چپتر 207: فصل ۲۰۷
0آن دو تا‌خاطر پاسی از شب‌رزمی‌کار با هم صحبت کردند.
وقتی دو مرد که می‌شد آن‌ها را‌چیزیه نوابغ جیانگهو نامید با هم هم‌فکر می‌شدند، می‌توانستند‌فعلی خیلی سریع در مورد مسائل زیادی تصمیم‌گیری کنند.
طبیعتاً در میان آن مسائل، چیزهای‌می‌افته زیادی هم بود که خود جین‌فلس چون-هی اصلاً به آن‌ها فکر نکرده بود.
«همون‌طور که‌داره از استاد‌جنبه‌هایی انتظار می‌رفت.
این کار چیزی نیست‌اینکه که بشه فقط با تکنیک‌کند الهی فعال‌سازی مبدأ انجامش داد.
نیاز به‌آخر تجربه، بینش‌اصل و خرد داره.»
همچنین جنبه‌هایی وجود داشت که استاد‌می‌افته به خاطر اینکه خودش هم یک‌فلس رزمی‌کار بود، می‌توانست به آن‌ها اشاره کند.
به‌خصوص که اگرچه جین چون-هی از زمان آمدن به این‌رزمی‌کار دنیا به روش خودش در حال یادگیری هنرهای رزمی بود،حال اما وظیفه‌اش به عنوان یک پزشک در نهایت اولویت بالاتری داشت.
طرز فکر او‌خاطر ناگزیر با سایر افراد‌می‌توانست دنیای رزمی متفاوت بود.
از طرف دیگر، استاد در جیانگهو دچار‌چیزیه یک فاجعه خونین شده بود و مجبور‌وضعیت بود به تنهایی به دنبال انتقام باشد.
کاملاً طبیعی بود که هویت او‌می‌افته به عنوان یک رزمی‌کار قوی‌تر از‌فلس هویتش به عنوان یک پزشک باشد.
علاوه بر این، چیزهایی بود که‌داشت می‌توانست به آن‌ها اشاره کند چون مدت‌ها‌کند بود که شاگردش را زیر نظر داشت.
«در نهایت، مهم‌ترین چیز گسترش نفوذ ماست. جیانگهو‌اشاره در آخر بر اساس اصل قدرت کار می‌کنه. این‌یادگیری چیزیه که فارغ از کینه‌ها و جناح‌ها اتفاق می‌افته.»
«یعنی وضعیت فعلی‌اساس عمارت پزشکی فلس‌می‌کنه سفید کافی نیست؟»
«کافی نیست. در‌کینه‌ها آینده، خانواده‌های کوچک‌تر بیشتر‌یعنی از همه لگدمال میشن.»
جگال لین در حالی که‌وجود به آرامی خودش را باد‌رزمی‌کار می‌زد، به صحبت ادامه داد.
«هی، نادره کسی بعد از از دست دادن خانواده‌اش عقلش رو حفظ کنه. خیلی‌دنیا رایجه که یه خانواده کوچیک توسط قوی‌ترها له بشه، نتونه این شرم رو تحمل کنه‌سایر و با کوبیدن سرشون به تیرک سقف به زندگی خودشون پایان بدن. طبیعت فاجعه این‌طوریه.»
«...»
«می‌بینی؟ نفوذ. صرف وجودش می‌تونه جلوی خیلی از درگیری‌ها رو بگیره. همچنین،فلس بازمانده‌ها به جای اینکه سرشون رو به تیرک بکوبن، می‌تونن با زنده‌حالی موندن رویای انتقام رو تو سر بپرورونن. داشتن یه تکیه‌گاه یعنی این.»
«پس منظورتون‌داره از گسترش‌جنبه‌هایی نفوذمون همینه استاد.»
«بله. عمارت پزشکی فلس سفید باید از مسیر فعلیش فراتر بره و‌زمان برای گسترش نفوذش اقدام کنه. تو باید فعالانه از دانشی که داری استفاده‌اولویت کنی. خوشبختانه الان دست و بال من آزاده، پس می‌تونم قدم پیش بذارم.»
