چپتر 932: دانش اژدهای بال‌دار
0هو... هوهاهاهاهات!
اژدهای بال‌دار‌درستش با صدای بلندی‌هزار زیر خنده زد.
- سوال هوشمندانه‌ای بود.
خیلی خب.
به تو جواب می‌دهم.
موجوداتی مثل آن‌راضیم قورباغه نمی‌توانند آزادانه در‌دینگ این دنیا پرسه بزنند.
«...؟!»
- چی بهشتی‌مستی از همین حالا‌دینگ هم تقریباً فرو ریخته...
با این حال، از همان ابتدا، موجوداتی که از‌دوباره آن سوی آسمان‌ها می‌آیند، از جمله همان قورباغه، فارغ از‌گفت وجود یا عدم وجود چی بهشتی، نمی‌توانند آزادانه حرکت کنند.
این می‌توانست‌درستش چه معنایی‌مستی داشته باشد؟
- هوهوهوهو.
جواب من‌راضیم به تو‌هزار همین‌جا تمام می‌شود.
بیشتر از‌نگهشون این نمی‌توانم‌خودم توضیح دهم.
شراب را بیاور.
جین چون-هی لبخند درخشانی زد.
«مایه افتخاره اگه‌مستی تا جایی که دلتون‌حالی می‌خواد ازش لذت ببرید.»
- دقیقاً.
اما نمی‌دانم چرا، تو بچه،هزار داری روز به روز در برخورد‌گفت با موجوداتی مثل ما ماهرتر می‌شوی.
«هاهاها، این‌طور نیست.»
با گفتن این حرف،هزار عودش را بیرون آورد‌سیمی و شروع به نواختن کرد.
اژدهای بال‌دار به شکل انسانی درآمد و‌همون شروع کرد به خوردن غذاهایی که جین‌روزه‌ست چون-هی چیده بود، یکی پس از دیگری.
«چند تا‌درستش از اینا رو‌هزار خودت درست کردی.»
«بله. چیزهایی مثل گوشت خشک و آب‌نبات‌دلتون راحت حمل می‌شن و می‌شه برای مدت‌نمی‌دانم طولانی نگهشون داشت، برای همین خودم درستشون کردم.»
«این همون‌راضیم شراب قبلیه. دوباره‌روزه‌ست درستش کردی. راضیم.»
«این مستی هزار روزه‌ست.»
دینگ-
جین چون-هی در‌مایه حالی که سیمی را‌دلتون می‌نواخت، این را گفت.
«یک قطعه براتون می‌نوازم.»
جین چون-هی با استفاده‌خودم از هنرهای صوتی خود،قبلیه شروع به نواختن عود کرد.
اژدهای بال‌دار، انگار که‌مستی از صدا مست شده باشد،سیمی به آرامی چشمانش را بست.
بعد از اینکه همه‌چیز‌افتخاره را تا لقمه آخر خورد،ازش اژدهای بال‌دار به حرف آمد.
- اینکه یکی از نوادگان‌روزه‌ست فوکسی این‌طور سخاوتمندانه از من‌گفت پذیرایی کند، حس بدی ندارد.
یک آرزویت را‌داشت برآورده می‌کنم، به شرطی‌همون که چیز سبکی باشد.
بگو.
چیز سبک؟
«اگه دست خودم بود، یکی دیگه‌دینگ از اون گوی‌ها یا فلس‌هایی که‌براتون دفعه قبل بهم داد رو می‌خواستم.»
حالا دیگر می‌دانست که‌خودم آن هدیه چقدر عظیم‌قبلیه و ارزشمند بوده است.
علاوه بر این،راضیم موجودی که روبه‌رویش‌روزه‌ست بود، دمدمی‌مزاج بود.
درخواستِ بیش از‌مایه حد می‌توانست به راحتی‌دلتون او را عصبانی کند.
اگر این‌طور می‌شد،مستی آینده‌اش فقط سخت‌تر‌دینگ و پیچیده‌تر می‌شد.
