چپتر 48: پنی‌سیلین
0به عبارتی، آنتی‌بیوتیکی که از‌پای کپک آبی تهیه می‌شد، روان‌تر‌هماهنگ از حد انتظارم به دست آمد.
بدون آزمون و خطا نبود،پای اما باز هم قبل از‌هماهنگ تمام شدن فصل، کارش یکسره شد.
و حالا نتیجه‌میان آن تلاش‌ها جلوی‌عجیبی چشمان جین چون-هی بود.
«پس واقعاً جواب داد.»
جین چون-هی با نگاه‌خالص به مایع درون بطری‌طرز شیشه‌ای، با تعجب نوچی کرد.
«خودم را آماده کرده بودم و‌میان فکر می‌کردم حتی در سریع‌ترین حالت ممکن‌بیشتر هم حداقل دو برابر این زمان می‌برد...»
یک ماه گذشته.
از لحظه‌ای که‌می‌آمد چشم باز می‌کرد،هماهنگ غرق در کار می‌شد.
تمرین، تحقیق، توسعه.
همزمان در‌فقط هر سه‌خالص جبهه می‌تاخت.
پزشکان عمارت را که استادش‌طرز به او سپرده بود رهبری‌بیشتر می‌کرد و به یوهو دستور می‌داد.
نمونه‌های به دست آمده را‌عجیبی استخراج می‌کرد، آن‌ها را ثبت می‌کرد‌کند و دوباره از نو امتحان می‌کرد.
«وقتی پول، زمان و‌خالص روش کار مهیا باشد، دلیلی‌عجیبی ندارد که نشود انجامش داد.»
یوهو کلی به او فحش داده‌میان و شکایت کرده بود که دارد‌می‌تواند تا سرحد مرگ از او کار می‌کشد.
چون اگر جین چون-هی داشت زیر‌عجیبی فشار کار له می‌شد، به این معنی‌خودش بود که یوهو هم داشت له می‌شد.
یک جامعه کارگری‌می‌آمد اجباری که توسط‌هماهنگ استادشان شکل گرفته بود.
هیچ رفاقت و برادری‌ای بینشان نبود، فقط نفرت‌طرز خالص بود، اما وقتی پای کار به میان‌خودش می‌آمد، به طرز عجیبی با هم هماهنگ بودند.
«یوهو می‌تواند‌فقط بیشتر از‌خالص این‌ها کار کند.
خودش نمی‌داند،پای اما ظرفیتش‌می‌آمد خیلی بیشتر است!»
جین چون-هی با فکر کردن به‌هماهنگ اینکه چطور می‌تواند از آن یارو‌خودش بیشتر کار بکشد، مشتش را گره کرد.
تنها یک دلیل وجود داشت‌پای که جین چون-هی می‌توانست این‌هماهنگ خرکاری جهنمی را تحمل کند.
آن هم به‌نفرت لطف چی حقیقی‌میان پنج عنصر بود.
و اگر قرار بود دلیل‌طرز دیگری هم برایش پیدا کند،بیشتر آن دلیل چیزی نبود جز جوانی.
«مغزم خسته نمی‌شود.
حافظه‌ام بهتر‌فقط شده و خوابم‌پای بازدهی بیشتری دارد.
هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم که داشتن زندگی‌ای سخت‌تر‌می‌آمد از دوران رزیدنتی، تا این حد دستاوردهایم‌این‌ها در روش‌های پرورش انرژی درونی را افزایش دهد.»
چهره کودکانه او‌میان به لبخند معنادار‌عجیبی یک پیرمرد تغییر کرد.
«جوان بودن بهترین چیز دنیاست.
چون جوانم، سریع ریکاوری می‌شوم،پای ذهنم تیز است و می‌توانم‌هماهنگ همه‌چیز را بدون عینک ببینم.
حتی آن درد عصبی که‌پای هر روز صبح عذابم می‌داد‌هماهنگ هم حالا از بین رفته.»
