چپتر 305: چپتر 305
0پله‌ها دوباره ظاهر شدند.
همین که از‌دور آن‌ها بالا رفت،لزوماً دوباره ناپدید شدند.
در بسته شد و همه‌چیز‌حالی طوری سر جایش برگشت که‌خونینی انگار هیچ اتفاقی نیفتاده بود.
حتی هشت تریگرام هم‌هست به حالت اولیه و‌مگه واژگون خود برگشته بودند.
«هاا... انگار داشتم خواب می‌دیدم.»
ملاقات با یک‌دور اژدهای غول‌پیکر، حرف‌لزوماً زدن درباره پایان دنیا.
اما برای اینکه آن را فقط یک‌جمع خیال‌پردازی ساده بداند، هنوز آن آب‌نبات غول‌پیکر‌نشود شبیه کره چشم را در دست داشت.
«هنوز خیلی چیزها هست که درباره این دنیا‌مگه نمی‌دونم. از طرفی، مگه می‌شه کل یه دنیا‌نداشت رو فقط تو چند تا رمان جا داد؟»
با اینکه داستان پایان دنیا را شنیده بود،می‌شه اما هیچ راهی نداشت که بداند این اتفاق در‌زمان زمان حیات خودش می‌افتد، یا دویست، سیصد سال دیگر.
با خودش فکر کرد‌نزدیک شاید حتی هزار سال دیگر‌کند تا آن موقع مانده باشد.
«یهو ها-ریون یه جوری‌کنم حلش می‌کنه. هر چی‌می‌کند نباشه، اون شخصیت اصلیه.»
مگر او همان کسی‌هست نبود که غول مرحله‌مگه آخر را شکست داد؟
«من فقط‌چیزها باید بی‌سروصدا از‌نمی‌دونم پشت حمایتش کنم.»
در حالی که گندکاری‌هایش را‌بدون جمع می‌کند تا مسیر خونینی که‌بیشتر می‌سازد، بیش از حد عریض نشود.
فقط باید کمک می‌کرد‌کنم تا خود یهو ها-ریون دیوانه‌مسیر نشود و رفقایش هم نمیرند.
مسیر آسانی‌خیلی نبود، اما‌هست غیرممکن هم نبود.
همین که از راه دور، نه خیلی نزدیک‌می‌شه و نه خیلی دور، بدون اینکه او لزوماً‌اتفاق بفهمد به شخصیت اصلی کمک کند، کافی بود.
بیشتر از این، جین چون-هی‌بدون نمی‌توانست تضمین کند که ذهن خودش‌بیشتر بتواند این بار را تحمل کند.
شاید وظیفه‌پشت مبهمی بود،کنم اما غیرممکن نبود.
همین کافی بود.
جین چون-هی ابتدا برای مدتی طولانی‌طرفی به آب‌نبات غول‌پیکر شبیه کره چشم که‌شنیده از اژدهای بال‌دار گرفته بود، خیره شد.
«خودش گفت‌راه فقط من‌نزدیک می‌تونم بخورمش.»
به نظر‌پشت نمی‌رسید سمی‌کنم در آن باشد.
طرف مقابل‌خیلی یک موجود‌هست افسانه‌ای بود.
اگر واقعاً می‌خواست او را بکشد،طرفی فقط با یک ضربه ساده دستش، جین‌شنیده چون-هی تبدیل به گودالی از خون می‌شد.
«می‌خورمش.»
جین چون-هی‌پشت بلافاصله آن را‌حالی در دهانش گذاشت.
همین که این کار را کرد،نمی‌دونم آب‌نبات مثل یک قرص روحی ذوب‌داد شد و از گلویش پایین رفت.
«واو، فکر می‌کردم‌هست شکلاته. عجب چیز‌طرفی شیرین و خوشمزه‌ایه.»
اما بعد‌راه از خوردنش، هیچ‌بدون تغییری رخ نداد.
فوران انرژی درونی از دانتیان؟
هیچ چیز‌خیلی شبیه به‌هست این حس نکرد.
مگر طرف‌چیزها مقابل یک‌این موجود افسانه‌ای نبود؟
خودش تازه به این دنیا تناسخ پیدا کرده‌اصلی بود، اما همه در دنیای رزمی از کودکی‌ذهن افسانه‌های مربوط به اژدهای بال‌دار را شنیده بودند.
اگر بخواهیم با اصطلاحات کره‌ای بگوییم، اژدهای بال‌دار‌می‌کند در سطح خرس و ببر در داستان دانگون‌می‌کرد بود، یا شاید اربابان باد، باران و ابرها.
