چپتر 494: چپتر 494
0«چی؟ تو هانگژو آبله‌خبر شیوع پیدا کرده و‌خطراتش کاملاً هم مهار شده؟»
امپراتور بعد از خواندن‌عملی گزارش ارائه‌شده به تخت‌همگی سلطنت، با ناباوری دوباره پرسید.
«اصلاً همچین چیزی ممکنه؟»
یک جلسه‌کرد رسمی در‌احترام دربار امپراتور.
همهمه مقامات‌منم به‌طور غیرعادی‌خبر بلند بود.
در میان آن‌ها، حتی یک نفر‌این هم نمی‌توانست جواب درستی بدهد و‌می‌کردند کمکم کلافگی امپراتور داشت بالا می‌زد.
«این‌ها همون آدم‌هایی نیستن که وقتی پای کنفوسیوس‌گرایی‌آبله‌کوبیه و آیین‌ها وسط میاد، برای گفتن حتی یه‌آگاهم کلمه از سر و کول هم بالا می‌رن؟»
اما وقتی پای مسائل عملی مثل این‌پزشک به میان می‌آمد، همگی طوری زیر لب‌می‌دونسته من‌من می‌کردند که انگار لال‌مونی گرفته بودند.
«چه کنفوسیوس‌گرایی چه قانون‌گرایی، مگه برای اداره کشور‌خطراتش به وجود نیومدن؟ پس چرا وقتی پای همچین مسائل‌چرک اجرایی وسط میاد، نمی‌تونن حتی یه کلمه حرف بزنن؟»
عصبانیتش داشت کمکم اوج می‌گرفت.
درست در همان لحظه، وزیر‌می‌دونه دارایی، هان یی-جونگ، که تا آن‌خبر موقع ساکت بود، دهان باز کرد.
«با کمال احترام، گفته می‌شه که یک پزشک، با اینکه‌نکرده درمانی برای آبله پیدا نکرده، راهی برای پیشگیری از اون‌اگه می‌دونسته و از همون روش برای توقف شیوع بیماری استفاده کرده.»
«راهی برای پیشگیری می‌دونه. اگه منظورتون‌خیلی آبله‌کوبیه، منم ازش خبر دارم. و‌آبله‌کوبی خیلی خوب هم از خطراتش آگاهم.»
«همون‌طور... همون‌طور که می‌دونید، آبله‌کوبی روشیه که با قرار دادن مستقیم چرک بیمار مبتلا به آبله توی بینی یا پوشیدن‌کشور لباس‌زیر بیمار، شخص رو از قبل به آبله مبتلا می‌کنن. در نتیجه، بچه‌های ضعیف یا افراد مسن گاهی اوقات می‌میرن‌دهان و مواردی هم بوده که بقیه از کسی که برای پیشگیری آبله گرفته، بیماری رو می‌گیرن و دچار مرگ زودرس می‌شن.»
«این رو که همه می‌دونن.»
اگر پیشگیری از آبله‌احترام به این راحتی بود،اینکه این همه آدم نمی‌مردند.
هان یی-جونگ‌منم با خودش‌خبر فکر کرد.
«هوو، اون همیشه این‌قدر ترسناکه.»
پدربزرگش چطور توانسته‌بیماری بود به‌عنوان خواجه ارشد‌منظورتون در کنارش خدمت کند؟
احساس می‌کرد فقط با رد و‌می‌شه بدل کردن چند کلمه با او،پیشگیری تمام انرژی‌اش از شدت فشار تخلیه می‌شود.
با وجود واکنش بی‌تفاوت امپراتور، هان‌خیلی یی-جونگ بدون هیچ نشانه‌ای از ترس،آبله‌کوبی با آرامش به حرف‌هایش ادامه داد.
«چیزی که این پزشک استفاده کرده آبله گاویه.همگی بیماری متفاوتی از آبله‌ست، بیماری‌ای که گاوها می‌گیرن...بودند اما انسان‌ها هم گاهی اوقات ممکنه بهش مبتلا بشن.»
«هو، گفتی آبله گاوی؟»
«بله. حتی اگه کسی آبله گاوی بگیره، در بدترین حالت، فقط بعد از چند روز تب یه راش پوستی می‌زنه‌اگه و خیلی نادره که کسی ازش بمیره. تازه، حتی اگه اون آبله گاوی به بقیه هم سرایت کنه، باز هم فقط‌توی با یه تب تموم می‌شه. با این حال، گفته می‌شه کسی که آبله گاوی گرفته، دیگه هرگز به آبله مبتلا نمی‌شه.»
