چپتر 532: بازگشت طوفان
0«و اندازه‌گیری‌ها باید‌بزرگ طبق استانداردهای عمارت‌بزرگی پزشکی خودمون یکسان بشن.»
مالیات باید بر اساس اندازه زمین‌ها تعیین بشه، اما اگه یه مقام‌بده پاهای درازی داشته باشه و مالیات کم بشه، و یه مقام دیگه‌معاون پاهای کوتاهی داشته باشه و مالیات بالا بره، این خودش یه مشکل بزرگه.
پس راه‌حل اینه که از‌چسبوند یه خط‌کش واحد استفاده کنیم و‌درآمد همه‌چیز رو به یه اندازه بسنجیم.
دستکاری میزان محصول و‌بزرگی این‌جور چیزها خیلی راحته،چند پس چاره دیگه‌ای نیست.
او همه این‌ها رو تو جدول‌هایی مرتب کرد،بده برای آمارها نمودار کشید و اون‌ها رو روی دیوار‌بگیرن چسبوند تا همه بتونن با یه نگاه متوجه بشن.
از این طریق، بهره‌وری‌گوشه و درآمد مردم رو‌داده بر اساس منطقه دسته‌بندی کرد.
«آره. مدیریت از همه‌چیز مهم‌تره.»
مهم نیست چقدر شگفتی‌های جدید معرفی‌بده کنی، اگه سیستم اداری نتونه ازشون پشتیبانی‌شده کنه، همه‌چیز فقط به جیب ثروتمندان میره.
«استاد حتماً نقش سرپرست فرمانداری رو‌بزرگی به من سپرده تا بتونم یه‌گذشت همچین سیستم حکومتی خوبی رو پایه‌گذاری کنم.»
قطعاً این دستور رو فقط برای‌مأموریت این نداده که شاگردش رو دو‌بده سال تمام یه گوشه قایم کنه.
حتماً این مأموریت‌روی بزرگ رو داده تا‌نگاه درس بزرگی بهم بده.
و به این‌درس ترتیب، چند ماه‌بده دیگه هم گذشت.
«دیگه برای‌مأموریت مقامات سخت شده‌درس که رشوه بگیرن.»
«برای مقاماتی مثل معاون فرماندار هم‌مأموریت همین‌طور نیست؟ الان تا می‌فهمن سریع خودشون‌ترتیب رو می‌رسونن، پس هیچ راه فراری نیست.»
«نمی‌دونم، به‌اون‌ها نظرتون یه کم‌چسبوند زیادی سخت‌گیرانه نیست؟»
در حالی که‌درس بعضی از نگهبان‌ها این‌طور‌ترتیب می‌گفتن، در نقطه مقابل...
«مالیات‌ها کم‌مأموریت شده؟ اصلاً با‌درس عقل جور درمیاد؟»
«می‌گن مالیات‌هایی که می‌دادیم به خزانه کشور نمی‌رفته و فقط شکم اون‌بده مقامات حروم‌زاده رو پر می‌کرده. ما مالیاتمون رو بر اساس اندازه‌گیری‌های درست‌معاون دادیم... به نظر می‌رسه با این وضعیت بشه بدون دردسر زندگی کرد.»
«اوووه! امروز حتماً باید یه‌چسبوند مجسمه چوبی از دکتر دیوانه بافضیلت‌درآمد سفید بخرم و براش دعا کنم.»
حمایت مردم‌داده دوباره شروع‌بزرگی به افزایش کرد.
در بعضی مناطق، چیزی‌داده شبیه به ترکیب با باورهای‌ترتیب عامیانه بین مردم محبوب شد.
«سالن معماریه! سالن معماریِ‌گوشه زیرمجموعه عمارت پزشکی فلس سفید‌درس بالاخره به شهرستان بکرین رسید!»
«سالن معماری، همون استادان مهندسی عمران‌بتونن نیستن که شهر آموزش رزمی رو‌مردم تو یک چشم به هم زدن ساختن؟!»