چیزی که چنین موجودی‌هست داده باشد، غیرممکن بود‌مگه که هیچ تأثیری نداشته باشد.
«...»
اما حتی بعد از‌نزدیک بررسی دانتیان، هیچ نشانه‌ای از‌کند افزایش انرژی درونی‌اش وجود نداشت.
«همم، واقعاً سر در نمیارم.حالی فعلاً بهتر نیست فقط چیزایی‌خونینی که حفظ کردم رو مرتب کنم؟»
جین چون-هی چهارزانو نشست‌هست و برای مدت کوتاهی چشمانش‌می‌شه را بست تا مدیتیشن کند.
اگر مجبور بود بین پیش‌خوانی‌بدون و مرور یکی را انتخاب‌کافی کند، قطعاً مرور را ترجیح می‌داد.
حتی اگر در جاهایی مثل منطقه هشت گانگنام، دانش‌آموزان برنامه‌خونینی درسی دبیرستان را در همان دوران ابتدایی تمام می‌کردند، منطقه‌ای که‌غیرممکن جین چون-هی در آن زندگی می‌کرد، چنین منطقه آموزشی نخبه‌پروری نبود.
او که در یک یتیم‌خانه بزرگ‌نمی‌دونم شده بود، از پس هزینه‌های چنین‌داد کلاس‌های آمادگی پر زرق و برقی برنمی‌آمد.
و شاید فقط یک‌این احساس بود، اما پیش‌خوانی درس‌ها‌چند برایش مثل... اسپویل شدن بود.
می‌شد گفت لذت‌دور خود یادگیری را‌لزوماً از بین می‌برد؟
در نتیجه، او به‌کنم طور طبیعی مرور را‌می‌کند به پیش‌خوانی ترجیح می‌داد.
و این عادت‌چیزها برای تمام عمر‌نمی‌دونم با او ماند.
«خب، تو دانشگاه اگه‌این یاد نگیری چطور خودت‌می‌شه درس بخونی، ناگزیر عقب می‌افتی.»
این چیزی‌راه به بزرگی‌نزدیک یادگیری خودراهبر نبود.
فقط فرآیندی بود برای‌کنم اینکه فراتر از حفظ‌می‌کند کردنِ صرف، خودش فکر کند.
از یک نظر، این کاری بود‌نمی‌دونم که جین چون-هی تمام عمرش انجام داده‌داستان بود، بنابراین کاملاً با او سازگار بود.
جین چون-هی با مرتب‌این کردن چیزهایی که حفظ‌می‌شه کرده بود شروع کرد.
این کار شبیه به‌نزدیک مرتب کردن فایل‌های پراکنده در‌کند پوشه‌های یک هارد درایو بود.
و برای اینکه آن‌ها را‌حالی به این شکل مرتب کند،خونینی ابتدا باید آن‌ها را می‌فهمید.
جین چون-هی تا جایی که می‌توانست از آب چشمه نوشید که چیزی شبیه به یک‌راهی شبه‌اکسیر بود، هرچند چون انرژی درونی‌اش در سطح سه چرخه شصت‌ساله بود، هیچ اثر تقویتی‌موقع برایش نداشت. سپس در حالی که چی خود را پرورش می‌داد، افکارش را مرتب کرد.
«به نظر می‌رسه محاله انرژی درونی‌ام بیشتر از این افزایش پیدا‌داد کنه، مگه اینکه کاملاً وارد مرحله بعدی، یعنی قلمرو دگرگونی بشم. تمام‌سال این‌ها فقط یه فرآیند برای تیزتر کردن حواسم برای گردش چی هست.»
به همین دلیل بود که‌بدون می‌توانست در حین پرورش چی،کافی نظریه‌های هنرهای رزمی‌اش را پایه‌گذاری کند.
و حالا، در حالی‌کنم که زمان کمی تا‌می‌کند پایان مهلت باقی مانده بود.
شروع به احساس‌چیزها یک حس عجیب‌نمی‌دونم و ناآشنا کرد.
البته، این‌چیزها حس یک انرژی‌نمی‌دونم درونی جدید نبود.
بلکه بیشتر شبیه چیزی بود که‌لزوماً در گذشته به طور طبیعی می‌دانست، اما‌چون به نوعی آن را فراموش کرده بود...
در نهایت، جین چون-هی‌کنم پرورش چی را متوقف‌می‌کند کرد و چشمانش را گشود.
«یه چیزی... عجیبه.»