«این واقعیت داره؟»
با این حرف،مسائل مقامات دوباره بین خودشان‌می‌آمد شروع به پچ‌پچ کردند.
خیلی زود،توقف یکی از مقامات‌می‌دونه با عجله گفت:
«هنوز قطعی نیست. در واقع، پخش کردن آبله گاوی بین‌نکرده مردم و اسم دارو روش گذاشتن اون هم بدون هیچ دوره‌منظورتون آزمون و خطایی، یه تخلف بزرگه که باید به‌شدت مجازات بشه.»
«از اعلی‌حضرت‌منم تمنا داریم‌خبر تجدید نظر کنن!»
چند نفر از مقامات دیگر‌مثل هم بلافاصله مثل یک گروه کر‌من‌من هم‌صدا، حرف‌های او را تایید کردند.
هان یی-جونگ گفت:
«حتی اگه کسی آبله گاوی بگیره، نمی‌میره. اما اگه آبله بگیره، حتماً‌پیشگیری می‌میره. این هم حقیقته که این روش داره جواب می‌ده و طاعون‌ازش توی هانگژو به‌سرعت در حال فروکش کردنه! زود باشین، گزارش‌ها رو بیارین!»
با دستور هان یی-جونگ،خبر یک خواجه دسته‌های ضخیمی از‌آگاهم کاغذ را روی میز گذاشت.
روی آن‌ها، تعداد افرادی که به آبله‌می‌آمد مبتلا شده بودند و تعداد کسانی که‌لال‌مونی واکسینه شده بودند به‌وضوح مشخص شده بود.
یکی از آن‌ها کاربردی از نمودار رز بود‌آبله‌کوبیه که زمانی نایتینگل از آن استفاده می‌کرد؛ آن‌قدر ساده‌همون‌طور و واضح که می‌شد در یک نگاه متوجهش شد.
لبخندی روی لبان‌کمال امپراتور که مدتی مشغول‌پزشک خواندن بود، شکل گرفت.
«الان بین شما مقامات کسی‌دارم هست که بتونه آبله رو‌همون‌طور تا این حد مهار کنه؟!»
«...ام... اما، اعلی‌حضرت!»
«ساکت. پرسیدم ممکنه یا نه!»
هیچ‌کس نمی‌توانست بگوید ممکن است.
معلوم است که نه.
چطور ممکن‌اما بود از پس‌مثل چنین کاری بربیایند؟
«با وجود این همه مقام و مسئول، حتی یه‌منم نفر هم نتونست آبله رو مهار کنه، اما یه‌می‌دونید پزشک بیرون از قصر بالاخره این کار رو انجام داد.»
«ما عمیقاً شرمساریم، اعلی‌حضرت.»
همه یک‌صدا جواب دادند.
امپراتور گفت:
«دارم از این ریاکاری شما خسته می‌شم. زمین‌های عمومی نزدیک عمارت پزشکی فلس سفید در استان جیانگ‌سو رو به‌آبله‌کوبی عمارت پزشکی فلس سفید واگذار کنید و همچنین بخشی از زمین‌های عمومی نزدیک شانگجو در استان ژجیانگ رو هم‌مسن بهشون بدید. علاوه بر این، اگه موفق بشن طاعون رو از کل هانگژو بیرون کنن، معافیت‌های مالیاتی هم بهشون می‌دم.»
با این‌کرد حرف‌ها، چشمان‌احترام همه گرد شد.
واقعاً یک امتیاز بی‌سابقه بود!
با این حال، حال و حوصله امپراتور‌می‌آمد در حدی نبود که الان کسی بخواهد‌لال‌مونی با او مخالفت کند و قطعاً عصبانی می‌شد.
در این دوره که اقتدار امپراتوری به‌شدت تقویت‌آبله‌کوبیه شده بود، کاملاً واضح بود که اگر کسی‌آگاهم مستقیماً تصمیم امپراتور را رد کند، چه اتفاقی می‌افتد.
پونگ ها-گوم گفت:
«البته، این فقط در صورتیه که اثربخشی اون تایید بشه. من یه‌آبله‌کوبی مقام از قصر امپراتوری می‌فرستم تا حقیقت ماجرا رو به‌طور کامل بررسی‌شخص کنه. اگه هیچ دروغی در کار نباشه، پاداش حتی بزرگ‌تری بهشون می‌دم.»
«لطف شما بی‌کران است!»
