چپتر 1415: شمشیر غول
0در حالی که یوان با سرعتی‌روحی سرسام‌آور در درهٔ ناپدید شونده پرواز می‌کرد،پرسید صدای مورمورکننده‌ای از پشت سرش طنین انداخت.
«تکه‌ای... از... ایزدِ بیرونی...!»
شیائو هوا با صدایی مضطرب‌هاله به او هشدار داد: «داداش‌پرتاب یوان! اون چیز داره تعقیبت می‌کنه!»
یوان با صدای بلند‌داشت فریاد زد: «چرا الان؟!آشکاری قبلاً که دنبالمون نمی‌کرد!»
برگشت تا به پشت سر نگاه‌روحی کند و دید که بله، مرگ‌است سیاه با گام‌های بلند در تعقیبش بود.
این صحنه‌ای وحشتناک دقیقاً‌بین مثل فیلم‌های ترسناک بود که‌اصل لرزه بر تنِ یوان انداخت.
دندان‌هایش را به هم سایید و چند‌ارتقا نورِ شمشیرِ آمیخته با هاله شمشیر ارتقا‌بدنش یافته را به سمتِ مرگ سیاه پرتاب کرد.
با برخوردِ نورهای شمشیر به‌متأسفانه مرگ سیاه، در بدنش نفوذ‌تماس کردند و درونش ناپدید شدند.
«؟!؟» یوان از چیزی‌می‌رود که به چشم دیده‌اصل بود، مات و مبهوت ماند.
هالهٔ شمشیرِ ارتقایافته کاملاً درونِ بدنِ‌انرژی مرگ سیاه ناپدید شده بود، تقریباً انگار‌است که از صفحهٔ هستی پاک شده باشد.
یوان با صدای بلند فریاد زد و‌ارتقا امیدوار بود دونگ یه صدایش را بشنود:بدنش «دونگ یه! مرگ سیاه نقطه ضعفی هم داره؟!»
چند لحظه بعد، دونگ یه پاسخ داد، اما این چیزی نبود که یوان انتظارِ شنیدنش را‌گنجینه داشت: «متأسفانه، مرگ سیاه هیچ نقطه ضعفِ آشکاری ندارد. با هر چیزی که تماس پیدا کند‌بشم از بین می‌رود، چه انرژی روحی باشد و چه گنجینه. در اصل، آن موجود عملاً شکست‌ناپذیر است.»
یوان پرسید: «خب، الان همون موجودِ شکست‌ناپذیر‌گنجینه داره منو تعقیب می‌کنه! هیچ توصیه‌ای داری‌همون که چطور از این وضعیت خلاص بشم؟»
دونگ یه گفت: «چی...؟ سرورم، چرا مرگ سیاه باید شما را تعقیب‌شکست‌ناپذیر کند؟ او معروف است که حتی اگر تحریکش کنند، همه‌چیز را نادیده‌بشم می‌گیرد. مطمئنید که حرکتِ مرگ سیاه به سمتِ شما فقط یک تصادف نیست؟»
یوان داد زد:شمشیرِ «تصادفِ چی! قشنگ‌شمشیر داره دنبالِ من می‌دوئه!»
با شنیدنِ این حرف، دونگ یه اخم کرد و در‌تماس این فکر فرو رفت که آیا باید در این وضعیت‌شکست‌ناپذیر مداخله کند یا مثلِ همیشه کار را به تقدیر بسپارد.
نه... تقدیر بی‌دلیل اونو به درهٔ ناپدید شونده نکشونده.موجود نمی‌تونم دخالت کنم، وگرنه سرورم وقتی خاطراتش رو کاملاً‌توصیه‌ای به یاد بیاره، این استخون‌های پیر رو خرد می‌کنه...
دونگ یه‌تماس به‌سرعت تصمیمش‌بین را گرفت.
سپس گفت: «سرورم، تقدیرِ شما این نیست‌ارتقا که در درهٔ ناپدید شونده بمیرید. فقط‌بدنش همان کاری را بکنید که همیشه می‌کنید.»
یوان با‌انتظارِ لحنی طعنه‌آمیز گفت:متأسفانه «ممنون از کمکت!»
در چند روزِ بعد، به پرواز به سمتِ شمشیر غول‌عملاً ادامه داد و تمامِ جانوران جادویی را که سرِ راهش‌چطور می‌دید نادیده گرفت، حتی آن‌هایی که به او حمله می‌کردند.
هر چه باشد، حتی اگر دستش را‌روحی هم بلند نمی‌کرد، مرگ سیاه که در تعقیبش‌همون بود، با یک لمسِ ساده آن‌ها را می‌کشت.
در طولِ این چند‌آمیخته روز، یوان در حینِ فرار،سمتِ مرگ سیاه را بررسی کرد.
متوجه شد که هیچ‌کدام از جانوران جادوییِ‌ضعفِ آنجا قادر به دیدن یا حس کردنِ مرگ‌روحی سیاه نبودند، تقریباً انگار که برایشان نامرئی بود.
فرقی نمی‌کرد که این جانوران چی جاودانه داشتند یا‌موجود نه، و چون هیچ‌کدام نمی‌توانستند مرگ سیاه را حس کنند،داری برخی در مسیرش قدم می‌گذاشتند و ندانسته از بین می‌رفتند.