برای مدت‌چیزها طولانی به‌این دستانش خیره شد.
سپس با سردرگمی برای‌نزدیک یک لحظه طولانی دیگر‌اصلی سرش را کج کرد.
کلماتی که از‌حمایتش دهان جین چون-هی خارج‌جمع شد کاملاً غیرمنتظره بود.
«خیلی راحت... متصل می‌شه... چرا؟»
در آن لحظه، از پنج انگشت دست‌مگه چپ جین چون-هی، الکتریسیته‌ای به رنگ سفید‌راهی مایل به آبی با صدای ترق‌وتروق جرقه زد.
جریان برقی که بین انگشتانش می‌رقصید،لزوماً مانند الکتریسیته‌ای که دور یک سیم‌پیچ‌جین تسلا پیچیده شده باشد، منظره‌ای شگفت‌انگیز بود.
اما دست‌پشت راستش کاملاً‌کنم برعکس بود.
در آنجا، توده‌ای از تاریکی سیاه، گویی‌طرفی که ماده تاریک کیهان در کنار هم جمع‌راهی شده باشد، در هم می‌پیچید و حرکت می‌کرد.
حتی با هنر‌هست الهی ذهن دوگانه‌طرفی هم محدودیت‌هایی وجود داشت.
در حالی که انجام این کار دیوانه‌وار که با یک دست هنر آتش و با‌تضمین دست دیگر هنر یخ را به کار ببرد ممکن بود، اما اینکه چطور به ظرافت‌بخورمش هنر آتش را کنترل کند و چطور هنر یخ را حرکت دهد، کاملاً مسائل متفاوتی بودند.
علاوه بر آن، او داشت از هنرهای رعد استفاده‌مسیر می‌کرد که کنترلش بسیار دشوار بود و آن یکی از‌نمیرند فرقه اتحاد بود که از ریشه با هم تفاوت داشتند.
با این حال، در حالی که داشت از دو تا از‌رمان سخت‌ترین هنرها با هر دو دست استفاده می‌کرد، حتی یک نقطه‌دویست از چی و خون در بدنش با هم تداخل پیدا نکرد.
«اگه فکر کنم باید این‌طوری کار‌طرفی کنه... همون‌طوری کار می‌کنه؟ نباید به این‌شنیده راحتی باشه... این هنرها نباید این‌طوری باشن...؟»
در حالی که داشت نظریه‌های هنرهای‌لزوماً نهایی الهی را پایه‌گذاری می‌کرد، شروع‌جین به احساس یک حس عجیب کرد.
شبیه به «شهود» بود‌کنم و از جهتی، شبیه‌می‌کند به «پیش‌آگاهی» هم بود.
درست همان‌طور که یک ماهی می‌داند چطور‌طرفی شنا کند، او هم به نوعی احساس‌شنیده می‌کرد که این کار طبیعتاً امکان‌پذیر است.
این‌ها قطعاً نظریه‌های رزمی ناآشنایی از‌طرفی هنرهای عالی الهی بودند و طبق اصول،شنیده او نباید می‌توانست از آن‌ها استفاده کند.
اما او به طور غریزی فقط «می‌دانست» که اگر «بخش‌کافی خاصی» از یک «هنر رزمی دیگر» را بردارد و به‌وظیفه آن متصل کند، می‌تواند با مهارت از آن استفاده کند.
نتیجه‌اش این شد.
هنر شمشیر خانواده جگال، شمشیر جاودانه قطع‌کننده عالی، مسلماً‌می‌شه یک هنر عالی الهی بود، اما... در مقایسه با سایر‌حیات هنرهای عالی الهی، می‌شد گفت که چند قدم عقب‌تر است.
با این حال،هست هنر الهی پنج‌طرفی عنصر فرق داشت.
این یک هنر عالی الهی بود که می‌شد‌اصلی آن را تقریباً قادر مطلق نامید؛ هنری که‌ذهن تقریباً با هر هنر رزمی دیگری سازگار بود.
با استفاده از آن به عنوان پایه،جمع چه می‌شد اگر چند اصل از هنر‌نشود چی واحد نخستین فرقه اتحاد وام می‌گرفت؟
نتیجه این شد که توانست «هنر الهی‌طرفی امپراتور رعد بهشتی» خانواده نامگونگ را که در‌راهی اصل نمی‌توانست از آن استفاده کند، متجلی سازد.
نتیجه روی‌چیزها دست چپ‌این جین چون-هی بود.