«چی بخوام خوبه؟»
چیزی که هم اژدهای بال‌دار‌هزار را ناراحت نکند و هم راه‌گفت را برای کمک‌های آینده باز بگذارد.
و در عین حال،افتخاره چیزی باشد که به درد‌ازش خود جین چون-هی هم بخورد.
سرانجام، جین چون-هی‌مستی عودش را زمین‌دینگ گذاشت و تعظیم کرد.
«ای اژدهای بال‌دار. چیز خاصی نیست، اما‌همون من اخیراً استخوان‌ها، تاندون‌ها، دندان‌ها، پنجه‌ها، خون‌روزه‌ست و گوشت یک ایموگی را به دست آورده‌ام.»
- اوه؟
«می‌دونم که اگه درست پردازش بشن، می‌تونن به یک‌ازش گنجینه در دنیای رزمی تبدیل بشن، اما نگرانم که‌روز با ساختن عجولانه، این مواد ارزشمند رو خراب کنم.»
- ای‌راضیم مارموز، پس‌هزار تو دانش می‌خواهی.
اژدهای بال‌دار طوری حرف می‌زد‌درستشون که انگار داشت غر می‌زد، اما‌راضیم به نظر نمی‌رسید ناراحت شده باشد.
- دقیقاً.
دانش شاید در ظاهر‌افتخاره چیزی به نظر نرسد، اما‌ازش در واقع، ترسناک‌ترین چیز است.
از یکی از‌مستی نوادگان کونگ‌مینگ هم‌دینگ همین انتظار می‌رود.
نوچ.
سپس اژدهای بال‌دار‌راضیم انگشتش را روی‌روزه‌ست پیشانی جین چون-هی گذاشت.
وونگ--
- دانش لازم‌مستی را مستقیماً درون‌دینگ ذهنت قرار می‌دهم.
«ها، مگه این یه طلسم‌درستشون خیلی خطرناک نیست؟ فقط اگه با‌راضیم کلمات بهم می‌گفتید هم کافی بود.»
طلسم وارد کردن مستقیم اطلاعات به ذهن‌دینگ شخص دیگر، اکیداً ممنوع بود، چرا که‌می‌نوازم می‌توانست به راحتی فرد را دیوانه کند.
با این‌درخشانی حال، این‌افتخاره اژدهای بال‌دار بود.
برای او،راضیم این کار مثل‌روزه‌ست آب خوردن بود.
نه‌تنها هیچ اشتباهی نمی‌کرد، بلکه دانشی که‌همون از این طریق به دست می‌آمد، بی‌کران‌روزه‌ست بود و اصلاً با کلمات قابل مقایسه نبود.
اژدهای بال‌دار‌درستش با بی‌خیالی‌مستی شانه‌ای بالا انداخت.
- الان تو حسشم.
اژدهای بال‌دار که مستی‌هزار هزار روزه را نوشیده‌سیمی بود، حسابی سرحال بود.
پس از اقامتی طولانی‌مستی در قصر امپراتوری، او به‌سیمی عمارت پزشکی فلس سفید بازگشت.
«ها، قصد نداشتم این‌قدر بمونم.»
وقتی پای طلا‌مستی و نقره در میان‌حالی بود، همیشه همین‌طور می‌شد.
چیزی که قرار بود یک‌درستشون ملاقات کوتاه باشد، در نهایت‌درستش به یک ابدیت تبدیل شد.
«چقدر گرمه.»
فصل دیگر تغییر کرده‌افتخاره بود و یقه لباس‌می‌خواد جین چون-هی بازتر شده بود.
با این حال، زیر‌هزار موهای محکم بسته‌شده‌اش، قطرات عرق‌می‌نواخت روی پشت گردنش نشسته بود.
هاه، هاه، هاه، هاه!
به محض اینکه جین چون-هی بدنش‌روزه‌ست را با چی سرد خنک کرد،قطعه هوانگ‌گو خودش را به او چسباند.
جیک!
تاندرکوئیک هم به او پیوست.
«آه، باشه، باشه.»