استاد پس از‌اساس گفتن این حرف،می‌کنه کمی اخم کرد.
«البته، یکم‌فارغ دردسر هم‌جناح‌ها خواهد داشت.»
«ممنونم.»
«نیازی به تشکر نیست. نیاز به نفوذ فقط برای این نیست که به‌آمدن فرقه‌های کوچیک و متوسطی که گفتم یه تکیه‌گاه بدیم؛ بلکه برای نجات جون‌بالاتری تو هم هست. برای متوقف کردن سیل، به یه سد خاکی محکم نیازه.»
سد سیل‌بند.
به عبارت دیگر، یک خاکریز.
و این نشان می‌داد‌جنبه‌هایی که استاد چقدر می‌خواست‌اینکه از شاگردش محافظت کند.
مهم‌تر از همه، این مسیر اقدامی‌رزمی‌کار بود که هرگز در رمان اصلی،زمان یعنی شیطان بهشتی عالی وجود نداشت.
«هیچ‌کس نمی‌تونه بدونه‌اساس جیانگهو از این به‌چیزیه بعد چطور تغییر می‌کنه.»
اما یک چیز قطعی بود.
«من باید‌داره آدم‌ها رو‌جنبه‌هایی نجات بدم.
آره.
باید بتونم‌آخر حتی آدم‌های بیشتری‌قدرت رو نجات بدم.»
با فکر کردن به ارتباطات زیادی که‌یعنی از زمان آمدنش به اینجا برقرار کرده‌کافی بود، نتوانست جلوی سر تکان دادنش را بگیرد.
«قطعاً همین کار رو می‌کنم.»
یک عزم وجود داشت که‌خودش از زمان آمدنش به این‌به‌خصوص دنیا اصلاً تغییر نکرده بود.
گاهی اوقات خسته‌اساس می‌شد و گاهی می‌خواست‌چیزیه همه‌چیز را رها کند.
با این حال، وقتی شرایط‌اتفاق سخت می‌شد، جمله‌ای بود که از‌پزشکی روی عادت زیر لب زمزمه می‌کرد.
—یک پزشک فقط‌همچنین کار یک پزشک‌داشت رو انجام میده.
«هیونگ، کسی تو صبحونه‌ت‌اصل کثافت ریخته؟ قیافه‌ت یه‌جوریه‌فارغ انگار یه چیز گندیده جویدی~؟»
بعدازظهر روز بعد.
این بار، ساما هیون که‌وجود با چهره اصلی خودش ظاهر‌رزمی‌کار شده بود، از جین چون-هی پرسید.
«آه، آره.داشت فقط تو‌اینکه فکر بودم.»
«می‌دونم تو فکر بودی~ اما این‌می‌کنه برادر کوچیک‌تر کنجکاوه بدونه چه فکری باعث‌یعنی شده هیونگم همچین قیافه‌ای به خودش بگیره~؟»
با این‌فارغ حرف‌ها، جین چون-هی‌اتفاق خنده معذبی کرد.
ساما هیون چشمانش را ریز‌وجود کرد و به صورت هیونگش‌رزمی‌کار نگاه کرد، سپس گفت: «خب، بی‌خیال.
اگه نمی‌خوای بگی،خاطر نگو~» و موضوع‌رزمی‌کار را رها کرد.
«مسابقات هفته دیگه‌ست؟»
جین چون-هی سریع جواب داد.
«آره. الان تو مرحله آماده‌سازی هستیم. از استاد شنیدم که معمولاً تو این موقع‌ها، رزمی‌کارای جوون و‌آمدن آینده‌دار برای نوشیدن یا دوستیابی دور هم جمع میشن. و پشت پرده، مقامات اجرایی که باهاشون اومدن‌افراد در مورد مسائل کاری بحث می‌کنن. البته، بیشترش فقط تایید چیزهاییه که از قبل اون بالاها تصمیم‌گیری شده.»
