چپتر 1304: شعلهٔ کیمیای یوان

گوی کوچکِ شعله‌ای که یوان خلق کرده بود، رنگِ طلاییِ زیبایی داشت،‌'متخصصِ​ اما آن‌قدر کوچک بود که حتی ضعیف‌ترین نسیم هم می‌توانست خاموشش کند.‌٪۱۰​ خوشبختانه شعلهٔ کیمیا تازه در نیمهٔ راه بود و هنوز کار داشت.

یوان انرژی روحی‌اش را متراکم کرد‌اینکه​ و به شعله افزود و با این‌عادی​ کار، شعلهٔ کیمیای طلایی رفته‌رفته بزرگ‌تر شد.

با گذشتِ زمان، شعلهٔ‌کشید​ کیمیا گسترش یافت و‌نظر​ به اندازهٔ یک سیب رسید.

دینگ!

صدای آشنایی در سرِ‌فنِ​ یوان پیچید و باعث‌آموخته​ شد چشمانش را باز کند.

با دیدنِ اینکه شعله‌های کیمیایش‌'احضارِ​ را با موفقیت ساخته است، از‌آمد​ متراکم کردنِ انرژی روحی‌اش دست کشید.

در نگاهِ اول، شعلهٔ کیمیایش عادی به نظر می‌رسید، اما متوجه شد که این‌نظر​ شعله ویژگیِ 'نرخِ رشد' دارد؛ همان چیزی که در سلاح‌های روحش نیز به چشم‌یعنی​ می‌خورد. این یعنی به احتمالِ زیاد هرچه بیشتر از آن استفاده می‌کرد، شعله قوی‌تر می‌شد.

با این حال، هرچند شعله‌های کیمیای خودش را‌نظر​ به دست آورده بود، هیچ فنی برای مهارشان‌چیزی​ نداشت، چرا که مهارِ شعله مقولهٔ کاملاً متفاوتی بود.

یوان لحظه‌ای به فکر فرو رفت و‌'احضارِ​ سپس فنِ خاصی را به یاد آورد‌'متخصصِ​ که در همان اوایلِ سفرش آموخته بود.

فنی بود که همراه با دو مهارتِ‌اینکه​ آشپزیِ دیگر خریده بود، اما تا امروز‌عادی​ هرگز فرصتی برای عملی کردنش نیافته بود.

اما می‌تونم از فنی که برای مهارِ آتشِ‌فنِ​ معمولی ساخته شده، برای مهارِ شعله‌های کیمیا استفاده‌'متخصصِ​ کنم؟ با خواندنِ توضیحات این سؤال در ذهنش چرخید.

از آنجا که امتحان‌دستِ​ کردنش ضرری نداشت، لحظه‌ای بعد‌است​ دقیقاً همین کار را کرد.

[احضارِ شعله‌های‌ساخته‌شده​ کیمیا] [مهارِ‌بازیکن​ آتشِ آسمانی]

پس از احضارِ شعلهٔ کیمیا،‌بازیکن​ سعی کرد با استفاده از‌کردنِ​ 'مهارِ آتشِ آسمانی' مهارش کند.

در ابتدا وقتی شعله‌های کیمیا از جایشان تکان نخوردند،‌'احضارِ​ همه‌چیز بی‌فایده به نظر می‌رسید، اما یوان دست از‌نخستین​ تلاش برنداشت، چرا که داشت اعلان‌های بیشتری دریافت می‌کرد.

سرانجام توانست شعلهٔ کیمیا‌دستِ​ را با استفاده از‌کیمیایش​ 'مهارِ آتشِ آسمانی' حرکت دهد.

با ارتقای سطحِ تسلط، یوان دید که مهارِ شعلهٔ‌است​ کیمیا ممکن شده است، اما فقط در حدی که بتواند‌'نرخِ​ آن را چند اینچ به چپ و راست تکان دهد.

هرچه یوان بیشتر از فن استفاده‌موفقیت​ می‌کرد، ادراکش به‌سرعت بالا می‌رفت و مهارش‌لقب​ بر شعلهٔ کیمیا بهتر و بهتر می‌شد.

شاید چون مهارِ آتشِ آسمانی فنی در رتبهٔ فانی‌است​ بود و یوان آن را روی چیزِ ژرفی مثلِ‌ویژگیِ​ شعله‌های کیمیا به کار می‌بست، سطح تسلطش به‌شدت بالا رفت.