وقتی تنها بود، می‌توانست در تابستان با‌دینگ استفاده از انرژی درونی‌اش خودش را خنک نگه‌استفاده دارد، اما مشکل این دو جانور روحی بودند.
گرمای بدنشان وحشتناک بود.
در نهایت، جین چون-هی چی سردش را تا بالاترین حد‌گفت ممکن به گردش درآورد و تبدیل به یک تکه یخ خشک‌مست زنده شد، و آن دو موجود خودشان را به او چسباندند.
برای راحتی آن‌ها،داشت جین چون-هی درست‌کردم روی هوانگ‌گو نشست.
نه، او‌درستش کاملاً روی‌مستی هوانگ‌گو ولو شد.
هیسسس-
«صبر کن،راضیم دارم صدای آب‌روزه‌ست شدن یخ می‌شنوم؟»
هاه، هاه، هاه، هاه-
زبان هوانگ‌گو طوری‌راضیم بیرون افتاده بود‌روزه‌ست که انگار داشت می‌مرد.
دلش می‌خواست موهای سگ را‌اگه بتراشد، اما هوانگ‌گو به شدت‌لذت از این کار متنفر بود.
«تازه تو یه کانال حیوانات‌روزه‌ست خانگی هم دیده بودم که‌گفت داشتن مو در واقع خنک‌تره...»
از آنجا که هرگز‌خودم حیوانی بزرگ نکرده بود،قبلیه چیزی در این باره نمی‌دانست.
در مزارع، محصولات‌راضیم بسیار سبزتر از‌روزه‌ست قبل رشد می‌کردند.
هوانگ‌گو از میان‌مایه مزارع بی‌انتهای جوِ‌جایی سبز عبور می‌کرد.
«...»
سپس، او‌نگهشون دوباره به‌خودم خواب رفت.
...
واق.
...
واق، واق!
او با صدای پارس هوانگ‌گو‌هزار از خواب پرید و تابلوی‌می‌نواخت عمارت پزشکی فلس سفید را دید.
«ها؟»
«چی شده؟»
اولین کسی‌نگهشون که دید،خودم یوهو بود.
«واو، کاملاً بی‌دفاع خوابیده‌مستی بودم. اوه... ممکن بود‌حالی یکی چاقو بهم بزنه؟»
به نظر می‌رسید در حالی که شمشیر کریستال یخی را‌لذت محکم بغل کرده بود، به خواب رفته و تا زمانی که‌می‌شوی به عمارت پزشکی فلس سفید برسند، در همان حالت مانده بود.
یوهو گفت: «با حضور ارباب تاندرکوئیک و‌حالی ارباب هوانگ‌گو، مگه کسی جرأت می‌کنه بهتون چاقو‌هنرهای بزنه؟ بیشتر احتمال داره پا به فرار بذارن.»
وقتی کاملاً بیدار شد،خودم متوجه شد که تمام‌قبلیه بدنش غرق در عرق است.
«اوف...! چه بوی گندی.»
به نظر می‌رسید عرق خودش با‌جایی عرق هوانگ‌گو و تاندرکوئیک قاطی شده‌دقیقاً و بوی غیرقابل توصیفی ایجاد کرده بود.
«می‌رم یه دوش بگیرم!»
این را گفت‌داشت و بارش را‌کردم به یوهو داد.
«بفرمایید.»
یوهو آه کوچکی کشید،افتخاره بارها را گرفت و‌می‌خواد پیشانی هوانگ‌گو را نوازش کرد.
«خسته نباشی.»
واق!
آن دو طوری به‌مستی هم نگاه کردند که انگار‌سیمی داشتند با هم حرف می‌زدند.
بعد از تمام‌مایه شدن حمامش، نسیم‌جایی خنکی زیر بغل‌هایش وزید.
«به هر‌راضیم حال، کوهستان‌هزار همیشه کوهستانه.»
با اینکه عمارت پزشکی فلس سفید در‌همون یک منطقه آتشفشانی قرار داشت، اما این‌روزه‌ست حقیقت که روی یک کوه بود، تغییری نمی‌کرد.