البته... به خوبی کسی نبود که تمام‌بفهمد عمرش را صرف تمرین هنر الهی امپراتور رعد‌تضمین بهشتی یا هنر چی واحد نخستین کرده باشد...
«با این حال.»
با این کار، جین چون-هی‌این می‌توانست توانایی بسیار بیشتری در‌چند پایه‌گذاری هنرهای رزمی به دست آورد.
اما عجیب بود.
کی چنین‌راه توانایی‌ای به‌نزدیک دست آورده بود؟
چشمان جین چون-هی دوباره آبی‌حالی شد و او بدون مشکل‌خونینی خاصی جواب را پیدا کرد.
«این چیزی فراتر از یک‌این حس ششم ساده است... نکند‌چند نوعی بینش عمیق‌تر به دست آورده‌ام؟»
حواسش تیزتر شد و‌این هوش او لحظاتی از‌می‌شه پیش‌آگاهی را بیرون می‌داد.
این بینش، آنچه را که ممکن‌لزوماً بود به عنوان یک امکان قطعی تایید‌چون می‌کرد و جایی برای تردید باقی نمی‌گذاشت.
«این هدیه اژدهای بال‌دار است.
یک حس ششم بسیار تکامل‌یافته.»
این حس به او کمک‌نمی‌دونم می‌کرد تا وقتی سردرگم است،رمان چیزها را با قطعیت پیدا کند.
البته، بحث این نبود‌نزدیک که چیزهایی را که‌اصلی نمی‌دانست به او بفهماند.
بلکه کمک می‌کرد تا‌کنم چیزهایی را که از قبل‌مسیر می‌دانست، با قطعیت سازماندهی کند.
شاید یک آدم عادی‌هست پیش خودش بگوید این‌مگه دیگر چقدر می‌تواند مفید باشد.
اما جین چون-هی کسی بود که‌طرفی برای پیدا کردن یک جواب، باید‌داستان در میان مشکلات بی‌شماری پرسه می‌زد.
چه در مبارزه با‌نزدیک ده ارباب بهشتی و‌اصلی چه در نجات یک بیمار.
اینکه بتواند با دقت و‌حالی سرعت، دانسته‌هایش را برای رسیدن‌خونینی به یک نتیجه‌گیری سازماندهی کند.
«پس این قرصی بود‌هست که خود درک و‌مگه استعداد را افزایش می‌داد.»
قلبش به تپش افتاد.
هنرهای رزمی به شدت‌نزدیک به درک و استعداد، یعنی‌کند همان استعداد ذاتی وابسته هستند.
بی‌دلیل نبود که مردم می‌گفتند‌حالی کسی که پیشرفت کندی دارد،خونینی فاقد درک و استعداد است.
البته، جین‌خیلی چون-هی به دلیل‌این دیگری خوشحال بود.
«با این کار،هست می‌تونم نوشتن پایان‌نامه‌ام‌طرفی رو سرعت ببخشم.
و همچنین، توسعه داروهای جدید...»
پروفسور جین خوشحال‌حمایتش بود که می‌تواند به‌جمع تکامل بشریت کمک کند.
هرچند بشریتِ این سیاره، با بشریتِ‌نمی‌دونم دنیایی که جین چون-هی در آن زندگی‌داستان می‌کرد، هم شبیه بود و هم متفاوت.
به هر حال، مردم زمین نمی‌توانستند‌طرفی با دست خالی صخره‌ها را بشکنند‌داستان یا آبشارها را از وسط بشکافند.
در هر صورت، بشریتِ اینجا هنوز هم‌بفهمد بشریت بود، بنابراین پروفسور جین از اینکه‌نمی‌توانست می‌توانست سهمی در آن داشته باشد، خوشحال بود.
«خوبه. این عالیه.حمایتش یوهو، فقط صبر‌گندکاری‌هایش کن! دارم میام!»
نمی‌دانست چه بلایی سر نمونه خاکی‌نمی‌دونم که داده بود آمده، اما به‌داد هر حال یک جوری درست می‌شد.
«آره. با این درک و‌نمی‌دونم استعداد، شاید بتونم سرنخی برای ورود‌داد قطعی به قلمرو دگرگونی پیدا کنم.
استادم گفت چون از قبل می‌تونستم از تکنیک‌اصلی عالی ذهن-رزمی استفاده کنم، باید بتونم به راحتی‌ذهن به قلمرو دگرگونی برسم، اما هنوز خیلی گیجم...»
دلیلش این بود که‌کنم ذهن جین چون-هی هنوز‌می‌کند به آن قلمرو نرسیده بود.