تنها چند دقیقه پس از استفاده از فن، سطح تسلطِ یوان به‌اول​ حداکثر رسید و مهارش بر شعله‌های کیمیا تا جایی پیش رفت که می‌توانست‌نیز​ دمایش را به دلخواه کم و زیاد کند و شکلش را تغییر دهد.

یوان پیش از آنکه اتاق را ترک کند‌کیمیایش​ و به طبقهٔ ۳۵ برگردد، با خودش زمزمه‌می‌رسید​ کرد: «برای پالایشِ اکسیر همین باید کافی باشه.»

وقتی به اتاق برگشت، به زنِ‌موفقیت​ میانسال که در آن لحظه داشت‌آموخته​ به شخصِ دیگری آموزش می‌داد، نزدیک شد.

زن پس از تمام شدنِ‌بازیکن​ کارش با آن شخص، به او‌کشید​ نگاه کرد و پرسید: «چی می‌خوای؟»

یوان گفت: «من‌دستِ​ هم می‌خوام پالایشِ‌اینکه​ اکسیر رو امتحان کنم.»

کیمیاگر به موادِ کنارِ‌دستِ​ دیوار اشاره کرد و‌کیمیایش​ گفت: «برو هرچی می‌خوای بردار.»

«ممنون.»

یوان پس از گرفتنِ اجازه، رفت تا مقداری‌کیمیایش​ از مواد را بردارد. خوشبختانه برای او که‌می‌رسید​ نسبتِ درستِ مواد را نمی‌دانست، دستورالعمل‌هایی کنارشان قرار داشت.

«سه تکه گیاه روح، یک گرم‌اینکه​ پودر جینسنگ، سه گرم غبار روح‌اول​ و یک قاشقِ غذاخوری پودر سرخارگل.»

یوان پس از جمع‌آوریِ تمامِ‌بازیکن​ موادِ فهرست‌شده، به فضای خالیِ اتاق‌کشید​ رفت و دیگش را احضار کرد.

جلوی آن نشست و چشمانش را بست تا‌فنِ​ نه کارِ زنِ میانسال، بلکه نمایشی را که‌'متخصصِ​ از وانگ شیویینگ دیده بود به خاطر بیاورد.

وقتی خیالش راحت شد، نفسِ عمیقی کشید‌اینکه​ و شعلهٔ کیمیایش را احضار کرد و‌عادی​ نیمهٔ پایینیِ دیگ را در شعله‌های طلایی‌اش فروبرد.

وقتی یوان شعلهٔ کیمیایش را احضار کرد، تماشاچیانِ اطراف نتوانستند جلوی خود را بگیرند و‌می‌رسید​ توجهشان به شعلهٔ طلایی و متمایزِ او جلب شد. برخلافِ رنگ‌های معمول، شعلهٔ کیمیای یوان‌زیاد​ به رنگِ طلاییِ روشنی می‌درخشید و باعث شد گمان کنند که او شعلهٔ کیمیای نام‌داری دارد.

«اون رو ببین!‌ساخته‌شده​ چه شعله‌های قدرتمندی! حتماً‌اینکه​ شعلهٔ کیمیای نام‌دار داره!»

«اون چه‌جور‌چشمانش​ شعلهٔ کیمیاییه؟‌'شعله‌های​ کسی می‌دونه؟»

«من فقط دو تا شعلهٔ کیمیای‌دیدنِ​ نام‌دارِ طلایی‌رنگِ دیگه می‌شناسم، اما حتی اونا‌اول​ هم به این زیبایی و خوش‌رنگی نیستن!»

هیاهوی اتاق توجهِ زنِ میانسال را جلب کرد و با‌کشید​ دیدنِ شعلهٔ یوان، ناگهان دست از کار کشید. با کنجکاوی‌دارد​ به سمتش رفت تا شعلهٔ کیمیایش را از نزدیک بررسی کند.

این دیگه چه‌جور شعلهٔ‌دستِ​ کیمیاییه؟ تا حالا همچین‌کیمیایش​ رنگِ پررنگی ندیده بودم...

زن با اخمی‌باز​ غلیظ در فکر‌موفقیت​ فرو رفته بود.