«همه شما باید حداقل نصف کاری که این‌آبله‌کوبیه پزشک انجام داده رو یاد بگیرید. شما مقامات دقیقاً‌همون‌طور دارید چه غلطی می‌کنید که فقط حقوق مفت می‌گیرید!»
با این حرف‌ها، هان‌احترام یی-جونگ احساس غرور کرد، انگار‌درمانی که این دستاورد خودش باشد.
[آبله داره‌اما مهار می‌شه؟عملی اصلاً ممکنه؟]
چند نفر از ده ارباب بهشتی‌اگه فرقه جاودانه خون برای اولین بار‌دارم بعد از مدتی دور هم جمع شدند.
بر اساس جریان‌کمال چی بهشتی، هانگژو باید‌پزشک از آبله رنج می‌برد.
مثل هر آخرالزمان دیگری در این دنیا، درست قبل از پایان،می‌دونید قحطی، طاعون و جنگ باید دست به دست هم می‌دادند و‌پوشیدن بیداد می‌کردند و جان انسان‌ها را مثل خوشه‌چینی غلات درو می‌کردند.
وقتی این اتفاق می‌افتاد، آدم‌های زیادی می‌مردند، احساسات عمومی‌طوری متزلزل می‌شد و کل قاره در شعله‌های جنگ فرو‌مگه می‌رفت؛ در این نقطه، دنیا یک بار به پایان می‌رسید.
برخی از آخرالزمان‌ها می‌گفتند که وقتی چنین زمانی‌آبله‌کوبیه فرا برسد، بارانی از خون از آسمان می‌بارد، در‌همون‌طور حالی که برخی دیگر می‌گفتند سیل بزرگی خواهد آمد.
عده‌ای هم می‌گفتند زلزله‌ای رخ می‌دهد و همه‌چیز‌اینکه را می‌بلعد؛ انواع و اقسام سناریوهای روز قیامت بر‌بیماری اساس باورهای عامیانه محلی آن منطقه آماده شده بود.
در هر صورت، آبله یک طاعون‌خیلی نسبتاً رایج بود، بیماری‌ای که می‌توانست‌آبله‌کوبی در هر جای قاره رخ دهد.
با این حال، آبله‌ای که‌مثل قرار بود این بار در‌زیر هانگژو بیداد کند، کمی خاص‌تر بود.
[مگه تقدیر این نبود که‌می‌دونه همه، چه فقیر، چه غنی،ازش چه مقام‌دار، بهش مبتلا بشن؟]
[درسته. قرار بود اول فقرا بمیرن، بعد تو‌اینکه فصل برداشت یه کم فروکش کنه و دوباره تو‌بیماری دوره فقر بعدی منفجر بشه. روال طبیعیش این بود.]
[بعد از دوره فقر، قرار بود یکی یکی بمیرن تا‌همون‌طور اینکه مریضی به قصر امپراتوری برسه. درسته. البته فقط با‌توی این کار دنیا به آخر نمی‌رسید. فقط یه کم دردناک‌تر می‌شد.]
بعد از کمی‌مسائل فکر، یکی از‌این ده ارباب بهشتی پرسید.
[نکنه الان‌توقف تو همون فاز‌می‌دونه فروکش کردن هستیم...؟]
[اصلاً این‌طور نیست. حداقل خیابون‌های اون منطقه باید تبدیل‌درمانی به یه جهنم زنده می‌شد. بعدش هم ارتش امپراتوری باید‌می‌دونه برای اقدامات اضطراری بسیج می‌شد. قرار بود این اتفاقات بیفته.]
سه نفر از ده ارباب بهشتی‌خیلی در حالی که سرشون رو گرفته بودن،روشیه ناله‌ای کردن و بعد به حرف اومدن.
[یعنی به‌اما خاطر بذر‌عملی یک نیمه‌جاودانه؟]
[...من اطلاعاتی به دستم رسیده که‌اگه پیروان چی بهشتی در نهایت قصد دارن‌خیلی بذر یک نیمه‌جاودان رو از بین ببرن.]
[و جاودان‌کرد خون ما‌احترام هم اونو می‌خواد؟]
اوضاع پیچیده شده بود. برای پیروان چی بهشتی، بذر یک نیمه‌جاودان یه متغیر پیش‌بینی‌نشده‌قرار بود. خیلی طبیعی بود که برای حذف این متغیر دست به کار بشن، اما مشکل‌ضعیف فرقه جاودانه خون این بود که جاودان خون با تمام وجود جین چون-هی رو می‌خواست.
