چپتر 1346: مار خشمگین
0هوانگ شیائو لی با ابرازِ اشتیاقِ قلبی‌اش برای همراهیِ تیان یانگ‌نداره گفت: «پاداشِ محافظت از ما ۱۰ میلیون سکهٔ طلاست، اما من‌لبخند شخصاً ۱۰ میلیونِ دیگه فقط برای تو اضافه می‌کنم، برادرِ ارشد!»
متأسفانه تیان یانگ به‌آرامی سر تکان داد و با لحنی شرمنده گفت:وظیفه‌اش «هرچند پیشنهادت وسوسه‌کننده‌ست، اما زمانِ من بیرون از فرقه محدوده. قصد دارم‌مواقعِ به اعماقِ قلبِ قاره سفر کنم، برای همین باید با احترام ردش کنم.»
هوانگ شیائو لی با شنیدنِ‌اشکالی این جوابِ رد بی‌درنگ دمق‌الان شد و گفت: «آه... که این‌طور...»
اما خیلی زود خودش را جمع‌وجور کرد و‌محافظِ گفت: «اشکالی نداره، کاملاً شرایطت رو درک می‌کنم. همین‌اول الان با پیشنهادم بی‌ملاحظگی کردم و بابتش عذر می‌خوام.»
تیان یانگ لبخند‌دمق زد و گفت:زود «نه، مشکلی نیست.»
مدتی بعد.
هوانگ چن با توجه به‌اشکالی زمان گفت: «کشتیِ قارهٔ متروک به‌زودی‌پیشنهادم راه می‌افته، بهتره کم‌کم راه بیفتیم.»
هوانگ شیائو لی به تیان‌بود یانگ نگاه کرد و پرسید:خانواده‌اش «تو هم سوار می‌شی، مگه نه؟»
«آره.»
با پرداختِ صورت‌حسابِ غذا، خاندانِ هوانگ و تیان یانگ به‌سوی‌جدید کشتی در اسکله به راه افتادند، اما پیش از آن،نتونست خاندانِ هوانگ دوباره به دونگ ژو و دیگر محافظان پیوستند.
دونگ ژو پیش از معرفیِ سرورِ روحی‌کاملاً که برای این کار استخدام کرده بود، گفت:عذر «همون‌طور که می‌خواستید، یه محافظِ دیگه پیدا کردم.»
هوانگ چن سر تکان داد و‌همون‌طور خانواده‌اش را به محافظِ جدید معرفی کرد‌وظیفه‌اش و وظیفه‌اش را به او توضیح داد.
«اگه مشکلی داشتی، اول با دونگ ژو درمیون می‌ذاری.کرد اگه اون نتونست حلش کنه، به من می‌گه. مگه‌کردم در مواقعِ اضطراری، به من یا خانواده‌م نزدیک نمی‌شی، مفهومه؟»
«بله، قربان!»
با رسیدن به اسکله، تیان یانگ صفِ درازی از مردم‌الان را دید که در تلاش بودند سوارِ کشتیِ عظیم‌الجثه‌ای شوند؛مدتی کشتی‌ای که بیشترِ منظرهٔ اقیانوس را از دیدرسش مسدود کرده بود.
کشتی‌ای که در خاطراتِ تیان یانگ بود،می‌خواستید دست‌کم چند برابر بزرگ‌تر از کشتی‌ای بود‌توضیح که یوان در طولِ آزمونش سوار شده بود.
هوانگ شیائو لی در حالی‌خیلی که در صف منتظر بودند،اشکالی پرسید: «توی کدوم طبقه می‌مونی؟»
تیان یانگ جواب‌کرده داد: «توی طبقهٔ‌می‌خواستید دوم، سمتِ عقبِ کشتی‌ام.»
هوانگ شیائو لی آهی کشید و گفت:کاملاً «ما توی طبقهٔ هفتم، سمتِ وسطِ کشتی هستیم،عذر پس خیلی از هم دوریم. چقدر حیف شد.»
تیان یانگ با لبخند گفت: «با توجه‌می‌خواستید به اینکه یک ماه طول می‌کشه تا به‌اگه قارهٔ متروک برسیم، احتمالاً بارها همدیگه رو می‌بینیم.»
هوانگ شیائو‌بی‌درنگ لی متقابلاً لبخند‌خیلی زد: «مشتاقانه منتظرشم!»
با اینکه تازه همین امروز با هم‌محافظِ آشنا شده بودند، هوانگ شیائو لی از همین‌داشتی حالا تیان یانگ را به‌نوعی دوستِ خودش می‌دانست.
تیان یانگ کمی پس‌کرد از سوار شدن به کشتی،درک از خاندانِ هوانگ جدا شد.
تیان یانگ با ورود به اتاقِ تنگ و‌محافظِ کوچکش که تنها یک تختِ چوبیِ بدونِ تشک‌داشتی در آن جا می‌شد، نشست و به تزکیه پرداخت.
چند ساعت بعد، تزکیه‌اش با صدای ناخدای کشتی قطع شد: «مهمانانِ گرامی، به مارِ خشمگین خوش اومدید. من جیا‌بابتش جیانهونگ هستم، ناخدای شما تا زمانِ رسیدن به مقصد. حدودِ یک ماه طول می‌کشه تا به قارهٔ متروک برسیم. البته،پرسید بسته به شرایطِ دریا و اینکه چقدر موردِ حملهٔ اهریمن‌های دریایی قرار بگیریم، ممکنه کمی بیشتر یا کمتر طول بکشه.»