«یعنی ما هم‌درس قراره یه شهر‌بده آموزش رزمی داشته باشیم؟»
«شنیدم قضیه این نیست.»
«چی؟ پس آخه چرا‌گوشه پزشک الهی کوچک سالن‌داده معماری رو احضار کرده؟»
«اون دیوانه یکتاست.روی حتماً یه نقشه شگفت‌انگیز‌نگاه تو سرشه... مگه نه؟»
با افزایش قدرت عمارت پزشکی فلس‌بزرگی سفید، سالن معماری با اصرار شدید‌گذشت موول، مدیرکل سالن خارجی، تأسیس شده بود.
ساختمان‌های بی‌شماری از عمارت‌گوشه پزشکی فلس سفید به‌داده دست اون‌ها ساخته شده بود.
«پس می‌خواید گرمابه‌های‌روی عمومی و سیستم‌بتونن فاضلاب بسازیم، درسته؟»
«نباید خیلی سخت باشه چون شهر آموزش رزمی هم این‌ها رو داره. من‌شده یه سری اصلاحات تو طراحیش انجام دادم. از اونجا که خاکستر آتشفشانی اینجا راحت‌راه پیدا میشه، بیاید از این فرصت استفاده کنیم و یه ملات مناسب درست کنیم.»
بتن یونانی-رومی.
انجام دادن چنین‌تمام کاری تو جیانگهو، خودش‌بزرگ به تنهایی دیوانگی بود.
«آخه کی می‌فهمه من این ایده‌ها‌بتونن رو از کجا آوردم؟ این‌طور نیست‌مردم که من شخصیت اصلی یه رمان باشم.»
با این فکر، شروع‌بزرگی کرد به دادن دستورالعمل‌ها‌چند یکی پس از دیگری.
«با نگاه به زمین‌های فعلی، شاید ساخت یه‌بده سیستم مدرن امکان‌پذیر نباشه، اما یه قنات به‌رشوه سبک رومی... آه، ساخت این یکی خیلی طول می‌کشه.
با این حال، با استفاده از‌مأموریت موقعیت چشمه‌های آب گرم، شاید بشه‌بده گرمابه‌های عمومی و سیستم فاضلاب ساخت.»
علاوه بر این‌ها، او‌دیوار توزیع صابون و واکسیناسیون آبله‌طریق گاوی رو هم اجرا کرد.
قضیه صابون رو می‌تونست یه جوری مدیریت کنه، اما‌ماه کارِ انتقال بیماری گاو به بدن انسان برای جلوگیری از‌فرماندار آبله... فکر می‌کرد ضدواکسن‌های دشت‌های مرکزی قطعاً باهاش مخالفت می‌کنن.
«این دستوری‌مأموریت از طرف‌داده پزشک الهی کوچکه!»
«پزشک الهی کوچک گفته که‌قایم انجام این کار باعث می‌شه‌بزرگی عمر طولانی و سالمی داشته باشیم!»
به خاطر این‌روی بود که مالیات‌ها‌بتونن رو کم کرده بود؟
به خاطر این بود که اون‌هایی رو که‌چند از مردم عادی سوءاستفاده می‌کردن شلاق زده بود،مقاماتی اون هم با شروع از معاون اول فرماندار؟
یا به خاطر این‌داده بود که فقرا رو‌بده رایگان درمان کرده بود؟
اگه همه راه‌ها به در بسته می‌خورد، قصد داشت‌درس یه مقام دولتی رو بیاره تا از طرف اون مردم‌شده رو متقاعد کنه، اما دیگه نیازی به این کار نبود.
«مـ... می‌فهمم.اون‌ها پس این‌دیوار همون اراده مردمه...؟!»
در حالی که از این‌بهم موضوع شگفت‌زده شده بود، فکر‌گذشت دیگه‌ای به ذهنش خطور کرد.
