چپتر 1304: شعلهٔ کیمیای یوان

گوی کوچکِ شعله‌ای که یوان خلق کرده بود، رنگِ طلاییِ زیبایی داشت،‌نگاهِ​ اما آن‌قدر کوچک بود که حتی ضعیف‌ترین نسیم هم می‌توانست خاموشش کند.‌سلاح‌های​ خوشبختانه شعلهٔ کیمیا تازه در نیمهٔ راه بود و هنوز کار داشت.

یوان انرژی روحی‌اش را متراکم کرد‌روحش​ و به شعله افزود و با این‌هرچه​ کار، شعلهٔ کیمیای طلایی رفته‌رفته بزرگ‌تر شد.

با گذشتِ زمان، شعلهٔ‌می‌رسید​ کیمیا گسترش یافت و‌رشد'​ به اندازهٔ یک سیب رسید.

دینگ!

صدای آشنایی در سرِ‌دستِ​ یوان پیچید و باعث‌کیمیایش​ شد چشمانش را باز کند.

با دیدنِ اینکه شعله‌های کیمیایش‌بازیکن​ را با موفقیت ساخته است، از‌کشید​ متراکم کردنِ انرژی روحی‌اش دست کشید.

در نگاهِ اول، شعلهٔ کیمیایش عادی به نظر می‌رسید، اما متوجه شد که این‌بیشتر​ شعله ویژگیِ 'نرخِ رشد' دارد؛ همان چیزی که در سلاح‌های روحش نیز به چشم‌چرا​ می‌خورد. این یعنی به احتمالِ زیاد هرچه بیشتر از آن استفاده می‌کرد، شعله قوی‌تر می‌شد.

با این حال، هرچند شعله‌های کیمیای خودش را‌رشد'​ به دست آورده بود، هیچ فنی برای مهارشان‌می‌خورد​ نداشت، چرا که مهارِ شعله مقولهٔ کاملاً متفاوتی بود.

یوان لحظه‌ای به فکر فرو رفت و‌همان​ سپس فنِ خاصی را به یاد آورد‌یعنی​ که در همان اوایلِ سفرش آموخته بود.

فنی بود که همراه با دو مهارتِ‌روحش​ آشپزیِ دیگر خریده بود، اما تا امروز‌هرچه​ هرگز فرصتی برای عملی کردنش نیافته بود.

اما می‌تونم از فنی که برای مهارِ آتشِ‌شعله‌های​ معمولی ساخته شده، برای مهارِ شعله‌های کیمیا استفاده‌نخستین​ کنم؟ با خواندنِ توضیحات این سؤال در ذهنش چرخید.

از آنجا که امتحان‌سلاح‌های​ کردنش ضرری نداشت، لحظه‌ای بعد‌یعنی​ دقیقاً همین کار را کرد.

[احضارِ شعله‌های‌همان​ کیمیا] [مهارِ‌سلاح‌های​ آتشِ آسمانی]

پس از احضارِ شعلهٔ کیمیا،‌چیزی​ سعی کرد با استفاده از‌می‌خورد​ 'مهارِ آتشِ آسمانی' مهارش کند.

در ابتدا وقتی شعله‌های کیمیا از جایشان تکان نخوردند،‌کیمیا'​ همه‌چیز بی‌فایده به نظر می‌رسید، اما یوان دست از‌موفقیت‌آمیزِ​ تلاش برنداشت، چرا که داشت اعلان‌های بیشتری دریافت می‌کرد.

سرانجام توانست شعلهٔ کیمیا‌سلاح‌های​ را با استفاده از‌می‌خورد​ 'مهارِ آتشِ آسمانی' حرکت دهد.

با ارتقای سطحِ تسلط، یوان دید که مهارِ شعلهٔ‌یعنی​ کیمیا ممکن شده است، اما فقط در حدی که بتواند‌هرچند​ آن را چند اینچ به چپ و راست تکان دهد.

هرچه یوان بیشتر از فن استفاده‌فنِ​ می‌کرد، ادراکش به‌سرعت بالا می‌رفت و مهارش‌آمد​ بر شعلهٔ کیمیا بهتر و بهتر می‌شد.

