چپتر 1280: درهم‌شکستنِ بای شوتائو
0با وجودِ بی‌تأثیر بودنِ حملاتِ اولیه‌اش که مثلِ‌جدا مشت زدن به دیواری فولادی بود، یوان همچنان‌پیش برای رخنه به دفاعِ بای شوتائو پافشاری می‌کرد.
بای شوتائو دیوانه‌وار خندید: «هاهاها!چشم‌های بی‌فایده‌ست! می‌تونی به دست‌وپا زدن‌درید ادامه بدی، اما دفاعِ من شکست‌ناپذیره!»
«خشمِ شکافندهٔ ببرِ آسمانی!»
نه‌تنها دفاعِ بای شوتائو به‌شدت تقویت شد،دیگری بلکه توانایی‌های تهاجمی‌اش نیز اوج گرفت و‌قطع‌شده‌اش شاید حتی از دفاعِ مهیبش هم فراتر رفت.
بای شوتائو وقتی دید یوان از زمانِ احضارِ‌جدا سلاحش حتی یک بار هم از آن استفاده‌پیش نکرده، تحریکش کرد: «چته؟! سلاحِ روحت فقط دکوریه؟!»
یوان جواب‌خششش داد: «مطمئنی؟بعد نمی‌خوام تصادفی بکشمت.»
بای شوتائو پوزخند زد:چته «دلم می‌خواد سعیت رو ببینم!»جواب و ناگهان از حرکت ایستاد.
دست‌هایش را باز کرد و‌آنکه اشاره کرد: «بیا! حتی بهت‌ببلعد فرصت می‌دم تا من رو بکشی!»
یوان چشم‌هایش‌گرد را برای بای‌درید شوتائو ریز کرد.
بای شوتائو درحالی‌که اعتمادبه‌نفس از سرورویِ‌ناباوری چهره‌اش می‌بارید، به او نزدیک شد‌راستش و گفت: «یالا! منتظرِ چی هستی؟!»
«پس تعارف نمی‌کنم...»
یوان بی‌درنگ روحِ اژدها را‌آنکه به‌سمتِ بای شوتائو تاب داد،ببلعد اما گردنش را هدف نگرفت.
خششش!
لحظه‌ای بعد، چشم‌های بای شوتائو از ناباوری گرد شد؛ روحِ‌درید اژدها زرهِ نامرئی‌اش را درید و بازوی راستش را جدا‌چی— کرد، گویی دفاعش ناگهان دود شده و به هوا رفته بود.
«چی—؟!» بای شوتائو پیش از آنکه اکسیرِ دیگری‌دکوریه بیرون بیاورد و ببلعد، بی‌درنگ از یوان فاصله‌دلم گرفت. چند ثانیه بعد، بازوی قطع‌شده‌اش کاملاً بازسازی شد.
سپس یوان به بازوی قطع‌شده‌اش در‌اکسیرِ آن‌سو اشاره کرد و گفت: «برو سلاحِ‌ثانیه روحت رو بردار. تا برنداری کاریت ندارم.»
«عوضی...» اعتمادبه‌نفس از چهرهٔ بای شوتائو رخت بربسته‌جدا بود و درحالی‌که بارِ دیگر آبرویش رفته بود،پیش با عجله رفت تا سلاحِ روحش را بردارد.
در همین حال، یوان در دل از عملکردِ روحِ اژدها شگفت‌زده شده‌راستش بود. او همین الان بدونِ استفاده از هیچ فنی به بای شوتائو‌دیگری ضربه زده بود، با این حال به‌راحتی بازویش را قطع کرده بود.
همون‌طور که از یه‌چته سلاحِ روح که به ایزدبانوی‌جواب اژدها ربط داره انتظار می‌رفت...
یوان در دل لبخند زد.
بای شوتائو پس از اینکه فهمید یوان می‌تواند به‌نحوی‌دکوریه در دفاعش رخنه کند، دیگر بی‌گدار به آب نزد‌می‌خواد و از نزدیک شدنِ بی‌پروا به او خودداری کرد.
کوفتی! آخه این یارو کیه؟! چرا‌چی— این‌قدر قدرتمنده؟! تا حالا توی آسمان‌های بالایی‌ببلعد اسمِ کسی مثلِ اون به گوشم نخورده!
