چپتر 721: شهری در دل صحرا (بخش اول)
0جین چون-هی و سون یانگ به سمت ساختمون مجلل‌اوه و باشکوهی شبیه به قصر در مرکز شهر راهنمایی‌سریع شدن و اونجا برای مدتی از امپراتور تیغه جدا شدن.
وقتی به داخل راهنمایی‌اونجایی شدن، خدمه برای حمام‌اطلاعات کردن بهشون رسیدگی کردن.
بعد از شستشو، مرتب کردن سر‌حسابی و وضع و پوشیدن لباس‌های مناسب،مشغول اونا رو به یه سالن ضیافت بردن.
اونجا دوباره با امپراتور‌پوشیده تیغه که تازه ازش‌امپراتوری جدا شده بودن، روبرو شدن.
دیگه خبری از اون زرهی که قبلاً تنش بود، نبود.منو به جاش لباس‌هایی از جنس ابریشم خوش‌رنگ و لعاب پوشیده‌میشه بود که سبک دوختش کاملاً با لباس‌های امپراتوری هوا فرق داشت.
«اجازه بدید دوباره خودم‌اونجایی رو معرفی کنم. من امپراتور‌خیلی تیغه، مدیر بازار ساوک هستم.»
«همون‌طور که بیرون‌میشه گفتم، من سون‌حسابی یانگ، سپهبد ارتش هستم.»
«پس شما مقام مدیر بازار رو هم دارید.امپراتوری منم دوباره خودم رو معرفی می‌کنم. من جین چون-هی،مدیر فرماندار فرمانداری بکرین هستم. در ضمن، پزشک هم هستم.»
«هاهاها. خودم در جریانم. شایعات میگن که مهارت‌های پزشکی فرماندار‌منو جین تو دنیا بی‌رقیبه و تو امپراتوری لنگه نداره. شنیدم‌میشه حدود سی سالتونه و به عنوان یه موجود الهی شناخته می‌شید.»
(اوه؟ منو می‌شناسه؟ از اونجایی‌اینجا که اینجا یه شهر تجاریه،سریع حتماً اطلاعات خیلی سریع پخش میشه.)
سالن ضیافت بزرگ بود،بزرگ اما حسابی شلوغ و‌آدم پر از آدم بود.
یه طرف سالن، پنج تا نوازنده مشغول ساز‌امپراتوری زدن بودن و کنار هر صندلی، دو تا‌کنم خدمه ایستاده بودن تا مهمون‌ها رو باد بزنن.
(چقدر لوکس و مجلل... راستی، هم ژنرال و هم مدیر‌منو بازار. مگه میشه یه نفر هر دو تا مقام رو‌میشه با هم داشته باشه؟ یا شاید از کله‌گنده‌های محلی این منطقه‌ست؟)
جین چون-هی در‌می‌شناسه حالی که می‌نشست،تجاریه با خودش فکر کرد.
سون یانگ روبروش نشست و‌اما امپراتور تیغه هم تو جایگاه‌پنج افتخاری کنار هر دوشون جا گرفت.
جین چون-هی‌خوش‌رنگ همون‌طور که‌پوشیده می‌نشست، جواب داد:
«شما لطف دارید. همه‌عنوان اینا به خاطر استادمه‌می‌شید که بهم خوب آموزش داده.»
بدون راهنمایی‌های درست استادش،اونجایی جگال لین، چطور می‌تونست‌اطلاعات به همچین جایگاهی برسه!
این حرفی بود که اگه جگال‌حسابی لین می‌شنید، نیشش تا بناگوش باز‌مشغول می‌شد و از خوشحالی بال درمی‌آورد.
«خب، برام سواله که چرا دکتر‌دوختش الهی به عنوان فرستاده به پادشاهی ما‌بدید اومده. معمولاً افراد دیگه‌ای میومدن و می‌رفتن...»
«براتون سوال شده‌سالتونه که چرا کسی‌الهی از وزارت تشریفات نیومده.»
سون یانگ اینو گفت.