موقع انجام جراحی متوجه این موضوع‌عجیبی شده بود؛ حساسیت نوک انگشتانش حتی‌کند از قبل هم بیشتر شده بود.
حیف که دست و پایش کوتاه بود، اما داشتن‌بیشتر حواس تیز و ریکاوری سریع، گنجینه‌ای بود که حتی‌اینکه با هزار قطعه طلا هم نمی‌شد آن را خرید.
جین چون-هی بطری‌نفرت شیشه‌ای را تکان‌میان داد و لبخند زد.
«می‌گویند اگر در‌نفرت انرژی درونی استاد شوی،می‌آمد روند پیری کند می‌شود.
اگر شانس آسمانی با تو یار‌عجیبی باشد و به بازگشت به جوانی‌کند برسی، حتی می‌توانی دوباره جوان شوی.»
مگر استادش‌میان بهترین مثال برای‌عجیبی این قضیه نبود؟
در مورد سن استادش، جین چون-هی دقیقاً‌می‌آمد نمی‌دانست، اما می‌فهمید که تفاوت سنی زیادی‌این‌ها با ارباب بنگاه حفاظتی اژدهای ابری ندارد.
فقط با نگاه کردن‌خالص به سنش، باید میانسال‌طرز یا حتی پیرتر می‌بود.
هنر الهی پنج عنصر، تنها‌طرز با تمرین کردنش، سرزندگی و‌بیشتر هماهنگی بدن را متعادل می‌کرد.
بیشتر از اینکه یک‌طرز هنر رزمی باشد، درباره‌می‌تواند تغذیه و حفظ حیات بود.
این عیب را داشت که یادگیری‌اش‌میان سخت بود، اما برای یک پزشک، هیچ‌بیشتر انرژی درونی‌ای بهتر از این وجود نداشت.
به لطف همین موضوع،خالص استادش چهره سفت و شاداب‌عجیبی یک مرد بیست‌ساله را داشت.
بدنش هم سن‌میان و سالش را‌عجیبی فراموش کرده بود.
بیماری تنها مشکلش بود؛ وگرنه‌عجیبی استادش تا روزی که می‌مرد، تقریباً‌کند با فراموش کردن سنش زندگی می‌کرد.
ظاهر جوان استادش،نفرت انگیزه جین چون-هی را‌می‌آمد حتی بیشتر هم می‌کرد.
«یک صورت بدون چروک برای من هم هست!طرز مفاصلی که بدون هیچ تق‌تقی روان حرکت می‌کنند! چشم‌هایی‌نمی‌داند که می‌توانند زیر نور خورشید همه‌چیز را واضح ببینند!»
دقیقاً همین‌طور بود.
اشتیاق و استیصال جین چون-هی، در‌هماهنگ سطح کاملاً متفاوتی نسبت به اهداف بچه‌های‌نمی‌داند هم‌سن و سالش در خانواده‌های رزمی بود.
معمولاً بچه‌های هم‌سن جین چون-هی، رویاهای بزرگی‌می‌آمد مثل تبدیل شدن به استادان هنرهای رزمی‌این‌ها و فتح دنیا را در سر می‌پروراندند.
اما آن رویاها به‌خالص همان اندازه که بزرگ بودند،عجیبی دست‌نیافتنی هم به نظر می‌رسیدند.
از طرف دیگر، شاید به این دلیل که جین‌می‌تواند چون-هی پیری را تجربه کرده بود، به دنبال مزایای‌کردن عملی و ملموسی بود که دقیقاً جلوی چشمش قرار داشت.
یک زندگی جهنمی‌می‌آمد که خودش برای‌هماهنگ خودش درست کرده بود.
همان زندگی باعث‌نفرت شد جین چون-هی یک‌می‌آمد قدم دیگر رشد کند.
کنترل او روی انرژی درونی به نقطه‌ای رسیده‌طرز بود که می‌شد آن را بی‌نقص نامید و دستاوردش‌نمی‌داند در روش پنج عنصر به مرحله هشتم رسیده بود.