[حتی اگه یکی از ما سه نفر هم بره، دستگیر کردن اون یارو کار‌لال‌مونی سختیه. فقط با دیدن مبارزه‌اش با خان می‌شه اینو فهمید. ستاره قاتل آسمانی هم یه‌اوج مانع دیگه‌ست. ارباب بهشتی مبدأ به دست اون کشته شد. فکر می‌کنی این یعنی چی؟]
[...رشد ستاره قاتل‌بیماری آسمانی، حداقل با جریان‌منظورتون چی بهشتی هم‌خونی داره.]
[درسته. این‌کرد حرفت حقه. فقط‌گفته زمانش جلو افتاده.]
یکی از اونا که تا‌دارم اون موقع ساکت بود، با‌همون‌طور لحنی شاد و بی‌خیال گفت.
[ای بابا، تا همین الانش سه نفرمون مردن. خیلی وقته که صندلی‌هامون به این سرعت‌گرفته خالی نشده بودن، نه؟ فکر کنم از زمان جنگ بزرگ به این طرف سابقه نداشته! حتی‌درست برای فرقه جاودانه خون هم سخته که هم‌زمان سه نفر رو جایگزین ده ارباب بهشتی کنه.]
[واقعاً...]
[خب، حالا نقشه چیه؟]
انتقال صدای‌منم شاد و بی‌خیال‌دارم ادامه پیدا کرد.
[می‌گن یه گروه از پیروان چی بهشتی دارن حرکت می‌کنن.زیر پس ما هم از پشت بهشون ضربه می‌زنیم. وقتی اون دو‌وجود تا گروه دارن با هم می‌جنگن، ما هم یواشکی وارد می‌شیم.]
[کی این کار رو می‌کنه؟]
دوباره همون‌کرد صدای شاد‌احترام جواب داد.
[من انجامش‌منم می‌دم! خودم می‌رم.دارم چرا که نه؟]
[ارباب بهشتی طلایی.مسائل تو می‌خوای این‌این کار رو بکنی؟]
[آره. تنظیمات روی بدنم تموم‌می‌دونه شده! این بدن واقعاً عالیه، پس‌خبر تو هم کمکم کن، گوم‌گوانگ سونگ‌مو.]
[اینکه همچین چیزی ازم می‌خوای، نه‌می‌شه اینکه نتونم... هممم، حالت خوب می‌شه؟ ببر‌اون سه مطلق باید دنبالت باشه، مگه نه؟]
[اینکه خیلی عالیه! اگه‌خبر ببینمش، همون موقع باید‌خطراتش کارش رو تموم کنم.]
[حتی خواهر خودت رو؟]
[مگه بهمون یاد ندادن که‌می‌دونه پیوندهای این دنیای فانی هیچ‌ازش ارزشی ندارن؟ چیه، اعتراضی داری؟]
[نه. فقط انگار بعد از‌گفته تغییراتی که رو بدنت دادی،نکرده شخصیتت هم یه کم عوض شده.]
[هاهاها، کی می‌دونه. من هنوزم از آدما متنفرم، هنوزم دلم‌همون‌طور می‌خواد دنیا نابود بشه و همیشه از خرد کردن چیزها‌توی لذت می‌برم. تا وقتی که این قلبم همون‌طوریه، واقعاً عوض شدم؟]
غرش–
فضای اطراف ارباب بهشتی طلایی پر از یه چی تاریک و مایل به قرمز شد.خطراتش موجی از قدرت بود که اون‌قدر قوی بود تا بقیه ده ارباب بهشتی رو منقبض‌لباس‌زیر کنه و بعضی‌هاشون با قورت دادن آب دهانشون، امیدوار بودن که این حالت بازیگوشانه‌اش زودتر بگذره.
[تو بعضی‌کرد از قربانی‌های جنگ‌گفته قبلی رو دزدیدی.]
[من این کار رو نکردم.دارم فقط چیزایی که ارباب بهشتی مبدأِ‌می‌دونید مرحوم قایم کرده بود رو برداشتم.]
با لحنی سبکسرانه‌مسائل نوچی کرد، انگار که‌می‌آمد می‌گفت: «اوه، لو رفتم.»
[من باید کینه ارباب بهشتی مبدأ رو هم برطرف‌منم کنم. ممنونم، ارباب بهشتی مبدأ. من از جسدهایی که‌می‌دونید قایم کرده بودی، پیشکش‌های خوبی ساختم. حتماً انتقامت رو می‌گیرم.]
[توی دیوونه...]
