چپتر 76: فصل 76: مخمصه سگ برف‌زده (۲)
0سول‌گه گفت:شدی «پیرمرد... این‌استاد یعنی چی...»
«سگ دیوانه. از همون روز اول دیگه حسی توشون نبود. سرمازدگی برای یه گدا چیز عجیبی‌قلبی نیست و من همون موقع قید دست و پاهام رو زده بودم. هاهوها... اما وقتی شنیدم‌نمی‌دانست پزشک اژدهای سفید می‌تونه دوتای اون‌ها رو نجات بده، می‌تونی تصور کنی این پیرمرد چقدر تعجب کرد.»
«پیرمرد!»
«چیه، سگ دیوانه.»
«نکنه می‌خوای‌شدی بیخیال عصای‌استاد سگ‌زنی بشی؟»
«فقط عصای سگ‌زنی؟لحظه دارم قید مقام رهبر‌اینکه فرقه رو هم می‌زنم.»
رهبر فرقه‌همه‌چیز گدایان نفس‌نتونستم خس‌داری کشید.
نفس‌های بریده‌بریده‌اش از‌خس‌داری بین دندان‌های جلویی‌بریده‌بریده‌اش شکسته‌اش بیرون می‌آمد.
در نهایت، با لحنی‌استاد که انگار داشت مرثیه‌نگاه می‌خواند، به حرف آمد.
«سگ دیوانه.»
«چیه؟ پیرمرد خرفت.»
«بهم گفتن یه توله‌سگ پایین کوه داره گریه می‌کنه و التماس می‌کنه که نجاتش بدن. می‌دونستم تو نیستی،می‌خواند اما طرز گریه کردن اون توله لعنتی درست مثل تو بود، برای همین بدنم خودبه‌خود حرکت کرد. از همون‌اون اول می‌دونستم که یه تله‌ست. اما اون خیلی شبیه تو بود. تو اون لحظه، اون نسخه جوون تو بود.»
«...»
«حتی با اینکه رهبر فرقه‌ام و همه‌چیز رو‌فرقه‌ام می‌دونم، نتونستم بفهمم چرا اسیر یه شیطان قلبی‌قلبی شدی، سگ دیوانه. اما یه چیز رو خوب می‌دونم.»
«...»
استاد پیر‌نفس به شاگرد‌کشید جوانش نگاه کرد.
چشمانش از‌شدی دانه‌های برف‌استاد هم شفاف‌تر بود.
«اینکه همه‌اش‌شبیه به خاطر‌نسخه بی‌لیاقتی منه.»
رهبر فرقه‌همه‌چیز نمی‌دانست چرا سول‌گه‌بفهمم دیوانه شده بود.
او نمی‌دانست که‌خس‌داری پدر و مادر‌بریده‌بریده‌اش شاگردش را کشته است.
اما به نظر‌خوب می‌رسید که یک‌شاگرد چیزهایی حس کرده بود.
«از امروز، این پیرمرد از مقام رهبر فرقه گدایان کناره‌گیری می‌کنه. و من‌چرا سول‌گه رو به عنوان رهبر فرقه بعدی معرفی می‌کنم. شاید مسیر طولانی و‌برف پرپیچ‌وخمی رو طی کنه، اما بچه باهوشیه، برای همین مطمئنم که از پسش برمیاد.»
او دندان‌هایش‌همه‌چیز را روی‌نتونستم هم سابید.
«مسخره‌بازی درنیار!نفس من صلاحیتش‌کشید رو ندارم!»
«هاهاهاها.»
پیرمرد فقط خندید.
«حتی بعد از اینکه رهبر فرقه شدم، این پیرمرد همیشه تو رها کردن و دل کندن از چیزها دست‌وپلفتی بوده. برای کسی‌خاطر مثل من، رها کردن مقام رهبر فرقه و حتی گذشتن از دست و پاهام یکی پس از دیگری، یه قدم بزرگ رو به‌پرپیچ‌وخمی جلو به حساب میاد. سگ دیوانه، رهبر فرقه بودن یعنی همین. این لقبیه که معنیش رها کردنه، و اینکه بدونی باید رها کنی.»