همان‌طور که می‌گویند، مزایای عملی و‌عجیبی جلوی چشم، محرک بسیار بزرگ‌تری نسبت‌کند به رویاهای دور و دراز هستند.
خود جین چون-هی‌می‌آمد هم از این‌هماهنگ دستاورد شگفت‌زده شده بود.
«استاد گفت که با تکرار خستگی مفرط و ریکاوری سریع،هماهنگ بدنم دارد تغییر می‌کند تا به حالت طبیعی نزدیک‌تر شود...است خلاصه بگویم، یعنی بدنم دارد از طریق خرکاری دیوانه‌وار آبدیده می‌شود؟»
یوهو نوچی کرده و‌خالص او را یک عوضیِ‌طرز سرسخت خطاب کرده بود.
او گفته بود شانس آورده که هنرهای رزمی خانواده‌می‌تواند جگال در زمینه تغذیه و حفظ حیات تخصص دارند؛کردن با هر هنر رزمی دیگری، تا الان فلج شده بود.
در هر‌میان صورت، چیز‌طرز خوبی بود.
«اینکه می‌توانم هنر الهی پنج عنصر‌میان و تکنیک الهی فعال‌سازی مبدأ را‌می‌تواند یاد بگیرم، یک موهبت الهی است.
استاد گفت که این هنرها از مرحله ششم‌طرز روش پنج عنصر به بعد قابل انتقال هستند،خودش اما من الان در مرحله هشتم هستم، مگر نه؟»
هنر الهی پنج عنصر، یک‌طرز روش پرورش سطح بالاتر نسبت‌بیشتر به روش پنج عنصر بود.
این هنر یکی از هنرهای نهایی و الهی معروف در‌این‌ها زیر آسمان بود، اما هنر رزمی‌ای بود که تقریباً هیچ‌کس نتوانسته‌بکشد بود در آن استاد شود، چون یادگیری‌اش به شدت سخت بود.
این هنر نهایی الهی که تنها توسط تعداد انگشت‌شماری از‌هماهنگ جنگجویان خانواده جگال تمرین می‌شد، به این معروف بود که می‌تواند‌کردن با دستکاری چی حقیقی پنج عنصر، چیِ طبیعت را کنترل کند.
در واقع، مگر استادش، جگال لین، جنگجویی‌می‌آمد نبود که در هنر الهی پنج عنصر‌این‌ها استاد شده و به قلمرو تحول رسیده بود؟
علاوه بر آن، تکنیک‌می‌آمد الهی فعال‌سازی مبدأ حتی‌بودند از این هم شگفت‌انگیزتر بود.
به عنوان یک هنر الهی مخفی از خانواده‌می‌تواند جگال، این تکنیک در واقع نوعی روش پرورش‌است انرژی درونی نبود که خودش انرژی درونی تولید کند.
بلکه یک هنر رزمی بود‌پای که انرژی درونی را مصرف‌هماهنگ کرده و از بین می‌برد!
شاید بپرسید اصلاً چرا کسی باید چنین‌می‌آمد هنر رزمی‌ای را یاد بگیرد، اما افراد‌این‌ها خانواده جگال حتماً آن را یاد می‌گرفتند.
یک هنر نهایی الهی که انرژی‌عجیبی درونی را برای فعال کردن مغز‌کند و افزایش توانایی‌های آن مصرف می‌کرد!
با بهبود تمام عملکردهای مغز از جمله حافظه، محاسبات ذهنی و شناخت،خودش یک آدم کندذهن را به یک آدم معمولی، یک آدم معمولی را به‌دلیل یک آدم بااستعداد و یک آدم بااستعداد را به یک نابغه تبدیل می‌کرد.
و اگر یک‌نفرت نابغه آن را‌میان یاد می‌گرفت چه؟
آن‌وقت صاحب مغزی می‌شد‌خالص که می‌توانست از بالا‌طرز به تمام دنیا نگاه کند.
