چپتر 1280: درهم‌شکستنِ بای شوتائو
0با وجودِ بی‌تأثیر بودنِ حملاتِ اولیه‌اش که مثلِ‌هوا مشت زدن به دیواری فولادی بود، یوان همچنان‌بیاورد برای رخنه به دفاعِ بای شوتائو پافشاری می‌کرد.
بای شوتائو دیوانه‌وار خندید: «هاهاها!لحظه‌ای بی‌فایده‌ست! می‌تونی به دست‌وپا زدن‌زرهِ ادامه بدی، اما دفاعِ من شکست‌ناپذیره!»
«خشمِ شکافندهٔ ببرِ آسمانی!»
نه‌تنها دفاعِ بای شوتائو به‌شدت تقویت شد،چته بلکه توانایی‌های تهاجمی‌اش نیز اوج گرفت و‌مطمئنی شاید حتی از دفاعِ مهیبش هم فراتر رفت.
بای شوتائو وقتی دید یوان از زمانِ احضارِ‌هوا سلاحش حتی یک بار هم از آن استفاده‌بیاورد نکرده، تحریکش کرد: «چته؟! سلاحِ روحت فقط دکوریه؟!»
یوان جواب‌هدف داد: «مطمئنی؟خششش نمی‌خوام تصادفی بکشمت.»
بای شوتائو پوزخند زد:زرهِ «دلم می‌خواد سعیت رو ببینم!»جدا و ناگهان از حرکت ایستاد.
دست‌هایش را باز کرد و‌تحریکش اشاره کرد: «بیا! حتی بهت‌فقط فرصت می‌دم تا من رو بکشی!»
یوان چشم‌هایش‌راستش را برای بای‌دفاعش شوتائو ریز کرد.
بای شوتائو درحالی‌که اعتمادبه‌نفس از سرورویِ‌بعد چهره‌اش می‌بارید، به او نزدیک شد‌درید و گفت: «یالا! منتظرِ چی هستی؟!»
«پس تعارف نمی‌کنم...»
یوان بی‌درنگ روحِ اژدها را‌تحریکش به‌سمتِ بای شوتائو تاب داد،فقط اما گردنش را هدف نگرفت.
خششش!
لحظه‌ای بعد، چشم‌های بای شوتائو از ناباوری گرد شد؛ روحِ‌زرهِ اژدها زرهِ نامرئی‌اش را درید و بازوی راستش را جدا‌هوا کرد، گویی دفاعش ناگهان دود شده و به هوا رفته بود.
«چی—؟!» بای شوتائو پیش از آنکه اکسیرِ دیگری‌راستش بیرون بیاورد و ببلعد، بی‌درنگ از یوان فاصله‌چی— گرفت. چند ثانیه بعد، بازوی قطع‌شده‌اش کاملاً بازسازی شد.
سپس یوان به بازوی قطع‌شده‌اش در‌کرد آن‌سو اشاره کرد و گفت: «برو سلاحِ‌داد روحت رو بردار. تا برنداری کاریت ندارم.»
«عوضی...» اعتمادبه‌نفس از چهرهٔ بای شوتائو رخت بربسته‌هوا بود و درحالی‌که بارِ دیگر آبرویش رفته بود،بیاورد با عجله رفت تا سلاحِ روحش را بردارد.
در همین حال، یوان در دل از عملکردِ روحِ اژدها شگفت‌زده شده‌درید بود. او همین الان بدونِ استفاده از هیچ فنی به بای شوتائو‌آنکه ضربه زده بود، با این حال به‌راحتی بازویش را قطع کرده بود.
همون‌طور که از یه‌زرهِ سلاحِ روح که به ایزدبانوی‌جدا اژدها ربط داره انتظار می‌رفت...
یوان در دل لبخند زد.
بای شوتائو پس از اینکه فهمید یوان می‌تواند به‌نحوی‌نامرئی‌اش در دفاعش رخنه کند، دیگر بی‌گدار به آب نزد‌هوا و از نزدیک شدنِ بی‌پروا به او خودداری کرد.
