چپتر 180: فصل ۱۸۰
0جین چون-هی گفت:
«تو هم قراره بری مجمع اژدها و‌اجازه ققنوس؟ حالا که هم اسم تائوئیستی داری هم‌آخه یه استاد، به نظر می‌رسه حتماً اونجا باشی.»
«آه، اگه تو میای هیونگ، منم درخواست می‌دم.درونیته البته این‌طور نیست که هر کی درخواست بده بتونه‌بیفتن بره، اما فکر کنم... احتمالاً بتونم راه پیدا کنم.»
«اوه؟»
«آره. اونا یه تورنمنت هنرهای رزمی برای نسل جوان‌بخوان داخل وودانگ برگزار می‌کنن. اگه بتونم جزو سه نفر‌درونیته اول بشم، می‌تونم تو مجمع اژدها و ققنوس شرکت کنم.»
چهره‌اش پر‌شصت از اعتماد‌انرژی به نفس بود.
جین چون-هی حرفی‌همم برای گفتن در‌سال این مورد نداشت.
«درسته... اگه شاگرد مستقیم امپراتور مشت‌اجازه وودانگ نتونه حتی جزو نفرات برتر‌باهات بشه، دیگه آبروریزی از این بزرگ‌تر نمی‌شه.»
با شناختی که از‌سنی شخصیت آن پیرمرد داشت،نمی‌شن احتمالاً چون-و را کله‌پا می‌کرد.
اینجا منظور از «کله‌پا کردن»، غرق کردن فیزیکی او‌خیلی در یک تمرین جهنمی بود؛ طوری که شاید مردن بهتر‌الهی از این بود که نتواند جزو سه نفر اول شود.
«من قصد دارم با استادم به مجمع اژدها و‌بهت ققنوس بعدی برم. با این سنی که الان دارم،آخه احتمالاً آدمای زیادی پیدا نمی‌شن که بخوان باهام درگیر بشن.»
«همم... فکر کنم به خاطر شصت سال انرژی‌خیلی درونیته که بهت اجازه می‌ده، اما احتمالاً خیلی‌باید از آدمای جیانگهو هستن که می‌خوان باهات در بیفتن.»
«آخه چرا‌بعدی باید با یه‌الان پزشک درگیر بشن؟»
«پزشک الهی فلس سفید اون‌قدر درباره شاگردش پز می‌ده که نسل‌هستن جوان جیانگهو دچار جراحات داخلی شدیدی شدن. هیونگ، تو خبر نداری، نه؟درباره آره، احتمالاً نمی‌دونی. همیشه کسی که درگیر ماجراست، آخرین نفریه که می‌فهمه.»
چون-و با نگاهی‌همم غرق در فکر‌سال به آسمان خیره شد.
با دیدن چهره‌ای که همزمان پر از‌می‌ده درد و رستگاری بود، جین چون-هی نگران‌آخه شد که استادش چقدر درباره‌اش لاف زده است.
چون-و گفت: «به هر حال، این‌طور نیست که پزشک الهی فلس سفید الان‌همم هیچ جاه‌طلبی‌ای برای افتخارات رزمی داشته باشه، و تو هم که قرار نیست‌باهات مسابقه بدی هیونگ، پس تصور می‌کنم همه‌چیز به خوبی و خوشی تموم بشه.»
«درسته. منم می‌خواستم تجربه بیشتری تو درمان انواع بیماران ترومای اورژانسی‌هستن به دست بیارم. مهم‌تر از اون، چهار استاد تالار درخواست کردن‌اون‌قدر که زودتر منو ببرن اونجا چون به شدت با کمبود نیرو مواجهن.»
هنر جراحی برای‌همم تروما، تخصص اصلی‌سال جین چون-هی بود.
در واقع، به خاطر این بود‌اجازه که جگال لین مدام وقت تلف‌باهات می‌کرد که اعزامش به تأخیر افتاده بود.
چون-و گفت: «یه جورایی وقتی درباره مهارت‌های‌زیادی پزشکی حرف می‌زنی، چشمات بیشتر از وقتایی‌خاطر که از هنرهای رزمی می‌گی برق می‌زنه، هیونگ.»