قبل از لباس پوشیدن،مستی جین چون-هی در آینه‌حالی به بدنش نگاه کرد.
«بعد از پاکسازی مغز‌افتخاره استخوان، حتی جای زخم‌های کوچیک‌ازش هم کلاً از بین رفته.»
اولین باری که تحت پاکسازی مغز استخوان قرار گرفت،می‌نواخت به بدن و ساختار استخوانی کاملاً متقارنی دست یافته‌عود بود که انسان‌ها به طور طبیعی نمی‌توانستند داشته باشند.
«همم، از بیرون که‌خودم خیلی با اولین پاکسازی‌قبلیه مغز استخوان فرقی نداره...»
الان فقط احساس می‌کرد انرژیش کمی‌روزه‌ست تحلیل رفته و درونش خالی شده،قطعه که باعث می‌شد مدام احساس گرسنگی کنه.
جین چون-هی تا همین‌جا فکر‌اگه کرد، بعد لباس پوشید و‌لذت یکراست رفت تا استادش رو ببینه.
«برگشتی؟»
اتاق مطالعه.
استادش که هنوز بین کوهی‌هزار از اسناد و مدارک غرق بود،گفت با گرمی از شاگردش استقبال کرد.
استاد با نگاه‌مایه به شاگردش، ناگهان‌جایی به حرف آمد.
«هی، رشد کردی؟»
«عجب. آخه از کجا فهمید؟»
چشمان جین‌درستش چون-هی از‌مستی تعجب گرد شد.
استاد با‌درخشانی دیدن قیافه شاگردش،اگه لبخند محوی زد.
«آره. حتماً‌راضیم برات خیلی عجیبه‌روزه‌ست که متوجه شدم.»
«آره... اما زود فهمیدم‌خودم قضیه چیه. این یعنی قلمرو‌دوباره شما از من بالاتره، استاد؟»
فقط یک‌درستش قدم تا قلمرو‌هزار تحول فاصله داشت.
اینکه استادش تونسته بود چنین سطحی‌جایی رو تشخیص بده، یعنی حداقل نیم‌دقیقاً قدم یا یک‌چهارم قدم ازش جلوتر بود.
نه، شاید هم‌مستی تا الان به‌دینگ قلمرو تحول رسیده بود.
نمی‌تونست مطمئن باشه.
چیزی که قطعی بود این بود که‌دینگ فرمانروای رزمی، که در قلمرو تحول قرار‌می‌نوازم داشت، حالا داشت این‌طرف و آن‌طرف پرسه می‌زد.
«اول باید اینو بهش بگم.»
با این فکر، جین چون-هی‌روزه‌ست ماجرای برخوردش با فرمانروای رزمی در‌قطعه مسیر قصر امپراتوری رو توضیح داد.
بعد، درباره آموزش‌های اداری که‌درستشون دیده بود و ورودش به‌درستش بایگانی‌های مخفی هم حرف زد.
در حالی که استادش‌مستی گوش می‌داد، یوهو چای و‌سیمی تنقلات رو روی میز گذاشت.
کیک برنجی یوجا.
به نظر می‌رسید با یوجاهایی‌روزه‌ست که از کوه وودانگ گرفته‌گفت بود، کیک برنجی درست کرده بودن.
«همم. مربای یوجای منم توشه.»
ترکیب عجیبی بود، یک‌مستی معجون نصف-نصف از سبک دشت‌های‌سیمی مرکزی و دوران مدرن، اما...
خوشمزه بود.
با یک گاز،مستی طعم یوجا کل‌دینگ دهانش رو پر کرد.
«به هر حال، اطلاعات‌خودم خوبی بود. اینکه فرمانروای رزمی‌دوباره بیرون اومده، چیزیه که منم...»
حرف استاد‌درستش در اینجا‌مستی قطع شد.
هورت-
در عوض، جرعه‌ای از‌هزار چایش نوشید، انگار داشت‌سیمی افکارش رو مرتب می‌کرد.