این مکالمه‌ای بین یک پدربزرگ و‌بریده‌بریده‌اش شاگرد دیوانه‌اش نبود، بلکه گفتگویی بین رهبر‌نهایت فرقه سابق و آینده فرقه گدایان بود.
«تو چیزی‌شدی برای رها‌استاد کردن داری؟»
سول‌گه دندان‌هایش‌شبیه را به‌نسخه هم فشرد.
از بین‌همه‌چیز دندان‌هایش خون‌نتونستم جاری شد.
در مواجهه‌نفس با آن سنگینی،نفس‌های آن حضور طاقت‌فرسا.
«...»
نتوانست جوابی‌شبیه بدهد و‌نسخه به بیرون رفت.
از دوردست، صدای‌می‌دونم گریه‌های یک زن‌چرا چند بار طنین‌انداز شد.
طوری گریه می‌کرد که انگار‌نفس‌های داشت غم یک عمر را بیرون‌بیرون می‌ریخت، و در پایان آن، برگشت.
چشمانش از اشک متورم و پف‌کرده بود،جوانش اما صورت، دست‌ها و پاهایش تمیز بودند،خاطر گویی آن‌ها را در آب یخ شسته بود.
استاد پیر پرسید.
«چی باعث شد‌می‌دونم که اسیر شیطان‌چرا قلبی خودت بشی؟»
سول‌گه جواب داد.
«نمی‌تونم بگم.»
در برابر مردی که هم دشمن پدر‌اینکه و مادرش بود و هم استادش، در‌اسیر نهایت تصمیم گرفت دهانش را بسته نگه دارد.
استاد پیر گفت.
«با شناختی که از شخصیتت دارم، این حتما رازیه که نه به‌می‌آمد خاطر خودت، بلکه به خاطر من پنهانش می‌کنی. نگران اینی که اگه‌توله‌سگ دلیل شیطان قلبی تو رو بفهمم، من هم اسیر یه شیطان قلبی بشم؟»
او عمداً‌شدی با لحنی‌استاد سرد غرغر کرد.
«با دونستنش‌شبیه می‌خوای چیکار‌نسخه کنی، پیرمرد.»
«سگ دیوانه. سگی که دیوانه‌ست، اما تا حالا‌شیطان حتی یه بار هم کسی رو گاز نگرفته. اگه‌چشمانش واقعاً دیوانه بودی، قلبت آروم می‌گرفت... نوچ نوچ نوچ...»
جین چون-هی‌نفس با خودش‌کشید فکر کرد.
«اگه می‌فهمید، استاد پیر‌استاد بقیه عمرش رو تو‌نگاه حسرت و پشیمونی می‌گذروند.»
مهم نبود که او چقدر استاد‌حتی شروری از جناح غیرمتعارف باشد، شاگرد‌بفهمم خودش برایش از هر چیزی باارزش‌تر بود.
هیچ استادی نمی‌توانست بعد از‌بفهمم کشتن پدر و مادر شاگردش،شدی عقلش را سر جایش نگه دارد.
در آستانه بازنشستگی‌ای که اصلاً شبیه شستن باشکوه دست‌ها‌جلویی در یک لگن طلایی نبود، او حتماً تصمیم گرفته بود‌حرف که نمی‌تواند چنین بار سنگینی را روی دوش استادش بگذارد.
سول‌گه گفت.
«مشکلی نیست.شبیه الان دیگه تصمیم‌جوون گرفتم رهاش کنم.»
صدایش می‌لرزید.
استاد پیر‌نفس با مهربانی‌کشید لبخند زد.
«شیطان قلبی‌ت رو؟»
سول‌گه بالاخره‌شبیه یک چیز‌نسخه را رها کرد.
«رهاش کردم.»
جین چون-هی متوجه شد‌کشید که او یکی از رنج‌های‌جلویی دنیوی‌اش را دور ریخته است.