«این‌طوره؟ هاهاها.»
نجات دادن آدم‌ها‌همم سخت بود، اما‌سال ارزشش را داشت.
دیدن اینکه یک بیمار‌درونیته بهبود پیدا می‌کند و‌خیلی خوشحال می‌شود هم لذت‌بخش بود.
کشف یک روش جراحی بهتر و توانایی‌زیادی درمان بیماری‌هایی که زمانی غیرقابل درمان بودند،خاطر خوشحالی غیرقابل توصیفی برایش به همراه داشت.
چه روی زمین و‌انرژی چه اینجا، این لذت‌می‌ده نیروی محرکه جین چون-هی بود.
آن دو یکدیگر‌همم را برای خداحافظی‌سال در آغوش گرفتند.
«مراقب خودت باش.»
«تو مجمع‌بعدی اژدها و‌سنی ققنوس می‌بینمت، هیونگ.»
«باشه.»
جین چون-هی سلاح‌هایش‌انرژی را پس گرفت و‌می‌ده از کوه پایین آمد.
«خب، برم یکم از‌سنی اون اکسیرهایی که قبلاً‌نمی‌شن نتونستم بردارم رو بکنم بیارم؟»
او قصد داشت‌سال آن‌ها را برای چون-و‌اجازه و ساما هیون بفرستد.
در حین مبارزه تمرینی این را‌سال حس کرده بود؛ چیزی که آن‌خیلی دو نفر کم داشتند، انرژی درونی بود.
«به عنوان هیونگ‌شون، چه‌درونیته کار دیگه‌ای می‌تونم برای‌خیلی کمک کردن انجام بدم؟»
وقتی به بالا نگاه‌سنی کرد، دید خورشید دیگر‌نمی‌شن در وسط آسمان است.
وقتی به عقب برگشت، چون-و‌درونیته هنوز در ورودی فرقه وودانگ ایستاده‌هستن بود و برایش دست تکان می‌داد.
«امیدوارم این بار تو آتیش نسوزه. حالا که ارشد‌بهت امپراتور مشت به روشنگری رسیده و یه شاگرد هم‌آخه داره، احتمالاً دلبستگی بیشتری به این دنیا پیدا می‌کنه.»
در حالی که جین چون-هی به آرامی‌می‌ده زیر لب زمزمه می‌کرد، تاندرکوئیک و هوانگ‌گو‌آخه بدون اینکه منظورش را بفهمند جواب دادند.
پپیک! واق واق!
با این کار، چه ارشد امپراتور مشت از‌می‌ده دلایل طبیعی می‌مرد و چه در آینده صعود‌چرا می‌کرد، این زمان می‌توانست کمی بیشتر به تعویق بیفتد.
نمی‌دانست چقدر این اتفاق را به‌سال تأخیر انداخته است، اما در جیانگهو، معنای‌جیانگهو یک استاد برای شاگردش بسیار عظیم است.
علاوه بر این، به او دستور داده بود‌خیلی که به جای داروی تقویتی، یک چهارم داروی جراحات‌پزشک داخلی را مصرف کند، بنابراین باید بیشتر دوام می‌آورد.
همچنین تحت پوشش درمان رایگان، کمی برای کارایی‌نمی‌شن قرص الهی فلس سفید و مهارت‌های پزشکی عمارت پزشکی‌انرژی فلس سفید بین مردم فرقه وودانگ تبلیغ کرده بود.
«واقعاً خیلی کارا کردم.»
در مدت کوتاهی، جین چون-هی نه تنها‌انرژی مهارت‌های خود را بهبود بخشیده بود، بلکه‌هستن چیزهای زیادی را نیز تغییر داده بود.
واق! - ارباب، من گشنمه!
پپیک - یه روستا‌انرژی این نزدیکی‌هاست، بیا توقف‌می‌ده کنیم، بیا توقف کنیم~ باشه؟
جین چون-هی در روستای پایین‌شصت فرقه وودانگ توقف کرد و‌اجازه چند چیز برای سفرش خرید.