کوفتی! آخه این یارو کیه؟! چرا‌نکرده این‌قدر قدرتمنده؟! تا حالا توی آسمان‌های بالایی‌دکوریه اسمِ کسی مثلِ اون به گوشم نخورده!
بای شوتائو درحالی‌که افکارش آشفته بود‌بعد و ناامیدانه می‌خواست هویتِ واقعیِ یوان‌درید را کشف کند، در دل نالید.
یوان با دیدنِ تردیدِ بای شوتائو لبخند زد و گفت:گویی «چرا این‌قدر فکر می‌کنی؟ فقط دوباره پایهٔ تزکیه‌ت رو ببر بالا.بیرون شاید وقتی به بصیرتِ روح رسیدی بتونی من رو سرکوب کنی.»
بای شوتائو از روی استیصال دندان‌هایش را به هم‌روحت فشرد. هرچند تمایلی به آزادسازیِ بیشترِ پایهٔ تزکیه‌اش نداشت، اما‌دلم نمی‌توانست شکست دادنِ یوان را در وضعیتِ فعلی‌اش تصور کند.
یعنی چارهٔ دیگه‌ای ندارم؟! کوفتی!دفاعش اگه این کار رو نکنم،چی— ممکنه واقعاً من رو بکشه!
در نهایت، بای شوتائو تصمیم گرفت یک‌تحریکش بارِ دیگر پایهٔ تزکیه‌اش را افزایش دهد و‌داد به لایهٔ ۱ از بصیرتِ روح پا بگذارد.
بای شوتائو در افکارش می‌دانست که بدونِ افزایشِ پایهٔ تزکیه‌اش، احتمالاً به دستِ یوان‌تصادفی کشته خواهد شد. با این حال، باور داشت که به‌خاطرِ فراوانیِ منابعی که در‌بهت اختیار دارد، شانسِ معقولی برای جانِ سالم به‌در بردن از مصیبتِ آسمانی خواهد داشت.
طبیعتاً، او حتی با آزادسازیِ کاملِ پایهٔ تزکیه‌اش‌آنکه نیز اطمینانِ چندانی به غلبه بر یوان نداشت،ثانیه اما فعلاً باید این ملاحظات را کنار می‌گذاشت.
پس بصیرتِ روح اینه؟ فشارش اصلاً شوخی‌بردار نیست... یوان‌نامرئی‌اش با حس کردنِ هالهٔ سرکوبگری که از بای شوتائو‌هوا ساطع می‌شد، با اضطراب آبِ دهانش را قورت داد.
نه‌تنها بای شوتائو اکنون سه عالمِ کامل بالاتر از او بود، بلکه‌فقط یک تزکیه‌گرِ عادیِ بصیرتِ روح هم نبود. او از خاندانِ قدرتمندی در‌ببینم آسمان‌های بالایی می‌آمد و سطحِ تزکیهٔ راستینی بسیار فراتر از بصیرتِ روح داشت.
حالا که کار به اینجا کشیده،سلاحِ باید جدی بشم، وگرنه می‌میرم. یوان‌مطمئنی این را با خودش فکر کرد.
چشمانش را بست و حسی‌رفته را که هنگامِ دگرگونی‌اش تجربه‌دیگری کرده بود، به یاد آورد.
[بیداریِ اژدها!]
در لحظهٔ بعد، موهای سیاه یوان به طلاییِ درخشانی‌چته تغییر یافت و چشمانش با رنگِ طلاییِ خیره‌کننده‌ای شعله‌ور شد.بکشمت هاله‌اش اوج گرفت و حضوری سلطه‌گر از خود ساطع کرد.
بای شوتائو با دیدنِ دگرگونیِ یوان چشمانش‌روحت گرد شد و با لحنی گیج زمزمه کرد:بکشمت «چی...؟ تو از همون اول یه جانور بودی...؟»
از آنجا که تمامِ این مدت باور داشت یوان‌اکسیرِ یک انسان است و پیش از این هیچ نشانه‌ای از‌بازسازی جانور بودنِ او ندیده بود، این افشاگری به‌شدت حیرت‌زده‌اش کرد.
یوان نیزه‌اش را به سمتِ بای‌ناباوری شوتائو نشانه رفت و با صدایی به‌شدت‌جدا سرد گفت: «سعی کن خیلی زود نمیری.»