«برای همینه که فرقه‌داده شیطانی و فرقه جاودانه‌بده خون دارن قدرت می‌گیرن؟»
آیا واقعاً مشکلی‌تمام نداره که این‌مأموریت مردم این‌قدر ساده‌لوح باشن؟
خودش در آتش این آرزو می‌سوخت که همه رو‌طریق بدون استثنا سالم نگه داره، اما واقعاً درست بود‌مهم که اون‌ها بدون هیچ شکی از دستوراتش پیروی کنن؟
وقتی در این باره‌بزرگی از موول پرسید، موول‌چند سرش رو کج کرد.
«دارید می‌گید که‌بزرگ اون‌ها باید از‌بزرگی دستورات فرماندار سرپیچی کنن؟»
که این‌طور.
در یه جامعه‌روی هرمی و سلسله‌مراتبی،بتونن این کاملاً طبیعی بود.
«موول. دارم به‌درس این فکر می‌کنم‌بده که به‌زودی بازنشسته بشم.»
«بله؟»
«حالا که این‌قدر پایه‌ریزی کردم، داشتم با خودم فکر‌درس می‌کردم که می‌تونم پست سرپرستی فرمانداری رو به قابل‌اعتمادترین فرد‌شده بین معاون‌های فرماندار بسپارم و فقط برگردم به عمارت پزشکی.»
چشم‌های موول کمی گشاد شد.
او انتظار داشت که جین چون-هی برای دو سال، یا‌گذشت حداقل یک سال و نیم اینجا گیر بیفته، اما او‌همین‌طور از همین الان با چهره‌ای شاداب به دنبال رفتن بود.
این کاملاً غافلگیرکننده بود.
«اون قطعاً دستاوردهای سه‌گوشه سال یه فرماندار معمولی‌داده رو به‌تنهایی انجام داد.»
اما استاد عمارت احتمالاً انتظار‌چسبوند داشت شاگردش رو برای مدت‌بهره‌وری خیلی طولانی‌تری اینجا نگه داره.
واقعاً این کار مشکلی نداشت؟
با این حال، جین‌داده چون-هی تا مغز استخوانش یه‌ترتیب آدم کارآمد و سریع بود.
«دفترهای کل و گزارش‌ها رو هم برای نشون دادن‌درس به استاد آماده کردم. با این حساب، فکر کنم فقط‌شده یه بار سر زدن قبل از برداشت بعدی کافی باشه.»
«مـ... می‌فهمم.»
«آیا شما، مدیرکل، با‌بزرگی من به ساختمان اصلی‌چند عمارت پزشکی فلس سفید برمی‌گردید؟»
تأمل موول کوتاه بود.
با سرعت نور جواب داد.
«قصد دارم بعد از سازماندهی‌چسبوند کارهایی که استاد جوان عمارت‌بهره‌وری به جا گذاشته، آروم‌آروم راهی بشم.»
«می‌فهمم، موول.»
و به این ترتیب،داده طوفان به ساختمان اصلی‌بده عمارت پزشکی فلس سفید بازگشت.
«رسیدی، بچه پررو؟»
«هی، یوهو، تو مدتی که نبودم‌بده به نظر می‌رسه حسابی بهت ساخته.سخت حتماً خوشحالی که کارت کمتر شده.»
با این حرف‌های جین‌داده چون-هی، یوهو بلافاصله پرید‌بده و گلوش رو چسبید.
«آاااخ، خفه‌شدممم!»
یوهو در حالی که داشت‌چسبوند جین چون-هی رو خفه می‌کرد،بهره‌وری به حرف زدن ادامه داد.
«تازگیا چندتا استعداد خوب فرستادی به ساختمان اصلی عمارت پزشکی فلس‌مقامات سفید. نمی‌دونم اون بیچاره‌ها رو از کجا گول زدی و آوردی، اما‌سریع به لطف اونا، حجم کار واقعاً بیشتر از سی درصد کم شده.»
