چپتر 1351: روزهای بدون استراحت
0تیان یانگ در حینِ پرواز، خطراتِ پایین را به هوانگ چن یادآوری‌حتی کرد: «می‌دونم نیازی نیست این رو بگم، اما محضِ احتیاط می‌گم. مراقب باشید‌می‌کردند زیاد نزدیکِ آب پرواز نکنید، چون اهریمن‌های دریایی ممکنه از آب بیرون بپرن.»
«البته، حواسم‌زیادی به این‌داشت موضوع هست.»
هوانگ چن سپس‌انرژی پرسید: «چقدر می‌تونی‌وسعت بدونِ توقف پرواز کنی؟»
جواب داد: «می‌تونم‌داشتند نصفِ روز بدونِ‌وجودِ توقف پرواز کنم.»
تیان یانگ در حالِ حاضر در لایهٔ ۱ از سرورِ روح بود و به‌تازگی به این‌وجود لایه رسیده بود، بنابراین انرژی روحی‌اش به‌اندازهٔ هوانگ چن که در لایهٔ ۳ از سرورِ روح بود،قدرتِ وسعت نداشت. به همین دلیل هم بود که هوانگ چن دخترش را به تیان یانگ سپرده بود.
«وقتی انرژی روحی‌ت داره تموم‌نرسند می‌شه بهم خبر بده. چندتا‌می‌پریدند اکسیرِ بازیابیِ روح همراهم دارم.»
تیان یانگ سر تکان‌روحی‌اش داد: «منم چندتا اکسیر‌همین همراهم دارم، اما زیاد نیست.»
هرچند توانسته بودند با گنجینهٔ پرنده به قارهٔ متروک نزدیک شوند، اما دیگر با همان‌هرازگاهی سرعتِ قبل حرکت نمی‌کردند. در واقع، سرعتِ پروازشان از کشتی هم کمتر بود و با‌برخورد این سرعت، دست‌کم یک یا دو هفته پروازِ مداوم طول می‌کشید تا به مقصد برسند.
تیان یانگ ابتدا اکسیرهای‌ابتدا خودش را مصرف کرد،کیفیتِ چون کیفیتِ پایین‌تری داشتند.
متأسفانه، حتی با وجودِ اکسیرهای‌نرسند بازیابیِ روح، احتمالِ زیادی وجود‌می‌پریدند داشت که به مقصد نرسند.
با ادامه یافتنِ این آزمون، اهریمن‌های دریایی هرازگاهی از آب بیرون می‌پریدند و سعی‌داره می‌کردند آن‌ها را ببلعند. شماری از این موجودات با دهانِ خود آب را با‌هرچند چنان قدرتِ کوبنده‌ای به بیرون می‌پاشیدند که در صورتِ برخورد، می‌توانست بدنشان را متلاشی کند.
به دلیلِ خطرِ همیشگی، نه تیان یانگ‌احتمالِ و نه هوانگ چن نمی‌توانستند حتی یک‌آزمون لحظه استراحت کنند و شبانه‌روز هوشیار می‌ماندند.
ناگزیر، قدرت ذهنیِ آن‌ها با گذشتِ زمان تحلیل‌کیفیتِ رفت و مدیریتِ درستِ انرژی روحی را برایشان دشوارتر‌داشت کرد که باعث می‌شد مقداری از آن هدر برود.
نُه ساعت پس از مصرفِ‌نرسند اکسیرِ قبلی‌اش، تیان یانگ گفت: «یه‌سعی اکسیرِ بازیابیِ روحِ دیگه نیاز دارم.»
هوانگ چن به تیان یانگ نزدیک می‌شد تا‌همین همسرش اکسیری به دستِ هوانگ شیائو لی بدهد و‌بهم او هم آن را در دهانِ تیان یانگ بگذارد.
پس از آن، هوانگ‌متأسفانه چن گفت: «فقط دوازده‌تا‌زیادی اکسیرِ دیگه برام مونده!»
«باشه!»
هوانگ چن در دل‌داشت خودش را به خاطرِ‌آزمون این کوتاهی سرزنش کرد.
کوفتی! اگه توی کشتی هول نکرده‌وسعت بودم و بیشترِ آذوقه‌مون رو جا‌وقتی نذاشته بودم، الان این‌قدر عذاب نمی‌کشیدیم!
خاندانِ هوانگ در آن عجله برای فرار که‌زیادی با تهدیدِ قریب‌الوقوعِ لویاتان پرنده دوچندان شده بود، از‌سعی کارِ حیاتیِ همراه آوردنِ بیشترِ آذوقه‌شان غافل شده بودند.
با این حال، حتی اگر فراموش هم نمی‌کردند، به دلیلِ کمبودِ جا‌حتی نمی‌توانستند چیزِ زیادی با خود بیاورند و حلقه‌های روحی‌شان از قبل پر‌سعی از وسایلِ دیگری بود که در این وضعیتِ کنونی به کارشان نمی‌آمد.
هشت ساعتِ بعد، تیان یانگ یک اکسیرِ بازیابیِ روحِ‌هرازگاهی دیگر مصرف کرد، در حالی که هوانگ چن تنها‌خود هر بیست و چهار ساعت به یک اکسیر نیاز داشت.
سرانجام، با دادنِ‌انرژی آخرین اکسیر به تیان‌نداشت یانگ، اکسیرهایشان تمام شد.
