد بود.
«... حق با‌فکر توئه. فکر کنم‌می‌ده زیادی عجله کردم.»
یوهو به‌تکنیک‌های پشت جین‌کنه چون-هی نگاه کرد.
آخه چرا این مرد با‌کتابچه‌های این‌همه استیصال و ولع، تمام‌خاطر انرژی‌اش را صرف نجات آدم‌ها می‌کرد؟
نمی‌توانست درک کند.
درسته.
اول باید‌خانواده برای آسپرین یه‌کتابچه‌های اسم انتخاب کنم.
خیلی وقت بود که ساختش تمام شده بود،تکنیک‌های اما با تاییدات متقاطع و تولید انبوه، حالا‌استفاده بالاخره قرار بود به طور رسمی عرضه شود.
البته تولید انبوه اینجا فقط در حد‌ضرباتش اینه که تو یه داروخونه با پشتکار‌تغییر تولید بشه، نه مثل کارخونه‌های روی زمین.
در ابتدا، عمدتاً بین خانواده‌های‌صورت بزرگ و معتبر پخش می‌شد، و‌اصل بعد بین خانواده‌های کوچک و متوسط.
در نهایت،خانواده به دست محافظ‌های‌کتابچه‌های آژانس‌های حفاظتی می‌رسید.
آسپرین هنوز از‌منجی قرص الهی فلس‌ضرباتش سفید ارزان‌تر بود.
دلیلش احتمالاً این بود که ساخت قرص الهی فلس سفید نیاز به تزریق‌نیاز انرژی درونی داشت که یک نقطه ضعف محسوب می‌شد، در حالی که آسپرین‌قضاوت‌های را می‌شد فقط با پوست درخت بید و یک سری ترکیبات خاص درست کرد.
هرچند فرآیند ساخت آسپرین پیچیده‌تره.
شایدم نبود؟
از دیدگاه طبیبان عمارت که‌می‌ده آن را می‌ساختند، شاید هر‌کنه دوتایشان به یک اندازه دردسر داشتند.
با رسیدن به اینجای افکارش، جین‌می‌ده چون-هی وارد یک آلاچیق شد و‌صورت مات و مبهوت به آسمان خیره شد.
خیلی وقت بود.
که این‌قدر احساس‌جگال خستگی کند و‌مخفیشون در افکارش غرق بشه.
مگر تا الان هر روزش را‌ضرباتش با عجله و پرمشغله نگذرانده بود،نیاز طوری که انگار یکی داشت دنبالش می‌کرد؟
همان‌جا بی‌حس و حال‌منجی دراز کشید و به‌جای بارش باران خیره شد.
«دیگه بهار شده.»
در حالی که مات و مبهوت به باران بهاری‌خانواده‌ها که می‌بارید خیره شده بود، با خودش فکر کرد‌دست که این زمستان بدون هیچ حادثه بزرگی گذشته است.
درست همان موقع،منجی یوهو دوباره به‌ضرباتش آلاچیق نزدیک شد.
«اوه، مدیرکل یو،فکر چی شده؟ دوباره‌می‌ده دلت برام تنگ شده~؟»
یوهو برای‌تکنیک‌های لحظه‌ای قدم‌هایش‌کنه را متوقف کرد.
انگار داشت با خودش دودوتا‌کتابچه‌های چهارتا می‌کرد که یک کشیده بخواباند‌همین در آن صورت ازخودراضی یا نه.
جین چون-هی به این‌ترجیح فکر کرد که بیشتر‌تکنیک‌های اذیتش کند اما منصرف شد.
«نامه‌ای از فرقه وودانگ.»
«همم؟»
نامه را‌خانواده گرفت و‌سقوط باز کرد.
نوشته بود:
-بیماری امپراتور مشت وخیم است.
یک عبارت کوتاه.
به محض اینکه آن‌سقوط را خواند، جین چون-هی‌طبیعتاً به سمت استادش دوید.
«کهولت سنه. خودت‌فکر از قبل اینو‌می‌ده می‌دونی، مگه نه؟»
«در مورد‌تکنیک‌های اینکه چه‌کنه بیماری‌ای هست...»
«کهولت سنه. مگه همون‌سقوط موقع که نبضش رو گرفتی،خانواده‌ها خودت به این نتیجه نرسیدی؟»
استادش با‌فکر لحنی کوتاه و‌می‌ده رک جواب داد.