با وجود صدای بم و‌اما طنین‌انداز سون یانگ، امپراتور تیغه لبخند‌نوازنده درخشانی زد و سر تکون داد.
روزها یه سرباز بود، اما‌سبک الان شبیه یه تاجر قاطع‌فرق و کارکشته به نظر می‌رسید.
(آدم بااستعدادیه...)
در حالی که جین‌اونجایی چون-هی داشت اونو ارزیابی می‌کرد،خیلی مرد با چهره‌ای خندون گفت:
«دقیقاً. مگه دیپلماسی‌میشه امپراتوری معمولاً زیر‌حسابی نظر وزارت تشریفات نیست؟»
اون با احترام با جین چون-هی‌دوختش صحبت می‌کرد، در حالی که لحنش با‌بدید سپهبد سون یانگ راحت‌تر و غیررسمی‌تر بود.
این یعنی احترام‌سالتونه بیشتری برای جین‌الهی چون-هی قائل بود.
اما به چه‌می‌شناسه دلیلی این‌قدر به‌تجاریه جین چون-هی احترام می‌ذاشت؟
مقام سپهبد‌پخش اصلاً مقام کوچیک‌اما و پیش‌پاافتاده‌ای نبود.
تو امپراتوری، یه سپهبد معادل فرمانده ده‌هزار‌کاملاً نفر بود، یعنی این اختیار رو داشت که‌معرفی ده‌هزار سرباز رو تو عملیات‌های مستقل رهبری کنه.
با این حال،سالتونه بازم برای جین چون-هی‌شناخته ارزش بیشتری قائل بود؟
یعنی چیزی می‌دونست؟
سون یانگ قبل از اینکه‌اما دوباره حرف بزنه، تو دلش‌پنج به این موضوع فکر کرد.
«این موضوع به خاطر دستور‌سبک ویژه اعلیحضرت، امپراتوره. ما اینجاییم‌فرق تا به کشورتون کمک کنیم.»
«کمک... برام سواله که در‌موجود ازای کمکی که خودمون درخواست‌منو نکردیم، چی باید بهتون بدیم.»
(آها. این آدم فقط یه کله‌گنده محلی نیست. اون کسیه‌سریع که تو این منطقه با امپراتوری سروکار داره. نگهبان گذرگاهی که‌مشغول از دامجین در برابر امپراتوری محافظت می‌کنه، درسته؟ تحت‌تاثیر قرار گرفتم.)
قبل از‌پخش تسلط بر تکنیک‌اما الهی فعال‌سازی مبدأ.
اون نیت قلبی‌لعاب رزمی عدالت انسانی‌دوختش رو کامل کرده بود.
بعد از اون، نیت قلب رزمی متعالی، یعنی پیش‌بینی مرگ و زندگی رو به دست آورد و‌خیلی بعد از تسلط بر تکنیک الهی فعال‌سازی مبدأ و در نهایت قدم گذاشتن تو قلمرویی که استادش‌ایستاده بهش رسیده بود، یه نیت قلب رزمی متعالی دیگه به اسم حکمرانی دنیوی رو هم به دست آورد.
از نگاه جین چون-هی، این مردی که به‌اطلاعات امپراتور تیغه معروف بود، آدم به شدت وفاداری‌شلوغ بود که واقعاً به پادشاهی دامجین اهمیت می‌داد.
برای همین‌پخش از این‌بزرگ موضوع خوشحال بود.
اگه آدم‌های درستکار بیشتری‌پوشیده مثل اون وجود داشتن،امپراتوری دنیا جای قشنگ‌تری می‌شد.
حوادثی مثل ماجرای چون-و که ممکن بود بیناییش رو از دست بده و در نهایت به‌اطلاعات خاطر سیفلیس مادرزادی بمیره، یا مواردی مثل ساما هیون که به خاطر فقر مجبور شد برادر‌کنار کوچیکترش رو با دست‌های خودش خفه کنه تا از درد و رنج خلاصش کنه، کمتر می‌شدن.
