چپتر 963: ضیافت روز معلم
0همزمان.
جین چون-هی‌گرد داشت حسابی به‌کرده مغزش فشار می‌آورد.
«توی یه‌غذاهایی کارتون دیدمش...کاملشون ولی جواب نمی‌ده.»
بازسازی چیزی که فقط توی‌نهایت یه ویدیو دیدم، از چیزی‌مشغول که فکر می‌کردم خیلی سخت‌تره!
مخصوصاً که‌نهایت مال یه‌آشپزخونه انیمیشن بود!
«لعنتی، حتی دارم از یه‌کرده ویدیوی بازسازی‌شده تو یوتیوب هم‌ته‌دیگ الگوبرداری می‌کنم، پس مشکل کار کجاست؟»
توی کارتون، بعد از خوردنش طرف‌روی رو می‌فرستادن فضا، برای همین جین‌بمونن چون-هی هم می‌خواست استادش رو بفرسته فضا.
او عمداً یک تابه آهنی کاملاً گرد و توپی‌شکل‌کرد درست کرده بود و داخلش برنج پخته‌ای که قرار بود‌درپوش ته‌دیگ بشه رو به همراه انواع غذاهای دریایی گذاشته بود.
اگر تابه آهنی استوانه‌ای رو می‌چرخاند تا داخلش‌آماده بپزه... باید به «سوپ ته‌دیگ کروی، تکمیل شد!»درپوش که توی ویدیو دیده بود می‌رسید، اما غیرممکن بود.
شاید.
حتماً یه چیزی کم بود.
استاد آشپزی سونگ-ریونگ!
«باید بیشتر‌نهایت آزمون و‌آشپزخونه خطا کنم...
یعنی نمی‌تونم‌گرد برای روز معلم‌کرده آماده‌اش کنم؟ آخ...!»
ولش کن، چیزی‌تونسته که نمیشه رو‌روی باید بیخیال شد.
دفعه بعد هر‌استادم طور شده باید‌سرسری بدم استادم بخورتش.
در نهایت، جین چون-هی سرسری آشپزخونه‌کرد رو تمیز کرد و مشغول آماده کردن‌کنه غذاهایی شد که تونسته بود کاملشون کنه.
روی کاسه‌ها درپوش گذاشت و برای‌داخلش اینکه گرم بمونن، اون‌ها رو به‌همراه آرومی با چی حقیقی پنج عنصر پوشاند.
«بسیار خب. عالی شد!»
آماده‌سازی‌ها تموم شده بود.
جین چون-هی شروع‌سرسری کرد به جابه‌جا‌کرد کردن تک‌تک غذاهای آماده‌شده.
جشن روز معلم هر سال ارتقا پیدا‌برنج می‌کرد و این بار قرار شد توی سالن‌دریایی ضیافت روباز عمارت پزشکی فلس سفید برگزار بشه.
اونجا مکانی بود که معمولاً برای جشن‌ها‌کاسه‌ها استفاده می‌شد و اون‌قدر بزرگ بود که‌آرومی صدها نفر رو تو خودش جا بده.
علاوه بر این، به مناسبت‌نهایت روز معلم، از بقیه پزشکان عمارت‌آماده هم دعوت کرده بود که بیان.
برای همین‌نهایت غذاهای زیادی‌آشپزخونه پخته بود.
در واقع، میز پهن و بزرگ داشت با انواع‌قرار و اقسام غذاهای لذیذ دریایی و زمینی پر می‌شد،استوانه‌ای تا جایی که دیگه هیچ جای خالی‌ای روش دیده نمی‌شد.
همون‌طور که داشت غذاها رو می‌آورد،روی دید که استادش، جگال لین، از‌بمونن راه رسید و بالای میز نشست.
«آه! استاد.بدم به این‌بخورتش زودی اومدین؟»
«تماشا کردن تو موقع آماده کردن غذا‌مشغول یکی از لذت‌های منه. خب. امروز چه‌روی غذاهایی تدارک دیدی که این‌قدر سرت شلوغه؟»
«هه هه. یکم‌توپی‌شکل دیگه خودتون می‌بینین! راستی،برنج هنوز هیچ‌کس دیگه‌ای نیومده.»
سالن ضیافت‌غذاهایی روباز حسابی خالی‌کنه به نظر می‌رسید.
