چپتر 198: دردسرهای جوانی
0«اما چی؟»
«من هم شنیده‌ام که مهارت‌های آشپزی اژدهای سفید‌روی کوچک بی‌نظیر است. اما، فقط کمی جا خوردم که‌افراد از چیزی که تصور می‌کردم، ساده‌تر و محقرانه‌تر بود.»
با این شکایت علنی از غذا، خواهر کوچکترش‌اولیه با چشم‌هایی به او خیره شد که انگار‌باب می‌گفتند: ‹این عوضی عقلش رو از دست داده؟›
از آن‌هستند حالت چهره، جین‌مواد چون-هی متوجه شد.
‹واقعاً خواهر و برادرن.›
پدرشان، هوانگبو جونگ-هون‌شخص نیز با چهره‌ای دستپاچه‌کرده به پسرش نگاه می‌کرد.
شکایت از بدطعم بودن غذایی که شخص‌مواد دیگری برایت درست کرده، نه روی زمین‌مهمان و نه در جیانگهو، اصلاً مؤدبانه نبود.
مخصوصاً وقتی‌هستند که غذا واقعاً‌مواد هم بد نبود.
افراد خانواده هوانگبو همین‌دوست الان داشتند سر چند دنده‌باب بره باقی‌مانده با هم می‌جنگیدند.
خلاصه بگویم، این یک‌دیگری تحریک و دعوا راه‌روی انداختن کاملاً آشکار بود.
یک اراده راسخ برای‌هستند سنگ انداختن در این‌اولیه فضای آرام و دلپذیر.
جین چون-هی سریع جواب داد:
«خوشحالم که استاد، قهرمان بزرگ هوانگبو و قهرمان جوان موآ راضی‌باشد هستند. اگر بعداً مواد اولیه فراهم شود، دوست دارم قهرمان جوان‌می‌زد موهوی را هم به غذایی مهمان کنم که باب میلشان باشد.»
تحریک یک تازه‌کار.
دلیلی که به جای عصبانیت احساس نگرانی می‌کرد، احتمالاً به‌شود خاطر نگاه خواهرش بود که فریاد می‌زد: ‹ای عوضی لعنتی.دلیلی اگه می‌خوای دعوا راه بندازی، اون دنده‌ها رو بده به من!›
‹...›
آن هم کوتاه بود.
حتی در این فضا، هوانگبو موآ به سرعت‌روی دستش را دراز کرد، دو تا از دنده‌های‌واقعاً برادرش را برداشت و در بشقاب خودش گذاشت.
او حتی با زاویه‌ای عجیب، انگار که‌مواد از تکنیک‌های گلاویز شدن استفاده می‌کند، حرکت‌مهمان کرد که باعث می‌شد سرعتش بی‌نظیر باشد.
برادر بزرگترش، هوانگبو موهوی، قبل از اینکه‌فراهم دوباره نگاه خیره و تندش را به جین‌میلشان چون-هی برگرداند، یک بار به خواهرش چشم‌غره رفت.
«من درباره نام مشهور اژدهای سفید‌موهوی کوچک خیلی شنیده‌ام. کنجکاوم بدانم آیا‌تازه‌کار شمشیرت هم مثل زبانت بی‌همتاست یا نه.»
درست در همان لحظه،دیگری هوانگبو موآ سومین دنده‌روی برادرش را هم غارت کرد.
‹...!›
ابهت هوانگبو موهوی‌اگر داشت دود می‌شد‌اولیه و به هوا می‌رفت.
مردمک چشم‌های پدرش، هوانگبو‌دوست جونگ-هون، طوری می‌لرزید که‌کنم انگار زلزله آمده است.
با تماشای این‌شخص وضعیت، جین چون-هی‌درست به یاد آورد.
‹آه، این حس. چقدر آشناست!›
درست است.
این همان حسی بود که از‌موهوی تانگ آه می‌گرفت... تانگ آه، که دوران‌دلیلی طوفانی بلوغ را پشت سر گذاشته بود.
‹می‌فهمم. ممکنه شدتش فرق کنه، اما‌درست همه والدین خانواده‌های رزمی با بزرگ‌مؤدبانه کردن بچه‌هاشون درگیرن و مکافات دارن.›
سنی که‌موآ خون در‌هستند رگ‌ها می‌جوشد.
هنرهای رزمی‌شان همراه‌اگر با هورمون‌هایشان در‌اولیه حال غلیان بود.
و جین چون-هی‌شود داشت نقش «شاگردِ دوستِ‌مهمان استاد» را بازی می‌کرد.
