چپتر 151: تجدید دیدار و سرهای نمک‌سود
0وقتی دخترش صحیح و سالم‌شروع به خانه برگشت، شیطان کمان‌بدون تبدیل به خوشحال‌ترین پدر دنیا شد.
جگال لین با‌دیگر دیدن این وضعیت، به‌کارهایی شیطان کمان مرخصی داد.
«دخترم، چرا این‌قدر لاغر شدی؟مریض نکنه خیلی سختی کشیدی؟ بیا‌چپاندن اول یه چیزی بخوریم. گاک-یون.»
احتمالاً چشم‌های‌حتی شیطان کمان‌شکایت ضعیف شده بود.
چون اگر لپ‌های گل‌انداخته‌ی‌دیوانه‌وار وانگ گاک-یون را می‌دید،چپاندن عمراً چنین حرفی می‌زد.
کمک به انجمن تجاری یا کار به عنوان محافظ برای خانواده گونگ‌سون اصلاً‌گرم شغل‌های امنی نبودند، اما ارباب جوان، گونگ‌سون هیون، از اینکه این دختر پرانرژی‌بالاخره و سرزنده را پیش خودش نگه دارد و حسابی به او برسد، لذت می‌برد.
او همان‌قدر که به دخترعمویش،مریض گونگ‌سون یونگ، می‌رسید، به تغذیه‌چپاندن وانگ گاک-یون هم توجه می‌کرد.
به عنوان یک جنگجو با آن حجم عظیم‌ترتیب از فعالیت بدنی، قرار نبود وزنی اضافه کند،درباره‌ی اما رنگ و رویش هم بدتر نشده بود.
با وجود لپ‌های براقش، شیطان کمان با این فکر‌دهان که چرا دخترش مثل یک مرغ مریض ضعیف شده،تجدید دیوانه‌وار شروع کرد به غذا چپاندن در دهان او.
و وانگ گاک-یون هم بدون‌درباره‌ی حتی یک کلمه شکایت، شروع‌بودند کرد به خوردن غذاهای زادگاهش (؟).
به این ترتیب، تجدید‌مرغ دیدار پدر و دختر‌کرد با غذا خوردن شروع شد.
یک تجدید‌حتی دیدار کاملاً‌شکایت کلاسیک بود.
در طرف دیگر، جین چون-هی با گونگ‌سون‌غذا هیون و گونگ‌سون یونگ درباره‌ی کسب‌وکار و کارهایی‌غذاهای که در این مدت کرده بودند، گپ می‌زد.
هر سه در یک اتاق چای گرم که مجهز‌کرده به اوندول بود نشسته بودند و هر کدام یک خرمالوی‌خشک خشک که یوهو به آن‌ها داده بود در دست داشتند.
«واو، پس‌فکر بالاخره جانشینی خانواده‌مریض گونگ‌سون قطعی شد؟»
گونگ‌سون هیون با حسرتی که‌خوردن هنوز در صدایش بود گفت: «هوف...کاملاً فعلاً که این‌طور به نظر می‌رسه.»
او هنوز هم معتقد بود که‌کرد مقام رئیس خانواده گونگ‌سون باید به گونگ‌سون‌شکایت یونگ برسد که بدن خورشید را داشت.
«همین که خانواده در آرامشه،درباره‌ی اتفاق خوبیه. از چیزهایی که‌بودند شنیدم، بانوی جوان گونگ‌سون یونگ...»
گونگ‌سون یونگ‌فکر سریع پرید‌مرغ وسط حرفش:
«خواهر. مگه‌حتی قرار نشد منو‌خوردن این‌طوری صدا کنی؟»
گونگ‌سون یونگ دوست‌مریض نداشت جین چون-هی با‌غذا او رسمی حرف بزند.
«...بله، خواهر گونگ‌سون یونگ که‌درباره‌ی پیشاپیش به همه گفته اصلاً‌بودند علاقه‌ای به رئیس خانواده شدن نداره.»
اینکه این خبر به گوش یک پزشک در‌کرد جایی به این دوری رسیده بود، یعنی داستان‌خوردن تا الان چند دوری در جیانگهو چرخیده است.
جین چون-هی گرد‌کلمه و خاک این‌غذاهای شایعه‌ی دستمالی‌شده را تکاند.
خواهر بزرگ‌ترش،مرغ گونگ‌سون هیون،دیوانه‌وار اخم کرد.
«آره، درسته. این خواهر‌جین کوچولوی احمق من... راه‌مدت افتاده به همه گفته.»
