چپتر 1361: تمرینِ مشترک
0هوانگ شیائو لی همان‌طور که هستهٔ هیولا را از‌قصد بدنِ جانورِ جادویی که تازه از پای درآورده بودند بیرون‌تمرین می‌کشید، با هیجان گفت: «نگاه کن! این هیولا هسته داره!»
تیان یانگ لبخند‌پایه‌های زد: «این دومین‌آخرِ هستهٔ امروزمونه. چقدر خوش‌شانسیم.»
در یک ماهِ‌زمانی گذشته، بی‌وقفه جانورانِ‌می‌کرد جادویی را شکار می‌کردند.
پس از کشتنِ هر جانورِ جادویی، بخش‌های‌پول ارزشمندش را به بازرگانان می‌فروختند و هسته‌ها‌می‌کشیدند را برای ارتقای تزکیهٔ خودشان نگه می‌داشتند.
پولی را هم که از فروشِ اجزای جانورِ جادویی‌قصد به دست می‌آوردند، صرفِ خریدِ اکسیرهای دگرگونیِ چهره و دارو‌تمرین می‌کردند. بقیهٔ پول هم صرفِ ارتقای بیشترِ پایه‌های تزکیه‌شان می‌شد.
آخرِ هر هفته دست از شکار می‌کشیدند تا‌می‌کشیدند یک روز را در مسافرخانه‌ای بگذرانند و شب‌ها‌دیگر خودشان را تمیز کنند و به کارهای دیگر برسند.
در این مدتِ یک‌ماهه، تیان یانگ تزکیه‌اش را به‌ماه لایهٔ ۳ از سرورِ روح رساند. هوانگ شیائو لی بیشترین‌معاشقه‌شان پیشرفت را داشت و به اوجِ استادِ بزرگِ روح رسید.
وقتی تیان یانگ دید هوانگ‌دارو شیائو لی با چه سرعتی‌تزکیه‌شان پیشرفت می‌کند، یادِ بی‌استعدادیِ خودش افتاد.
با وجود اینکه بیشترِ منابع به او اختصاص‌پرسید می‌یافت، هوانگ شیائو لی همچنان سریع‌تر از زمانی‌گرفتم که خودش در آن لایه بود پیشرفت می‌کرد.
کمی بیش از دو ماه از شروعِ سفرشان‌می‌کشیدند به قارهٔ متروک می‌گذشت و حدود یک ماه‌دیگر و نیم را در خودِ قارهٔ متروک گذرانده بودند.
هوانگ شیائو لی همان‌طور که پس از‌کمی معاشقه‌شان روی تخت دراز کشیده بودند، از‌می‌گذشت او پرسید: «قصد داری تا کی اینجا بمونی؟»
جواب داد: «من سه ماه‌دارو مرخصی گرفتم و قصد داشتم دست‌کم‌می‌شد یک ماه رو اینجا تمرین کنم.»
«عه؟ در این صورت همین الانشم‌دراز دیرت شده، چون دست‌کم یک ماهِ‌بمونی دیگه طول می‌کشه تا به فرقه برگردیم.»
«می‌دونم.»
با لحنی نگران گفت:لایه «نگرانِ مجازات نیستی؟ شنیدم‌بیش می‌تونه خیلی سنگین باشه.»
«این اولین بار نیست که بیشتر از حدِ مجاز بیرون از‌می‌شد فرقه می‌مونم، و دوستی توی فرقه دارم که تو این مواقع‌دیگر می‌تونم روش حساب کنم. تو چی؟ تو هم خواهرِ رزمی هستی.»
جواب داد: «من چهار‌روی ماه مرخصی خواستم، برای همین‌قصد هنوز یه کم وقت دارم.»
«حتی اگه دیر به‌تزکیه‌شان فرقه برگردم، شرایطم باعث می‌شه‌روز یه کم بهم ارفاق کنن.»
با وجود اشاره به وضعیتِ خانواده‌اش، صدای هوانگ‌بیش شیائو لی تنها کمی غمگین شد؛ گواهی بر‌نیم اینکه از آن زمان چقدر پخته‌تر شده بود.
تیان یانگ گفت: «اولِ هر ماه یه‌پول کشتی به قارهٔ متروک می‌آد و می‌ره،می‌کشیدند برای همین می‌تونیم دو هفتهٔ دیگه راه بیفتیم.»
ناگهان پرسید: «وقتی برگشتی‌روی می‌خوای چیکار کنی؟ کسِ دیگه‌ای‌قصد از خانواده‌ت توی خونه هست؟»
جواب داد: «مطمئن‌پایه‌های نیستم، اما هنوز پدربزرگ‌هفته و مادربزرگم رو دارم.»
«خانوادهٔ تو چی؟»
با آرامش‌اکسیرهای گفت: «فقط‌چهره من موندم.»
«اوه... متأسفم.»
«نباش. راستش من هیچی دربارهٔ پدر و مادرِ واقعی‌ام نمی‌دونم. طبق گفتهٔ اهالیِ روستایی که توش بزرگ شدم، مدتِ کوتاهی بعد‌لایهٔ از تولد اونجا رها شدم. یه مادرِ مجرد که با دخترش تنها زندگی می‌کرد من رو به فرزندی قبول کرد، و‌منابع اون دختر شد خواهرم. اونا قبل از اینکه ده‌ساله بشم کشته شدن، و از اون موقع تا حالا تنها زندگی می‌کنم.»