برای جنگجویان جوان، جین‌دیگری چون-هی حتماً شبیه یک‌روی گابلین گنج به نظر می‌رسید.
او می‌توانست میل آن‌ها را برای اینکه همین الان بروند و سرش‌دارم را بشکافند، حس کند تا با اعلام اینکه «من اژدهای سفید کوچک‌نگرانی را شکست دادم»، برای خودشان در جیانگهو اسم و رسمی به هم بزنند.
‹این یعنی یه جنگجوی جوان...›
دلیلی داشت که بزرگان فرقه‌های مختلف هر وقت‌کنم جین چون-هی را می‌دیدند، سرشان را تکان می‌دادند‌احساس و می‌گفتند: «او مثل جنگجویان جوان امروزی نیست.»
‹آه. این‌غذایی همون شور‌دیگری و حرارت جوانیه...›
«موهوی.»
«پدر، مشکلی نیست. من هم به خوبی‌فراهم از شهرت اژدهای سفید کوچک آگاهم و‌باب این را از روی حسن نیت می‌گویم.»
حسن نیت.
اگر حسن نیتی که آدم نسبت به‌کرده یک گابلین گنج دارد به عنوان حسن‌مخصوصاً نیت حساب می‌شد، پس بله، حسن نیت بود.
جین چون-هی‌موآ با خودش‌هستند فکر کرد.
آیا هوانگبو جونگ-هون هم‌بعداً در جوانی‌اش دورانی مثل‌شود هوانگبو موهوی داشته است؟
جین چون-هی‌فراهم نگاهی به‌دوست استادش انداخت.
استادش در حالی که دهانش‌برایت را با بادبزن پوشانده بود،جیانگهو داشت اوضاع را تماشا می‌کرد.
به وضوح می‌توانست حس‌هستند کند که دارد از‌اولیه این وضعیت لذت می‌برد.
‹بعضی وقتا تو‌اگر اینجور مواقع می‌تونه‌اولیه خیلی بدجنس باشه.›
با توجه به درک اجتماعی‌ای که جین چون-هی به‌باب دست آورده بود، به نظر می‌رسید او از طریق انتقال‌خاطر صدا در حال گفتگو با رئیس خانواده، هوانگبو جونگ-هون است.
جین چون-هی‌غذایی با آرامش‌دیگری جواب داد:
«از اینکه تا این حد‌اگر به من لطف دارید، شرمنده‌ام.شود می‌خواهید چه کار کنم، قهرمان جوان؟»
«مگر رسم تبادل در جیانگهو این‌اولیه نیست که حسن نیت را از‌مهمان طریق هنرهای رزمی به اشتراک بگذاریم؟»
همان‌طور که این را‌دوست می‌گفت، انگشتانش را یکی‌یکی شکست‌باب و مشتش را گره کرد.
جین چون-هی با احساس روحیه‌ای که به نظر‌روی می‌رسید فضا و زمان را در هم می‌پیچد،واقعاً به سرعت برای جگال لین انتقال صدا فرستاد.
[امم... استاد.موآ باید چی‌هستند کار کنم؟]
[یعنی چی که باید‌بعداً چی کار کنی؟ هر کاری‌دوست دلت می‌خواد بکن، پسر جون.]
آیا این واقعاً یک روش‌دارم شیک و مجلسی برای گفتنِ‌میلشان «برو سرش رو بشکن» بود؟
هوانگبو موهوی که بی‌خبر از‌برایت ارسال انتقال صدا توسط جین‌جیانگهو چون-هی به استادش بود، ادامه داد:
«کنجکاوم بدانم آیا هنرهای رزمی‌ات هم‌بعداً به ظرافت حرف‌هایت هست یا نه. اگر‌موهوی اجازه بدهی، دوست دارم مهارت‌هایت را ببینم.»
«مگر به هر‌اگر حال مجمع اژدها‌اولیه و ققنوس نزدیک نیست؟»
با شنیدن جواب جین چون-هی، هوانگبو‌موهوی موهوی طوری واکنش نشان داد که‌تازه‌کار انگار او دارد چرت و پرت می‌گوید.
«داری چی میگی؟ اگر تو، اژدهای سفید کوچک،روی در مراحل مقدماتی حذف بشی، من حتی فرصت‌واقعاً دیدن مهارت‌هات رو هم پیدا نمی‌کنم، مگه نه؟»
هوانگبو موهوی دوباره‌راضی از مهارت تحریک‌بعداً کردنش استفاده کرد.