این قدرت‌پای هنر الهی مخفی‌طرز خانواده جگال بود.
و حالا، او هم‌طرز رسماً می‌توانست این «تکنیک الهی‌بیشتر فعال‌سازی مبدأ» را یاد بگیرد.
اما این‌فقط موضوع برای‌خالص بعد بود.
فعلاً، باید‌فقط پنی‌سیلینِ آماده‌شده‌خالص را آزمایش می‌کرد.
«خب، راضی شدی؟»
یوهو با‌میان چهره‌ای عبوس از‌عجیبی آن طرف گفت.
«معلومه که آره. فوق‌العاده‌ست. از‌پای یوهو همین انتظار هم می‌رفت.هماهنگ برده‌ی... نه، پرستار همه‌فن‌حریف ما!»
«الان نمی‌خواستی بهم بگی برده؟»
«هی، اصلاً!»
«هاهاها، ارباب‌میان جوان. این اواخر‌عجیبی حسابی جسور شدی.»
هاله‌ای مرگبار‌فقط از یوهو‌خالص بیرون زد.
در گذشته، گوشه‌ای از ذهنش‌پای از ترس سفید می‌شد، اما‌هماهنگ جین چون-هیِ امروز فرق داشت.
جین چون-هی خیلی‌میان راحت و با آرامش‌هماهنگ به کارش ادامه داد.
«بزرگ شده.»
نه فقط انرژی‌نفرت درونی‌اش؛ بلکه جراتش‌میان هم بیشتر شده بود.
«البته، هنوزم‌فقط فقط یه‌خالص گردن باریکه.»
گردنی که هر‌میان وقت می‌خواست می‌توانست‌عجیبی آن را بشکند.
اگر پای جگال لین در‌عجیبی میان نبود، تا الان صد بار‌کند آن را پیچانده و کشته بودش.
«واقعاً ازش خوشم نمیاد.»
یوهو با این‌نفرت فکر، هاله مرگبارش‌میان را پس کشید.
«خب، اصلاً این چه داروییه که به‌هماهنگ این‌همه دنگ‌وفنگ نیاز داشت؟ هر جور نگاه‌نمی‌داند می‌کنم، این شبیه تجهیزات کیمیاگریِ مناطق غربیه.»
«توی مناطق غربی کیمیاگری هست؟»
جین چون-هی با کنجکاوی پرسید.
شیطان بهشتی عالی مشخصاً یک رمان هنرهای‌می‌آمد رزمی بود و دنیایش در یک امپراتوری‌این‌ها شرقی به نام امپراتوری هوا جریان داشت.
وسعت این امپراتوری هوا بی‌کران‌طرز بود و حتی از چینِ‌بیشتر آن دوران هم بزرگ‌تر بود.
و در رمان، منطقه‌ای وجود‌عجیبی داشت که فقط به آن اشاره‌کند شده بود، به نام مناطق غربی.
گفته می‌شد منطقه‌ای است که مردمی با چشم‌های رنگی در‌هماهنگ آن زندگی می‌کنند، اما غیر از این، تقریباً هیچ توضیح‌است دیگری وجود نداشت، بنابراین غیرممکن بود بفهمد چه جور جایی است.
«هست. هرچند تقریباً هیچ‌کس توی این امپراتوری هوا ازش خبر‌هماهنگ نداره. شبیه به ساخت قرص‌های داروییه اما کاملاً متفاوته. اونجا، این‌کردن هم بخشی از دانش‌های مخفیه که بهش جادو و ساحری می‌گن.»
یوهو با‌پای شک به جین‌طرز چون-هی نگاه کرد.
«تو نمی‌دونی که کیمیاگری توی مناطق غربی وجود داره...بیشتر با این حال داری یه چیز مشابه می‌سازی. خیلی‌اینکه کنجکاوم بدونم چرا. فکر کنم استادمون هم اینو مشکوک بدونه.»
