چپتر 1420: زیرزمین

لحظه‌ای به صحنهٔ هولناکِ پیشِ رویش‌همان​ خیره ماند، سپس آهی عمیق کشید،‌بلعیده​ چرخید و از اتاق بیرون رفت.

از پله‌ها پایین رفت تا به زیرزمین رسید. وقتی درِ‌نزدیک​ زیرزمین را باز کرد، ابری غلیظ از گردوغبار به صورتش‌چند​ خورد، اما آن‌قدر سریع واکنش نشان داد که جلویش را بگیرد.

با پایین رفتن از پلکانی که با هر قدم‌پوشانده​ غژغژ می‌کرد، یوان به اتاقِ کوچکی رسید که پیش‌تر در‌قرار​ یک آزمون درونِ پلکانِ آسمان به آن پا گذاشته بود.

در نگاهِ اول، جز گردوغبارِ آشکاری که وجب‌به‌وجبِ آنجا را‌بهتر​ پوشانده بود، اتاق خالی به نظر می‌رسید، اما یوان طوری به‌مُهر​ یکی از دیوارها نزدیک شد که انگار چیزی آنجا قرار داشت.

چشم‌هایش را بست و در سکوت همان‌جا ایستاد. چند لحظه‌تاریکی​ بعد، کلماتی نامفهوم زمزمه کرد. در پاسخ، موجی ژرف اتاق‌فضا​ را درنوردید و پورتالی قرمز درست روبه‌روی یوان نمایان شد.

با دیدنِ این‌پوشانده​ پورتال، یوان بی‌درنگ‌می‌رسید​ قدم درونِ آن گذاشت.

در آن سوی پورتال دنیای دیگری بود. دنیایی‌آنجا​ قیرگون و بی‌نور—آن‌قدر تاریک که یوان حتی اگر دستش‌انگار​ را جلوی صورتش تکان می‌داد، نمی‌توانست آن را ببیند.

حسِ ایزدی هم در این پرتگاه بی‌فایده بود، یا بهتر است‌است​ بگوییم در دسترس نبود، چرا که پایهٔ تزکیهٔ یوان در همان‌تاریکی​ لحظهٔ ورود مُهر شد، انگار تاریکی تمامِ آن را بلعیده بود.

حتی زحمتِ احضارِ شعلهٔ کیمیا را‌همان​ برای روشن کردنِ فضا به خود‌بلعیده​ نداد، چون می‌دانست تلاشی بیهوده است.

با وجودِ اینکه هیچ دیدی نداشت و پایهٔ‌یکی​ تزکیه‌اش مُهر شده بود، یوان با قدم‌هایی دقیق و‌سکوت​ آرام پیش می‌رفت و گاهی در زاویه‌ای خاص می‌چرخید.

شیائو هوا از موقعیتشان کاملاً کنجکاو شده بود،‌آنجا​ اما نمی‌خواست مزاحمِ یوان شود که غرق در‌نزدیک​ خاطراتش، مسیری را به سوی مقصد دنبال می‌کرد.

پس از ۱۵ دقیقه حرکتِ مداوم، دیدِ‌ایزدی​ یوان از تاریکیِ مطلق به اتاقی کاملاً روشن‌چرا​ تغییر کرد که دقیقاً هم‌اندازهٔ اتاقِ زیرزمینش بود.

با این حال، اتاق تمیز و بدونِ‌لحظهٔ​ ذره‌ای گردوغبار بود. علاوه بر این، سه‌احضارِ​ شیء در انتهای اتاق به نمایش درآمده بود.

یوان به آن سه شیء‌نظر​ نزدیک شد، در حالی که‌نزدیک​ حسِ دلتنگی وجودش را فرا می‌گرفت.

یک نیزهٔ نقره‌ایِ قدیمی، یک زرهِ‌آشکاری​ سینهٔ سیاه و آسیب‌دیده، و یک جفت‌طوری​ چکمهٔ سیاه و فرسوده آنجا قرار داشت.

این سه شیء متعلق به تیان شیان بود؛ در دورانی که هنوز به نامِ ایزدِ جنگ‌پایهٔ​ شناخته می‌شد و نبردهایی بیشتر از کهنه‌کارترین سربازانِ امروزی را از سر گذرانده بود. با وجودِ ظاهرِ‌خود​ فرسوده‌شان، همچنان هاله‌ای ژرف از خود ساطع می‌کردند که حتی از گنجینه‌های درجهٔ ایزدی هم فراتر می‌رفت.