این چیزی بود‌خوب که روزگاری تمام وجود‌جوانش او را تشکیل می‌داد.
سول‌گه، که تا حالا داشت‌جوون دور خودش می‌چرخید، تصمیم گرفته‌می‌دونم بود آن را رها کند.
«پس گره‌ات‌همه‌چیز رو باز کن‌بفهمم و تعظیم کن.»
او گره روی کمرش‌کشید را که نشان‌دهنده جانشینی‌دندان‌های آینده‌اش بود، باز کرد.
سپس دوازده بار تعظیم کرد.
این نشان می‌داد که‌نسخه او باید دوازده رنج‌فرقه‌ام دنیوی را رها می‌کرد.
غیرممکن بود که بفهمیم‌نتونستم پدر و مادرش در‌شیطان کدام تعظیم قرار داشتند.
اما او از‌خس‌داری همان اولین تعظیم‌بریده‌بریده‌اش به زحمت افتاده بود.
در نهایت، بعد‌خوب از تمام شدن همه‌جوانش تعظیم‌ها، استاد پیر گفت.
«گره من رو بگیر.»
گرهی که نماد‌می‌دونم رهبر فرقه گدایان بود،اسیر به او سپرده شد.
قبل از اینکه‌خس‌داری بتواند چیزی بگوید،بریده‌بریده‌اش جین چون-هی مداخله کرد.
«جراحی الان‌شدی شروع می‌شه.استاد لطفاً بیرون برید.»
جین چون-هی به او قول‌جوون جانش و دو تا از‌می‌دونم دست و پاهایش را داده بود.
حالا وقت آن‌می‌دونم بود که به‌چرا آن قول عمل کند.
جین چون-هی آه کوچکی کشید.
رهبر فرقه گدایان.
جین چون-هی‌همه‌چیز هم چیز‌نتونستم زیادی درباره‌اش نمی‌دانست.
در رمان‌های هنرهای رزمی، فرقه گدایان به ندرت چیزی بیشتر‌شکسته‌اش از یک ابزار داستانی بود، و از آنجایی که او خیلی‌خرفت زود در داستان مرده بود، فرصتی برای شناخت دقیقش وجود نداشت.
«بکرین شاگرد خوبی تربیت کرده. این‌قدر با غصه نگاه نکن.دانه‌های اگه بتونم با فدا کردن دو تا از دست و‌مادر پاهام جونم رو نجات بدم، مگه کاری هست که انجامش ندم؟»
«جدی می‌گید؟»
«آره. سال‌های طولانی تو جیانگهو پرسه زدم، برای همین بد نیست تو‌استاد سال‌های آخر عمرم شاگردم ازم مراقبت کنه. تو این دنیای جنگل‌های شمشیر‌منه و کوه‌های تیغ، چه نعمتی بزرگ‌تر از اینه که آدم از پیری بمیره؟»
استاد پیر‌نفس لبخندی کم‌رنگ،کشید اما آرام زد.
لبخندش آن‌قدر آرامش‌بخش بود که هر‌شاگرد کس او را می‌دید فکر می‌کرد دارد‌همه‌اش به حمام می‌رود، نه برای قطع عضو.
با دیدن رفتار‌لحظه آرام او، جین‌حتی چون-هی سر تکان داد.
اینکه هنرهای رزمی برای یک جنگجو چه‌اسیر معنایی داشت، چیزی بود که جین چون-هی‌شاگرد هنوز فقط در سطحی ظاهری درکش می‌کرد.
بیشتر از از دست دادن هنرهای رزمی، او‌دندان‌های نگران این واقعیت بود که این مرد از این‌مرثیه به بعد باید با یک معلولیت جسمی زندگی کند.
اما اگر برای‌خوب نجات جانش بود،شاگرد چاره دیگری وجود نداشت.
رهبر فرقه‌شبیه هم دقیقاً‌نسخه همین را می‌گفت.