جین چون-هی‌هستند با درماندگی استادش‌مواد را صدا زد.
[استاد...؟]
[...]
جگال لین جوابی نداد.
او فقط با‌اگر خونسردی خودش را باد‌فراهم می‌زد و تماشا می‌کرد.
‹هاا... شخصیت استاد، واقعاً که.›
از آنجایی که استادش داشت این‌قدر‌درست کرم می‌ریخت، این شاگرد هم تصمیم‌مؤدبانه گرفت یکی دو چیز یاد بگیرد.
‹گفت می‌تونم هر کاری‌هستند دلم می‌خواد بکنم، پس‌اولیه همین کار رو می‌کنم.›
استادش به‌هستند عواقب کار‌بعداً رسیدگی می‌کرد.
اگر این را نمی‌خواست،دوست نمی‌توانست یک انتقال صدای‌کنم دیگر برای شاگردش بفرستد؟
[استاد. فقط این رو‌دیگری بهم بگید. بذارم بره مجمع‌زمین اژدها و ققنوس؟ یا نه؟]
او در واقع داشت می‌پرسید که آیا‌مواد باید جراحاتش را در حدی نگه دارد‌مهمان که طی سه هفته خوب شود یا نه.
با کمال‌هستند تعجب، این‌بعداً بار جوابی آمد.
[به خاطر مشت دریاچه بزرگ، بیا‌موهوی بذاریم بره مجمع اژدها و ققنوس.تازه‌کار حداقل باید آبروش رو حفظ کنیم.]
‹آه، می‌فهمم. پس این پاداش‌برایت تمام اون چاپلوسی‌هاییه که از‌جیانگهو قبل نثار استاد کرده بود...›
از همان لحظه اولی که همدیگر را دیده بودند، او مردی‌دوست بود که زبانش مثل آب روان می‌چرخید و با تعریف و‌عصبانیت تمجید از شاگردِ جگال لین، خودش را در دل او جا می‌کرد.
استادش راضی و خوشنود بود.
این لذتی بود که‌دوست او به ندرت در‌کنم عمارت پزشکی فلس سفید می‌چشید.
این واقعاً‌غذایی یک لذت‌دیگری وصف‌ناپذیر بود.
با توجه به موقعیت او به‌بعداً عنوان بالاترین مقام در عمارت پزشکی فلس‌موهوی سفید، چاپلوسی پزشکان عمارت کمی متفاوت بود.
از نظر لذت،اگر یک جور لذت‌اولیه پرورشی و مصنوعی بود.
البته که طعم خوبی‌دوست داشت، اما یکم... انگار‌کنم پر از انگیزه‌های پنهان بود.
در مقایسه با اون، این یک‌درست تعریف خالص و طبیعی بود که از‌نبود یک برخورد غیرمنتظره به دست اومده بود!
البته می‌دونست که قصد هوانگبو جونگ‌هون اینه که با‌فراهم عمارت پزشکی فلس سفید رابطه خوبی برقرار کنه، اما طبیعتاً‌تازه‌کار از چاپلوسی‌هایی که پزشکان عمارت برای رئیسشون می‌کردن، لذت‌بخش‌تر بود.
«خیلی خب. کاری‌اگر می‌کنم که با سه‌فراهم هفته استراحت خوب بشه!»
مجبور می‌شد تو راه داخل کالسکه استراحت کنه‌کنم که شاید یکم کلاسش رو پایین می‌آورد، اما‌احساس برای این شور و حرارت جوانیش داروی خوبی بود.
«بسیار خب.غذایی بیا یه‌دیگری مسابقه بدیم.»
با این‌موآ حرف، هوانگ‌بو‌هستند موهوی پوزخندی زد.
جین چون-هی سریع‌اگر اضافه کرد: «اول‌اولیه غذامون رو تموم کنیم.»
چون هوانگبو موهوی دعوا راه انداخته‌موهوی بود، جین چون-هی حتی نتونسته بود غذایی‌دلیلی که خودش پخته بود رو تموم کنه.
«آه... دنده‌ها سرد‌شخص شدن. سوپ تخم‌مرغ‌درست هم از دهن افتاد.»
می‌تونست با هنر تولید آتش دوباره‌بعداً گرمشون کنه، اما این کار دقیقاً مثل‌موهوی گرم کردن گوشت پخته تو مایکروویو بود.
گوشت سفت می‌شد.اگر دیگه اون طعم‌اولیه اولش رو نمی‌داد.