«مگه چشه؟ باید می‌گفتم‌مرغ دلم می‌خواد؟ اونوقت تو‌کرد هم منو می‌کردی رئیس خانواده.»
«یونگ.»
«آه، من که قبول نمی‌کنم. اگه می‌خوای خانواده گونگ‌سون تو نسل من به‌شکایت پایان برسه، خب برو امتحانش کن. در ضمن، تو هم باید این رسمی‌کسب‌وکار حرف زدن رو کنار بذاری، خواهر. تا کی می‌خوای به این کار ادامه بدی؟»
«...»
به این ترتیب، گونگ‌سون هیون‌مریض به لطف گونگ‌سون یونگ، کم‌کم‌چپاندن و یکی‌یکی دست از لجبازی‌هایش برمی‌داشت.
«این هم‌حتی خودش یه‌شکایت جور زندگیه.»
جین چون-هی‌مرغ در دلش‌دیوانه‌وار لبخند محوی زد.
و تا‌طرف حدودی هم‌جین خیالش راحت شد.
از دید یک شخص ثالث،مریض گونگ‌سون یونگ واقعاً جنم و‌چپاندن ویژگی‌های یک رئیس خانواده را نداشت.
«بگذریم، وانگ گاک-یون، اون بچه‌خوردن واقعاً فوق‌العاده بود. انگار یونگِ‌دیدار خودمون رو تو بچگی‌هاش می‌دیدم.»
«خواهر.»
«خیلی خب. از این‌جین به بعد راحت حرف می‌زنم.کرده برای تو هم مشکلی نیست؟»
جین چون-هی جواب‌مثل داد: «منم دقیقاً‌دیوانه‌وار همین رو می‌خواستم.»
سپس گونگ‌سون هیون‌کلمه لحن رسمی‌اش را با‌زادگاهش جین چون-هی کنار گذاشت.
این برای او تجربه‌ی نادری‌شروع بود، که نشان می‌داد جین‌بدون چون-هی شخص بسیار خاصی برایش است.
داستان گذشته از‌دیگر زبان گونگ‌سون هیون،کسب‌وکار این‌طور پیش رفت.
وانگ گاک-یون بعد از‌مرغ گرفتن توصیه‌نامه از جین چون-هی،غذا راهی خانواده گونگ‌سون شده بود.
کار کردن برای آژانس اسکورت اژدهای ابری بد‌ترتیب نبود، اما شاید به خاطر اینکه حواسشان به پدرش،کسب‌وکار یعنی شیطان کمان بود، وظایف سختی به او نمی‌دادند.
انگار احساس خطر کرده بود که‌کرد قرار است تا ابد زیر سایه‌ی‌کلمه مراقبت‌های پدرش لوس و نازپرورده بماند.
سنی که‌طرف خون در‌جین رگ‌ها می‌جوشد.
این بار، وانگ‌مثل گاک-یون به سمت‌دیوانه‌وار خانواده گونگ‌سون رفت.
«شاید چون می‌خواست همون اول کار‌غذاهای یه تأثیر قوی بذاره، با سرِ‌کلاسیک نمک‌سود شده‌ی یه رهبر راهزن‌ها پیداش شد.»
«...»
جین چون-هی‌طرف برای سه ثانیه‌درباره‌ی زبانش بند آمد.
بعد از اینکه به زور‌مریض خودش را جمع‌وجور کرد، گفت:چپاندن «این اصلاً روش مدرنی نیست.»
«جنگجوهای قدیمی هنوزم این کار رو می‌کنن،زادگاهش اما معمولاً این‌جور چیزها رو برای دشمناشون‌دیگر می‌فرستن. تازه، این یه روش مخصوص جناح غیرمتعارفه.»
خانواده گونگ‌سون چه فکری با خودشان کرده بودند وقتی دیدند یک‌حتی نوجوان درِ خانه‌ی یک خانواده از جناح متعارف را می‌زند و‌طرف یک جعبه نمک تقدیم می‌کند که سر یک رهبر راهزن داخلش است؟
«...گاک-یون ما‌طرف واقعاً به عمو‌درباره‌ی شیطان کمان رفته.»
مخصوصاً وقتی پای دردسر درست کردن بدون فکر‌کرد کردن به عواقبش وسط می‌آمد، این دو نفر‌خوردن عین سیبی بودند که از وسط نصف شده باشد.
«به هر حال، مهارت‌هاش خیلی خوب‌غذاهای بود. نمی‌دونم تا حالا چند بار‌کلاسیک جون افراد انجمن تجاری رو نجات داده.»