بالاخره گومگانگ به حرف اومد.
«می‌تونم بپرسم چی‌میشه شما رو به‌حسابی پادشاهی ما کشونده؟»
«ما برای تجارت‌لعاب اینجاییم. اومدیم تا جوش‌شیرین...کاملاً نه، ناترون وارد کنیم.»
با شنیدن‌حدود این حرف،عنوان همه جا خوردن.
«دارید میگید که یه فرستاده ملی به خاطر تجارت تو‌سریع معدن ناترون پا شده اومده اینجا؟ اونم اینکه بزرگ‌ترین دکتر‌نوازنده الهی امپراتوری هوا، دکتر الهی چشم‌آبی، شخصاً بلند شه بیاد.»
(منو می‌شناسه؟)
اگه تو دشت‌های مرکزی‌پوشیده بودیم یه چیزی، ولی‌امپراتوری اینجا مناطق خارجی بود.
اونم یکی‌حدود از دورافتاده‌ترین‌عنوان مناطق خارجی.
(نکنه به خاطر‌می‌شناسه اینه که اینجا‌تجاریه یه شهر تجاریه؟)
عجیب بود، اما شهرت‌بزرگ خودش یه نوع اعتبار‌آدم و اعتماد به حساب میومد.
تو دنیایی که طبیعتاً بر اساس روابط مکتبی،امپراتوری منطقه‌ای و خونی می‌چرخید، شهرت قدرتی ایجاد می‌کرد‌کنم که می‌شد باهاش این موانع رو در هم شکست.
باید از هر‌سالتونه چیزی که در‌الهی توان داشت استفاده می‌کرد.
«فقط می‌تونم بگم ممنونم که منو‌تجاریه می‌شناسید. من اومدم چون از ناترون میشه‌بزرگ برای ساخت یه داروی مفید استفاده کرد.»
«می‌تونم بپرسم اون چیه؟»
«خمیردندون و‌خوش‌رنگ همون‌طور که خودتون‌سبک می‌دونید، داروهای کمک‌گوارشی.»
«آه، درسته... شفادهنده‌های اینجا یه‌چیزایی ساختن.الهی به لطف همون، مردم پادشاهی دامجینِ‌اونجایی ما بیشتر از بقیه پادشاهی‌ها عمر می‌کنن.»
خوب شستن دست‌ها هم طول عمر رو‌حتماً زیاد می‌کرد، اما صرفاً داشتن دندان‌های سالم و‌حسابی قوی هم می‌تونست عمر آدم رو بیشتر کنه.
تو همچین دنیایی، اگه کسی‌اما به خاطر دندون‌های خراب نمی‌تونست غذا‌نوازنده بخوره، با مرده هیچ فرقی نداشت.
«با این حال، دلیلی داره‌سبک که دامجینِ ما کمک کنه‌فرق تا مردم امپراتوری قوی‌تر بشن؟»
حرف منطقی‌ای بود.
از دیدگاه دامجین، اگه‌اونجایی سودی براشون نداشت، حتی‌اطلاعات یه انگشت هم تکون نمی‌دادن.
«اگه بهتون‌پخش پول پیشنهاد‌بزرگ بدیم چی؟»
«می‌دونم که پول امپراتوری هوا خیلی رایجه، اما از‌هوا نظر ما، راحت‌تره که پول رو به صورت نقره‌بازار بگیریم. می‌دونید که، ما با قاره غربی هم تجارت می‌کنیم.»
تو ذهنش حتماً داشت گزینه‌ها رو‌الهی سبک سنگین می‌کرد: فروختن به کیمیاگرهای‌اونجایی قاره غربی در برابر تجارت با امپراتوری.
کاملاً مشخص بود داره‌اونجایی حساب و کتاب می‌کنه که‌خیلی کدوم یکی بیشتر به نفعشه.
«اگه این قضیه‌میشه خوب پیش نره، ممکنه‌شلوغ بدجوری سرم کلاه بره.»
اگه این فقط‌لعاب یه معامله مالی خالص‌کاملاً بود، قطعاً همین‌طور می‌شد.