«فهمیدم. لطفاً وقتی‌شود غذاتون تموم شد‌موهوی بهم خبر بدین.»
تازه اون موقع بود‌دیگری که هوانگبو موهوی مثل‌روی یک جوان‌ترِ باادب رفتار کرد.
جین چون-هی همون‌طور که برنج سرخ‌شده‌ی سرد رو می‌خورد،فراهم با خودش فکر کرد: «کره... هعی... سرد و سفت‌باشد شده. وقتی تازه درست شده بهترین طعم رو داره... هعی...»
حتی همین هم برای بقیه خیلی خوشمزه به‌شود نظر می‌رسید. اما از دید کسی که خودش اون‌تازه‌کار رو پخته بود، غیرممکن بود که اعصابش خرد نشه.
آدمای رو اعصابی مثل این رو‌موهوی می‌تونست تو وودانگ، اینجا و هر جای‌دلیلی دیگه‌ای پیدا کنه. اما غذا منتظر نمی‌مونه.
غذا خوردن کنار‌شخص آتیش. کمپینگ. این‌درست فضای گرم و صمیمی.
حتی بوی هیزم در حال سوختن و صدای‌اولیه ترق‌وتروقش! مگه این همون چیزی نیست که فقط‌باب همین‌جا و همین الان می‌شه ازش لذت برد!
قلب جین چون-هی به درد‌مواد اومد. غذا... کینه‌ای به خاطر‌دارم غذا تمام وجودش رو فرا گرفت.
غم. و کمی‌شود عصبانیت. و یک مرثیه‌مهمان برای دنده‌های سرد گوسفند.
«گفتم کاری می‌کنم با سه‌برایت هفته استراحت خوب بشه، اما‌جیانگهو نگفتم قرار نیست درد داشته باشه.»
«بذار ببینم... خب،اگر هنر رزمی خانواده‌اولیه هوانگبو چی بود...»
در حین غذا خوردن، جین‌دارم چون-هی سعی کرد خاطراتش در‌میلشان مورد خانواده هوانگبو رو مرور کنه.
چیزهایی تو رمان اصلی توصیف شده‌درست بود، اما استادش، جگال لین، هم‌مؤدبانه چیزهای زیادی بهش یاد داده بود.
- هی. هنرهای رزمی خانواده‌اگر هوانگبو سلطه‌گرانه و سنگینه، چون‌شود از فیزیک بدنی محکم‌شون استفاده می‌کنن.
و انرژی درونی و هنرهای‌مواد رزمی‌ای رو توسعه دادن که حتی‌موهوی بیشتر روی این موضوع تمرکز داره.
معروف‌ترینِ اون‌ها‌فراهم مشت الهی رعد‌دارم و برق است.
«یادم اومد.»
- مشت الهی رعد و برق، چی رعد و برق رو جمع‌آوری کرده و ازش استفاده می‌کنه. نه تنها‌تازه‌کار واقعاً از هر دو دست رعد و برق تولید می‌کنه، بلکه این توانایی رو داره که قدرت فیزیکی بدن‌کوتاه رو تا حد وحشتناکی تقویت کنه، برای همین پیدا کردن حریفی برای قدرت تخریب فیزیکیش تو جیانگهو کار سختیه.
رعد و برق. شاید آدم رو یاد شیطان خونین رعد‌دارم سیاه بندازه که قبلاً باهاش جنگیده بود، اما اون یک هنر‌احساس شیطانی بود. این یکی متعلق به جناح متعارف و درستکار بود.
- می‌خوای یه مثال برات بزنم؟ اگه قرار باشه با کسی که مشت الهی رعد و برق داره تو قدرت رقابت‌فریاد کنی، در حالی که هر دوتاتون شصت سال انرژی درونی داشته باشید، قطعاً تو می‌بازی. این به خاطر اینه که نرخ‌خودش تقویت قدرت اون در مقایسه با هنرهای رزمی فرقه‌های دیگه بالاتره و همچنین قدرت چی رعد و برق رو هم دریافت می‌کنه.
البته، مثل یک عضو واقعی از‌درست خانواده جگال، استادش بلافاصله راه مقابله‌مؤدبانه با اون رو هم ارائه داده بود.
- بنابراین، وقتی با مشت الهی رعد و برق روبه‌رو می‌شی، معمولاً باید‌موهوی با سرعت یا تکنیک بجنگی. نقاط ضعفش سرعت پایین و حرکات مستقیم و قابل‌خواهرش پیش‌بینیه. البته، اگه به طرز چشمگیری قوی‌تر باشی، دیگه نیازی به این کارها نیست.