کار عمارت پزشکی فلس سفید پیچیده‌تر بود، چرا که از مذاکرات کاری ساده فراتر‌دنیا می‌رفت و شامل ایجاد تشکیلات برای مراقبت‌های پزشکی اورژانسی از قبل، آموزش پزشکان تازه‌اعزام‌شده و‌سایر هماهنگی وظایف با پزشکانی بود که از قبل در اتحاد رزمی در حالت آماده‌باش بودند.
به زبان مدرن، این کار‌قدرت شبیه کاری بود که کادر‌جناح‌ها پزشکی قبل از المپیک انجام می‌دادند.
در المپیک، آن‌ها پرش با نیزه، شنا‌یعنی و شمشیربازی با شمشیرهای کند انجام می‌دادند،کافی در حالی که تجهیزات محافظتی کاملی پوشیده بودند.
اما اینجا، مشکل، اگر می‌شد اسمش را مشکل‌اینکه گذاشت، این بود که آن‌ها در حالی که جریان‌های‌آمدن چی شمشیر را به سمت هم پرتاب می‌کردند، می‌جنگیدند.
«کاش وقتی‌داشت می‌بینن خطرناکه، خیلی‌خودش زود تسلیم بشن.
خواهش می‌کنم، لطفاً...»
مگر دنیای رزمی جایی نبود که در آن کاملاً‌فعلی عادی بود افرادی که در اوج جوانی بودند، از ترس‌همه یک شکست سرسختانه مقاومت کنند و در نهایت نیمه‌فلج شوند؟
البته نیمه‌فلج شدن شانس آوردن بود؛ اگر‌خاطر اوضاع خراب می‌شد، حتی ممکن بود مرگ‌به‌خصوص و میر هم در پی داشته باشد.
مجمع اژدها‌داشت و ققنوس‌اینکه چنین جایی بود.
یک پزشک‌آخر از رمانتیسم یک‌قدرت جنگجو چیزی نمی‌داند.
او فقط آرزو می‌کند که آن‌ها غرورشان را زیر‌فعلی پا بگذارند، با دست و پای سالم برگردند، غذای‌بیشتر خوشمزه بخورند و از یک زندگی سالم لذت ببرند.
«جناح خون‌داره طلایی هم باید‌وجود سرش شلوغ باشه.»
«درسته. جناح خون طلایی معمولاً به کارهای مربوط‌اشاره به قبیله هائو رسیدگی می‌کنه. استاد من، پادشاه طلایی،یادگیری کارها رو انداخت گردن من و منو فرستاد اینجا.»
«می‌خواد که تو‌اساس اجتماع باشی و‌می‌کنه معاشرت کنی، نه؟»
«اگه بخوایم قشنگ بگیم، اسمش "تبادله". اما خب، دوستی‌ها تو جیانگهو در نهایت بین‌کافی آدم‌های شبیه به هم شکل می‌گیره. فکر می‌کنی بچه‌های جناح متعارف واقعاً با جناح‌ادامه غیرمتعارف می‌پرن؟ "بچه‌های خوب و کوچولوی جناح متعارف ما با جناح غیرمتعارف بد دوست نمیشن~"»
«اما اونا خیلی‌همچنین از غرفه‌های بازار سیاه‌خاطر استفاده می‌کنن، مگه نه؟»
«بخش جالبش همینه. برای بچه‌های خوب و کوچولوی جناح‌کند متعارف، جناح غیرمتعارف مثل یه کتاب خاک‌برسری برای بزرگسالاست.هنرهای فوق‌العاده سرگرم‌کننده‌ست، اما از بیرون یکم نامناسب به نظر میاد؟»
«آـ‌آها، که این‌طور.»
ساما هیون شانه‌ای بالا انداخت.