«پس دلیل این‌همه ناز کشیدن...؟»
«اون منو یاد‌دیگر بچگی‌های یونگ خودمون می‌ندازه،کارهایی برای همین لوسش می‌کنم.»
یعنی گونگ‌سون یونگ هم‌مرغ سر دشمن‌ها را می‌برید‌کرد و در جعبه‌های نمک‌سود می‌آورد؟
جین چون-هی‌حتی چشم‌هایش را‌شکایت محکم بست.
هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد بعد‌دیوانه‌وار از خواندن افسانه سه برادر،دهان دوباره یک همچین داستانی بشنود.
آن سه نفر با سروصدا‌درباره‌ی و خنده چای نوشیدند و‌بودند از خاطرات گذشته حرف زدند.
بعد از گذشت مدتی.
وقت آن بود‌کلمه که به سراغ‌غذاهای اصل مطلب بروند.
«راستی، چرا‌مرغ به جای اوندول‌شروع رفتی سراغ چونگ-اوک؟»
اوندول جزو معماری حساب می‌شد،درباره‌ی در حالی که چونگ-اوک در‌بودند بهترین حالت یک بازی رومیزی بود.
مقدار پولی که در‌مرغ این دو درگیر بود،کرد زمین تا آسمان فرق داشت.
او به طور طبیعی فرض کرده بود که‌ترتیب انجمن تجاری گونگ‌سون برای تجارت اوندول هم پیشنهاد‌درباره‌ی می‌دهد، اما آن‌ها فقط دست روی چونگ-اوک گذاشته بودند.
گونگ‌سون هیون توضیح داد:
«معماری بد نیست. اما فکر کردن به دردسرهای تعمیرات، توسعه و بازسازی خونه‌هایی که‌مجهز مردم قرن‌ها توشون زندگی می‌کنن، باعث میشه سرم درد بگیره. تصمیم گرفتم که الان وقتشه‌حسرتی انجمن تجاری گونگ‌سون به جای گسترش دادن کارش، یه چیز باثبات تو مقیاس کوچیک‌تر بفروشه.»
مردم این دوره‌مثل و زمانه خانه‌هایشان‌دیوانه‌وار را سرسری نمی‌ساختند.
عصری بود که زندگی کردن‌خوردن در یک خانه از زمان ساختش‌کاملاً تا لحظه مرگ، کاملاً طبیعی بود.
ظاهراً گونگ‌سون هیون این‌دیوانه‌وار بخش قضیه را هم‌چپاندن در نظر گرفته بود.
او ادامه داد:
«علاوه بر این، انجمن تجاری گونگ‌سون ما به‌کرد هیچ آژانس اسکورتی وابسته نیست، برای همین جابه‌جا‌خوردن کردن چنین مصالح سنگینی هزینه‌ی خیلی زیادی برامون می‌تراشه.»
به نظر‌حتی می‌رسید محاسبات مختلفی‌خوردن انجام شده بود.
گونگ‌سون هیون گفت:
«با این حساب، اینکه بنگاه حفاظتی پوتو و صنف تجاری پوتو به‌چای کسب‌وکار اوندول چشم دوختن، انتخاب خوبی بود. شنیدم شخصی به اسم گونگ‌داشتند بان-ها رئیس صنف تجاریشونه و ظاهراً خیلی هم توانمنده. رقیب خوبی برامون میشه.»
در فرهنگ لغت گونگ‌سون هیون،مریض کلمه «رقیب» به این معنی‌چپاندن بود: «بهتره مراقب گردنت باشی.»
رقابت بین اصناف تجاری‌شکایت مثل یک میدان جنگ‌ترتیب بود، فقط بدون شمشیر.
نه، اتفاقاً‌مرغ از شمشیر‌دیوانه‌وار هم استفاده می‌کردند.
آن هم خیلی زیاد.
با این حال، صنف تجاری‌مریض پوتو فقط یک بچه تازه‌متولدشده‌چپاندن از بنگاه حفاظتی پوتو بود.
هنوز آن‌قدر قوی نبود‌شکایت که بخواهد مستقیماً با‌ترتیب صنف تجاری گونگ‌سون سرشاخ شود.
این فقط روشی‌مریض بود تا بگوید‌کرد حواسش به آن‌ها هست.
«در مقایسه با اون، مدیریت چونگ-اوک راحت‌تره چون استخدام صنعتگرها کار آسونیه و تا وقتی که تامین بامبو‌خرمالوی به درستی انجام بشه، می‌تونیم به تولیدش ادامه بدیم. علاوه بر این، رهبران فرقه‌های بزرگ به جای بامبو، ست‌هایی‌می‌رسه از جنس یشم یا سنگ سیاه می‌خوان، پس اگه سفارش‌های شخصی‌سازی‌شده قبول کنیم، اونم سود خوبی برامون میاره. و...»