«خب. من بیشتر کنجکاوم بدونم چطور یوهو تونسته اینا‌عجیبی رو توی یه روز سر هم کنه. و استاد‌ظرفیتش هم اینو مشکوک نمی‌دونه. معلومه. فکر می‌کنی استادِ کیه؟»
«هممم.»
نگاه‌هایشان در‌پای هوا به‌می‌آمد هم گره خورد.
«خب. باشه. اربابِ جـ...ـوان. من دیگه به مهارت‌هات شک ندارم. اگه این‌خودش به استادمون کمک می‌کنه تا سالم‌تر بشه، مگه می‌شه انجامش ندم؟ خب، حالا‌دلیل باید چیکار کنیم؟ خوب می‌شه اگه توضیح هم بدی که این دارو چیه.»
«یوهو، الان‌فقط بهم نگفتی‌خالص حروم‌زاده‌ی جوان؟»
«حتماً اشتباه شنیدی. دقیقاً‌خالص همون‌طوری که من اشتباه‌طرز شنیدم بهم گفتی برده.»
«...»
جین چون-هی تصمیم‌می‌آمد گرفت خیلی عمیق به‌بودند این موضوع فکر نکند.
«درسته. سلامتی استاد‌نفرت از همه چی‌میان مهم‌تره. و این دارو...»
جین چون-هی در حالی‌خالص که به بطری نگاه‌طرز می‌کرد، لبخند درخشانی زد.
«با استانداردهای این‌میان دوره... آره. می‌تونی بهش‌هماهنگ بگی یه نوشداروی محدود.»
نمی‌توانست توضیح‌میان بهتری برای‌طرز پنی‌سیلین پیدا کند.
جین چون-هی ادامه داد:
«و پرسیدی حالا‌نفرت باید چیکار کنیم؟میان ساده‌ست. باید آزمایشش کنیم.»
«منظورت روی آدمه؟»
«آره. هرچند‌میان اول باید با‌عجیبی حیوونا شروع کنیم.»
«اگه همون اول روی یه آدم استفاده‌اش کنیم‌طرز هیچ مشکلی پیش نمیاد. واقعاً نیازی هست این پروسه‌نمی‌داند رو طی کنیم؟ بیمارای زیادی هستن که داوطلب بشن.»
دقیقاً از دنیایی که با‌پای جان انسان‌ها مثل مگس رفتار‌هماهنگ می‌شد، همین انتظار هم می‌رفت.
وقتی جین‌پای چون-هی تردید کرد،طرز یوهو ادامه داد:
«همیشه بیشتر از حد نیاز بیمار هست، و اکثرشون‌بیشتر هم یا درمانی براشون وجود نداره یا پولی ندارن.اینکه آدمای زیادی نیستن که درمان رایگان رو رد کنن.»
فراموش کرده بود.
اینجا دنیایی بود که یک پزشک محلی می‌توانست یک روش درمانی که تا‌بیشتر به حال اسمش را هم نشنیده‌اند بیاورد، آن را روی بیمار اجرا کند‌مشتش و با وقاحت تمام، چه بیمار خوب می‌شد و چه نمی‌شد، پولش را بگیرد.
نه بیمه درمانی وجود‌می‌آمد داشت و نه هیچ‌بودند سیستمی برای محافظت از بیماران.
پزشکان عمارت‌های پزشکی‌می‌آمد فقط کمی قابل‌اعتمادتر‌هماهنگ بودند، همین و بس.
«با این حال،نفرت بیا اول حداقل یه‌می‌آمد راستی‌آزمایی اولیه انجام بدیم.»
اگر درست ساخته شده بود، فقط مسئله‌می‌آمد این بود که آیا مؤثر است یا‌این‌ها نه؛ نباید خطری برای جان کسی داشته باشد.
یوهو با چشمانی که نشان‌طرز می‌داد حرفش را نمی‌فهمد به جین‌این‌ها چون-هی نگاه کرد و سپس گفت:
«شما دل‌رحمی، ارباب جوان.»