آیا جنگجویی که نمی‌تواند خودش‌این را راضی کند تا انسانی‌چند را ببرد، می‌تواند جنگجو نامیده شود؟
حتی پس از ده‌ها و صدها نبرد واقعی، آگاهی جین‌رمان چون-هی همیشه به زندگی نزدیک‌تر بود تا مرگ، بنابراین او توسط‌دویست دیواری مسدود شده بود که جنگجویان عادی حتی نمی‌توانستند تصورش کنند.
با این حال، حتی‌نزدیک با این وجود، او هیچ‌کند قصدی برای تسلیم شدن نداشت.
او همچنان به خودش فشار می‌آورد تا مرحله بعدی‌مسیر را باز کند، حتی تا آنجا که ماجراجوییِ پایین‌رفقایش آمدن به بایگانی‌های مخفی قصر امپراتوری را به جان خرید.
و در پایان آن، در حین سازماندهی هنرهای عالی الهی بی‌شمار‌رمان و هنرهای رزمی درجه یک زیرمجموعه آن‌ها، این پزشک در حال‌دویست آماده شدن برای مرحله بعدی خود به عنوان یک پزشک بود.
و شانس‌چیزها بهشتی با او‌نمی‌دونم یار شده بود.
«استادم می‌گفت این حسی شبیه به تنها ایستادن‌اصلی بین آسمون و زمینه، جایی که دنیا با اراده‌بتواند فرد تغییر می‌کنه، اما هنوز نمی‌دونم این یعنی چی.
اگه بحثِ تغییرات‌حمایتش بی‌شماره، من هنر الهی‌جمع پنج عنصر رو دارم.
این هنر از‌چیزها طریق چرخه سازندگی و‌طرفی بازدارندگی به گردش درمیاد...»
افکارش سرعت گرفت.
هدیه اژدهای بال‌دار.
درک و استعداد تازه‌کنم به دست آمده، به‌می‌کند جین چون-هی کمک کرد.
در نقطه‌ای، جین چون-هی‌هست شروع به غوطه‌ور شدن‌مگه در خودِ افکارش کرد.
سرانجام، او محیط اطرافش را‌نمی‌دونم فراموش کرد و حتی کم‌کم نام‌داد خودش را هم از یاد برد.
حالت بی‌خویشتنی.
همزمان، پنج نوع‌حمایتش انرژی در اطراف‌گندکاری‌هایش جین چون-هی پدیدار شد.
چی پنج عنصر جمع شد تا‌نمی‌دونم یک نقطه واحد را تشکیل دهد،داد که سپس پنج خط را رسم کرد.
خطوط مانند ستارگان جمع و پراکنده‌طرفی شدند و در نهایت شروع به‌داستان همگرایی و تبدیل شدن به یکی کردند.
«آه... یعنی... همینه؟»
تمام بدن جین‌حمایتش چون-هی شروع به سوختن‌جمع با پنج عنصر کرد.
یک روشنگریِ ضعیف.
در درون آن‌هست روشنگری، او بدون توقف‌مگه به پیشروی ادامه داد.
در درون آن روشنگری، بدن‌بدون جین چون-هی به آرامی شروع‌کافی به شناور شدن در هوا کرد.
پدیده خلسه شناور در هوا.
این پدیده‌ای است که در آن، وقتی‌طرفی یک جنگجو بر مانعی غلبه می‌کند و روشنگری‌اش‌راهی به اوج می‌رسد، بدنش در هوا معلق می‌شود.
این شبیه به چیزی بود که‌طرفی شیطان کمان در گذشته نشان داده‌داستان بود، اما از جهتی هم تفاوت داشت.
به خصوص به این دلیل‌بدون که روشنگری شیطان کمان و روشنگری‌بیشتر جین چون-هی با هم متفاوت بودند.
انرژی‌ای که تمام بدن جین چون-هی را احاطه‌می‌کند کرده بود، بیشتر و بیشتر متورم شد و سپس‌دیوانه در یک لحظه دوباره به داخل بدنش مکیده شد.
همزمان، عرق سیاهی به پایین‌این سرازیر شد و بوی تندی‌چند شروع به پخش شدن کرد.
با این حال، جین چون-هی بی‌توجه به‌مگه حتی این موضوع، عمیق‌تر به روشنگری خود‌راهی ادامه داد و وارد حالت بی‌خویشتنی شد.
قلمرو دگرگونی.
او حتی این واقعیت‌کنم را که وارد آن قلمرو‌مسیر عالی شده بود، فراموش کرد.