چشمان گونگ‌سون هیون برقی زد.
«خودم امتحانش کردم، خیلی سرگرم‌کننده‌ست.»
«واو، بازیش کردی؟»
«با اون ستی که توی شعبه عمارت پزشکی فلس سفید بود یکم بازی‌گرم کردم. اصلاً گذر زمان رو حس نکردم. مخصوصاً اون قسمتش که هر چقدر‌بالاخره هم استراتژی بچینی، ممکنه با یه کاشی سرنوشت همه‌چیز زیر و رو بشه.»
گونگ‌سون یونگ پوزخندی زد.
«معلوم شد‌حتی شانس من از‌خوردن تو بهتره، خواهر.»
لبخند بدن‌مرغ خورشید بیش از‌شروع حد درخشان بود.
جین چون-هی گفت:
«سی درصد از سود.»
«حق انحصاری؟»
«آره. در عوض، ما نحوه استفاده از‌غذا ست‌های بازی رو توی گزارش پزشکی منتشر می‌کنیم‌غذاهای و عمارت‌های شعبه هم خریدهای منظمی خواهند داشت.»
صنعتگرهای اینجا متخصص‌های‌دیگر عمارت پزشکی بودند،کسب‌وکار نه سازنده ست‌های بازی.
با اینکه آن‌ها به درخواست جین چون-هی چند‌کرد ست چونگ-اوک ساخته بودند، اما صنعتگرهای وابسته به‌خوردن صنف تجاری گونگ‌سون در این‌جور کارها ماهرتر بودند.
«معامله خوبی به نظر می‌رسه.»
او این را‌مریض گفت و گازی‌کرد به خرمالوی خشکش زد.
«از اونی‌طرف که فکر‌جین می‌کردم شیرین‌تره.»
«طبق سلیقه استادم درست شده.»
بعد از ملاقات با جین‌خوردن چون-هی، جگال لین علاقه خاصی‌دیدار به شیرینی‌جات پیدا کرده بود.
طبیعتاً، تنقلاتی که سرو می‌شدند همگی‌کرد شیرین بودند و شیرینی خرمالوهای خشک‌کلمه هم اهمیت زیادی پیدا کرده بود.
«...خوشمزه‌ست.»
موقع برگشت‌فکر باید چند تا‌مریض دیگر هم بردارم.
«این‌طوره؟ این‌مرغ معامله رو‌دیوانه‌وار انجام دادی؟»
چشمان استادش برق می‌زد.
جین چون-هی با جزئیات کامل استادش را در جریان‌غذا شرایط معامله، چیزهایی که قرار بود در گزارش پزشکی منتشر‌ترتیب شود و نحوه پیشروی کار در شعبه‌های منطقه‌ای قرار داد.
جگال لین گفت:
«واقعاً با همچین معامله‌ای چیزی برای از دست دادن‌دهان نداریم. از هیِ ما همین انتظار می‌رفت. نه‌تنها مهارت‌های پزشکیش‌دیدار زیر این آسمون بهترینه، بلکه حتی استعداد تجارت هم داره.»
با این‌طرف حرف‌ها، صورت جین‌درباره‌ی چون-هی داغ شد.
همان‌طور که‌فکر انتظار می‌رفت، جگال‌مریض لین ادامه داد:
«باید فوراً اینو توی گزارش پزشکی منتشر کنم! حالا که فکرشو می‌کنم، درسته.طرف جیانگهو پر از آدم‌هاییه که فقط بلدن شمشیر به دست بگیرن، مثل ریگ بیابون‌نشسته ریختن، اما استعدادهایی که بتونن یه فرقه رو مدیریت و رهبری کنن خیلی کمه!»
با این اوصاف، به نظر‌شروع می‌رسید حماقتِ شاگرددوستیِ جگال لین‌بدون دوباره داشت از کنترل خارج می‌شد.
جین چون-هی با‌دیگر عجله سعی کرد‌کسب‌وکار جلوی استادش را بگیرد.
«به هر حال وقتی صنف تجاری کارش رو شروع کنه، همه متوجه میشن.حتی گذشته از این، گزارش پزشکی در مورد خطرات استفاده از اوندول‌های تقلبی هم‌جین هشدار میده، پس اون موقع خودش مشخص میشه. نیازی به این کار نیست.»
