چپتر 1382: نامزدِ کولاس
0رن شیا با چهره‌ای ناباورانه فریاد زد: «کـ-کولاس! ای حروم‌زادهٔ روانی!جالبی نگو که گو لیم رو کشتی؟! اصلاً می‌فهمی چه‌کار کردی؟!» بقیه‌سرته هم که پشت‌سرش بودند، از شدتِ شوک دست روی دهانشان گذاشتند.
با این حال، تیان یانگ‌به‌سرعت به‌جای کولاس جواب داد: «نه، اون‌باعث گو لیم رو نکشت. من کشتمش.»
رن شیا نگاهش‌وجودش را به سمتِ تیان‌ایستاد یانگ چرخاند: «چی...؟ تو...؟»
با اخمی غلیظ به‌بایستی او خیره شد و‌نگاهِ پرسید: «تو کی هستی؟»
تیان یانگ با لبخندی‌بلکه بر لب، آرام جواب‌برابرشون داد: «من کسی نیستم.»
«هویتت هرچی که باشه، از عواقبِ کارت خبر داری؟ خانوادهٔ‌بی‌خیالش گو لیم برای شکار کردنت از هیچ کاری دریغ نمی‌کنن.قیافهٔ نه، فقط خانواده‌ش نیستن. بقیهٔ خاندان‌های جاودان هم قاطیِ ماجرا می‌شن.»
«خب که چی؟»
ناگهان لبخندِ روی لبِ تیان یانگ محو شد و چهره‌ای‌تمامِ سرد به خود گرفت: «من از قبل با خاندان‌های جاودان‌شده خرده‌حساب دارم. اگه اونا نمی‌خواستن شکارم کنن، خودم می‌رفتم سراغشون.»
«...»
با شنیدنِ حرف‌هایش،وجودش چشمانِ رن شیا‌بینِ از تعجب گرد شد.
لبخندی مرموز بر لبانش نشست که زیبایی‌اش را دوچندان کرد‌بی‌خیالش و با صدایی آرام گفت: «نه تنها از خاندان‌های جاودان‌قیافهٔ نمی‌ترسی، بلکه حتی جرئت می‌کنی در برابرشون بایستی... چه مردِ جالبی...»
کولاس با دیدنِ نگاهِ رن‌مردِ شیا، لرزه بر تمامِ وجودش افتاد‌وجودش و به‌سرعت بینِ آن دو ایستاد.
و به او‌نمی‌ترسی گفت: «هر نقشه‌ای‌جرئت تو سرته، بی‌خیالش شو.»
«و چی باعث‌وجودش شده فکر کنی‌بینِ دارم نقشه‌ای می‌کشم؟»
«همیشه وقتی داری نقشه‌افتاد می‌کشی، اون قیافهٔ رو‌نقشه‌ای اعصاب رو به خودت می‌گیری.»
«جوری رفتار نکن‌برابرشون که انگار خیلی‌جالبی من رو می‌شناسی.»
تیان یانگ سر تکان داد و حرفشان را‌برابرشون قطع کرد: «تا شما دوتا بحث می‌کنید، من‌وجودش سعی می‌کنم بفهمم چطور باید محراب رو فعال کنم.»
به آن‌ها‌تمامِ بی‌محلی کرد و‌به‌سرعت به‌طرفِ محراب رفت.
کولاس به رن شیا گفت: «حتی‌بینِ اگه کمکمون نکنی، بالاخره یکی که‌شده می‌دونه چطور کار می‌کنه از راه می‌رسه.»
رن شیا خندید: «باورم‌بایستی نمی‌شه برای فعال کردنِ آرایهٔ‌لرزه تله‌پورت این‌قدر به دردسر افتادید.»
چشمانِ کولاس‌تنها گرد شد: «چی؟حتی این یه آرایه‌ست؟»
رن شیا دستش را روی دهانش گذاشت و طوری رفتار کرد که‌شده انگار ناخواسته دهن‌لقی کرده است: «اوه وای، اشتباهی جواب رو بهتون دادم.جوری هرچند، از اونجایی که استادِ آرایه نیستی، کاری هم از دستت برنمیاد.»
با این حال، تیان‌افتاد یانگ با شنیدنِ این‌نقشه‌ای حرف ابرویی بالا انداخت.
آرایه...؟
محرابِ سرخ را با دقتِ بیشتری بررسی کرد‌برابرشون و همان‌طور که انتظار می‌رفت، توانست نمادهای آرایه‌وجودش را ببیند که همه‌جای محراب حک شده بودند.
این‌ها فقط نمادهای‌وجودش آرایهٔ سطحِ ۱بینِ هستن... در این صورت...
چند لحظه بعد، تیان یانگ نمادهای آرایه را رمزگشایی و آرایه‌باعث را فعال کرد که باعث شد محرابِ سرخ درخششی خونین از‌خودت خود ساطع کند. لحظه‌ای بعد، پورتالی سرخ‌رنگ جلوی محراب ظاهر شد.