چند نفر از ده‌خبر ارباب بهشتی بهش فحش‌خطراتش دادن. گوم‌گوانگ سونگ‌مو آهی کشید.
[از خواهرت متنفری؟]
[تنفر؟ نه. کی همچین حرفی‌می‌دونه زده؟ مگه برای کشتن کسی‌ازش حتماً باید ازش متنفر باشی؟]
ارباب بهشتی‌کرد طلایی به‌احترام آرومی خندید.
[برام جالبه که ببینم ببر سه مطلق می‌تونه‌خطراتش من رو پیدا کنه یا نه. و از‌مستقیم فکر اینکه دوباره بذر یک نیمه‌جاودان رو می‌بینم خوشحالم.]
[می‌فهمم.]
[اون قبلاً اون‌قدر ضعیف بود که اگه با‌آبله‌کوبیه شستم فشارش می‌دادم می‌مرد. از اون موقع تا‌آگاهم حالا باید خیلی رشد کرده باشه، مگه نه؟]
قربانی‌های ارباب بهشتی مبدأ کاملاً به دست ارباب‌اینکه بهشتی طلایی افتاده بود. با خون ریخته شده هزاران‌بیماری نفر، ارباب بهشتی طلایی حتی قوی‌تر هم شده بود.
[شنیدم برات ممکنه‌ازش که موقتاً به‌خیلی قلمرو دگرگونی برسی.]
[همین‌طوره.]
[خدا می‌دونه‌توقف چقدر می‌تونه‌استفاده دووم بیاره؟]
ارباب بهشتی طلایی نسبت به میزان استقامت جین چون-هی کنجکاو‌نکرده شده بود. بعد از عبور از این همه مرز بین‌اگه مرگ و زندگی، محال بود بدنش هیچ آسیبی ندیده باشه.
«یه دست، یا یه پا.دارم حتماً تو یکی از دست‌همون‌طور و پاهاش نقطه ضعفی داره، نه؟»
«درسته. رمان‌های رزمی‌بیماری همه‌شون درباره تناسخ‌اگه و این‌جور چیزان.»
خشم دندان‌شکنم از اینکه چطور تناسخ، انتقال روح‌اینکه و بازگشت در زمان داشتن رمان‌های رزمی رو‌توقف نابود می‌کردن، فقط تا ماه پیش دوام آورد.
حالا که سرمای استخوان‌سوز زمستون حمله‌خیلی همه‌جانبه‌اش رو شروع کرده، این دست‌آبله‌کوبی چپ لعنتی‌ام بیشتر از قبل درد می‌کنه.
«قاعدتاً باید تو بدن یه بچه‌ای تناسخ پیدا کنی که استعداد‌من‌من رزمی داشته باشه. انتقال روح... چه چرت و پرتی... همون‌طور که‌نیومدن انتظار می‌رفت، یه سیاهی‌لشکر همیشه نقش سیاهی‌لشکر رو بازی می‌کنه. لعنت بهش.»
اگه این بدن تو فصل‌های‌می‌دونه قبلی می‌مرد، به خاطر این بود‌خبر که واقعاً لیاقت مردن رو داشت.
حتی یه خط خونی بزرگ‌گفته امپراتوری هم بدون توانایی‌های خاص‌نکرده هیچ ارزشی نداره و آشغاله.
حداقل اگه تو جایی مثل خانواده نامگونگ،خوب خانواده مورونگ یا خانواده هوانگبو به دنیا‌قرار اومده بودم، مجبور نبودم این‌طوری زندگی کنم.
استعداد رزمی هم دقیقاً مثل‌مثل لاتاری ژنتیکی می‌مونه؛ پدر و مادرهای‌من‌من رزمی‌کار، بچه‌های رزمی‌کار به دنیا میارن.
برعکسش هم کاملاً صدق می‌کنه.
از این نظر، نامگونگ اون، نامگونگ یون، تانگ آه و گونگ‌سون یونگ، حتی اگه درک‌روش و شهودشون به خاطر ساختار رزمی ذاتی‌شون یه‌ذره کم باشه، صرفاً همین واقعیت که دست‌آگاهم و پاهای بلندی دارن و تاندون‌ها و نصف‌النهارهای محکمی دارن، این کمبود رو جبران می‌کنه.
برعکس، حتی اگه درک و شهودشون یه کم از ظرفیت‌همون‌طور فیزیکی‌شون فراتر بره، باز هم یه جورایی می‌تونن خودشون رو‌توی مدیریت کنن، درست مثل یه کامپیوتر با سیستم خنک‌کننده آبی.