اما با این‌می‌دونم حال، نمی‌توانست جلوی سنگینی‌اسیر روی سینه‌اش را بگیرد.
غمی که خانواده یک‌کشید فرد معلول به دوش‌دندان‌های می‌کشیدند، چیز ساده‌ای نبود.
در زندگی‌شدی گذشته‌اش هم‌استاد اوضاع همین بود.
«دکتر! بچه‌ام... بچه‌ام به زودی مسابقه داره. باید‌فرقه‌ام بره به مسابقه‌اش... پیانوش... دکتر! خواهش می‌کنم، بچه‌ام‌قلبی تمام عمرش برای همین یک چیز زندگی کرده.»
یک «بچه» سی ساله.
برای پدر و مادرش،کشید او هنوز هم مثل‌دندان‌های یک دختربچه شش ساله بود.
زندگی‌ای که وقف پیانو‌استاد شده بود، داشت به‌نگاه همین سادگی به پایان می‌رسید.
فرزند بی‌هوش روی تخت افتاده‌جوون بود و تصمیم‌گیری به عهده‌می‌دونم پدر و مادرش گذاشته شد.
پدر و مادر تصمیم گرفتند جان فرزندشان را در اولویت‌شدی قرار دهند چون برایشان عزیز بود، اما عذاب وجدانِ نابود‌شفاف‌تر کردن آینده دخترشان تا آخر عمر روی دوششان سنگینی می‌کرد.
با وجود‌نفس اینکه اصلاً‌کشید تقصیر آن‌ها نبود.
«آخ، احمق! پیش خودت چی فکر کردی که اون‌جوری زدی‌دانه‌های به دل آتیش! هان! که آخرش این‌جوری بیفتی و نتونی‌مادر پاهات رو تکون بدی! می‌خواستی کی رو نجات بدی! اوووه!»
پدرِ آتش‌نشانی که بعد از زدن به دل‌فرقه‌ام آتش از کمر به پایین فلج شده بود،قلبی از هم پاشیده بود و داشت دیوانه می‌شد.
او جان آدم‌های بی‌شماری را‌بفهمم نجات داده بود، اما در عوض،خوب پاهای خودش را از دست داد.
زندگی طولانی و بی‌رحم بود.
جین چون-هی همه‌خوب این‌ها را به‌شاگرد چشم دیده بود.
«هر چی که هست، فقط‌جوون بهم بگو. هر کاری لازم باشه‌نتونستم انجام می‌دم، فقط لب تر کن.»
یک زن قوی و جانشین بعدی فرقه‌اسیر گدایان. او در حالی که دستش را‌شاگرد روی قلبش فشار می‌داد، این حرف‌ها را زد.
اما جین چون-هی،خس‌داری به عنوان یک پزشک،بین جوابی برای التماس‌هایش نداشت.
بدن انسان مثل یک ظرف است.شاگرد وقتی که شکست، دیگر محال است بتوان‌همه‌اش آن را کاملاً به حالت اولش برگرداند.
از یک نگاه، گاهی‌نسخه اوقات این کار شبیه‌فرقه‌ام معامله با عزرائیل بود.
نجات یک جان در ازای تحمل عوارض‌اسیر جانبی داروها، یا زنده ماندن به قیمت‌شاگرد از دست دادن یکی از اعضای بدن.
«درسته. با این‌خس‌داری حال، باید انجامش بدم.بین چون من یه پزشکم.»
زندگی طولانی و بی‌رحم است، اما‌شاگرد آدم باید به امید همان پرتوهای‌شفاف‌تر کوچک نوری که گهگاه می‌تابند، زنده بماند.
او نمی‌دانست که بیمار در نهایت به‌اینکه کجا می‌رسد، اما تا آن موقع، باید‌اسیر با کمترین فداکاری ممکن جانش را نجات می‌داد.
جین چون-هی‌همه‌چیز به رهبر‌نتونستم فرقه نگاه کرد.
«حالا نقطه فشاری‌خس‌داری که باعث بی‌هوشی‌بریده‌بریده‌اش می‌شه رو می‌بندم.»