«جیره‌ام، گوشت خشک‌شده و فلفلم‌بهت تموم شده. باید یکم دیگه شیر‌می‌خوان بز بگیرم تا کره درست کنم.»
بعد از خرید مقدار زیادی‌الان آذوقه، خورشید شروع به غروب کرد‌درگیر و هوا رو به تاریکی رفت.
«امشب همین‌جا می‌خوابیم.»
واق واق واق! هوانگ‌گو‌خاطر با تکان دادن دمش‌درونیته موافقت خود را اعلام کرد.
تاندرکوئیک هم که‌انرژی نیازی به گفتن‌اجازه نداشت، موافقت کرد.
جین چون-هی اتاقی در یک‌الان مسافرخانه گرفت، کمی نودل خورد و‌درگیر زودتر از معمول به خواب رفت.
چقدر خوابیده بود؟
واق! غررر! واق واق! وانگ!
پپی، پپیییییک! پپی، پپی!
صدای واق واق و جیک‌الان جیک هوانگ‌گو و تاندرکوئیک او‌باهام را از خواب بیدار کرد.
«چه خب...ره؟ چی شده؟»
او حساسیت چی خود را‌شصت گسترش داد، اما نتوانست هیچ‌اجازه چیز مشکوکی را حس کند.
درست در همان‌انرژی لحظه، هوانگ‌گو لبه لباس‌می‌ده جین چون-هی را کشید.
واق! -بعدی ارباب، بیرون‌سنی یه چیز عجیبیه.
همان‌طور که هوانگ‌گو می‌کشید‌انرژی به سمت پنجره رفت‌می‌ده و بیرون کاملاً سرخ بود.
آتش بود.
شعله‌های سرخ کوه وودانگ‌درونیته را لکه‌دار کرده و‌خیلی آن را یکجا می‌بلعیدند.
«ها...؟»
برای یک‌شصت لحظه، افکار جین‌درونیته چون-هی منجمد شد.
«مگه سوختن فرقه وودانگ نباید حداقل چند سال‌درونیته دیگه اتفاق می‌افتاد...؟ بعد از صعود ارشد امپراتور‌باهات مشت. مگه قرار نبود اون موقع اتفاق بیفته؟!»
شعله‌های فاجعه با بی‌تفاوتی‌درونیته همه‌چیز را می‌بلعیدند و‌خیلی تنها بر قدرتشان افزوده می‌شد.
وودانگ، وودانگ‌بعدی در حال‌سنی سوختن بود.
این بار قرار‌همم بود با آن‌سال زمان متفاوت باشد.
فرقه وودانگ فعلی هنوز مانند‌بهت داستان اصلی فاسد نشده بود و‌می‌خوان ارشد امپراتور مشت هنوز زنده بود.
اما قلبش طوری می‌تپید‌سنی که انگار می‌خواست منفجر شود‌بخوان و جین چون-هی فقط دوید.
فاصله روستا تا وودانگ قابل‌توجه بود،بهت بنابراین حتی با دویدن با استفاده‌می‌خوان از تکنیک‌های حرکتی نیز کمی زمان می‌برد.
جین چون-هی مطمئن بود که وقتی پای مهارت‌های تکنیک‌بهت حرکتی در میان باشد به هیچ‌کس نمی‌بازد، اما در‌آخه این لحظه، پاهای خودش به شکل بی‌نهایتی کند احساس می‌شدند.
واق! -سال ارباب، بوی غریبه‌ها‌بهت رو حس می‌کنم!
هوانگ‌گو به سرعت‌برم اطلاعات را به‌آدمای جین چون-هی منتقل کرد.
به لطف آن، جین چون-هی‌درونیته توانست حتی در حال دویدن‌جیانگهو نیز برای کشیدن شمشیرش آماده شود.
ورودی کوه وودانگ.
اولین چیزی‌سال که دید، جسد‌بهت نگهبان دروازه بود.
اجساد تائوئیست‌ها و مردان نقاب‌دار.
در میان آن‌ها،سال صحنه‌ای از هرج‌ومرج مطلق‌اجازه در حال وقوع بود...