«نکنه الکی‌بدم این همه‌بخورتش غذا درست کردم؟»
جین چون-هی‌نهایت کمی احساس‌آشپزخونه پشیمانی کرد.
«خبردار شدم که جراحی‌های فوری، بیماران اورژانسی و بیمارانی که نیاز‌بشه به مراقبت دارن پیش اومده و علاوه بر اون، انتظار می‌ره‌سوپ به‌زودی سیل عظیمی از رزمی‌کاران مجروح برسن. همه باید حسابی مشغول باشن.»
نکنه همین دور‌تونسته و بر یه‌روی فاجعه خونین رخ داده؟
جین چون-هی آه کوتاهی کشید.
عمارت پزشکی‌نهایت که هیچ‌وقت طبق‌تمیز برنامه پیش نمی‌ره.
حتی خود او هم سرنوشتش این بود‌برنج که وسط انجام کاری، با یه تماس‌غذاهای فوری همه‌چیز رو ول کنه و بره.
«خب. درسته.»
«درست نیست که‌استادم به خاطر خودخواهی‌سرسری خودم وقتشون رو بگیرم.»
با اینکه این‌طور فکر‌آشپزخونه می‌کرد، اما هنوز هم‌آماده کمی تو ذوقش خورده بود.
«این‌همه زحمت‌گرد کشیدم تا اینا‌کرده رو درست کنم...»
با این حال، به‌کاملشون روی خودش نیاورد و دوباره‌گذاشت مشغول سرو کردن غذاها شد.
جگال لین با‌استادم تماشای جین چون-هی،سرسری لبخند گرمی زد.
«هی ما واقعاً...سرسری این بی‌خبر بودنش تو‌مشغول این مسائل بانمک نیست؟»
«شما هم‌گرد چیزای عجیبی‌درست رو بانمک می‌دونین.»
«تو این‌طور فکر نمی‌کنی؟»
«اصلاً.»
«هاهاها.»
آن دو طوری با‌درست هم حرف می‌زدند که‌پخته‌ای انگار از چیزی خبر داشتند.
با این حال، جین چون-هی که غرق در بزرگ‌ترین‌گذاشت دغدغه یک کره‌ای بود—اینکه با این همه غذای باقی‌مانده چه‌بسیار کار کند—صدایشان را نشنید و آخرین غذا را بیرون آورد.
سپس، انگار که به‌بخورتش خودش مسلط شده باشد،تمیز با روشن‌ترین لحن ممکن گفت:
«استاد، روز معلم مبارک! خیلی ممنونم که‌مشغول تو این مدت بهم آموزش دادین. همه‌روی اینا رو فقط برای شما آماده کردم~!»
ماه شب چهارده از قبل در‌داخلش آسمان طلوع کرده بود و ستاره‌های بی‌شماری‌انواع چشمک می‌زدند و دنیا را روشن می‌کردند.
در میان آن منظره زیبا.
جگال لین دهانش‌استادم را با بادبزنی‌سرسری پوشاند و لبخند زد.
جین چون-هی با دیدن گوشه‌های چشمان استادش که‌آماده مثل هلال ماه خمیده شده بودند، با خودش‌درپوش فکر کرد که استادش باید حسابی سرحال باشد.
«بله. ممنونم.گرد خب، امروز چه‌کرده غذایی درست کردی؟»
«همینه! تادا!»
تمام درپوش‌های‌بدم روی ظروف غذا‌نهایت یک‌باره برداشته شدند.
فقط جین چون-هی بود‌آشپزخونه که از تکنیک چنگال خلاء‌کردن برای چنین کاری استفاده می‌کرد!
تنها صدای شاد‌توپی‌شکل جین چون-هی در‌داخلش فضای خالی طنین‌انداز شد.
غذاهایی که نمایان شدند آن‌قدر‌کنه متنوع بودند که می‌شد به‌اینکه آن‌ها ضیافت امپراتوری مانچو هان گفت.
«اوه...؟ این...بدم غذای خانواده‌بخورتش کنفوسیوس نیست؟»
گونگبوچائه.
این به‌گرد آشپزی خانواده‌درست کنفوسیوس اشاره داشت.
سبکی از آشپزی که پس از استقرار خانواده‌درپوش کنفوسیوس، یعنی «وزارت کار»، در کوفو واقع در‌پنج استان شاندونگ، شکل گرفت و در همه‌جا شناخته شد.