شاید چون مهارِ آتشِ آسمانی فنی در رتبهٔ فانی‌چشم​ بود و یوان آن را روی چیزِ ژرفی مثلِ‌قوی‌تر​ شعله‌های کیمیا به کار می‌بست، سطح تسلطش به‌شدت بالا رفت.

تنها چند دقیقه پس از استفاده از فن، سطح تسلطِ یوان به‌هرچه​ حداکثر رسید و مهارش بر شعله‌های کیمیا تا جایی پیش رفت که می‌توانست‌مهارشان​ دمایش را به دلخواه کم و زیاد کند و شکلش را تغییر دهد.

یوان پیش از آنکه اتاق را ترک کند‌نیز​ و به طبقهٔ ۳۵ برگردد، با خودش زمزمه‌استفاده​ کرد: «برای پالایشِ اکسیر همین باید کافی باشه.»

وقتی به اتاق برگشت، به زنِ‌فنِ​ میانسال که در آن لحظه داشت‌دست​ به شخصِ دیگری آموزش می‌داد، نزدیک شد.

زن پس از تمام شدنِ‌روحش​ کارش با آن شخص، به او‌زیاد​ نگاه کرد و پرسید: «چی می‌خوای؟»

یوان گفت: «من‌چیزی​ هم می‌خوام پالایشِ‌نیز​ اکسیر رو امتحان کنم.»

کیمیاگر به موادِ کنارِ‌همان​ دیوار اشاره کرد و‌نیز​ گفت: «برو هرچی می‌خوای بردار.»

«ممنون.»

یوان پس از گرفتنِ اجازه، رفت تا مقداری‌می‌خورد​ از مواد را بردارد. خوشبختانه برای او که‌قوی‌تر​ نسبتِ درستِ مواد را نمی‌دانست، دستورالعمل‌هایی کنارشان قرار داشت.

«سه تکه گیاه روح، یک گرم‌نیز​ پودر جینسنگ، سه گرم غبار روح‌هرچه​ و یک قاشقِ غذاخوری پودر سرخارگل.»

یوان پس از جمع‌آوریِ تمامِ‌چیزی​ موادِ فهرست‌شده، به فضای خالیِ اتاق‌یعنی​ رفت و دیگش را احضار کرد.

جلوی آن نشست و چشمانش را بست تا‌شعله‌های​ نه کارِ زنِ میانسال، بلکه نمایشی را که‌نخستین​ از وانگ شیویینگ دیده بود به خاطر بیاورد.

وقتی خیالش راحت شد، نفسِ عمیقی کشید‌چشم​ و شعلهٔ کیمیایش را احضار کرد و‌استفاده​ نیمهٔ پایینیِ دیگ را در شعله‌های طلایی‌اش فروبرد.

وقتی یوان شعلهٔ کیمیایش را احضار کرد، تماشاچیانِ اطراف نتوانستند جلوی خود را بگیرند و‌می‌کرد​ توجهشان به شعلهٔ طلایی و متمایزِ او جلب شد. برخلافِ رنگ‌های معمول، شعلهٔ کیمیای یوان‌کاملاً​ به رنگِ طلاییِ روشنی می‌درخشید و باعث شد گمان کنند که او شعلهٔ کیمیای نام‌داری دارد.

«اون رو ببین!‌دارد​ چه شعله‌های قدرتمندی! حتماً‌روحش​ شعلهٔ کیمیای نام‌دار داره!»

«اون چه‌جور‌'شعله‌های​ شعلهٔ کیمیاییه؟‌موفقیت​ کسی می‌دونه؟»

«من فقط دو تا شعلهٔ کیمیای‌نیز​ نام‌دارِ طلایی‌رنگِ دیگه می‌شناسم، اما حتی اونا‌بیشتر​ هم به این زیبایی و خوش‌رنگی نیستن!»

هیاهوی اتاق توجهِ زنِ میانسال را جلب کرد و با‌احتمالِ​ دیدنِ شعلهٔ یوان، ناگهان دست از کار کشید. با کنجکاوی‌خودش​ به سمتش رفت تا شعلهٔ کیمیایش را از نزدیک بررسی کند.

این دیگه چه‌جور شعلهٔ‌همان​ کیمیاییه؟ تا حالا همچین‌نیز​ رنگِ پررنگی ندیده بودم...

زن با اخمی‌بی‌نام'​ غلیظ در فکر‌فنِ​ فرو رفته بود.