جین چون-هی دستش را‌استاد دراز کرد و روی‌نگاه آن نقطه فشار آورد.
به لطف جوشانده‌ای که از قبل به او داده‌همه‌چیز بود، تنها تزریق مقدار کمی انرژی درونی کافی بود‌خوب تا هوشیاری‌اش را از دست بدهد و بی‌هوش شود.
او نقاط بی‌حسی را بست‌بفهمم تا تمام حواس بیمار را مسدود‌خوب کند و برای جراحی آماده شد.
او می‌توانست دست و‌کشید پاهایی را که سیاه و‌جلویی دچار نکروز شده بودند، ببیند.
در همان‌شدی لحظه، جین چون-هی‌پیر ناگهان متوقف شد.
«واقعاً این بهترین راهه؟»
از دست‌همه‌چیز دادن هنرهای رزمی‌اش‌بفهمم یک بحث بود.
اما آیا واقعاً باید دست‌نفس‌های و پایش را قطع می‌کرد؟شکسته‌اش آیا واقعاً این تنها گزینه بود؟
ناگهان موجی‌شدی از خشم در‌پیر وجودش زبانه کشید.
اینجا دنیایی‌شبیه به نام‌نسخه دنیای رزمی بود.
او هنرهای رزمی‌می‌دونم و مهارت‌های پزشکی‌چرا جدیدی یاد گرفته بود.
اما با این حال، کارهایی‌نفس‌های که از دستش برمی‌آمد هنوز هم‌بیرون به شدت محدود بود، مگر نه؟
چرا نمی‌تونم بیمارم‌خوب رو بهتر از‌شاگرد این درمان کنم؟
چرا من...
درست در همان لحظه بود.
ووووممم--
هنر الهی پنج عنصر.
پنج انرژی به سرعت‌نسخه در درون جین چون-هی‌فرقه‌ام شروع به چرخش کردند.
با این وجود،می‌دونم خود جین چون-هی اصلاً‌اسیر متوجه این موضوع نبود.
در میان آن‌ها،خس‌داری «چی آتش» به‌بریده‌بریده‌اش شدت شعله‌ور شد.
چی آتش که حالا قوی‌تر‌پیر از بقیه انرژی‌ها شده بود، در‌برف واکنش به خشم او فوران کرد.
آن چی آتش‌لحظه با سرعت به‌حتی سمت مغزش هجوم برد.
با استفاده از خشم سوزان‌بفهمم او به عنوان سوخت، با‌شدی شدتی بی‌سابقه شروع به سوختن کرد.
انحراف چی!
در وضعیتی که اگر هر کس دیگری‌جوانش بود از ترسِ این اتفاق وحشتناک فریاد‌خاطر می‌کشید، جین چون-هی ناگهان به فکر فرو رفت.
«یعنی حد توانایی‌های من همین‌قدره؟ نه! من می‌تونم‌فرقه‌ام کارای بیشتری بکنم. باید یه راهی باشه. یه‌قلبی راهی هست. آره، حتماً یه راهی وجود داره!»
منطقی به شدت سرد‌نتونستم و یخی، در کنار‌شیطان خشم او به رقص درآمد.
با ترکیب شدن خشم سوزان و منطق‌بین سردش، «چی آب» در واکنش به «چی‌لحنی آتش» تحرک عظیمی از خود نشان داد.
چی حقیقی پنج عنصر‌استاد در یک چشم به هم‌چشمانش زدن شروع به طغیان کرد.
و جین چون-هی‌لحظه در اعماق وجود‌حتی خودش غرق شد.
انرژی در یک لحظه‌نتونستم از میان نصف‌النهارهای چی‌شیطان او جریان پیدا کرد.
در یک آن گردش آسمانی‌نفس‌های کوچک را کامل کرد و بلافاصله‌بیرون گردش آسمانی بزرگ را آغاز نمود.