کنفوسیوس بنیان‌گذار آیین کنفوسیوس بود و این‌آشپزخونه آیین از دوران باستان ایدئولوژی حاکم بر‌تونسته خانواده‌های سلطنتی و امپراتوری به شمار می‌رفت.
به همین دلیل، خانواده کنفوسیوس برای نسل‌ها‌مشغول مورد احترام بودند و سبک آشپزی آن‌ها نیز‌کاسه‌ها به عنوان غذای پادشاهان و امپراتورها شناخته می‌شد.
و.
غذایی کاملاً مناسب برای‌کاملشون تقدیم به استادی که‌درپوش عمیقاً مورد احترام بود!
فلسفه آشپزی خانواده کنفوسیوس این بود که «غذا‌تمیز وقتی خوب خرد شده باشد بهترین است، و‌کنه ماهی و گوشت وقتی نازک برش خورده باشند بی‌نظیرند.»
و حالا همان‌سرسری سبک آشپزی در‌کرد اینجا چیده شده بود.
«البته! برای آماده کردن اینا برای شما،برنج استاد، از هیچ تلاشی دریغ نکردم. هرچند‌غذاهای که غذای…… زادگاهم با شکست مواجه شد.»
چه جسارتی که با اعتماد‌کنه به نفس غذای استاد آشپزی‌اینکه سونگ-ریونگ را غذای زادگاهش می‌نامید!
اما هیچ‌کس‌بدم این حقیقت‌بخورتش را نمی‌دانست.
«منظورت همون چیزیه‌سرسری که داشتی تو اون‌مشغول وسیله استوانه‌ای عجیب می‌چرخوندی؟»
«ای‌هه هه. همونه. پس داشتین تماشا می‌کردین. ولی‌پخته‌ای خراب شد……. آخرش فقط یه سوپ ته‌دیگ معمولی‌گذاشته از آب دراومد. ولی بازم خوشمزه‌ست! بفرمایید، امتحان کنین!»
جین چون-هی با لبخندی‌کاملشون درخشان، طوری که انگار ناامیدی‌اش‌گذاشت را فراموش کرده باشد، گفت.
با وجود اینکه در‌بخورتش آن سالن ضیافت خالی فقط‌کرد او و استادش حضور داشتند.
حتی با وجود اینکه بیشتر‌تمیز این غذاها برای مهمان‌هایی آماده‌غذاهایی شده بود که آنجا نبودند.
جگال لین‌گرد با آرامش خودش‌کرده را باد زد.
«همم، قبل از اون. من‌کنه هم چیزی برات آماده کردم‌اینکه هی، پس بیا بعداً غذا بخوریم.»
«اوه.... این‌طوری که‌استادم خیلی شرمنده می‌شم...سرسری امروز روز شماست، استاد……»
«هاها. همین که‌سرسری منِ استاد خوشحالم کافی‌مشغول نیست؟ حالا. نگاه کن.»
جگال لین‌گرد دستش را‌درست تکان داد.
سپس، انرژی هنر الهی پنج عنصر به‌کاسه‌ها پرواز درآمد و به سمت جعبه‌های چوبی‌ای که‌حقیقی در انتهای سالن ضیافت قرار داشتند، حرکت کرد.
راستش را بخواهید،استادم جین چون-هی هم‌سرسری نمی‌دانست آن‌ها چه هستند.
و خیلی زود، متوجه شد.
بنگ! پا-بنگ!
شعله‌هایی با‌غذاهایی دم‌های بلند به‌کنه آسمان پرواز کردند.
آن‌ها اوج گرفتند و مانند گل‌سرسری شکوفا شدند و ضیافتی از نور‌کردن را در آسمان به نمایش گذاشتند.
هنر نور که چشم‌ها را خیره و مسحور می‌کرد،کردن به رقص درآمد و یکی پس از دیگری، آتش‌بازی‌ها‌اینکه به آسمان پرتاب شدند و اشکال رنگارنگی را خلق کردند.
یه مراسم آتش‌بازی بود.
«آه...»
جین چون-هی که اصلاً انتظار دیدن همچین آتش‌بازی بزرگ‌کرد و باشکوهی رو نداشت، مات و مبهوت نگاه می‌کرد.کاسه‌ها مسحور شده بود و بی‌اختیار صدای تحسینش بلند شد.
«آره. خیلی ممنونم که هی این بار‌مشغول هم این‌قدر برام زحمت کشید. برای همین،روی منم یه چیزی برای هیِ خودمون آماده کردم.»