به‌محضِ اینکه جمله‌اش‌سلاحش تمام شد، یوان به‌تحریکش بای شوتائو حمله کرد.
«؟!؟!؟!»
حرکاتِ یوان چنان سریع بود که بای شوتائو‌آنکه به‌سختی می‌توانست واکنش نشان دهد، و پیش از آنکه‌قطع‌شده‌اش حتی متوجه شود، پای چپش به‌تمیزی قطع شده بود.
بای شوتائو حتی فرصت نکرد دردش‌ناباوری را بروز دهد که یوان دوباره حمله‌جدا کرد و پای دیگرش را هدف گرفت.
بای شوتائو به‌سرعت جاخالی داد، اما با‌تحریکش وجودِ تلاشش، نیزهٔ یوان همچنان به او کشیده‌داد شد و تکه‌ای گوشت از پای دیگرش کند.
وقتی فهمید قدرتش هنوز کافی نیست، بای شوتائو بی‌درنگ دوباره تزکیه‌اش‌داد را افزایش داد و واردِ لایهٔ ۲ از بصیرتِ روح شد. همچنین‌ایستاد اکسیرِ دیگری در دهانش انداخت و به‌سرعت اندام‌های ازدست‌رفته‌اش را دوباره رویاند.
با دیدنِ این‌شده صحنه، یوان حتی بیشتر‌پیش به خودش فشار آورد.
خششش!
بارِ دیگر، یوان توانست پاهای بای شوتائو‌تحریکش را قطع کند. این بار، هر دو‌جواب پا را با یک ضربه قطع کرد.
آخه این حروم‌زاده دیگه چیه؟! وقتی به نظر‌فقط می‌رسید هرچقدر هم تزکیه‌اش را افزایش دهد باز هم‌دلم از یوان عقب می‌ماند، بای شوتائو به وحشت افتاد.
در طولِ چند دقیقهٔ بعد، یوان بارها و‌آنکه بارها اندام‌های بای شوتائو را قطع می‌کرد و‌ثانیه زمین را با ده‌ها دست و پای او می‌پوشاند.
بای شوتائو پیوسته اکسیر می‌بلعید تا اندام‌هایش را بازیابی کند و تزکیه‌اش را‌جدا افزایش دهد، تا جایی که به لایهٔ ۹ از بصیرتِ روح رسید. با‌بیاورد این حال، قدرتِ ذهنی‌اش برعکس عمل کرد و به‌سرعت رو به زوال رفت.
سرانجام، بای شوتائو دیگر‌بار نتوانست این شکنجه را تحمل‌چته کند و از کوره دررفت.
او بلندترین غرشِ خود را تا به آن لحظه سر‌جواب داد: «کافیه! دیگه طاقتم تموم شده! برام مهم نیست اگه‌ببینم بعدش بمیرم، فقط کافیه تو رو هم با خودم ببرم!»
دونگ یه ناگهان هشدار داد: «سرورم،چی— باید همین الان عقب‌نشینی کنید! می‌خواد‌بیاورد تمامِ تزکیه‌ش رو از مُهر دربیاره!»
یوان سر تکان داد.
اما درست وقتی دونگ یه آماده می‌شد تا یوان را تله‌پورت کند،فقط حضورِ دیگری در آن حوالی پدیدار شد و یک ثانیه بعد صدایی‌ببینم آمرانه طنین انداخت: «فکر می‌کنی داری چی‌کار می‌کنی؟! همین الان تمومش کن!»
بای شوتائو با شناختنِ آن‌چته صدای آشنا، دست از کار‌جواب کشید و خونسردی‌اش را بازیافت.
او با‌دود صدایی گیج زمزمه‌رفته کرد: «خواهرِ بزرگ‌تر...؟»
همان‌طور که انتظار می‌رفت،بعد بای نینگ لحظه‌ای بعد‌زرهِ پیشِ روی آن‌ها ظاهر شد.
او به بای شوتائو چشم‌غره‌استفاده رفت و خواستارِ جواب شد: «به‌روحت نامِ پادشاهِ جاودان، اینجا چه خبره؟!»