«بسیار خب. در این صورت...»
جین چون-هی‌فراهم غذاش رو‌دوست تموم کرد.
بعد کمی آب نوشید و از جاش‌کرده بلند شد. حریفش از همین الان داشت‌مخصوصاً اشعه‌های داغ و سوزانی از چشماش شلیک می‌کرد.
«ببخشید که‌موآ منتظرتون گذاشتم.هستند بیاین شروع کنیم.»
«عالیه.»
هر دو یک فضای‌دوست باز و مناسب پیدا‌کنم کردن و روبه‌روی هم ایستادن.
«ووووواو!»
«یه مسابقه رزمی‌راضی تو یه همچین‌بعداً جایی، عجب فرصت نابی!»
مگه بهترین سرگرمی دعوا نیست؟ تو این‌فراهم دوره‌زمونه که نه گوشی هست نه یوتیوب،باب تماشای یک مبارزه، محتوای درجه یکِ تضمین‌شده بود.
بعد از تموم شدن این مبارزه، می‌شد گزارش‌کنم شاهدان عینی رو تا ۱۰ سال آینده سر‌احساس میز نوشیدنی تعریف کرد که خودش بهترین پاداش بود.
برای کسی که یکم زبون‌باز‌برایت بود، این فرصتی بود تا‌جیانگهو به بتِ میخانه‌ها تبدیل بشه.
اگه تو آینده، یکی از این دو نفر به یکی از اساتید برتر زیر آسمان‌کنم تبدیل می‌شد، می‌تونستن تا ۳۰ سال دیگه هم پز بدن و بگن: «من از وقتی‹ای بچه بود می‌شناختمش! خودم شخصاً شاهد مبارزه بین خانواده هوانگبو و عمارت پزشکی فلس سفید بودم!»
تو دورانی که‌اگر سرگرمی‌های زیادی وجود نداشت،فراهم این بهترین محتوا بود.
پزشکان عمارت و جنگجویان خانواده‌دارم هوانگبو همگی هیجان‌زده بودن و‌میلشان تو حاشیه فضای باز جا گرفتن.
استادش و هوانگبو جونگ‌هون روی یک کنده درخت نشستن‌زمین و مشغول گپ زدن شدن و پشت سرشون، خواهر کوچک‌تر،همین هوانگبو موآ، با نگاهی سرد به برادرش خیره شده بود.
«آخ، تو یه احمق لعنتی...»
هوانگبو موهوی‌هستند هم به‌بعداً خواهرش چشم‌غره رفت.
«چه مرگشه...فراهم چرا داره اینجوری‌دارم بهم زل می‌زنه؟»
«خیلی سخت بود فقط یکم با‌درست بابا راه بیای؟ دیگه کارِت تمومه.مؤدبانه همه‌ی اینا رو به مامان می‌گم.»
«برو بهش بگو، دختره‌ی‌هستند عوضی. فقط یادت نره‌اولیه بهش بگی که من بردم.»
این دو‌هستند نفر از انتقال‌مواد صدا استفاده نکردن.
زمانی که با هم گذرونده‌دارم بودن باعث شده بود بتونن فقط‌باشد با نگاه‌هاشون با هم حرف بزنن.
و تاریخچه‌ی درگیری‌هاشون از دعواهای خسته‌کننده تو یک خونه‌زمین تو تمام این مدت، بهشون اجازه داده بود به‌خانواده سطحی برسن که بتونن با چشماشون به هم فحش بدن.
جین چون-هی با خودش فکر کرد: «همم... با‌اولیه خانواده نامگونگ فرق داره. یعنی به خاطر اینه‌باب که تو خانواده نامگونگ اختلاف سنی زیادی وجود داره؟»
دوقلوهایی که تو یه روز و یه ساعت‌شود به دنیا اومده بودن. شنیده بود که اونا‌باشد سر یه تیکه گوشت هم با هم دعوا می‌کردن.
ناگهان، چشماش‌فراهم با چشم‌های هوانگ‌بو‌دارم موآ گره خورد.
موآ لبخند‌غذایی درخشانی به‌دیگری جین چون-هی زد.
«برای قهرمان‌موآ جوان آرزوی‌هستند پیروزی می‌کنم.»
بعد دوباره‌هستند با عصبانیت به‌مواد برادرش خیره شد.
«حتماً به مامان می‌گم‌دوست که چطور کتک خوردی.کنم قشنگ حواسم بهت هست.»