می‌شد مرگ سیاه را نوعی «تقدیر» برای جانوران جادویی‌اصل در نظر گرفت، چرا که تا وقتی کار از‌تعقیب کار نمی‌گذشت، نمی‌توانستند آن را ببینند یا پیش‌بینی کنند.
علاوه بر این، این‌آمیخته نوع تقدیر تنها جانوران را‌سمتِ به سوی مرگشان سوق می‌داد.
بهترین کاری که جانوران جادویی در درهٔ ناپدیدشونده می‌توانستند بکنند این بود‌بین که دعا کنند سرنوشتشان با مرگِ سیاه گره نخورد، درست مثلِ انسان‌ها‌موجودِ که تنها می‌توانستند امیدوار باشند در هر لحظه تقدیرشان به مرگ ختم نشود.
وقتی یوان به این درک رسید، حس کرد چیزی درونش تغییر‌شکست‌ناپذیر کرده است، انگار چیزی بیدار شده بود. با این حال، آن‌قدر‌خلاص درگیرِ فرار از مرگِ سیاه بود که نمی‌توانست به آن فکر کند.
ناگهان، یوان متوجه‌پیدا شد مرگِ سیاه‌انرژی دارد کند می‌شود.
ها؟ چرا داره وامی‌سته؟ یوان حتی یک ثانیه هم فکر نکرد که‌برخوردِ مرگِ سیاه ممکن است از تعقیبش خسته شده باشد و خیلی زود‌ماند نتیجه گرفت که احتمالاً به دلیلی تمایلی ندارد به شمشیرِ غول نزدیک شود.
با دیدنِ این صحنه،داشت به مسیرش به سمتِ‌آشکاری شمشیرِ غول ادامه داد.
مرگِ سیاه سرانجام از تعقیبش دست کشید و ناپدید شد. با این حال، یوان بی‌آنکه متوجه شود، بسیار بیشتر‌داری از آنچه انتظار داشت به شمشیرِ غول نزدیک شده بود. اگرچه ارشد بای به او هشدار داده بود که‌فقط زیاد به شمشیرِ غول نزدیک نشود، اما دلش می‌خواست روحِ یادشده را ببیند، حتی اگر فقط یک نگاهِ گذرا باشد.
یوان از حرکت ایستاد تا‌می‌رود به شمشیرِ باشکوه در دوردست خیره‌عملاً شود؛ نگاهش پر از شگفتی بود.
شمشیرِ غول شبیهِ هیچ‌چیزِ دیگری نبود که یوان پیش از این با آن روبه‌رو شده‌نفوذ بود. تیغه‌اش حکاکی‌های پیچیده‌ای داشت که بر جذابیتش می‌افزود. با این حال، چیزی که بیش‌شده از همه توجهِ یوان را جلب کرد، بی‌شک هالهٔ مرموزی بود که از شمشیر ساطع می‌شد.
این هاله هم به هالهٔ شمشیر و هم‌آشکاری به هالهٔ شمشیرِ ارتقایافته شباهت داشت، اما کیفیتی کاملاً‌اصل متمایز داشت که به‌طرزِ غیرقابل‌فهمی قوی‌تر و تیزتر بود.
یوان که انگار مسحورِ آن‌انرژی شده بود، با نگاهی گیج‌عملاً و مبهوت به شمشیر خیره ماند.
دینگ!
<نگاهی گذرا به ??? انداخته شد.>
<درک از ??? اندکی افزایش یافت.>
یوان با دیدنِ اعلان‌آمیخته زیرِ لب گفت: «حتی‌یافته سیستم هم نمی‌تونه شناساییش کنه؟»
ناگهان، پیش از آنکه حتی لحظه‌ای برای تأمل دربارهٔ‌ندارد هالهٔ مرموز فرصت پیدا کند، تمامِ بدنِ یوان لرزید،موجود انگار که داشت از خطری قریب‌الوقوع به او هشدار می‌داد.
غریزی فنِ‌پیدا حرکتی‌اش را‌می‌رود به کار بست.
درست در همان لحظه‌ای که یوان حرکت کرد، هالهٔ شمشیرِ قدرتمندی بر‌شکست‌ناپذیر نقطه‌ای که کسری از ثانیه پیش در آن ایستاده بود فرود آمد،بشم مهِ سیاه را کنار زد و ردِ شمشیرِ عظیمی به طولِ ده مایل—
در زمین ایجاد کرد. این ردِ‌شمشیر شمشیر چنان عمیق بود که نمی‌شد‌برخوردِ با چشمِ غیرمسلح ته‌اش را دید.
یوان با چشمانی گردشده به‌متأسفانه ردِ شمشیر خیره ماند؛ پشتش‌تماس غرق در عرقِ سرد شده بود.
در دل فریاد زد: کوفتی! اگه‌روحی همچین حملهٔ ویرانگری بهم می‌خورد، حتی‌است تواناییِ بازسازی‌ام هم نمی‌تونست نجاتم بده!
شیائو هوا ناگهان‌پیدا گفت: «داداش یوان! بالای‌روحی شمشیر رو نگاه کن!»
یوان نگاهش را به بالاترین نقطهٔ شمشیرِ غول‌یافته دوخت، جایی که شبحی که تا چند لحظه‌کردند پیش آنجا نبود، بی‌صدا او را تماشا می‌کرد.
روح! یوان با اینکه نمی‌توانست‌متأسفانه ظاهرش را ببیند، فوراً هویتِ‌تماس این شبح را تشخیص داد.