«پس ما با هم دوست می‌شیم، اما نباید به چشم یه دوستی واقعی بهش نگاه کنی، هیونگ.آمدن چه پنگ چون-شیک باشه چه اون جونگ-مو که می‌خوان شیره‌ام رو بکشن، من فقط براشون می‌شم یه‌افراد "دوست نابابِ خوب" که باهاش وقت بگذرونن~ اونا دوستی‌های واقعیشون رو برای بقیه بچه‌های "کاملاً متعارف" نگه می‌دارن.»
به نظر می‌رسید ساما هیون از همین‌می‌توانست حالا کاملاً قصد داشت از بچه‌های خانواده‌دنیا پنگ هبی و خانواده اون جینجو سوءاستفاده کند.
با این حال، بدبینی تند و تیزش‌چیزیه هنوز سر جایش بود؛ چیزی که از‌وضعیت ویژگی‌های بارز جناح غیرمتعارف به حساب می‌آمد.
«خب، در نهایت...کینه‌ها من فقط به‌می‌افته تو نیاز دارم، هیونگ.»
«من؟»
«تو هم ارتباطات زیادی داری، مگه نه؟ شنیدم نام‌گونگ اون‌به‌خصوص رو درمان کردی. شاه شلاق خونین هم که برنده قاطع مجمع‌وظیفه‌اش اژدها و ققنوس قبلی بود، به نظر می‌رسید حسابی تحویلت گرفت.»
«تانگ آه شاید‌اساس بهش نیاد، اما‌می‌کنه در واقع خیلی مهربونه.»
هرچند نمی‌دانم چطور، اما‌جناح‌ها در نهایت یک لقب‌وضعیت نسبتاً شرورانه رویش مانده بود.
اما جین چون-هی دیده بود‌وجود که او ذاتاً دختر مهربانی‌رزمی‌کار است که حواسش به اطرافیانش هست.
«یا شایدم می‌خوای خودت بری‌خودش و با این رزمی‌کارهای جوون‌به‌خصوص و آینده‌دار آشنا بشی، هیونگ؟»
«معاشرت کردن.
ارتباطات... چیزهای مهمین.»
قبل از راهی شدن به اینجا،داشت حسابی دلش می‌خواست با جنگجوهایی که‌اشاره هم‌سن و سال فیزیکی‌اش بودند، دوستی کند.
اما هوانگبو‌داشت موهوی به او‌خودش گیر داده بود.
اون جونگ-مو هم همین‌طور.
«...»
آن حس رمانتیک و‌جنبه‌هایی شاعرانه‌ای که در ابتدا‌اینکه داشت، کمی رنگ باخته بود.
«معاشرت... ارتباطات... مهم هستن.
اما... واقعاً تو این‌اصل مرحله نیازی هست که‌فارغ دایره ارتباطاتم رو گسترش بدم؟»
به هر حال، او‌جناح‌ها حالا در قصر امپراتوری یک‌فعلی حامی به نام امپراتور داشت.
اوضاع عمارت‌داره پزشکی هم‌جنبه‌هایی روبه‌راه بود.
وقتی عینک خوش‌بینی را از روی‌رزمی‌کار چشم برمی‌داشتی، تنها چیزی که باقی‌زمان می‌ماند، منطق سرد و بی‌روح بود.
«اگه همین‌طوری ول‌اساس بگردم، فقط بیشتر‌می‌کنه بهم گیر نمی‌دن؟»
حالا که یک گابلین طلایی به نام جین چون-هی در اتحاد‌پزشکی رزمی ظاهر شده بود، فقط می‌توانست صحنه‌ای را تصور کند که در‌لین آن، جنگجوهایی با چشمانِ خون‌گرفته از عطشِ شهرت، برای شکارش هجوم می‌آورند.
در میان آن‌ها، قطعاً جنگجوهایی هم پیدا می‌شدند که نه‌رزمی‌کار فقط برای شهرت، بلکه برای خالی کردن خشمی که به خاطر‌یادگیری مسئله «شاگردِ دوستِ استاد» در وجودشان تلنبار شده بود، سراغش می‌آمدند.