جین چون-هی با‌بزرگ دستاش بازوی یوهو رو‌بهم هل داد و گفت:
«گولشون زدم؟! یه جوری حرف می‌زنی انگار یه رئیس شرورم. من‌بهم فقط چندتا بچه رو آوردم که نمی‌تونستن کار پیدا کنن و‌مقاماتی ول می‌گشتن. تازه تشکرت هم اینه که داری خفه‌م می‌کنی... گوووک!»
این بچه پرروی لعنتی.
یوهو می‌دونست او‌درس تو شهرستان بکرین‌بده چه کارایی کرده.
نمی‌تونست که ندونه.
فقط به خاطر این نبود که داشت‌بزرگ آدم‌ها و منابع رو مصادره می‌کرد؛ داستان‌هایی‌چند که از اونجا به گوش می‌رسید، باورنکردنی بود.
«آخه چرا‌اون‌ها تا این‌دیوار حد پیش میره؟»
وقتی این مرد جوان هنوز یه‌بده پسربچه بود، حتی قبل از اینکه‌سخت شمشیری دست بگیره، یوهو زیر نظرش داشت.
حتی یه غیرانسان هم‌داده می‌تونست بفهمه که یه‌بده جای کار این بچه عجیبه.
با دستایی که نصف دستای یوهو بود،بزرگ با تمام وجود تلاش می‌کرد کاری انجام بده،ماه با تمام وجود سعی می‌کرد چیزی یاد بگیره.
شاید این دیدگاهی بود که یوهو به‌نگاه خاطر انسان نبودنش حس می‌کرد، دیدگاهی که‌دسته‌بندی بشریت رو از یک قدم عقب‌تر تماشا می‌کرد.
«اونجا هم‌داده می‌خواستی یه‌بزرگی آدم غیرقابل‌جایگزین بشی؟»
«چی؟»
به عقب نگاه کرد،گوشه چهره‌اش نشون می‌داد که‌داده دست گذاشته رو نقطه ضعفش.
«می‌دونی، دیگه نیازی نیست‌دیوار این‌قدر سخت کار کنی‌متوجه تا استاد طردت نکنه.»
«...این چه‌داده چرت و پرتیه؟بهم فکر کردی بچه‌م...»
«...»
برای یک لحظه، سکسکه کرد.
یوهو دست‌اون‌ها از خفه کردن‌چسبوند جین چون-هی برداشت.
فقط یه انسان که‌بزرگی حتی صد سال هم زندگی‌ماه نمی‌کنه و بعدش پژمرده میشه.
اینکه پیشگویی مار سمی‌داده روح شش‌شاخ وجود داشت‌بده یا نه، اصلاً مهم نبود.
همه انسان‌ها می‌میرن.
اون تعداد انگشت‌شماری‌روی هم که نمی‌میرن،بتونن به عروج می‌رسن.
مواردی مثل دزد شبح بی‌سایه به‌شدت نادر بودن‌چند و خون‌آفرین پیر هیولا هم از قبل موجودی بود‌مثل که بیشتر به اونا نزدیک بود تا به انسان‌ها.
خون‌آفرین پیر هیولا انسانیت‌داده خودش رو فدای وسواسش برای‌ترتیب رسیدن به حقیقت کرده بود.
از یه زاویه، این‌گوشه جنونی بود که فقط‌داده یه انسان می‌تونست داشته باشه.
اما در نهایت، جین چون-هیِ‌چسبوند انسان، موجودی بود که اساساً‌بهره‌وری با خون‌آفرین پیر هیولا فرق داشت.
در آخر، او به عنوان یه انسان به‌چند دنیا اومده بود و در کمتر از صد‌مقاماتی سال به عنوان یه انسان از بین می‌رفت.
حتی اگه از قضا حقیقت نهایی هنرهای رزمی رو می‌دید و‌ماه عروج می‌کرد، جاودانه شدن به این معنی بود که باید بدن انسانی‌اش‌الان رو رها می‌کرد، بنابراین دیگه نمی‌شد او رو انسان در نظر گرفت.