بای شوتائو درحالی‌که افکارش آشفته بود‌ناباوری و ناامیدانه می‌خواست هویتِ واقعیِ یوان‌راستش را کشف کند، در دل نالید.
یوان با دیدنِ تردیدِ بای شوتائو لبخند زد و گفت:داد «چرا این‌قدر فکر می‌کنی؟ فقط دوباره پایهٔ تزکیه‌ت رو ببر بالا.حرکت شاید وقتی به بصیرتِ روح رسیدی بتونی من رو سرکوب کنی.»
بای شوتائو از روی استیصال دندان‌هایش را به هم‌بیاورد فشرد. هرچند تمایلی به آزادسازیِ بیشترِ پایهٔ تزکیه‌اش نداشت، اما‌برو نمی‌توانست شکست دادنِ یوان را در وضعیتِ فعلی‌اش تصور کند.
یعنی چارهٔ دیگه‌ای ندارم؟! کوفتی!درید اگه این کار رو نکنم،دفاعش ممکنه واقعاً من رو بکشه!
در نهایت، بای شوتائو تصمیم گرفت یک‌پیش بارِ دیگر پایهٔ تزکیه‌اش را افزایش دهد و‌چند به لایهٔ ۱ از بصیرتِ روح پا بگذارد.
بای شوتائو در افکارش می‌دانست که بدونِ افزایشِ پایهٔ تزکیه‌اش، احتمالاً به دستِ یوان‌چند کشته خواهد شد. با این حال، باور داشت که به‌خاطرِ فراوانیِ منابعی که در‌رخت اختیار دارد، شانسِ معقولی برای جانِ سالم به‌در بردن از مصیبتِ آسمانی خواهد داشت.
طبیعتاً، او حتی با آزادسازیِ کاملِ پایهٔ تزکیه‌اش‌درید نیز اطمینانِ چندانی به غلبه بر یوان نداشت،هوا اما فعلاً باید این ملاحظات را کنار می‌گذاشت.
پس بصیرتِ روح اینه؟ فشارش اصلاً شوخی‌بردار نیست... یوان‌دکوریه با حس کردنِ هالهٔ سرکوبگری که از بای شوتائو‌می‌خواد ساطع می‌شد، با اضطراب آبِ دهانش را قورت داد.
نه‌تنها بای شوتائو اکنون سه عالمِ کامل بالاتر از او بود، بلکه‌بیاورد یک تزکیه‌گرِ عادیِ بصیرتِ روح هم نبود. او از خاندانِ قدرتمندی در‌برنداری آسمان‌های بالایی می‌آمد و سطحِ تزکیهٔ راستینی بسیار فراتر از بصیرتِ روح داشت.
حالا که کار به اینجا کشیده،پیش باید جدی بشم، وگرنه می‌میرم. یوان‌ببلعد این را با خودش فکر کرد.
چشمانش را بست و حسی‌گرد را که هنگامِ دگرگونی‌اش تجربه‌راستش کرده بود، به یاد آورد.
[بیداریِ اژدها!]
در لحظهٔ بعد، موهای سیاه یوان به طلاییِ درخشانی‌اکسیرِ تغییر یافت و چشمانش با رنگِ طلاییِ خیره‌کننده‌ای شعله‌ور شد.بازسازی هاله‌اش اوج گرفت و حضوری سلطه‌گر از خود ساطع کرد.
بای شوتائو با دیدنِ دگرگونیِ یوان چشمانش‌آنکه گرد شد و با لحنی گیج زمزمه کرد:ثانیه «چی...؟ تو از همون اول یه جانور بودی...؟»
از آنجا که تمامِ این مدت باور داشت یوان‌بازوی یک انسان است و پیش از این هیچ نشانه‌ای از‌پیش جانور بودنِ او ندیده بود، این افشاگری به‌شدت حیرت‌زده‌اش کرد.
یوان نیزه‌اش را به سمتِ بای‌سلاحِ شوتائو نشانه رفت و با صدایی به‌شدت‌نمی‌خوام سرد گفت: «سعی کن خیلی زود نمیری.»
