چپتر 1384: شمشیرِ سنگی
0تیان یانگ با شنیدنِ جوابِ کولاس، با ناباوری‌قیمتِ به او نگاه کرد. کولاس با دیدنِ این واکنش،خریدِ نتوانست جلوی خودش را بگیرد و زد زیرِ خنده.
«...»
رن شیا با چشم‌هایی گردشده در سکوت به آن‌ها نگاه می‌کرد. اول شک داشت که‌ثروتمند کولاس و تیان یانگ دوست باشند، اما با دیدنِ رفتارشان، چاره‌ای جز باور کردنِ این‌عادی موضوع نداشت. گذشته از این، تا به حال ندیده بود کولاس این‌طور از ته‌دل بخندد.
مدتی بعد، تیان یانگ روی گنجینهٔ پرندهٔ کولاس پرید و به دنبالِ رن شیا راه‌فهمید افتاد. قوی سفید بال زد و همچون موجودی زنده در آسمان به پرواز درآمد، در حالی‌بزرگی که ببرِ سفید چنان در آسمان می‌دوید که انگار سکویی نامرئی برای حرکت زیرِ پایش بود.
اگر کسی از دور‌بهتر آن‌ها را می‌دید، به‌راحتی با‌نجومی‌شان جانورانِ جادوییِ واقعی اشتباهشان می‌گرفت.
گنجینه‌های پرنده با سرعتی سرسام‌آور حرکت می‌کردند؛ بسیار سریع‌تر از گنجینهٔ پرنده‌ای که‌انگار خاندانِ هوانگ برای فرار استفاده کرده بودند. به‌علاوه، برای حفظِ بیشترین سرعت، انرژیِ‌واقعی روحیِ زیادی از کاربر نمی‌گرفتند. آن‌ها به‌شکلِ بی‌نظیری بهتر از گنجینه‌های پرندهٔ معمولی بودند.
تنها ایرادِ این گنجینه‌های پرنده قیمتِ نجومی‌شان بود؛ایرادِ چیزی که حتی خاندان‌های بی‌نهایت ثروتمند هم جرئت نمی‌کردند‌نمی‌کردند به خریدِ بیش از یکی از آن‌ها فکر کنند.
در کمتر از نیم ساعت، تیان یانگ‌مسافتی و گروهش مسافتی را طی کردند که‌وقتی در حالتِ عادی یک ماه زمان می‌برد.
وقتی تیان یانگ فهمید چقدر در بخشِ اول‌قیمتِ وقت تلف کرده‌اند، هوس کرد پس‌گردنیِ محکمی به‌نمی‌کردند کولاس بزند، اما در نهایت خودش را کنترل کرد.
نیم ساعتِ بعد، گنجینهٔ‌موجودی پرندهٔ رن شیا سرعت‌درآمد کم کرد و ایستاد.
رن شیا در حالی‌بی‌نظیری که نگاهش به شمشیرِ بزرگی‌قیمتِ در دوردست بود، گفت: «رسیدیم.»
تیان یانگ در حالی که حسِ‌گروهش ایزدی‌اش را برای نگاهِ دقیق‌تر به‌زمان کار می‌گرفت، مبهوت زمزمه کرد: «اون چیه؟»
در فاصلهٔ چند مایلی، شمشیرِ سنگیِ بزرگی به چشم می‌خورد که انگار در زمین‌ثروتمند فرو رفته بود. با نگاهی دقیق‌تر، می‌شد واژه‌های حک‌شده روی تیغه را تشخیص داد؛حالتِ هر نویسه چنان دقیق کنده شده بود که انگار با ضربهٔ شمشیر نوشته شده باشد.
«ما بهش می‌گیم شمشیرِ سنگیِ هان زه‌شیان و باور داریم که قراره یه‌انگار فنِ شمشیرِ ژرف رو منتقل کنه. هان زه‌شیان استاد شمشیرِ قدرتمندی بود که‌واقعی صدها فنِ شمشیرِ ترسناک تو آستینش داشت، برای همین احتمالاً این هم یکیشه.»
تیان یانگ با اضطراب آبِ دهانش را قورت‌ایرادِ داد. حتی از این فاصله هم می‌توانست هالهٔ درک‌ناپذیری‌نمی‌کردند را که از شمشیرِ سنگی ساطع می‌شد، حس کند.
وقتی به شمشیرِ سنگی نزدیک‌تر شدند، تیان‌مسافتی یانگ متوجه شد ده‌ها هزار تزکیه‌گر جلوی شمشیر‌فهمید نشسته‌اند و نگاهشان به تیغه‌اش دوخته شده است.
اما برخلافِ بخشِ اول، هیچ محافظتی از سوی آرامگاه‌نجومی‌شان وجود نداشت تا وقتی این افراد سعی در درکِ‌بیش فنِ درونِ شمشیرِ سنگی دارند، از آن‌ها مراقبت کند.
کولاس ناگهان گفت: «همم، من‌زنده که شمشیرزن نیستم، پس زحمتِ‌ببرِ درک کردنش رو به خودم نمی‌دم.»
به تیان یانگ نگاه کرد‌بهتر و پرسید: «فکر می‌کنی چقدر‌نجومی‌شان طول بکشه تا درکش کنی؟»
تیان یانگ با ابروهای بالارفته به او نگاه کرد: «چرا‌عادی جوری حرف می‌زنی که انگار صددرصد قراره درکش کنم؟ تو این‌هوس یک سال آدم‌های بی‌شماری سعی کردن درکش کنن، ولی هنوز اینجاست.»