در اصل، قراردادش این بود که در سال‌های معدود باقی‌مانده از‌بهم عمر پزشک الهی فلس سفید مراقبش باشه، اما به خاطر این‌مقاماتی بچه، مدت قرارداد حداقل دو برابر، نه، سه برابر تمدید شده بود.
مثل یه زالو چسبیده بود‌چسبوند و سعی می‌کرد حتی شده‌بهره‌وری یه چیز بیشتر ازش بیرون بکشه.
«در نهایت،داده همه انسان‌ها به‌بهم یه جا میرن.»
رنج می‌کشن، نگران میشن، احساس کمبود می‌کنن،بهم آرزو می‌کنن، خودشون رو پر می‌کنن و‌سخت همین‌طور که به پر کردن ادامه میدن...
فقط پیر و پژمرده میشن.
آینده این‌اون‌ها بچه هم دقیقاً‌چسبوند همین‌قدر واضح بود.
و آدمایی مثل اون که سعی می‌کنن کارها رو این‌قدر با‌مقامات عجله انجام بدن، معمولاً یه حفره تو سینه‌شون دارن که باعث‌می‌فهمن میشه احساس کنن باید یه کاری بکنن، هر کاری که شده.
اونا معمولاً برای یک‌داده لحظه زندگی می‌کنن و‌بده در یک لحظه می‌میرن.
«اگه زود‌سال بمیره، برای‌گوشه منم راحت‌تر میشه.»
دلیلی که عمداً دست گذاشت رو نقطه ضعفش، احتمالاً‌طریق این بود که از کوه کارهایی که این پسر‌مهم تو آینده قرار بود براش بتراشه، کلافه شده بود.
به عبارت دیگه،درس از روی اعصاب‌خوردی‌بده بهش تیکه انداخت.
مهم نیست یه انسان چقدر قوی‌بزرگی به نظر برسه، کسی مثل اون‌گذشت حتماً یه نقطه ضعف غیرمنتظره داشت.
«من دیگه میرم.»
«یوهو، صبر کن،روی یوهو! باید با من‌نگاه بیای به سالن تحقیقات.»
«آه، گمشو بابا.درس الان دارم به‌بده یه کار دیگه می‌رسم.»
یوهو این رو‌بزرگ گفت و با پاهای‌بهم بلندش قدم‌زنان دور شد.
فکر می‌کرد اگه تا آخر دنبالش بیاد، شاید‌داده یه پس‌گردنی بهش بزنه و باهاش بره، اما‌گذشت وقتی به عقب نگاه کرد، دید غیبش زده.
احتمالاً رفته بود‌روی تا پزشک الهی‌بتونن فلس سفید رو ببینه.
«با خودش چی فکر کرده...درس انگار کسی به سن و سال‌ماه من به همچین چیزی اهمیت میده.»
اینکه فکر می‌کرد اگه‌گوشه به یه آدم غیرقابل‌جایگزین‌داده تبدیل بشه، دیگه طرد نمیشه.
مگه کل دنیا‌روی نمی‌دونن استادش چقدر‌بتونن شاگردش رو دوست داره؟
«نیازی نیست این‌قدر دست و‌بهم پا بزنم، استاد همین الانشم به‌مقامات اندازه کافی من رو قبول داره.»
او جون استادش رو نجات‌درس داده بود و کمک‌های بی‌شماری به‌ماه عمارت پزشکی فلس سفید کرده بود.
متون پزشکی رو گردآوری کرده بود، آدم‌ها رو پرورش داده بود‌بهم و حتی وظایفی که استادش بهش محول کرده بود رو اون‌قدر‌مقاماتی خوب انجام داده بود که تو کل جیانگهو معروف شده بود.
«یوهوی عوضی.