کاپیتان از قبل انتظارِ حملهٔ اهریمن‌های دریایی را‌پیدا داشت، چرا که این بخشی از روالِ عادی برای‌درمیون هر کشتی‌ای بود که به قارهٔ متروک رفت‌وآمد می‌کرد.
«نیازی هم نیست نگرانِ اهریمن‌های دریایی باشید، چون متخصص‌های ما‌الان قبل از اینکه حتی یکی‌شون رو ببینید، از شرشون خلاص‌مدتی می‌شن. پس می‌تونید تا رسیدن به مقصد از سفرتون لذت ببرید.»
«با این‌کار اوصاف، سفرمون رو‌بود به‌زودی شروع می‌کنیم.»
نیم ساعت بعد، کشتی لنگرگاه‌خیلی را ترک کرد و به‌سوی‌اشکالی قارهٔ متروک به راه افتاد.
در هفتهٔ اولِ سفرشان اتفاقِ قابل‌توجهی نیفتاد. چند اهریمنِ دریایی تلاش‌معرفی کردند به کشتی حمله کنند، اما سرورانِ روحی که در کشتی‌کنه کار می‌کردند، پیش از رسیدنِ آن‌ها به کشتی، کارشان را تمام کردند.
در این مدت،جمع‌وجور تیان یانگ هر ثانیه‌کاملاً را به تزکیه گذراند.
باید قوی‌تر بشم‌استخدام تا بتونم انتقامِ‌همون‌طور منگ لیلی رو بگیرم!
مدتِ کوتاهی پس از ورود به حیاطِ درونی، تیان یانگ از حقیقتِ پشتِ مرگِ منگ لیلی پرده‌بی‌ملاحظگی برداشت. این افشاگری او را واداشت تا برای اجرای عدالت در حقِ منگ لیلی، با شدت و‌می‌افته بی‌وقفه در پیِ قدرت باشد و همین باعث شد در میانِ برادرانِ رزمی‌اش لقبِ «دیوانهٔ انتحاری» را بگیرد.
با این حال، تزکیهٔ تیان یانگ که با این عطشِ سیری‌ناپذیر برای‌وظیفه‌اش قدرت شعله‌ور شده بود، پیشرفت‌هایی به خود دید که از رؤیای بیشترِ شاگردانِ‌اضطراری عادی فراتر بود. اما این روشِ پرخطر مدام جانش را به خطر می‌انداخت.
به خاطرِ این بی‌احتیاطی‌اش، بزرگ سان که به‌نوعی مرشدش شده‌الان بود، مدام او را سرزنش می‌کرد. البته این موضوع تغییری در‌بعد رفتارش ایجاد نکرد، وگرنه تصمیم نمی‌گرفت در قارهٔ متروک تمرین کند.
در روزِ هشتمِ سفر، هیاهویی که بیرون‌می‌خواستید از اتاقش به پا شده بود، تیان‌توضیح یانگ را مجبور کرد از تزکیه دست بکشد.
معمولاً به خاطرِ دیوارهای نازک، مدام سروصداهایی‌خودش بیرون از اتاق به گوش می‌رسید، اما‌درک این بار، آشوب از نوعِ عادی نبود.
«یه لویاتان‌استخدام پیداش شده!بود همه‌مون می‌میریم!»
«آآآآه! آخه چرا الان باید‌اشکالی پیداش بشه وقتی بیشتر از‌الان ده ساله که اثری ازش نبوده!»
«بیچاره شدیم! همه‌مون کارمون تمومه!»
تیان یانگ از اتاق بیرون‌خیلی آمد و راهیِ عرشه شد‌اشکالی تا خودش وضعیت را ببیند.
در واقع، کشتی برای رویارویی با لویاتان کاملاً متوقف شده بود. از‌وظیفه‌اش آنجا که سرعتِ لویاتان بسیار بیشتر از کشتی بود، تلاش برای فرار‌مواقعِ بی‌فایده به نظر می‌رسید و چاره‌ای جز درگیری و نبرد برایشان باقی نمی‌گذاشت.
در آغاز، بیش از پنجاه سرورِ روح و سه شاهِ روح با لویاتان درگیرِ‌بابتش نبرد بودند. با این حال، تا زمانی که تیان یانگ برسد، نیمی از سرورانِ‌راه روح و یکی از شاهانِ روح در برابرِ یورشِ لویاتان از پا درآمده بودند.
در این میان، خودِ لویاتان به‌اندازهٔ یک‌می‌خواستید تزکیه‌گر در اوجِ شاهِ روح قدرت داشت‌توضیح و دلیلِ این تقلا نیز همین بود.
شاید کسی بپرسد که چرا کشتی برای‌خودش احتیاط در برابرِ پیدایشِ احتمالیِ یک لویاتان،درک تزکیه‌گرانی قوی‌تر از شاهانِ روح استخدام نکرده بود.
پاسخ سرراست بود—پول.
استخدامِ یک امپراتورِ روح صد برابر بیشتر از استخدامِ یک شاهِ روح هزینه در برداشت. با توجه‌لبخند به نادر بودنِ پیدایشِ لویاتان‌ها که آخرین موردش به یک دهه پیش برمی‌گشت، و با در نظر گرفتنِ‌سوار احتمالِ پایینِ برخورد با یک لویاتان، استخدامِ یک امپراتورِ روح برای هر سفر از نظرِ مالی منطقی نبود.