«...»
جین چون-هی تصمیمش را گرفت.
«فکر نمی‌کنم نیازی‌کینه‌ها داشته باشم ارتباطاتم‌می‌افته رو اون‌قدرها گسترش بدم.»
«دیدی گفتم؟ پس بیا فقط دوتایی بریم یه جای خلوت‌رزمی‌کار و به دور از چشم بقیه بگردیم. بعد از اینکه‌حال این ماجراها تموم بشه، تا یه مدت نمی‌تونیم همدیگه رو ببینیم.»
انگار حسابی‌داشت تو ذوق ساما‌خودش هیون خورده بود.
«راستی، فرقه وودانگ هنوز نرسیده؟»
«همین که بتونن اون فاجعه رو یه‌جورایی جمع‌وجور کنن و خودشون‌پزشکی رو برسونن اینجا، کلی هنر کردن. اصلاً مجمع اژدها و ققنوس‌جگال به خاطر همون اتفاقی که تو وودانگ افتاد به تعویق افتاد دیگه.»
و دلیل برگزاری مجمع اژدها و ققنوس این‌اینکه بود که در پشت پرده، درباره مدارک علیه‌زمان فرقه جاودانه خون بحث و تبادل نظر کنند.
به محض اینکه هوا روشن شد، استاد‌می‌توانست بلافاصله بیرون رفت تا با ارباب اتحاد‌دنیا رزمی، بزرگان مختلف و رهبران فرقه‌ها صحبت کند.
«با توجه به موقعیتی که داره،می‌کنه عمداً تو مجمع عمومی شرکت نمی‌کنه،می‌افته اما قصد داره شخصاً باهاشون ملاقات کنه.»
به نظر می‌رسید قبل از‌اتفاق رسیدن فرقه وودانگ، چیزهای زیادی‌عمارت برای بحث کردن وجود داشت.
«رئیس سالن چونا و رئیس سالن‌داشت طب سوزنی هم رفتن تا پزشک‌های‌اشاره وابسته به اتحاد رزمی رو ببینن.»
پزشکان سالن جراحی که جین چون-هی‌رزمی‌کار به آن تعلق داشت، از همان‌زمان ابتدا در اتحاد رزمی حضور نداشتند.
دلیلش این بود که آنجا یک‌می‌کنه بخش تازه‌تأسیس بود و دانش هنر‌می‌افته جراحی به خودی خود برایشان ناشناخته بود.
«همم... من که از قبل‌اتفاق تمام دستورات لازم رو به‌عمارت پزشک‌های ارشد و میانیِ زیردستم دادم...»
او تمام چیزهایی که باید‌وجود گفته می‌شد را در همان‌رزمی‌کار جلسه اول صبح گفته بود.
می‌توانست بیشتر به آن‌ها سخت بگیرد، اما‌می‌توانست آن‌ها هنوز جوجه‌هایی بودند که هفته آینده‌دنیا باید اورژانس دنیای رزمی را تجربه می‌کردند.
آموزش‌های پایه‌شان‌آخر هم که‌اصل تمام شده بود.
واقعاً نیازی‌فارغ بود اینجا انضباط‌اتفاق بیشتری اعمال کند...؟
«احتمالاً هنوز خستگی راه‌جنبه‌هایی از تنشون بیرون نرفته،اینکه پس بهتره اذیتشون نکنم.»
اگر به خاطر کار زیاد مریض‌رزمی‌کار می‌شدند، در طول مجمع اصلی اژدها‌زمان و ققنوس هیچ کاری از دستشان برنمی‌آمد.
«بیا بریم بگردیم. هیونگ~اصل هوم؟ من می‌تونم پایه‌فارغ خیلی خوبی برای خوش‌گذرونی باشم~»
«...یه لحظه صبر کن. بذار‌اتفاق فکر کنم ببینم کار دیگه‌ای‌عمارت نمونده که باید انجام بدم.»