جواب داد؟
استادش در‌مرغ فکر فرو رفت‌شروع و بعد گفت:
«همف، چه حیف. فرصت عالی‌ای‌درباره‌ی بود تا شاگردم رو به‌بودند رخ بقیه رهبران فرقه بکشم.»
درست بود.
جین چون-هی‌حتی هنوز هم «شاگردِ‌خوردن دوستِ استاد» بود.
می‌شد گفت این جایگاه،دیوانه‌وار شبیه همان «پسرِ دوستِ‌چپاندن مامان» در کره بود.
«بعدها شنیدم که نام‌گونگ‌جین اون هم به خاطر‌مدت من حسابی سرزنش شده.»
— شنیدم اژدهای سفید کوچک،مریض شاگرد پزشک الهی فلس سفید، توی‌دهان این سن کم دستاوردهای بزرگی داشته!
— شنیدم نامه‌ای فرستاده و گفته‌غذاهای که اژدهای سفید کوچک توی این‌کلاسیک سن به شصت سال انرژی درونی رسیده!
...خوشبختانه، استادش راه نیفتاده بود‌شروع تا در مورد صد و بیست‌حتی سال انرژی درونی همه‌جا جار بزند.
اگر رئیس خانواده نام‌گونگ‌جین می‌فهمید، نام‌گونگ اون دوباره‌مدت یک گوشمالی حسابی می‌دید.
ناخواسته، جین چون-هی داشت بار‌مریض سنگینی را روی دوش نسل‌چپاندن در حال ظهور دنیای رزمی می‌گذاشت.
البته به جز تانگ آه.
— بله، آهِ ما.
چقدر شگفت‌انگیز...طرف برنده مجمع‌جین اژدها و ققنوس...!
— آ-آه عزیزم.
نظرت چیه جای‌کلمه این کارا، بری‌غذاهای یکم هوای تازه بخوری؟
— آه.
خون، گفتی؟ یه مهر‌جین و موم؟ ما از‌مدت جناح متعارف هستیم، عزیزم.
شاید الان همچین‌مثل حسی داشته باشی،دیوانه‌وار اما وقتی بزرگ بشی...
— قبل از بیست سالگی‌خوردن می‌میری! این چه حرفیه که می‌زنی!کاملاً خانواده تانگ همچین هنرهای شیطانی‌ای نداره!
— مهر و موم اژدهای شعله سیاه‌غذا باز میشه؟ دلم می‌خواد جلوت رو بگیرم تا‌غذاهای وسط مجمع اژدها و ققنوس اینو فریاد نزنی.
— اگه مجبوری،دیگر نظرت چیه آروم بگیش،کارهایی مثل اسم یه تکنیک...
— نه،فکر معلومه که من‌مریض طرف توام، آه.
اما... پدرت‌حتی هم... قبلاً...شکایت امتحانش کرده.
— آه.
پدرت هم امتحانش کرده.
اما خیلی جالب نبود.
آه...
اگر می‌خواستیم شایعات را‌دیوانه‌وار به سبک مدرن بازسازی‌چپاندن کنیم، چنین داستان‌هایی شنیده می‌شد.
خانواده تانگ به لوس کردن بچه‌هایشان معروف‌کارهایی بودند و زندگی چه روی زمین و‌مجهز چه در دنیای هنرهای رزمی، فرقی نمی‌کرد.
شاه شلاق خونین، تانگ‌مرغ آه، داشت کاملاً از‌کرد دوران طوفانی نوجوانی‌اش لذت می‌برد.
بنابراین، خانواده تانگ اصلاً انرژی این‌غذاهای را نداشتند که جین چون-هی را وسط‌طرف بکشند و با تانگ آه مقایسه‌اش کنند.
آن‌ها همین که می‌خواستند اژدهای شعله سیاه‌غذا دخترشان را که در دوران بلوغ شکل‌خوردن گرفته بود کنترل کنند، حسابی کلافه شده بودند.
در هر صورت، اوندول و‌درباره‌ی چونگ-اوکِ جین چون-هی شروع به‌بودند پخش شدن در سراسر جیانگهو کرد.
اینکه صنف تجاری پوتو و‌مریض صنف تجاری گونگ‌سون سود می‌بردند‌چپاندن یا نه، هنوز مشخص نبود.
جین چون-هی‌حتی تصمیم گرفت‌شکایت زیاد طمع نکند.
«با این حال،مریض باید بهتر از‌کرد اون صابون‌ها فروش بره.»
او فقط امیدوار بود همین‌قدر‌درباره‌ی کافی باشد تا ضررهای ناشی از‌اتاق کسب‌وکار شکست‌خورده صابونش را جبران کند.