در آن لحظه، جین‌خاطر چون-هی موجی از حالت تهوع‌بهت را در گلویش احساس کرد.
دندان‌هایش را روی هم سایید.
«اینجا اون میدان جنگی نیست‌الان که توش مُردم. اینجا جیانگهوئه. می‌تونم‌درگیر بجنگم... به هر حال... حالم خوبه!»
وحشت مرگ در زندگی‌انرژی قبلی‌اش برای لحظه‌ای به‌می‌ده جین چون-هی هجوم آورد.
اما در برابر فاجعه‌ای که‌شصت پیش رویش بود، حتی چنین احساساتی‌می‌ده هم یک تجمل به حساب می‌آمد.
جین چون-هی به‌انرژی سرعت خودش را از‌می‌ده نظر ذهنی جمع‌وجور کرد.
«نمی‌تونم کم بیارم. چه تو جیانگهو‌آدمای و چه رو زمین، آدم‌کشیِ آدما همون‌همم آدم‌کشیه. انتظار چی داشتم؟ رویا و عاشقانه؟»
در همان لحظه، مردی‌انرژی سیاه‌پوش شمشیرش را کورکورانه به‌خیلی سمت جین چون-هی تاب داد.
جرینگ!
در اولین تبادل ضربات، جین‌بهت چون-هی شمشیر را دفع کرد‌هستن و در دومی، ضدحمله زد.
شمشیر مرد خرد‌برم شد و بازویش در‌زیادی جهت عجیبی پیچ خورد.
تق-
مرد سیاه‌پوش دیگر‌همم هرگز نمی‌توانست از‌سال آن بازو استفاده کند.
«حمله به‌سال فرقه وودانگ.درونیته چقدر گستاخانه.»
با این حال، در طول تاریخ دنیای‌زیادی رزمی، حمام خون در فرقه‌های معتبر جناح‌خاطر متعارف به طرز عجیبی اتفاقات رایجی بودند.
دو هیولای درنده‌خو که ممکن‌درونیته بود دست به چنین کاری‌جیانگهو بزنند به ذهنش خطور کردند.
شواهد و قرائن به یکی‌شصت از آن‌ها اشاره داشت، اما جین‌می‌ده چون-هی از قضاوت زودهنگام خودداری کرد.
در عوض، مسیر‌انرژی افکارش را به‌اجازه سمت دیگری منحرف کرد.
«اولاً، اینکه اونا در حالی به فرقه وودانگ حمله‌بخوان کردن که ارشد امپراتور مشت اینجاست، یعنی باید یه‌درونیته نقشه مخفی برای مقابله با اون داشته باشن، مگه نه؟»
منطقی نبود نیرویی که قادر‌درونیته به انجام چنین کاری است، چنین‌هستن محاسبه اولیه‌ای را انجام نداده باشد.
«می‌تونم به فرقه وودانگ کمک کنم؟سال نه، مجبورم که کمک کنم. مگه‌خیلی کار من... نجات دادن آدما نیست؟!»
نگاه کردن به این‌درونیته شعله‌های مصیبت‌بار، مرا به‌خیلی یاد میدان جنگ می‌اندازد.
حس مردن در‌برم آن زمان هنوز‌آدمای هم برایم زنده است.
خاطره‌ای است که دلم می‌خواهد از آن‌اجازه فرار کنم و جیغ بکشم، خاطره‌ای که‌بیفتن می‌خواهم فراموشش کنم، اما واقعیت بی‌رحم است.
دستانش می‌لرزیدند.
«مشکلی نیست.سال از پسش برمیام.بهت می‌تونم نجاتشون بدم.»
درست زمانی که داشت‌سنی عزمش را جزم می‌کرد،نمی‌شن صدایی به گوش رسید.
«آخ... تو... اژدهای سفید کوچکی؟»
صدای شخصی‌بشن از میان‌خاطر آوارها پیچید.
وقتی جین چون-هی آوارها را‌بهت کنار زد، یک تائوئیست آشنا با‌می‌خوان چهره‌ای خوشحال به او نگاه کرد.