«نمی‌تونم بگم اشتباه‌نفرت می‌کنی. اما باهام‌میان راه میای، مگه نه؟»
حتی اگر نمی‌توانست برخلاف جریان این‌میان دوران حرکت کند، می‌خواست اصولش را‌می‌تواند به عنوان یک انسان مدرن حفظ کند.
«اگه بگم نه چیکار می‌کنی؟»
«به استاد می‌گم.»
«بهتره همون دستور بدی.»
«خب، حتی اگه فقط برای‌پای ظاهر قضیه هم باشه، از‌هماهنگ انجام ندادنش بهتره، مگه نه؟»
جین چون-هی خنده‌میان کوچکی کرد و کار‌هماهنگ را به یوهو سپرد.
اولین کاری‌میان که باید انجام‌عجیبی می‌دادند، آمارگیری بود.
«چیزی که پزشکی گذشته رو‌پای از پزشکی مدرن جدا می‌کنه،هماهنگ وجود یا عدم وجود آماره.»
پزشکان گذشته این را می‌گویند:
«با این‌پای درمان، احتمالاً‌می‌آمد حالشان بهتر می‌شود.»
پزشکان مدرن این را می‌گویند:
«با این درمان،نفرت ۹۰ درصد احتمال‌میان بهبودی کامل وجود دارد.
۸ درصد احتمال حفظ‌خالص وضعیت فعلی و ۲ درصد‌عجیبی خطر عوارض جانبی وجود دارد.»
شاید تفاوت‌پای بزرگی به‌می‌آمد نظر نرسد.
اما وقتی واقعاً‌می‌آمد به آن نگاه کنید،بودند تفاوت عظیمی ایجاد می‌کند.
پزشکی مدرن، پزشکیِ آمار است.
با بیماران متعدد راستی‌آزمایی می‌کند‌پای و بررسی می‌کند که در‌هماهنگ عملِ بالینی چقدر مؤثر است.
اگر داروی الف ۶۰ درصد نرخ درمان‌هماهنگ داشته باشد و داروی ب ۶۸ درصد، پس‌ظرفیتش بدیهی است که انتخاب داروی ب درست است.
از طریق همین‌می‌آمد فرآیند راستی‌آزمایی است که‌بودند علم پزشکی تکامل می‌یابد.
ایمن‌تر می‌شود.
داده‌های واقعی، و نه چیزی که از‌می‌آمد حدس و گمان‌های ساده یا تجربه شخصی استنباط‌کند شده باشد، برای نجات جان مردم استفاده می‌شود.
«وقتی کارت تموم شد،می‌آمد آدمایی که به سیفلیس‌بودند مبتلا هستن رو جمع کن.»
یوهو در حالی که به چهره‌ی جین چون-هی‌می‌تواند که لبخند گشادی بر لب داشت نگاه می‌کرد، با‌کردن نگاهی که انگار به یک دیوانه خیره شده، گفت:
«تو دیوانه‌ای. هیچ‌کس نمی‌تونه‌خالص کسی که به سیفلیس مبتلا‌عجیبی شده رو درمان... نگو که؟»
«دقیقاً. اگه محاسباتم درست‌خالص باشه، باید ممکن باشه.طرز پس برو جمعشون کن.»
«...»
چشمان باریک‌میان یوهو کمی‌طرز گشاد شد.
«... بسیار خب.نفرت ارباب جوان. مشتاقانه‌میان منتظر دیدن توانایی‌هاتون هستم.»
یوهو با این‌نفرت حرف‌ها، اتاق کشت‌میان را ترک کرد.
جین چون-هی در حالی‌می‌آمد که رفتنش را تماشا‌بودند می‌کرد، زیر لب گفت:
«یوهو ماهره، اما‌می‌آمد سر و کله‌هماهنگ زدن باهاش یکم دردسره.»