پیر شدن یک روند‌منجی طبیعی بود که هیچ‌جای طبیبی نمی‌توانست متوقفش کند.
آخرین باری که نبضش را‌صورت گرفته بود، امپراتور مشت از همان‌اصل موقع هم وضعیت سلامتی خوبی نداشت.
البته برای سنش، وضعیت خوبی‌کتابچه‌های داشت، اما استقامت لازم برای‌خاطر غلبه بر زمان را نداشت.
«شما به‌فکر خوبی از این‌می‌ده موضوع آگاهید، استاد.»
«فکر می‌کنی اون‌فکر یوجا چطور به‌می‌ده دستم رسیده بود؟»
با این‌تکنیک‌های حرف، چشم‌های جین‌صورت چون-هی کمی پرید.
وقتی از یک سفر‌سقوط طولانی برگشته بود، استادش به‌خانواده‌ها شاگردش یک یوجا داده بود.
او را مجبور کرده‌ترجیح بود به عنوان نوعی مجازات،وارد همان جا آن را بخورد.
«شما همون‌خودش موقع درباره‌منجی بیماریش شنیدید.»
«بله. شنیدم اون‌قدر‌وارد ضعیف شده که حتی‌تغییر نمی‌تونه سر جاش بشینه.»
چون-و این‌خانواده موضوع را در‌کتابچه‌های نامه ننوشته بود.
شاید به این خاطر بود‌می‌ده که این موضوع برای خود چون-و‌صورت هم به همان اندازه سخت بود.
استادش با انگشت اشاره‌منجی به آرامی به پیشانی‌جای شاگردِ دمقش ضربه زد.
«آخ. استاد!»
«برو و‌خانواده آخرین خداحافظی‌هات‌سقوط رو بکن.»
لحن صدایش آرام بود.
«احیاناً روشی‌خودش مثل پاکسازی مغز‌ترجیح استخوان جواب نمی‌ده؟»
«منظورت یه روش القایی‌کنه مصنوعیه؟ همونی که تو‌حالت پادشاهی عایشه استفاده کردی.»
جین چون-هی سر تکان داد.
با این حرف‌منجی او، جگال لین‌ضرباتش با آرامش خندید.
«شاهزاده جوان بود، اما امپراتور مشت نیست. و... فکر نمی‌کنم‌وارد او دلش بخواد به این شکل عمرش رو طولانی کنه، مگه‌نیرو اینکه تصادفاً به خاطر یه روشنگری تو فلسفه رزمی اتفاق بیفته.»
سرسختی او‌تکنیک‌های از حد‌کنه معمول فراتر بود.
جین چون-هی گفت:
«با این حال، من‌ترجیح می‌رم. اگه کاری از‌تکنیک‌های دستم بربیاد، تلاشم رو می‌کنم.»
«بله. تو همچین بچه‌ای هستی.»
جین چون-هی عمیقاً به استادش‌صورت تعظیم کرد و بلافاصله وسایلش‌استفاده را برای رفتن جمع کرد.
حتی بعد از اینکه تو هنرهای رزمی‌پخش این‌قدر قوی شده، و ثروت، قدرت و شهرت‌جلوی به دست آورده، شاگرد من هیچ‌وقت عوض نمی‌شه.
آدمی بود‌فکر که ثبات‌ترجیح شخصیتی‌اش ترسناک بود.
اما این بار،فکر حتی برای تو‌می‌ده هم آسون نخواهد بود.
این فقط به خاطر این‌صورت واقعیت نبود که امپراتور مشت‌استفاده داشت از کهولت سن می‌مرد.
در کمال تعجب، چنین چیزهایی برای یک طبیب‌طبیعتاً آشنا بود و آن پسر هم کسی نبود‌طمعشون که به خاطر همچین چیزی از هم بپاشد.
بلکه مسئله سر این بود که‌ضرباتش بعد از رفتن غول وودانگ، چه‌نیاز کسی جای خالی‌اش را پر می‌کرد.
کاملاً مشخص بود‌فکر که طوفانی در جیانگهو‌ضرباتش به پا خواهد شد.
با علم به این‌کنه موضوع، استاد باز هم‌حالت او را راهی کرد.
سفر بی‌خطری داشته باشی.