هوانگ شیائو لی که برای‌بود نخستین بار از پیشینهٔ او باخبر‌سفرشان می‌شد، جا خورد و گفت: «این...»
گفتگوی آن‌ها کمی بعد‌چهره پایان یافت و طولی‌بیشترِ نکشید که به خواب رفتند.
روزِ بعد‌گذرانده به تمرینشان‌روی ادامه دادند.
در یک‌بیشترِ چشم‌به‌هم‌زدن، ده‌تزکیه‌شان روزِ دیگر گذشت.
تیان یانگ پس از اینکه‌بود در هتل دوش گرفتند، گفت:شروعِ «بیا راه بیفتیم سمتِ اسکله.»
«باشه.»
اسکله در فاصلهٔ حدود صد‌تخت مایلیِ دژ جنوبی قرار داشت، بنابراین‌اینجا رسیدن به مقصد زمانِ زیادی نبرد.
در اسکله، کشتیِ عظیمی‌تزکیه‌شان پهلو گرفته بود و‌می‌کشیدند عده‌ای داشتند سوارش می‌شدند.
هوانگ شیائو لی با دیدنِ‌بود سرِ اژدها در جلوی کشتی‌شروعِ گفت: «اون باید اژدهای شناور باشه.»
سه کشتیِ مختلف‌دگرگونیِ بودند که به‌بقیهٔ قاره متروک رفت‌وآمد می‌کردند.
مار خشمگین،گذرانده کوی سرگردان‌روی و اژدهای شناور.
با این حال، از آنجا که‌آخرِ لویاتان پرنده مار خشمگین را نابود کرده‌تمیز بود، اکنون تنها دو کشتی کار می‌کردند.
تیان یانگ همان‌طور که‌لایه به اسکله نزدیک می‌شد،بیش گفت: «بیا اتاقمون رو بگیریم.»
هوانگ شیائو لی‌دگرگونیِ با خوشحالی به دنبالش‌پول رفت و گفت: «اوهوم!»
اما همین که چند قدم برداشتند، زمین‌کشیده ناگهان به‌شدت لرزید؛ لرزشی که یادآورِ اتفاقِ‌داد سه ماه پیش و اهریمنِ دریا بود.
«چـ... چه خبر شده؟!»
هم‌زمان با حرفِ هوانگ شیائو لی، ناگهان دیوارِ‌بیش سیاهی از لبهٔ خشکی بیرون زد و سراسرِ‌نیم قاره متروک را همچون گنبدی در بر گرفت.
گنبدِ سیاه تمامِ آسمان‌چهره را پوشاند و همه‌چیز جز‌پایه‌های نورِ خورشید را مسدود کرد.
در پیِ پیدایشِ گنبدِ‌روی سیاه، صدایی پرابهت در‌پرسید سراسرِ قاره متروک طنین انداخت.
«قاره متروک مُهر شد. تا زمانی‌آخرِ که موجودی به نامِ "عظیم‌الجثه" نابود‌شب‌ها نشود، هیچ رفت‌وآمدی مجاز نخواهد بود.»
اندکی پس از این اعلام، جهان دوباره به لرزه‌ماه افتاد و موج‌های پیاپیِ انرژی روحیِ شدیدی قاره متروک‌گذرانده را درنوردید، گویی چندین متخصصِ جاودانه داشتند روی خشکی می‌جنگیدند.
«آخه چه خبر شده؟!»
«کی بود حرف زد؟!»
صدای فریادهای وحشت‌زده از سمتِ کشتی در دوردست به گوش‌مسافرخانه‌ای می‌رسید. در واقع، همه در قاره دنبالِ پاسخ بودند، اما آن‌لایهٔ صدا دیگر تکرار نشد و آن‌ها را با حدس‌وگمان‌هایشان تنها گذاشت.
تیان یانگ به هوانگ شیائو لی گفت:کمی «دقیقاً نمی‌دونم چه خبره، اما مشخصه که‌می‌گذشت یکی داره سعی می‌کنه عظیم‌الجثه رو شکار کنه...»
«اما این چه ربطی به‌دارو ما داره؟ نمی‌تونن که به‌خاطرِ این‌می‌شد موضوع همه رو اینجا نگه دارن!»
تیان یانگ به گنبدِ آسمان نگاه کرد و با‌قصد آهی گفت: «وقتی به‌اندازهٔ کافی قوی باشی، می‌تونی هر‌دست‌کم کاری دلت می‌خواد بکنی. آخه کی می‌خواد جلوت رو بگیره؟»
تیان یانگ لحظه‌ای بعد پیشنهاد‌می‌شد داد: «به‌هرحال، بیا اول بریم سمتِ‌بگذرانند کشتی. شاید هنوز بتونن حرکت کنن.»
«باشه.»
آن‌ها بی‌اعتنا به موج‌های قدرتمندِ‌دارو انرژی روحی که پیوسته قاره را‌می‌شد درمی‌نوردید، به‌سرعت به کشتی نزدیک شدند.