«خدای من. فکر می‌کردم‌سنی تا الان دیگه رفتی...نمی‌شن نمی‌دونم چطوری ازت تشکر کنم.»
«جاودان حقیقی هاجونگ.»
اگرچه می‌گفتند فرقه وودانگ فاسد‌شصت شده، اما هنوز هم آدم‌های‌اجازه خوب زیادی در آن پیدا می‌شد.
جاودان حقیقی هاجونگ‌انرژی یکی از همان‌اجازه افراد خاص بود.
نسل «ها» دقیقاً‌برم یک نسل بالاتر‌آدمای از نسل «چون» بود.
وقتی چون-و برای اولین بار به عنوان یک غریبه‌خیلی به اینجا آمد، جاودان حقیقی هاجونگ کسی بود که‌پزشک با میل و رغبت تنقلاتش را با او تقسیم کرد.
مهم نبود که اذیت و آزارها‌سال چقدر حقیرانه بودند، چون-و به لطف‌خیلی تائوئیست‌های واقعی مثل او توانست دوام بیاورد.
جاودان حقیقی هاجونگ به‌درونیته جین چون-هی نگاه کرد‌خیلی و لبخند بی‌جانی زد.
«دیدنت باعث خوشحالیه. واقعاً خوشحالم. نمی‌دونی... چقدر خوشحالم‌نمی‌شن که اژدهای سفید کوچک اینجاست. لطفاً... لطفاً، وودانگ...سال فرقه وودانگ رو نجات بده... آآآآخ! دا-داری چیکار می‌کنی؟»
«دارم با مهر و‌انرژی موم نقاط طب سوزنی،می‌ده جلوی خونریزیت رو می‌گیرم.»
«اما... این دیگه چیه...»
«جلوی یه‌سال پزشک، نباید‌درونیته حرفای آخرتو بزنی.»
جین چون-هی به سرعت خونریزی‌الان جاودان حقیقی هاجونگ را بند آورد‌درگیر و یک قرص اورژانسی بیرون آورد.
«چرا مهر و‌سال موم نقاط طب‌بهت سوزنی اینقدر درد داره؟»
«وقتی خونریزی تا این حد شدیده،سال درد هم داره. با توجه به‌خیلی محل زخمت، طبیعیه که درد داشته باشه.»
جین چون-هی با آرامش گفت: «در حدی بهت رسیدم‌جیانگهو که تا تموم شدن این ماجرا زنده بمونی. دلم می‌خواست‌فلس بیشتر درمانت کنم، اما وقت نداریم. فعلاً فقط زنده بمون.»
«...»
جین چون-هی دست‌سال جاودان حقیقی هاجونگ‌بهت را محکم فشرد.
سپس، در حالی که‌خاطر چشمانش پر از احساسات شده‌بهت بود، دوباره به حرف آمد.
«... باید زنده بمونی.»
«تو تمام عمرم، هیچ مردی تو جیانگهو ندیده بودم که حرفای آخر یه‌همم نفر رو قطع کنه تا نقاط طب سوزنیش رو با زور ببنده... کوکوکو...باهات فهمیدم. اگه نمی‌خوام از اژدهای سفید کوچک سرزنش بشنوم، باید سرسختانه زنده بمونم.»
«این دارو کمکت می‌کنه که هوشیار بمونی. پاهات رو درمان کردم تا‌می‌خوان بتونی حرکت کنی، پس لطفاً یه گوشه‌ای قایم شو. برای مدت طولانی‌شاگردش نمی‌تونی حرکت کنی. فقط در حدی درمانت کردم که بتونی فرار کنی.»
«حرکت کردن درد داره؟»
«داروی اورژانسی مسکن داره، اما بازم‌اجازه خیلی درد خواهد داشت. با این‌باهات حال... برای زنده موندن باید فرار کنی.»
با کمک جین چون-هی،سنی جاودان حقیقی هاجونگ به‌نمی‌شن زور روی پاهایش ایستاد.
ناله‌ای از‌شصت شدت درد از‌درونیته دهانش خارج شد.