تیان یانگ‌پایین‌تری در دل‌متأسفانه ناسزا گفت.
کوفتی! از وقتی پرواز رو شروع‌خودش کردیم حتی یه جزیره هم ندیدیم!حتی مگه نفرین شدیم که این‌قدر شانسمون گنده؟!
وقتی هوانگ شیائو لی دید تیان یانگ دارد به تقلا می‌افتد، گفت:می‌کردند «تیان یانگ، من تمامِ انرژی روحی‌ام رو به تو می‌دم. می‌دونم جز یه‌می‌توانست لحظه تسکین کارِ دیگه‌ای نمی‌کنه، اما می‌خوام هر طور که می‌تونم کمکت کنم.»
تیان یانگ آن‌قدر احمق نبود که‌وسعت دستِ رد به سینه‌اش بزند. در این‌روحی‌ت لحظه حاضر بود هر کمکی را بپذیرد.
«باشه.»
لحظه‌ای بعد، هوانگ شیائو لی لب‌هایش را‌مصرف روی لب‌های تیان یانگ گذاشت و انرژی روحی‌اش‌زیادی را از طریقِ دهان به او انتقال داد.
هرچند می‌توانست انرژی روحی‌اش را از‌ادامه راه‌های دیگری هم منتقل کند، اما‌می‌کردند انتقال از راهِ دهان مؤثرترین روش بود.
با اینکه این نخستین بوسهٔ‌به‌اندازهٔ هوانگ شیائو لی به شمار می‌رفت،سپرده حتی یک ثانیه هم تردید نکرد.
وقتی هوانگ چن دید دخترش دارد تیان یانگ‌زیادی را می‌بوسد، خودش را به ندیدن زد و‌می‌پریدند تمامِ تلاشش را کرد تا چهره‌اش بی‌تفاوت بماند.
اما همسرش نظرِ دیگری داشت. او نیز‌مصرف به پیروی از دخترش، هوانگ چن را بوسید‌زیادی و انرژی روحی‌اش را به او منتقل کرد.
با این کار، تیان یانگ‌نرسند و هوانگ چن یک ساعتِ دیگر‌سعی زمان برای پرواز به دست آوردند.
چند ساعت بعد، درست زمانی که‌وسعت انرژی روحیِ تیان یانگ داشت ته‌می‌کشید،وقتی جزیرهٔ کوچکی را در افق دید.
با هیجان‌پایین‌تری فریاد زد:متأسفانه «یه جزیره‌ست!»
تیان یانگ با استفاده از همان اندک‌مصرف انرژی روحیِ باقی‌مانده‌اش به سوی جزیره پرواز‌احتمالِ کرد و هوانگ چن نیز به دنبالش رفت.
با فرود روی جزیره،داشت تیان یانگ بی‌درنگ روی زمین‌هرازگاهی افتاد و از هوش رفت.
هوانگ شیائو‌بنابراین لی جا‌روحی‌اش خورد: «تیان یانگ؟!»
هوانگ چن پس از‌متأسفانه بررسیِ وضعیتش گفت: «نگران‌زیادی نباش، فقط از پا دراومده.»
سپس نشست و برای بازیابیِ انرژی روحی‌اش‌مصرف به تزکیه پرداخت و حتی آرایه‌ای دورشان‌احتمالِ ایجاد کرد تا روندِ بازیابی را سرعت ببخشد.
تیان یانگ‌زیادی تا سه روزِ‌نرسند بعد بیدار نشد.
در این میان، هوانگ چن‌به‌اندازهٔ پس از بازیابیِ انرژی روحیِ‌دخترش کافی، به بررسیِ جزیره پرداخت.
جزیره بی‌نهایت کوچک بود؛ قطرش در یک سو هفت‌وجود مایل و در سوی دیگر پنج مایل می‌شد. در‌می‌کردند سراسرِ جزیره چیزی جز درخت و علفزار به چشم نمی‌خورد.
هرچند جزیره خالی بود، اما هوانگ چن از‌کیفیتِ اینکه خطری در آن وجود نداشت نفسِ راحتی‌وجود کشید و توانست با خیالی آسوده به تزکیه بپردازد.
در طولِ این سه روز، هوانگ شیائو لی و‌هرازگاهی هوانگ چن به نوبت مراقبِ تیان یانگ بودند. مادرِ‌خود خانواده نیز باید به پسرِ کمتر از ده‌ساله‌شان می‌رسید.
بقیه به عنوان تزکیه‌گر نیازی به غذا نداشتند، اما پسرِ کوچک‌سپرده هنوز بی‌تجربه بود و تزکیه‌اش را آغاز نکرده بود. خوشبختانه مادرش‌بازیابیِ برای چنین مواقعِ اضطراری در حلقهٔ فضایی‌اش غذا ذخیره کرده بود.
سه روز بعد، تیان یانگ آرام چشمانش‌احتمالِ را باز کرد؛ احساس می‌کرد پس از ازهوش‌رفتن‌هرازگاهی بر اثرِ کارِ زیاد تازه بیدار شده است.
هوانگ شیائو لی با دیدنِ‌اکسیرهای بیداری‌اش به سویش دوید: «تیان‌داشتند یانگ! حالت خوبه؟! چه حسی داری؟!»
نشست و با چهره‌ای‌داشت گیج‌ومنگ نگاهی به اطراف انداخت‌هرازگاهی و پرسید: «چند وقته خوابم؟»
جواب داد: «سه روز.»