«برای... من؟»
«معلومه. برای هیِ‌تونسته خودمونه. حالا برگرد‌روی و نگاه کن.»
جگال لین بادبزنش رو‌بخورتش بالا آورد و به‌تمیز پشت سرشون اشاره کرد.
جین چون-هی سرش رو به عقب‌کرد چرخوند، به جایی که تا همین‌کاملشون الان هیچ حضوری ازش حس نکرده بود.
و حسابی غافلگیر شد.
آدم‌ها اونجا ایستاده بودن.
اون‌قدر آدم اونجا جمع‌بخورتش شده بود که شمردنشون با‌کرد یه نگاه کار سختی بود.
محقق‌های عمارت تحقیق، کادر‌آشپزخونه اداری عمارت پزشکی، از پزشک‌کردن ارشد گرفته تا پزشک پایه.
و در کنارشون،توپی‌شکل آدم‌های بی‌شماری که‌داخلش دوشادوش اون‌ها کار می‌کردن.
و...
حتی بچه‌های بنیاد اژدهای سفید.
همه‌شون گل تو دستشون بود.
دسته‌گل‌هایی از گل ادریسی.
این همون‌غذاهایی لقب جین‌کاملشون چون-هی هم بود.
«ها؟ اِ... ها؟استادم من که هیچ حضوری‌آشپزخونه حس نکرده بودم... چطوری...؟»
«این چیزا‌نهایت که مهم‌آشپزخونه نیست، ناجی من.»
ساما هه از‌توپی‌شکل بین جمعیت قدمی‌داخلش به جلو برداشت.
یه گل ادریسی کوچیک و تکی که‌کاسه‌ها از چرم آبی ساخته شده بود تو‌آرومی دستش داشت و با خوشحالی لبخند می‌زد.
تازه اون موقع‌استادم بود که می‌تونست‌سرسری حضورشون رو حس کنه.
«قدرت یه مجموعه تشکیلات. می‌دونم که کار استاده،آماده ولی یعنی از قبل این‌قدر ماهرانه تنظیمش کرده‌درپوش که من حتی متوجه فعال بودنش هم نشدم؟»
استادش یهو‌گرد براش ترسناک‌درست جلوه کرد.
و در‌غذاهایی عین حال،کاملشون تحسین‌برانگیز بود.
درست تو همون لحظه،بخورتش ساما هه گل رو روی‌کرد لباس جین چون-هی سنجاق کرد.
معلوم بود هه-یا برای ساختنش حسابی زحمت کشیده. یه‌کردن سوزن نازک به پشتش وصل بود که نشون می‌داد‌اینکه از همون اول برای وصل شدن به لباس طراحی شده.
جالب اینجا بود که اون سوزن،داخلش یکی از همون سوزن‌های طلایی بود‌همراه که پزشک‌های جیانگهو معمولاً ازش استفاده می‌کردن.
«اِ... هه-یا؟ این دیگه...»
«ناجی من. ممنون که جونم رو نجات دادی. تو هم ناجی‌آماده منی، هم استادم. این یه نشونه کوچیک از قدردانی من نسبت‌گرم به شماست، ناجی و استاد من. امروز روز معلمه. مگه نه، ناجی؟»
«آه...»
امروز روز معلم بود.
مناسبتی که جین‌تونسته چون-هی خودش به‌روی تنهایی تعیینش کرده بود.
مراسمی که‌بدم قرار بود هر‌نهایت سال برگزار بشه.
اونم فقط‌نهایت به خاطر‌آشپزخونه جگال لین.
اما حالا، افراد عمارت پزشکی‌کرده یکی‌یکی به جین چون-هی نزدیک‌ته‌دیگ می‌شدن و بهش گل می‌دادن.
جین چون-هی همیشه فکر می‌کرد‌کنه فقط داره وظیفه‌اش رو انجام‌اینکه میده، برای همین اصلاً خبر نداشت...
که همه اون‌ها تو‌بخورتش قلبشون، اون رو به‌تمیز چشم یه استاد می‌دیدن.
ساما هه‌نهایت قدمی به‌آشپزخونه عقب برداشت.
درست تو لحظه‌ای که جین‌کرده چون-هی داشت احساسی رو تجربه‌ته‌دیگ می‌کرد که نمی‌تونست دقیقاً توصیفش کنه.