یوان دو مورد از این سه‌آشکاری​ گنجینه را در حلقهٔ فضایی‌اش گذاشت و‌طوری​ چکمه‌های استیکس را بی‌درنگ به پا کرد.

با اینکه از قبل نیزه‌ای داشت، اما قدرتِ خامِ «پیروزیِ نقره‌ای» بسیار بیشتر از فرمِ کنونیِ «روحِ اژدها» بود.‌لحظهٔ​ تنها برتریِ روحِ اژدها بر پیروزیِ نقره‌ای، اثرِ منحصربه‌فردش در نادیده گرفتنِ انرژی روحی بود. مگر اینکه با دشمنی‌بیهوده​ روبه‌رو می‌شد که نمی‌توانست به‌طورِ عادی به او آسیب برساند، مانندِ بای شوتائو، وگرنه پیروزیِ نقره‌ای بیشتر به کارش می‌آمد.

در موردِ زره، سرانجام چیزی پیدا کرده بود تا جایگزینِ شنلِ اژدهای نامرئی کند که مدت‌ها به او‌روشن​ خدمت کرده بود. افزون بر این، بدنِ برهنه‌اش به‌تنهایی که با کالبدِ جاودانِ زرین تقویت شده بود، می‌توانست‌آرام​ حمله‌های جنگجویانِ ایزدی را تاب بیاورد و همین موضوع، شنلِ اژدهای نامرئی را از پیش هم بی‌مصرف‌تر می‌کرد.

با این حال، چکمه‌های استیکس بی‌شک بهترین گنجینه از میانِ این سه برای یوان به شمار‌بست​ می‌رفت، چرا که گنجینه‌های افزایندهٔ سرعتِ حرکت بسیار کمیاب و پرطرفدار بودند. گذشته از این، او را‌روبه‌روی​ در برابرِ بسیاری از محدودیت‌های حرکتی، مانندِ آرایه‌های بزرگی که می‌توانستند حرکت را کند کنند، محافظت می‌کرد.

در نبرد میانِ دو مبارز با مهارت و قدرتِ برابر، معمولاً‌نظر​ کسی که سرعتِ بیشتری داشت پیروز بیرون می‌آمد، به همین دلیل‌بست​ هر چیزی که می‌توانست سرعتِ حرکت را بالا ببرد، ثروتی هنگفت می‌ارزید.

شیائو هوا نتوانست جلوی کنجکاوی‌اش را بگیرد‌ایزدی​ و پرسید: «اون اتاقِ پرزرق‌وبرقِ قبلی فقط‌نبود​ برای پنهان کردنِ این سه تا گنجینه بود؟»

یوان سر تکان داد: «این اتاق‌همان​ قرار بود پناهگاهی امن برای همسرم‌بلعیده​ باشه، اما آخرش تبدیل به انبار شد...»

شیائو هوا با‌پوشانده​ صدایی گیج زمزمه کرد:‌طوری​ «ها؟ همسرِ داداش یوان؟»

یوان آهی کشید و یکی از تاریک‌ترین لحظاتِ تاریخِ زندگی‌اش‌خالی​ را پنهان نکرد: «توی زندگیِ پیشینم... همسر و فرزندی داشتم...‌داشت​ متأسفانه نتونستم ازشون محافظت کنم. وقتی درگیرِ دشمن بودم، ترور شدن.»

یوان چشمانش را بست و‌ببیند​ رویدادهایی را که به آن‌بهتر​ حادثهٔ تلخ انجامید، به یاد آورد.

تیان شیان از لحظهٔ تولد کودکیِ سختی را پشت سر گذاشته بود. اندکی پس از به دنیا‌برای​ آمدن رهایش کردند و در دلِ طبیعتِ وحشی رها شد تا خوراکِ جانورانِ وحشی شود. اگر یک‌قدم‌هایی​ راهزنِ کوهستانیِ رهگذر او را پیدا نمی‌کرد و تصمیم به بزرگ کردنش نمی‌گرفت، همان‌جا کارش تمام شده بود.

با این وجود،‌پوشانده​ برخلافِ تمامِ احتمالات، تیان‌طوری​ شیان توانست زنده بماند.