جین چون-هی یکی‌سالتونه از کارت‌های برنده‌اش‌الهی را رو کرد.
کارتی که توسط‌می‌شناسه گروه تجاری طلا و‌حتماً نقره آماده شده بود.
«شما واقعاً ارباب یه شهر تجاری هستید. بله، دقیقاً همین‌طوره.پنج من شخصاً اومدم اینجا تا دقیقاً سر همین موضوع مذاکره‌بزنن کنم. چی میشه اگه بتونم طاعون گاوی رو از بین ببرم؟»
در آن لحظه.
تق!
چشمان گوم‌گانگ‌منو گشاد شد‌اونجایی و صاف نشست.
«آیا این رو به زبون دشت‌های‌حسابی مرکزی درست شنیدم؟ تو می‌تونی یه‌مشغول مجازات الهی رو از بین ببری؟!»
«به نظر می‌رسه‌لعاب کیمیاگران غرب روش‌دوختش درمانش رو نمی‌دونن.»
در این صورت، جین چون-هی باید آن را با‌اوه قدرت علمی که در اختیار داشت حل می‌کرد، یا‌سریع اگر بدشانس بود، ممکن بود واقعاً یک نفرین باشد.
جین چون-هی‌منو برای یک پیروزی‌اینجا علمی دعا کرد.
«ای دنیای فانتزی و‌بزرگ غیرعلمی لعنتی، لطفاً بذار‌آدم این یکی علمی باشه!»
این دعایی بود که او‌سبک به عنوان یک پزشک در‌فرق جیانگهو ده‌ها هزار بار کرده بود.
«سخته که با اطمینان بگم.موجود با این حال، فکر می‌کنم‌منو ارزش امتحان کردن رو داره.»
با شنیدن حرف‌های‌می‌شناسه جین چون-هی، سون‌تجاریه یانگ بلافاصله اضافه کرد:
«prefect جین به عنوان یک دکتر الهی، بیماری آبله رو هم ریشه‌کن کرده.»
«آه! در موردش شنیدم. اینکه تعداد بیماران مبتلا به آبله در‌داشت امپراتوری خیلی کم شده و حتی وقتی یه اپیدمی شیوع پیدا می‌کنه،گفتم اگه آبله باشه، به سرعت فروکش می‌کنه. فکر نمی‌کردم واقعیت داشته باشه!»
حالت چهره گومگانگ تغییر کرد.
«راستی، شهر ساوک‌می‌شناسه چطور با طاعون‌تجاریه گاوی مقابله می‌کنه؟»
«تمام تاجران خارجی مجبورن بیرون شهر‌حسابی منتظر بمونن و فقط بعد از حمام‌ساز کردن و تطهیر خودشون اجازه ورود دارن.»
خوشبختانه، ساوک دریاچه‌لعاب بزرگی در مرکزش داشت،کاملاً بنابراین آب فراوان بود.
این یک‌حدود روش سنتی‌عنوان برای قرنطینه بود.
«فقط این کافی نیست. بهتره‌اینجا قبل از ورود مجبور بشن لباس‌هاشون‌پخش رو عوض کنن. مخصوصاً کفش‌هاشون رو.»
ماهیت طاعون گاوی همین بود.
این بیماری در درجه اول از طریق بزاق‌امپراتوری و مدفوع گاوهای آلوده منتقل می‌شد، اما می‌توانست‌کنم از طریق لباس و کفش آلوده نیز پخش شود.
«از طریق‌حدود حیوانات وحشی هم‌موجود می‌تونه منتقل بشه.»
مهم نبود مردم چقدر سعی می‌کردند جلوی‌حتماً آن را بگیرند، این وضعیتی بود که‌اما به هر حال تا حدی گسترش می‌یافت.
با این وجود،میشه نمی‌شد از اقدامات‌حسابی قرنطینه‌ای غافل شد.
«طبق سوابق قدیمی کشورمون، نرخ‌سبک مرگ و میر برای گاوهای‌فرق کره‌ای تقریباً ۱۰۰ درصد بود...