«سرورم. این کنیز رو‌جنبه‌هایی رها کرده‌اید و به‌اینکه چه کسی فکر می‌کنید؟»
لعنتی.
«اگه باهام نیای، به استفاده از همین صدا‌فارغ ادامه می‌دم، هیونگ. من تو گند زدن و‌عمارت آبروریزی خیلی ماهرم. می‌تونی حرفم رو باور کنی~»
«باشه. تو‌فارغ بردی. فقط‌جناح‌ها تمومش کن.»
ساما هیون از‌همچنین تسلیم شدن جین‌داشت چون-هی ریز خندید.
با وجود اینکه بدنش رشد‌خودش کرده بود، اما جنبه‌های بچگانه این‌اگرچه برادر کوچکترش هنوز مثل قبل بود.
«حداقل وقتی با منی یه‌قدرت کم استراحت کن~ هیونگ. خودت گفتی‌اتفاق قراره سرت شلوغ بشه، مگه نه؟»
می‌دانست ساما هیون سمج‌جناح‌ها است، اما فکرش را نمی‌کرد‌فعلی تا این حد پیله باشد.
نه، با کمی‌همچنین فکر کردن، منطقی‌داشت به نظر می‌رسید.
او کسی نبود جز ارباب آینده قبیله هائو؛ همان کسی‌به‌خصوص که در حین مبارزه با یهو ها-ریون، با کوهی از‌اما اجساد و رودخانه‌ای از خون، دنیا را به آتش کشید.
و کسی بود که بدون هیچ استعداد‌چیزیه رزمی خاص یا خانواده‌ای که از او محافظت‌فعلی کند، از پایین‌ترین سطح ممکن بالا آمده بود.
عجیب بود‌فارغ اگر سماجت‌جناح‌ها و سرسختی نداشت.
همان‌طور که با اراده‌ای راسخ به‌داشت بازویش چسبیده بود، ویژگی‌های یک دردسرسازِ‌اشاره حرفه‌ای و کارکشته در او نمایان می‌شد.
در نهایت، جین چون-هی تصمیم‌خودش گرفت کمی از وقتش را به‌اگرچه ارباب آینده قبیله هائو اختصاص دهد.
یعنی تصمیم‌آخر گرفت با‌اصل او وقت بگذراند.
«از اونجایی که تو خیلی خوش‌خوراکی، هیونگ، من یه‌فعلی رستوران خوب تو یه جای خلوت پیدا می‌کنم. بدون‌بیشتر هوانگ‌گو و تاندرکوئیک... درسته؟ بیا اونا رو جا بذاریم.»
«هاپ!»
«پیک!»
این دو جانور‌اساس پشمالو نارضایتی خود‌می‌کنه را ابراز کردند.
اما ساما هیون هیچ‌جناح‌ها توجهی به آن‌ها نکرد‌وضعیت و به حرفش ادامه داد.
«اما اگه دو تا جانور همراهمون باشن، خیلی تو چشم می‌زنیم~ فقط‌اشاره همین یه روز بذارید هیونگ بره. اونم دلش می‌خواد استراحت کنه، مگه‌اما نه؟ فکر کنید چقدر از اینکه تمام روز مراقبتون بوده خسته شده؟»
«نه، هیون. من‌خاطر واقعاً ازشون ممنونم.رزمی‌کار اون‌قدرها هم سخت نبود...»
ساما هیون حرف هیونگش‌اصل را قطع کرد و‌فارغ با چشمانی اشک‌آلود گفت:
«...سرورم~★»
«لعنتی.
به خاطر اینه که‌اینکه تو اپرای پکن بوده؟اشاره بازیگریش پر از احساسات واقعیه.»
جین چون-هی که از شیرین‌کاری این دردسرساز حرفه‌ای شکست خورده‌جناح‌ها بود، در نهایت به دو جانور روحی قول داد که وقتی‌آینده برگشت یک غذای ویژه به آن‌ها بدهد و سپس بیرون رفت.