حالا که حملات فیزیکی جواب‌بهم نمیده، حتماً داره سعی می‌کنه با‌مقامات حملات روانی ذهنم رو درگیر کنه.»
چاره‌ای نبود.
بهتره فقط درکش کنم،گوشه بالاخره اون یارو مثل یه‌درس دانشجوییه که نمی‌تونه فارغ‌التحصیل بشه.
«قبل از دیدن استاد‌دیوار باید حمام کنم و‌متوجه خودم رو تطهیر کنم.»
تا الان، استاد همیشه برای استقبالش تا ورودی می‌اومد،ماه برای همین فقط ظاهر ژولیده‌اش رو بهش نشون داده‌معاون بود، اما به نظر می‌رسید الان حسابی سرش شلوغه.
این فرصت خوبی بود تا‌درس یه حمام حسابی بکنه، لباس‌های‌چند نو بپوشه و بعد بره دیدنش.
بنابراین، جین چون-هی سریع به‌قایم سمت حمام بزرگ دوید، خودش رو‌بهم شست و بهترین لباس‌هاش رو پوشید.
بعد، یه بغل هدیه‌دیوار برای استادش برداشت و به‌طریق سمت اتاق مطالعه راه افتاد.
«استاد! من اومدم... هان؟»
تو اتاق مطالعه، استادش در‌درس حالی که چونه‌اش رو روی‌چند دستش تکیه داده بود، چرت می‌زد.
این اولین بار بود.
استادش وسط کار چرت می‌زد؟
مگه او کسی نبود‌بزرگی که همیشه مثل یه تیغه‌ماه سرد و تیز زندگی می‌کرد؟
جین چون-هی روی نوک‌داده پا جلو رفت و منتظر‌ترتیب موند تا استادش بیدار بشه.
کوه‌هایی از طومارهای بامبو و کاغذ که جلوی‌داده استادش تلنبار شده بود، نشون می‌داد که داشت‌گذشت به چه حجم عظیمی از کارها رسیدگی می‌کرد.
چای کاملاً خشک شده بود، که نشون‌نگاه می‌داد حتی وقت نکرده بود یه جرعه‌دسته‌بندی چای بنوشه و فقط بی‌وقفه کار کرده بود.
تو اون فضایی که به نظر‌بده می‌رسید زمان متوقف شده، شاگرد منتظر‌سخت موند تا استادش از چرت بیدار بشه.
می‌تونست ذرات غبار‌بزرگ رو ببینه که تو‌بهم شعاع‌های نور شناور بودن.
چقدر گذشته بود؟
پلک‌های درشت‌اون‌ها استادش به‌دیوار آرومی باز شدن.
و بعد.
استادش با حس اینکه‌داده چیزی کنارشه، غریزتاً چیزی‌بده رو برداشت و چرخوند.
یه بادبزن بود.
او داشت چی باد رو به داخل‌نگاه بادبزنش هدایت می‌کرد تا تو یک چشم‌دسته‌بندی به هم زدن گانگ چی آزاد کنه!
«اوااااه؟! استاد؟»
«...!»
چشم‌های جگال لین‌تمام هم از روی‌مأموریت تعجب کاملاً باز شد.
حتماً وقتی فکر کرده بود یه‌بتونن قاتل اونجاست و به جاش شاگردش‌مردم رو دیده بود، بیشتر جا خورده بود.
جین چون-هی از اصول عمیق قدم‌های جاخالی‌ترتیب خدای کمان استفاده کرد تا گانگ چی‌رشوه ایجاد شده توسط بادبزن استادش رو دفع کنه.
دنگ!
مشکل اینجا بود که چیزی که‌مأموریت تو دستش نگه داشته بود، از‌بده قضا همون بقچه هدیه‌های استادش بود.
«آخ!»
جررر!
او تونست مسیر گانگ‌داده چی رو تغییر بده، اما‌ترتیب بقچه هدیه‌ها تیکه پاره شد.