پنج انرژی پیش از‌استاد آنکه دوباره پراکنده شوند،نگاه در یک نقطه متمرکز شدند.
این اتفاق در یک‌نسخه لحظه کوتاه رخ داد، حتی‌همه‌چیز کمتر از یک ربع ساعت.
در همان لحظه، چی‌نتونستم حقیقی پنج عنصر به‌شیطان طرز عظیمی گسترش یافت.
انرژی‌هایی که از چی آب و آتش ضعیف‌تر بودند، به طور‌بیرون خودجوش برای ایجاد تعادل دور هم جمع شدند و در یک‌بهم لحظه، چی حقیقی پنج عنصر به فرمی بی‌نقص و کامل درآمد.
و درست در همان لحظه.
نور درخشانی‌شبیه در چشمان جین‌جوون چون-هی جرقه زد.
بدنش کاملاً سرخ شد،نتونستم اما جین چون-هی حتی ذره‌ای‌قلبی هم متوجه وضعیت خودش نبود.
او تمام و کمال‌کشید غرق در کاری بود‌دندان‌های که پیش رو داشت.
پزشکانی که در حال تماشای‌پیر او بودند نیز آب دهانشان‌دانه‌های را به سختی قورت دادند.
آن‌ها هم متوجه شده‌نسخه بودند که اتفاقی غیرعادی‌فرقه‌ام در حال رخ دادن است.
«پیداش کردم. یه راهی هست!»
جین چون-هی دستش‌خس‌داری را دراز کرد و‌بین روی ناحیه سرمازده گذاشت.
چی جریان پیدا کرد و‌پیر اطلاعات بدن بیمار را با وضوح‌برف تمام به جین چون-هی منتقل کرد.
درک حواس از طریق چی.
حساسیت نسبت به چی،نتونستم یک حس کاملاً جدید و‌قلبی متفاوت از حواس پنج‌گانه بود.
جین چون-هی با استفاده از همین‌بریده‌بریده‌اش حس، تک‌تک جزئیات دست راست و‌می‌آمد پای چپ رهبر فرقه را احساس کرد.
«توی زندگی قبلی‌ام یه چیزی شبیه به این دیده بودم. داستان آدمی که بعد از صعود به قله اورست، پاهاش دچار سرمازدگی شدید‌است شده بود. همه می‌گفتن باید قطع بشن، اما یه کلینیک طب سنتی معروف موفق شد با استفاده از طب سوزنی و موکسا تراپی‌سابید پاهاش رو نجات بده. اون موقع فقط فکر می‌کردم که چه داستان شگفت‌انگیزیه، اما حالا می‌بینم که منم می‌تونم همون کار رو بکنم.»
دستان جین چون-هی با‌نسخه سرعتی مثل برق و‌فرقه‌ام باد به حرکت درآمدند.
«سلول‌های عصبی تقریباً به طور کامل دچار نکروز شدن. اما اگه بتونم از چی حقیقی پنج عنصر استفاده کنم تا چی مادرزادی‌اش‌خاطر رو تقویت کنم، می‌تونم قدرت ترمیم بدنش رو به بالاترین حد ممکن برسونم. درست همون‌طور که یه مارمولک دمش رو دوباره درمیاره،طولانی اگه بتونم بافت‌های جدیدی بسازم... اگه بتونم رگ‌های خونی مرده رو دوباره به هم وصل کنم و خون رو توشون به جریان بندازم...»
او در حالتی‌خس‌داری شبیه به خلسه و‌بین بی‌خودی فرو رفته بود.
در یک چشم به هم زدن،شاگرد تمام سطح پای راست و دست‌شفاف‌تر چپ بیمار پوشیده از سوزن‌های متراکم شد.
«سوزن کوتاه.»
با شنیدن این حرف، پزشکی که‌چرا به عنوان دستیار کنارش ایستاده بود،استاد کوتاه‌ترین سوزن را به دستش داد.
او بدون وقفه به‌کشید فرو کردن سوزن‌ها در‌دندان‌های بدن بیمار ادامه داد.