به‌محضِ اینکه جمله‌اش‌شده تمام شد، یوان به‌پیش بای شوتائو حمله کرد.
«؟!؟!؟!»
حرکاتِ یوان چنان سریع بود که بای شوتائو‌درید به‌سختی می‌توانست واکنش نشان دهد، و پیش از آنکه‌رفته حتی متوجه شود، پای چپش به‌تمیزی قطع شده بود.
بای شوتائو حتی فرصت نکرد دردش‌سلاحِ را بروز دهد که یوان دوباره حمله‌نمی‌خوام کرد و پای دیگرش را هدف گرفت.
بای شوتائو به‌سرعت جاخالی داد، اما با‌پیش وجودِ تلاشش، نیزهٔ یوان همچنان به او کشیده‌چند شد و تکه‌ای گوشت از پای دیگرش کند.
وقتی فهمید قدرتش هنوز کافی نیست، بای شوتائو بی‌درنگ دوباره تزکیه‌اش‌بیاورد را افزایش داد و واردِ لایهٔ ۲ از بصیرتِ روح شد. همچنین‌برنداری اکسیرِ دیگری در دهانش انداخت و به‌سرعت اندام‌های ازدست‌رفته‌اش را دوباره رویاند.
با دیدنِ این‌چشم‌های صحنه، یوان حتی بیشتر‌نامرئی‌اش به خودش فشار آورد.
خششش!
بارِ دیگر، یوان توانست پاهای بای شوتائو‌پیش را قطع کند. این بار، هر دو‌فاصله پا را با یک ضربه قطع کرد.
آخه این حروم‌زاده دیگه چیه؟! وقتی به نظر‌اکسیرِ می‌رسید هرچقدر هم تزکیه‌اش را افزایش دهد باز هم‌کاملاً از یوان عقب می‌ماند، بای شوتائو به وحشت افتاد.
در طولِ چند دقیقهٔ بعد، یوان بارها و‌درید بارها اندام‌های بای شوتائو را قطع می‌کرد و‌هوا زمین را با ده‌ها دست و پای او می‌پوشاند.
بای شوتائو پیوسته اکسیر می‌بلعید تا اندام‌هایش را بازیابی کند و تزکیه‌اش را‌نمی‌خوام افزایش دهد، تا جایی که به لایهٔ ۹ از بصیرتِ روح رسید. با‌اشاره این حال، قدرتِ ذهنی‌اش برعکس عمل کرد و به‌سرعت رو به زوال رفت.
سرانجام، بای شوتائو دیگر‌هوا نتوانست این شکنجه را تحمل‌اکسیرِ کند و از کوره دررفت.
او بلندترین غرشِ خود را تا به آن لحظه سر‌بیرون داد: «کافیه! دیگه طاقتم تموم شده! برام مهم نیست اگه‌آن‌سو بعدش بمیرم، فقط کافیه تو رو هم با خودم ببرم!»
دونگ یه ناگهان هشدار داد: «سرورم،زرهِ باید همین الان عقب‌نشینی کنید! می‌خواد‌گویی تمامِ تزکیه‌ش رو از مُهر دربیاره!»
یوان سر تکان داد.
اما درست وقتی دونگ یه آماده می‌شد تا یوان را تله‌پورت کند،بیاورد حضورِ دیگری در آن حوالی پدیدار شد و یک ثانیه بعد صدایی‌برنداری آمرانه طنین انداخت: «فکر می‌کنی داری چی‌کار می‌کنی؟! همین الان تمومش کن!»
بای شوتائو با شناختنِ آن‌چی— صدای آشنا، دست از کار‌بیرون کشید و خونسردی‌اش را بازیافت.
او با‌بعد صدایی گیج زمزمه‌گرد کرد: «خواهرِ بزرگ‌تر...؟»
همان‌طور که انتظار می‌رفت،کرد بای نینگ لحظه‌ای بعد‌فقط پیشِ روی آن‌ها ظاهر شد.
او به بای شوتائو چشم‌غره‌رفته رفت و خواستارِ جواب شد: «به‌بیرون نامِ پادشاهِ جاودان، اینجا چه خبره؟!»