موول جلو‌غذاهایی اومد و‌کاملشون گلی بهش داد.
«ممنون که جون خواهرم رو نجات‌سرسری دادی. و ممنون که مدیریت رو‌کردن بهم یاد دادی. ازت ممنونم، استاد.»
نفر بعدی، شیطان کمان‌آشپزخونه بود که جلو اومد‌آماده و گلی به دستش داد.
«ممنون که دخترم رو نجات دادی. و‌برنج ازت ممنونم که راهنماییم کردی تا بتونم‌غذاهای رهبر جوخه فلس سفید تو عمارت پزشکی بشم.»
یه پزشک ارشد جلو اومد.
«تحقیق کردن خیلی‌استادم کیف میده، استاد جوان‌آشپزخونه عمارت! نه... استاد من!»
«این یکی دیوونه شده؟»
یه پزشک‌گرد میانی از سالن‌کرده بازسازی جلو اومد.
«همون‌طور که از استاد جوان عمارت انتظار‌کاسه‌ها می‌رفت! داریم با پارو پول جمع می‌کنیم!آرومی بهترین روش برای جلوگیری از پیری پوست!»
«مثل اینکه این‌استادم یکی هم عقلش‌سرسری رو از دست داده.»
یه پزشک‌نهایت پایه از سالن‌تمیز جراحی جلو اومد.
«من تازگیا ازدواج کردم...درست هق‌هق... همه‌اش از صدقه‌سر‌پخته‌ای شماست، استاد جوان عمارت.»
و...
این بار، یه پسر‌بخورتش بچه جلو اومد و گلی‌کرد رو روی لباسش سنجاق کرد.
بچه‌ای از بنیاد اژدهای سفید.
«اِ... احتمالاً‌گرد من رو‌درست یادتون نمیاد، ولی...»
چهره‌اش کاملاً براش آشنا بود.
«تو هوانگ‌بینگ نیستی؟»
«!»
پسر بچه‌گرد از حرفش‌درست جا خورد.
البته که جین‌تونسته چون-هی تک‌تک آدم‌های اونجا‌کاسه‌ها رو به یاد داشت.
چون «تکنیک الهی فعال‌سازی مبدأ»نهایت یه هنر رزمی بی‌نقص برای‌مشغول حفظ و یادآوری خاطرات بود.
وقتی جین چون-هی شناختش، هوانگ‌بینگ که‌کرد حسابی ذوق کرده بود، با چشم‌هایی‌کاملشون که پر از اشک شده بود گفت:
«استاد جوان عمارت. ممنون که بنیاد اژدهای سفید رو‌قرار تأسیس کردین و بهمون آموزش دادین. وقتی بزرگ بشم،استوانه‌ای می‌خوام مثل شما یه پزشک بزرگ و عالی بشم.»
آدم‌ها همین‌طور‌غذاهایی پشت سر‌کاملشون هم جلو می‌اومدن.
اولش جین چون-هی نمی‌تونست همه گل‌ها رو‌آشپزخونه تو دستش نگه داره، برای همین همون‌طور‌تونسته که می‌گرفتشون، یکی‌یکی کنارش روی زمین می‌ذاشت.
با این حال،سرسری گل‌های ادریسی همین‌طور‌کرد روی هم تلنبار می‌شدن...
تا جایی که انگار‌درست داشت زیر کوهی از‌پخته‌ای گل‌های ادریسی دفن می‌شد.
بعضی‌ها با خوشحالی لبخند می‌زدن،کنه در حالی که بقیه وقت حرف‌گرم زدن چشماشون قرمز و اشکی می‌شد.
در میون اون‌استادم همه احساسات خالصی که‌آشپزخونه آدم‌ها بهش منتقل می‌کردن...
جین چون-هی،نهایت بدون اینکه‌آشپزخونه خودش متوجه بشه...
قطره اشکی مثل‌توپی‌شکل یه ستاره درخشان‌داخلش از گوشه چشمش چکید.
«اوه. این... ببخشید.تونسته نمی‌دونم چرا، ولی‌روی داره اشکم درمیاد...»
اصلاً نمی‌دونست‌بدم باید چی‌بخورتش کار کنه.
تو تمام طول زندگی گذشته و فعلی‌اش،مشغول جین چون-هی هیچ‌وقت نمی‌دونست تو مواجهه با‌روی همچین احساساتی باید چه واکنشی نشون بده.