خدا می‌دونه اینجا چطوره.»
در آفریقا،منو این رقم تقریباً‌اینجا ۹۰ درصد بود.
احساس شومی داشت که اگر‌اما آمار اینجا را هم جمع‌آوری می‌کرد،نوازنده تفاوت چندانی با آن ارقام نداشت.
«در این صورت...لعاب این گومگانگ به دکتر‌کاملاً الهی بدهی بزرگی داره.»
سون یانگ با‌سالتونه تماشای این صحنه‌الهی با خود فکر کرد:
«همون‌طور که انتظار‌می‌شناسه می‌رفت، رفتار گوم‌گانگ‌تجاریه فوراً عوض شد.»
او از یک‌میشه تاجر به یک‌حسابی سیاستمدار تبدیل شده بود.
با اینکه در دلش از این که او به محض پیدا‌داشت شدن احتمال درمان این‌قدر مؤدب شده بود حرص می‌خورد، اما خیالش‌بیرون راحت بود که اوضاع به این شکل حل و فصل شد.
«اون طرف اگه فقط‌عنوان می‌تونست از شر طاعون گاوی‌اوه خلاص بشه، هر کاری می‌کرد.
امپراتوری هوا‌منو بدهی بزرگی به‌اینجا دکتر الهی داره.»
حالا احساس می‌کرد می‌فهمد چرا‌اما اعلیحضرت پانصد نفر از زبده‌ترین‌پنج سواره‌نظام‌هایش را همراه آن‌ها فرستاده بود.
شب فرا رسید.
جین چون-هی در‌می‌شناسه یک اتاق مهمان‌تجاریه مجلل خوابیده بود.
او مچاله شده و در حالی که پتو را‌طرف محکم چسبیده بود خوابیده بود که ناگهان انرژی عجیبی‌مهمون‌ها را احساس کرد و چشمانش از هم باز شد.
«همم؟»
با کمال تعجب، نگاه‌عنوان جین چون-هی بدون هیچ تردیدی‌اوه مستقیم به سمت پنجره رفت.
پس از رسیدن به روشنگری،اینجا حساسیت او نسبت به چی‌سریع به طرز شگفت‌انگیزی تیز شده بود.
«تو کی هستی؟»
«اوه، اوه، انتظار‌لعاب نداشتم به این‌دوختش زودی متوجه بشی.»
هوانگ‌گو خواب بود.
جین چون-هی دوباره پرسید:
«... تو کی هستی؟»
تازه آن موقع‌لعاب بود که چشمان‌دوختش هوانگ‌گو باز شد.
جین چون-هی پیشانی‌اش‌سالتونه را نوازش کرد‌الهی تا آرامش کند.
گرررر—
هوانگ‌گو با خشم خیره‌بزرگ شد، آماده بود تا هر‌طرف لحظه دشمن را تکه‌تکه کند.
«از اولین ملاقات‌لعاب با تو خوشحالم.دوختش بذر یک نیمه‌جاودان.»
بذر یک نیمه‌جاودان.
فقط دو گروه‌می‌شناسه بودند که او‌تجاریه را این‌طور صدا می‌زدند.
یکی در‌پخش جبهه بد بود‌اما و دیگری مبهم.
جین چون-هی با این فکر که این شخص ممکن است‌فرق از کدام گروه باشد، به آرامی از چنگال خلاء استفاده‌هستم کرد تا شمشیر کریستال یخی را به سمت خود بکشد.
تق—
«اوه، اوه، من بک چون-گون هستم.تجاریه کسی که کرسی‌ای در میان ده‌میشه ارباب آسمانی از فرقه جاودانه خون داره.»
در همان لحظه،میشه شمشیر جین چون-هی‌حسابی هوا را شکافت.
شوووک!
چی شمشیر که به سرعت بیرون کشیده شده بود، با‌منو انرژی یین شمشیر کریستال یخی ادغام شد و به چی‌میشه شمشیر یخ سردی تبدیل شد که به دنبال بریدن حریف بود.