کولاس لبخند زد: «اگه کسی بتونه درکش‌ایرادِ کنه، اون تنها کسیه که تونسته یه‌ثروتمند آزمون با درجه‌سختیِ یشمی رو پشت سر بذاره.»
رن شیا با چشم‌های گردشده برگشت و‌پرواز به تیان یانگ نگاه کرد: «چی؟ تو‌سکویی آزمونِ یه محرابِ یشمی رو پشت سر گذاشتی؟»
او با‌نمی‌گرفتند آرامش سر‌بی‌نظیری تکان داد.
با شنیدنِ این حرف، رن شیا زبانش بند آمد.حالتِ می‌دانست چند نفر از خاندان‌های جاودان هم در آزمونِ‌وقت محرابِ یشمی شرکت کرده بودند، اما هیچ‌کدام زنده نمانده بودند.
این مرد آخه‌بی‌نظیری کیه؟ نمی‌تونه یه‌تنها آدمِ معمولی باشه!
لحظه‌ای بعد گفت: «حالا که بهش فکر می‌کنم،درآمد ما هیچ‌وقت درست‌وحسابی با هم آشنا نشدیم. من‌برای رن شیا هستم، کوچک‌ترین عضوِ خاندانِ شمشیرِ جاودان.»
تیان یانگ چنان راحت دروغ‌بهتر گفت که انگار در ذاتش‌نجومی‌شان بود: «شیائو یانگ، یه تزکیه‌گرِ سرگردان.»
«یه تزکیه‌گرِ سرگردان؟» رن شیا در‌گروهش دم فهمید که تیان یانگ دارد‌زمان دروغ می‌گوید، اما هیچ مدرکی نداشت.
نگرانه که هویتش رو پیشِ‌معمولی خاندانِ جاودانِ گو لو بدم؟چیزی خب، بابتِ احتیاطش سرزنشش نمی‌کنم.
تصمیم گرفت‌بال با او‌موجودی راه بیاید.
وقتی به شمشیرِ سنگی نزدیک‌تر شدند، رن شیا هشدار داد: «توی این مکان هیچ منطقهٔ امنی‌جرئت وجود نداره، پس حواست باشه که تمامِ تمرکزت رو روی شمشیرِ سنگی نذاری و اطرافت رو‌زمان فراموش کنی. با این حال، هیچ‌کس جرئت نمی‌کنه هیاهویی به پا کنه که مزاحمِ بقیه بشه.»
سپس کولاس گفت: «نگرانِ امنیتت‌ساعت نباش و روی شمشیرِ سنگی‌عادی تمرکز کن. من هوات رو دارم.»
تیان یانگ سر تکان‌بهتر داد و لحظه‌ای بعد‌قیمتِ جلوی شمشیرِ سنگی نشست.
چشم‌هایش را بست و نفسِ عمیقی کشید.پرواز وقتی دوباره آن‌ها را باز کرد، تمامِ‌سکویی حواسش روی کنده‌کاری‌های روی شمشیرِ سنگی متمرکز بود.
لحظه‌ای بعد کولاس از‌بی‌نظیری رن شیا پرسید: «معمولاً‌ایرادِ آدما چقدر اینجا می‌مونن؟»
«...»
«جداً می‌خوای به نادیده‌بهتر گرفتنم ادامه بدی؟ چرا‌قیمتِ این‌قدر بچه‌گانه رفتار می‌کنی؟»
رن شیا نگاهی به او انداخت‌آسمان و پوزخند زد: «اینو کسی می‌گه که‌انگار یه سال پیش از خونه فرار کرد.»
«من فرار نکردم. فقط‌بی‌نظیری رفتم سفر تا مسیرِ‌ایرادِ خودم رو پیدا کنم.»
«هر چی تو بگی.»
پس از لحظه‌ای سکوت، رن شیا ادامه داد: «بیشترِ‌نجومی‌شان آدما اگه پیشرفتی نبینن، توی یه ماه می‌رن، در‌بیش حالی که بعضی‌ها بیش از شش ماهه که اینجان.»
کولاس پرسید: «و این آزمون چطوری‌آسمان کار می‌کنه؟ وقتی کسی فن رو‌می‌دوید درک کنه، شمشیرِ سنگی از بین می‌ره؟»
«برای بقیه که این‌طوری شد.»
«بیشتر از‌کنند یه شمشیرِ‌نیم سنگی وجود داره؟»
«فقط شمشیرِ سنگی‌بی‌نظیری نیست. قمه، تبر،تنها کمان... همه‌جور سلاحی هست.»
«ها؟ چرا این‌همه فنونِ مختلف‌زنده داره؟ منم هیچ‌وقت نشنیدم هان زه‌شیان‌چنان سلاحی غیر از شمشیر دست بگیره.»
رن شیا از طریقِ حسِ ایزدی فاش کرد: «همه می‌دونن که هان زه‌شیان هویت‌های متعددی‌ثروتمند داشته، اما تعدادِ دقیقش هنوز یه رازه. فقط عدهٔ کمی خبر دارن و ما هم تأییدِ‌ماه قطعی نداریم، اما باوری هست که یکی از نام‌های مستعارِ فراوانِ هان زه‌شیان، احتکارکنندهٔ مبهم بوده.»
کولاس از شنیدنِ‌کمتر این اطلاعات جا‌گروهش خورد: «احتکارکنندهٔ مبهم؟! مطمئنی؟!»
رن شیا آهی کشید: «همون‌طور که گفتم، ما‌قیمتِ مدرکی نداریم، اما بعد از دیدنِ مقدارِ غیرقابل‌تصورِ‌نمی‌کردند گنجینه‌های این مکان، حاضرم شرط ببندم که حقیقته.»