اما می‌توانست حرکت کند.
همین برای‌سال مدت کوتاهی فرار‌بهت کردن کافی بود.
پس از نجات دادن‌سنی یک تائوئیست، جین چون-هی‌نمی‌شن بلافاصله دستوراتی صادر کرد.
«تاندرکوئیک. تو از آسمون دشمنانی که نزدیک میشن رو شناسایی کن!هستن نگران ضعیف‌ترها نباش. اول بهم خبر بده که قوی‌ترها کجان. اگه‌اون‌قدر فرصت کردی، هر از گاهی با شلیک رعد و برق پوشش بده.»
پیک!
تاندرکوئیک بلافاصله‌سال ارتفاع گرفت و‌بهت به آسمان رفت.
«و هوانگ‌گو، تو با من میای. دنبال مجروحین‌نمی‌شن بگرد. و حالا که فرصتش پیش اومده، بیا از‌انرژی روش مبارزه‌ای که ارشد بهت یاد داده استفاده کنیم.»
غرررر!
موهای بدن هوانگ‌گو سیخ شد.
به نظر می‌رسید‌انرژی خشم اربابش را‌اجازه حس کرده بود.
همان‌طور که انتظار‌برم می‌رفت، پنج مرد‌آدمای نقاب‌دار بلافاصله نزدیک شدند.
مردان بدون اینکه بپرسند‌انرژی او کیست یا چه‌می‌ده کار می‌کند، یک‌باره حمله کردند.
در آن‌بشن لحظه، تاندرکوئیک‌خاطر اول حرکت کرد.
گواررونگ!
درخشش آبی‌رنگی از سوی تاندرکوئیک‌الان در یک لحظه یکی از‌باهام مردان نقاب‌دار را کباب کرد.
در آسمان قیرگون که حتی ستاره‌ها هم در‌می‌ده آن دیده نمی‌شدند، رعد و برقی که آسمان را‌باید شکافت و فرود آمد، دست‌کمی از مجازات الهی نداشت.
حمله غیرمنتظره از یک نقطه‌شصت کور باعث شد چهار مرد‌اجازه نقاب‌دار باقی‌مانده برای لحظه‌ای مکث کنند.
در همان‌سال فرصت، هوانگ‌گو‌درونیته حرکت کرد.
کواژیک!
این بار، هدفش‌سال بیضه‌ها نبود، بلکه‌بهت یک پا بود.
از آنجا که له کردن بیضه‌های اساتیدی که‌درونیته از سطح خاصی بالاتر بودند کار آسانی نبود،باهات این بار نقطه دیگری را هدف گرفته بود.
نقطه حمله یک سگ پایین‌تر از‌اجازه انسان است که به آن اجازه‌باهات می‌دهد در نقطه کور آن‌ها نفوذ کند.
علاوه بر آن، او یک جانور روحانی بود که‌بخوان می‌توانست از انرژی درونی استفاده کند، بنابراین آن مرد در‌بهت یک چشم به هم زدن پایش را از دست داد.
قژژژ-
هوانگ‌گو پس از گاز گرفتن‌شصت پا، استخوان ران حریف را‌اجازه تنها با قدرت فکش خرد کرد.
«ککککک-!»
«... آره. حتماً خیلی درد داره. حتی‌زیادی عمارت پزشکی میدان سیاه هم نمی‌تونه اونو‌خاطر نجات بده، پس بعداً مجبوری قطعش کنی.»
در نهایت، پس‌تصویر جین چون-هی به آرامی‌اجازه حرکت کرد، اما در کمال تعجب، آن‌قدر سریع‌آخه بود که چشم نمی‌توانست آن را دنبال کند.
هر کجا که دست جین چون-هی‌سال ظاهر و ناپدید می‌شد، بدون استثنا یک‌جیانگهو عضو بدن در جهت مخالف خم می‌شد.
آن‌ها برای گیر انداختن او سلاح‌های‌اجازه مخفی پرتاب کردند، اما حتی یکی از‌بیفتن آن‌ها هم نتوانست خراشی روی پس‌تصویرش بیندازد.