رن شیا با‌برابرشون تعجب به او‌جالبی نگاه کرد: «چی؟»
حتی کولاس هم شوکه‌بلکه شده بود: «تو تمامِ این‌بایستی مدت یه استادِ آرایه بودی؟»
تیان یانگ سر تکان داد و گفت: «نه، ولی‌سرته کسی پایه‌ها رو بهم یاد داده بود... هرچند هیچ‌وقت‌نقشه فکر نمی‌کردم همچین دانشی یه روز به کارم بیاد.»
زمانی که با هوانگ شیائو لی می‌گذراند، دختر گاهی برای تفریح نمادهای‌شده آرایه را به او یاد می‌داد. اگر تیان یانگ همین حالا در آزمون‌های‌رفتار استادِ آرایه شرکت می‌کرد، به‌سختی می‌توانست مدرکِ استادِ آرایهٔ سطحِ ۱ را بگیرد.
«به‌هرحال، حالا‌می‌کنی که فعالش‌بایستی کردم، بیاین بریم.»
کولاس سر تکان‌نمی‌ترسی داد و از‌جرئت کنارِ رن شیا گذشت.
با دیدنِ این، رن‌افتاد شیا چیزِ دیگری نگفت‌نقشه‌ای و به‌دنبالشان واردِ دروازه شد.
پس از خروج از دروازه، تیان یانگ و بقیه خود را در میانِ طبیعتی وحشی‌می‌کشم و پهناور دیدند. برخلافِ بخشِ اول که بیشتر از دشت‌های خالی و کوهستان تشکیل شده بود،حرفشان در بخشِ دوم درختان و موجوداتِ زنده‌ای به چشم می‌خوردند که به این‌سو و آن‌سو می‌رفتند.
«خب، ما کجا باید بریم؟»
«ها؟» تیان یانگ و کولاس‌حتی برگشتند تا به کسی که‌مردِ تازه حرف زده بود نگاه کنند.
کولاس با اخمی غلیظ پرسید:به‌سرعت «ما؟ چرا یه‌جوری حرف می‌زنی‌بی‌خیالش انگار قراره با هم هم‌سفر بشیم؟»
رن شیا شانه‌ای بالا انداخت: «چرا که نه؟ اگه‌سرته با هم سفر کنیم نه‌تنها سرگرم‌کننده‌تره، بلکه امن‌تر هم هست.می‌کشی می‌خوای هم‌سفر شدن با چهار تا زیبارو رو رد کنی؟»
کولاس پوزخند زد: «قیافهٔ شما چه‌جالبی ربطی به این موضوع داره؟ گذشته‌افتاد از این، من بهتون اعتماد ندارم.»
رن شیا گفت: «می‌ترسی بهتون‌حتی حمله کنیم یا همچین چیزی؟ ما‌جالبی هیچ دلیلی برای این کار نداریم.»
«و چه‌تمامِ دلیلی برای دنبال‌به‌سرعت کردنِ ما دارین؟»
نگاهِ رن شیا برای کسری از ثانیه روی قامتِ تیان یانگ چرخید و بعد‌کنی جواب داد: «همه‌مون از گشتن دنبالِ میراثِ هان زه‌شیان خسته شدیم، ولی تا پیداش‌خیلی نکنیم که نمی‌تونیم برگردیم خونه، پس بهتره یه کم برای خودمون بگردیم و تفریح کنیم.»
کولاس گفت: «دلیلت‌برابرشون برام مهم نیست.جالبی قرار نیست دنبالم بیاین.»
رن شیا سر تکان‌بلکه داد و آهی کشید: «کی‌بایستی گفت قراره دنبالِ تو بیایم؟»
رن شیا رو به تیان یانگ کرد و ادامه داد: «اینجا پر از آدمای خاندان‌های‌می‌کشم جاودانه‌ست. دلم می‌خواد ببینم چطور باهاشون روبه‌رو می‌شی. البته، ازت نمی‌خوام که بذاری مجانی دنبالت‌تکان بیایم. می‌تونم راهنمات باشم و حتی شما رو به چند تا جا ببرم که گنجینه دارن.»
کولاس با چشمانی ریزشده به او‌بینِ نگاه کرد: «عوضی... اگه جرئت داری‌شده الان بگو که هیچ نیتِ پنهانی‌ای نداری...»
رن شیا خندید: «حسودیت شده‌مردِ که من، نامزدت، به یه‌تمامِ مردِ دیگه علاقه نشون دادم؟»
«همف. برام پشیزی اهمیت نداره که با کی‌برابرشون حرف می‌زنی یا حتی می‌خوابی، چون هیچ حسی‌وجودش بهت ندارم، ولی بهتره با تنها دوستم درنیفتی.»
تیان یانگ با چشمانی ریزشده به رن شیا نگاه کرد. حس می‌کرد‌شده حتی اگر همراهی‌اش را رد کند، دختر باز هم دنبالش می‌آید. در این‌رفتار صورت، همان بهتر که پیشنهادش را بپذیرد و سودی از این ماجرا ببرد.
با صدایی سرد گفت: «مشکلی ندارم دنبالمون‌ایستاد بیاین، ولی اگه حس کنم داری کاری می‌کنی‌می‌کشم که بهمون صدمه بزنه، تو کشتنت درنگ نمی‌کنم.»
رن شیا با لبخندی‌بایستی معصومانه سر تکان داد: «قسم‌لرزه می‌خورم که همچین کاری نمی‌کنیم.»