«در هر صورت، آموزش‌های او قطعاً ارزشمنده. اتفاقاً منم داشتم‌درستش به این فکر می‌کردم که مرحله بعدی رو بهت یاد‌قطعه بدم یا نه، پس فکر کنم دیگه نیازی به تردید نیست.»
«مرحله بعدی؟»
«بله. میگن تا تنور داغه‌اگه باید نون رو چسبوند. بیا‌لذت بریم زمین تمرین. یوهو، بی‌زحمت.»
«چشم، استاد.»
یوهو قوری رو پایین گذاشت.
وقتی به زمین‌مایه تمرین رسیدند، یوهو‌جایی داشت کاری انجام می‌داد.
وووونگ!
یک سد عظیم چی‌خودم شکل گرفت و کاملاً‌قبلیه محیط اطراف رو پوشاند.
«استاد، این...؟»
«می‌تونی بهش بگی‌مایه سدی که یوهو‌جایی داره ایجاد می‌کنه.»
چشمان آبی جین چون-هی سد‌روزه‌ست یوهو رو منعکس کرد و‌گفت خیلی زود، به نتیجه دیگه‌ای رسید.
«انگار یه‌نگهشون آرایش هم‌خودم داخلش هست؟»
«درست فهمیدی.درستش بینش و‌مستی درکت بهتر شده.»
استادش یک‌درخشانی قدم به‌افتخاره داخل گذاشت.
تق، تق-
داخل سد.
در حالت عادی، فقط افراد معدودی‌روزه‌ست که اجازه داشتند می‌تونستند وارد زمین‌قطعه تمرینی بشن که استادش استفاده می‌کرد.
دلیلش این بود‌مایه که توسط یک‌جایی آرایش محافظت می‌شد.
در اون فضای وسیع که‌روزه‌ست فقط سه نفر توش حضور داشتند،قطعه تنها صدای قدم‌های استادش اکو می‌شد.
«در غیر این صورت نمی‌تونم‌درستشون درست بهت نشون بدم. تازه باید‌راضیم از چشم‌های آسمان هم دور بمونیم.»
آسمان؟
وقتی استادش در مرکز‌افتخاره زمین تمرین ایستاد، شاگردش هم‌ازش به طور طبیعی وارد شد.
او روبروی استادش‌مستی ایستاد، انگار که در‌حالی یک رویارویی قرار داشتند.
استادش در حالی که دست‌هاش‌درستشون رو توی آستین‌هاش پنهان کرده بود،راضیم از بالا به شاگردش نگاه کرد.
«یه ژست‌درستش پر از‌مستی نقطه ضعف.»
حتی یک‌درخشانی گارد اولیه‌افتخاره هم نگرفته بود.
چرا؟
دقیقاً همون چیزی‌داشت بود که از‌کردم فرمانروای رزمی دیده بود.
«بیا. می‌تونی‌درستش از شمشیر کریستال‌هزار یخی استفاده کنی.»
در حالت عادی، این‌افتخاره کارِ کسی بود که‌می‌خواد از جونش سیر شده.
اما حریفش، استادش بود.
جین چون-هی بلافاصله‌داشت از گشایش پنج‌کردم عنصر استفاده کرد.
سرعت فوق‌العاده‌اش باد رو‌مستی شکافت و با قدرت‌حالی به جلو پرواز کرد.
از هر جا که جین‌اگه چون-هی می‌گذشت، حتی لمسِ حضورش‌لذت برگ‌ها رو به دو نیم می‌کرد.
شاشاک-
حالا، شمشیرش‌نگهشون به سینه‌خودم استادش می‌رسید.
اما در همون لحظه.
بام!
یک چیز قدرتمند شروع‌هزار به فشار آوردن روی‌سیمی کل بدن جین چون-هی کرد.
یک فشار عمیق،داشت انگار که در اعماق‌همون دریا غوطه‌ور شده باشه!