تو آموزش دادن و تدریس کردن اعتماد به‌پخته‌ای نفس بالایی داشت، ولی وقتی پای دریافت احساسات‌گذاشته بقیه وسط می‌اومد، همیشه دست‌وپاش رو گم می‌کرد.
برای همین معمولاً از قصد‌کنه بهشون غر می‌زد یا یه چیزی‌گرم می‌داد بخورن تا دهنشون رو ببنده.
یا یه‌بدم جوک بامزه تعریف‌نهایت می‌کرد تا بخندوندشون.
ولی این بار، نه می‌تونست غر بزنه،مشغول نه دلش می‌خواست دهنشون رو ببنده، و نه‌کاسه‌ها هیچ‌کدوم از اون شوخی‌های همیشگیش به ذهنش می‌رسید.
«الان باید چی کار کنم؟»
«واکنشم خیلی‌غذاهایی عجیب به‌کاملشون نظر میاد؟»
مدارهای مغزش‌بدم کاملاً قاطی‌بخورتش کرده بود...
غرق در احساسات شده بود.
ذهنش حسابی‌گرد آشفته و‌درست درگیر بود.
درست همون موقع، یه‌کاملشون دست بزرگ و گرم‌درپوش روی شونه جین چون-هی نشست.
جگال لین از پشت‌بخورتش سر، دستش رو روی‌تمیز شونه جین چون-هی گذاشته بود.
جین چون-هی فقط‌سرسری سرش رو چرخوند تا‌مشغول به استادش نگاه کنه.
«هی-یا.»
استادش یه‌غذاهایی دسته‌گل ادریسی‌کاملشون به سمتش گرفت.
«ها؟ استاد، مگه قرار‌بخورتش نبود شما کسی باشین‌تمیز که گل‌ها رو می‌گیره؟»
«تو کسی بودی که مهارت‌های پزشکی جدید رو به‌کردن من یاد دادی. قبلاً هم بهت گفتم، مگه نه؟اینکه ما هر دو استاد همدیگه هستیم. پزشک کوچولوی من.»
بزرگ‌ترین و خوش‌عطرترین گل ادریسی.
به نظر می‌رسید که‌کاملشون تک‌تک گل‌ها رو شخصاً‌درپوش برای شاگردش دست‌چین کرده.
گل ادریسی‌بدم رو از‌بخورتش دست استادش گرفت.
بافتی ناآشنا و عطری‌آشپزخونه عمیق که اون رو‌آماده یاد بارون صبحگاهی می‌انداخت.
همه به‌گرد جین چون-هی‌درست خیره شده بودن.
بعد، انگار که از‌کاملشون قبل هماهنگ کرده باشن،درپوش همه‌شون همزمان فریاد زدن:
«استاد... ازتون ممنونیم!»
و جگال لین‌سرسری هم با یه‌کرد لبخند محو گفت:
«ممنونم. کارما‌گرد و مایه‌درست شادیِ من، هی.»
تازه اون موقع بود که...
جین چون-هی‌بدم تونست یه‌بخورتش لبخند درخشان بزنه.
«من هم ازتون‌سرسری ممنونم! از همه‌تون‌کرد خیلی خیلی ممنونم!»
عطر گل‌های ادریسی‌توپی‌شکل تند، گیج‌کننده، گرم‌داخلش و شیرین بود.
مگه می‌شد همه‌تونسته این احساسات رو تو‌کاسه‌ها قالب کلمات بیان کرد؟
جین چون-هی تو بستر گل‌های‌نهایت ادریسی که شاگرداش براش درست‌مشغول کرده بودن، غرق شده بود.
یه زندگی طولانی و دراز...
حتی اگه هیچ‌وقت‌توپی‌شکل ازش قدردانی هم‌داخلش نمی‌شد، بازم مهم نبود.
چون بالاخره یه روزی، همین قدم‌هایی که‌کاسه‌ها برداشته بود، می‌تونست به یه نقطه عطف‌آرومی و راهنما برای یه نفر دیگه تبدیل بشه.
جین چون-هی این صحنه رو برای‌سرسری مدت طولانی تو چشماش حک کرد، درست‌غذاهایی مثل اینکه بخواد ازش یه عکس بگیره.
روزی که‌نهایت تا آخر عمرش‌تمیز هرگز فراموش نمی‌کرد.
بهترین روز معلم.
ممنونم.
استاد.