قدرتی که‌منو هم‌زمان با‌اونجایی بریدن، منجمد می‌کرد.
با این حال.
آن چی شمشیر‌لعاب قدرتمند مانند یک سراب‌کاملاً در هوا ناپدید شد.
«این یه هنر رزمی نیست.
یه چیز‌منو دیگه‌ست... یه نوع‌اینجا جادوگری؟ یا شاید...»
«اوه، اوه. خلق و خوی برادران قسم‌خورده چقدر‌آدم شبیه به همه. می‌دونی، با چنین خلق و خوی‌ایستاده آتشینی نمی‌تونی به درستی از لذت‌های زندگی بهره‌مند بشی.»
شخصی که‌خوش‌رنگ لباس سفید خالص‌سبک به تن داشت.
موجودی با صدایی زیبا،عنوان که تشخیص زن یا‌می‌شید مرد بودنش را غیرممکن می‌کرد.
رفتار عجیب آن‌ها نگران‌کننده‌اونجایی بود، اما اشاره به‌اطلاعات برادر قسم‌خورده نیز دردسرساز بود.
«برادر قسم‌خورده؟»
با شنیدن این حرف.
آن شخص‌حدود با مهربانی‌عنوان پاسخ داد:
«منظورم اولین برادر قسم‌خورده توئه، یهو ها-ریون. وجود عظیمی که‌سریع روزی تبدیل به شیطان آسمانی میشه و دنیا رو به‌نوازنده آتش می‌کشه. فوفوفوفو. البته اون فعلاً فقط یه شعله جوانه.»
جین چون-هی‌پخش با خود‌بزرگ فکر کرد.
به نظر می‌رسید‌لعاب شرورهای رمان‌های هنرهای رزمی‌کاملاً معمولاً خیلی پرحرف بودند.
از این بابت شکرگزار بود.
«اون چیزهای زیادی درباره ها-ریون می‌دونه و از تکنیک‌های‌خیلی عجیبی هم استفاده می‌کنه؟ می‌گه یکی از ده ارباب‌طرف آسمانیه، اما به نظر نمی‌رسه یه عضو رده‌پایین باشه.»
جین چون-هی با رسیدن‌بزرگ به این فکر، هوانگ‌گو‌آدم را آرام کرد و گفت:
«به نظر‌خوش‌رنگ نمی‌رسه یه‌پوشیده مقام معمولی باشی.»
«من رو شناختی؟ اوه، اوه. واقعاً خوشحالم! شنیدم با ژانگ تیان‌جون ملاقات‌اونجایی کردی... بله. درسته. من کسی هستم که مثل ژانگ تیان‌جون مدت‌ها به‌شلوغ قدیس خون خدمت کرده‌ام. به اصطلاح می‌تونی من رو یه ارشد صدا بزنی.»
ارشد.
این کلمه به کسی اشاره داشت که مدت‌آدم زمان بسیار طولانی در یک زمینه کار کرده، خدمات‌ایستاده زیادی ارائه داده و در موقعیت بالایی قرار داشت.
کسی فقط به‌لعاب خاطر پیر بودن‌دوختش ارشد محسوب نمی‌شد.
«آیا برای ارشد‌سالتونه بودن حقوق بازنشستگی‌الهی یا همچین چیزی می‌گیری؟»
جین چون-هی حرف بی‌ربطی زد.
و در عین‌میشه حال، انرژی درونی‌اش‌حسابی را بالا برد.
سریع!
ووووش!
هوا لرزید.
و چشمان جین چون-هی در‌اما حالی که با سرعتی باورنکردنی حرکت‌نوازنده می‌کرد، با نور آبی تندی درخشید.
هنر شمشیر جاودانه قطع‌کننده عالی!
این هنر شمشیرِ نهایی و الهی که‌شناخته مدت‌ها همراه جین چون-هی بود، در یک‌تجاریه نفس ده ضربه متوالی را آزاد کرد.