تمام شتاب رو به جلوی‌هزار او در یک لحظه متوقف شد‌گفت و حرکت رو براش غیرممکن کرد.
این همه ماجرا نبود.
نه‌تنها سرعتش در حال‌هزار کاهش بود، بلکه اصلاً‌سیمی پیشروی غیرممکن شده بود.
«این دیگه چیه؟داشت حتی با چنگال‌کردم خلاء هم این غیرممکنه.»
استادش هنوز با دست‌های‌مستی گره‌کرده در آستین، از‌حالی بالا به شاگردش نگاه می‌کرد.
حسی شبیه به اینکه جاذبه‌اگه صد برابر شده باشه و‌لذت داشت او رو خرد می‌کرد!
«آخ! ا-استاد. این چیه...؟!»
«... نگاه کن، هی.»
استادش داشت لبخند می‌زد.
جین چون-هی حواسِ تازه‌به‌دست‌آورده‌اش رو باز کرد‌دلتون و بالاخره تونست انرژی بی‌سابقه و عظیمی‌نمی‌دانم رو که از استادش ساطع می‌شد ببینه.
می‌تونست حسش کنه.
«چطور یه‌نگهشون انسان می‌تونه چنین‌درستشون انرژی‌ای داشته باشه؟!»
استاد رو‌درستش به شاگردِ‌مستی حیرت‌زده‌اش گفت.
«چت شده، هی.مایه این هنر الهی‌جایی پنج عنصر واقعیه.»
«مگه ممکنه؟»
«مگه پنج‌نگهشون عنصر بی‌کران‌خودم و نامتناهی نیستن؟»
«مگه اون‌درستش فقط یه‌مستی استعاره نبود؟»
«نه. استعاره نیست.»
«... چطور ممکنه؟!»
اگه این یه نبرد‌خودم واقعی بود، جین چون-هی‌قبلیه تا الان مرده بود.
ده‌ها، بلکه‌درستش صدها بار‌مستی مرده بود.
چیزی که ترسناک‌تر بود این بود‌جایی که استادش هنوز حتی یک قدم‌دقیقاً برنداشته بود، و هیچ حرکتی نکرده بود.
«بله. مگه نگفتی به تمام‌نشدنی بودن‌دینگ آسمان و زمین پی بردی؟ این‌براتون همون تمام‌نشدنی بودن آسمان و زمینه.»
«آخ!»
بالاخره یکی‌درستش از پاهای جین‌هزار چون-هی خم شد.
غرورش رو کنار گذاشت و‌اگه با شمشیرش روی زمین تکیه داد،ببرید اما بدنش هنوز داشت له می‌شد.
«تمام‌نشدنی بودن آسمان و‌هزار زمین، یعنی پر کردن‌سیمی جهان با پنج عنصر.»
او زمانی رو به یاد‌درستشون آورد که شیطان آسمانی خود‌درستش هوا رو کنترل کرده بود.
او، به عنوان‌راضیم یک شیطان، بر خود‌دینگ فضا مسلط شده بود.
اگه قلمرو اوج یک نقطه‌اگه بود، قلمرو اوج متعالی یک خط‌ببرید بود، و قلمرو تحول یک سطح...
«پس یعنی قلمرو‌مستی تحول درباره تسلط‌دینگ بر خود فضاست؟!»
با کمی‌نگهشون فکر کردن،خودم دید واقعاً همین‌طوره.
دریای ابر گانگ چی ترسناکِ اون جونگ-مو و‌حالی نیزه سه‌شاخه عجیبِ تاهاپا، هر دو به موجی از‌صوتی گانگ چی تبدیل شده بودند که فضا رو درمی‌نوردید.
اگرچه شیطان آسمانی و استادش به این شکل به‌ازش دشمناشون حمله نمی‌کردند، اما از این نظر که خود‌روز فضا در چنگال اون‌ها افتاده بود، دقیقاً مثل هم بودند.
لرز!
هیجانی در تمام وجودش دوید.
مگه این‌درستش یک قلمرو‌مستی واقعاً غیرقابل‌باور نبود؟