چپتر 1313: بازیکن یوان ظاهر شد!
0مووی که باورش نمی‌شد، گفت: «چطور هنوز سرِ پایی؟! اون زهر اون‌قدر قویه که حتی‌کالبدِ یه سرورِ روح رو هم به‌راحتی می‌کشه! الان باید روی زمین از درد به خودت‌کرد می‌پیچیدی!» این نخستین بار بود کسی تحتِ تأثیرِ زهرش قرار می‌گرفت و از پا درنمی‌آمد.
یعنی زهرم روش اثر نکرده؟ نه، غیرممکنه!بازیکنانِ تازه پنج دقیقهٔ تمام هم صبر کردم‌انداخت تا فعالش کنم! عمراً این‌قدر هم ضعیف باشه!
یوان با آرامش گفت: «اگه فقط یه‌کالبدِ سرورِ روح بودم، شاید زهرت روم اثر‌همهٔ می‌کرد. از بختِ بدت، من سرورِ روح نیستم.»
مووی با صدایی شوکه‌بودم فریاد زد: «چی...؟ نـ... نگو‌بختِ که... تو یه شاهِ روحی؟!»
با فاش شدنِ این حقیقت، صدای تماشاچیان‌انداخت نیز به گوش می‌رسید که از سرِ‌خاطرِ شوک نفس در سینه حبس کرده بودند.
اگه فقط یه شاهِ‌استادِ روحِ عادی بودم، باز هم‌به‌زور زهر آسیبِ شدیدی بهم می‌زد.
تنها به لطفِ مهارتِ‌اوجِ بازسازی‌اش بود که از‌منحصربه‌فردش زهر در امان مانده بود.
مووی با صدایی عصبی پرسید: «عـ... عمراً... چطور تونستی به این‌نیستم زودی به شاهِ روح برسی؟ حتی بهترین بازیکنان هم تازه تو سطحِ‌نیز استادِ بزرگِ روح هستن و بازیکنانِ اوج به‌زور واردِ سرورِ روح شدن.»
یوان شانه‌به‌زور بالا انداخت: «مطمئن‌شانه نیستم. همین‌طوری شد.»
ای کاش مووی می‌دانست که یوان در‌بازیکنانِ اوجِ شاهِ روح است و تنها به‌انداخت خاطرِ کالبدِ منحصربه‌فردش نمی‌تواند از آن فراتر برود.
یوان سپس پرسید: «به‌هرحال،اوجِ همهٔ چیزی که می‌خواستی‌منحصربه‌فردش نشونم بدی همین بود؟»
لحظه‌ای مکث کرد و سپس با‌زهرت چشمانی ریزشده ادامه داد: «اگه این‌طوره،صدایی این مبارزهٔ تمرینیِ کوچیکمون رو تموم می‌کنم.»
مووی با حس‌واردِ کردنِ نگاهِ یوان، لرزه‌انداخت بر تمامِ وجودش افتاد.
مووی مشت‌هایش را گره‌استادِ کرد، به جلو یورش برد‌به‌زور و غرید: «هـ... هنوز نه!»
کوفتی! کوفتی! کوفتی! اگه نتونم با برگِ‌کالبدِ برنده‌م شکستش بدم، دیگه چه شانسی برام‌همهٔ می‌مونه؟! عمراً بتونم بدونِ زهرم حریفش بشم!
مووی در دل فریاد‌بودم کشید و بی‌وقفه شمشیرهایش را‌بختِ به سمتِ یوان تاب داد.
یوان با دیدنِ این‌شدن صحنه آهی کشید: «انگار دیگه‌همین‌طوری چیزی برای نشون دادن نداری.»
مووی فریاد‌بازیکنان زد: «صـ...استادِ صبر کن!»
یوان با آرامش‌می‌دانست گفت: «یک دقیقه‌خاطرِ بهت وقت می‌دم.»
مووی به مغزش فشار‌بودم آورد، اما در نهایت، هیچ‌چیزِ‌بختِ دیگری برای نشان دادن نداشت.
یوان ناگهان گفت: «چون کمکم‌شانه کردی به کمی روشن‌بینی برسم،کاش من هم بهت کمک می‌کنم.»
مووی ابروهایش‌بازیکنان را بالا‌استادِ داد: «ببخشید؟»
یوان پرسید: «می‌خواستی شایعه‌های مربوط‌است به قدرتم رو تأیید کنی،فراتر درسته؟ این شایعه‌ها چی هستن؟»
مووی یکی از نظراتی را که در اینترنت خوانده بود‌بدت به یاد آورد و گفت: «امم... اینکه قدرتِ این رو‌حقیقت داری که با یه ضربه یه کوه رو نابود کنی...؟»
یوان به اطراف نگاه کرد و توانست‌انداخت چند کوه را در دوردست ببیند: «نابود‌خاطرِ کردنِ یه کوه با یه ضربه، هان؟»
خندید و گفت: «هرچقدر هم که دلم بخواد بهت نشون بدم‌شدن می‌تونم یه کوه رو نابود کنم، نمی‌تونم طبیعت رو به یه دلیلِ‌منحصربه‌فردش بی‌خود از بین ببرم. در عوض، یه چیزِ دیگه بهت نشون می‌دم.»
یوان ناگهان تزکیه‌اش را‌اوجِ آزاد کرد و باعث‌منحصربه‌فردش شد از بدنش فوران کند.
مووی از شدتِ شوک روی باسنش‌زهرت افتاد و ناخودآگاه شروع به عقب‌عقب رفتن‌شوکه کرد: «آ... آ... آخه می‌خوای چه‌کار کنی؟!»
یوان سالارِ ملکوت را‌شدن محکم فشرد و با‌مطمئن حالتی پرهیبت آنجا ایستاد.
مووی با اشک‌هایی که از صورتش‌هستن جاری بود، با صدای بلند فریاد‌شانه زد: «خواهش می‌کنم! به من رحم کن!»
[ضربه شمشیر شکافنده آسمان!]
یوان شمشیرش را‌فقط تاب داد، اما‌زهرت هدفش مووی نبود.
لحظه‌ای بعد، پرتوِ عظیمی از انرژی روحی به‌سوی آسمانِ‌همین‌طوری ابری شلیک شد، تمامِ ابرها را کنار زد و‌فراتر تا جایی که چشم کار می‌کرد، آسمانی صاف پدید آورد.
انرژی روحیِ این فن چنان‌بزرگِ عظیم بود که برخی از تماشاچی‌ها‌شدن برای لحظه‌ای کوتاه از هوش رفتند.
یوان سپس با لبخندی به مووی نگاه‌کالبدِ کرد: «نظرت چیه؟ این مقدار باید برای‌همهٔ نابود کردنِ یه کوه کافی بوده باشه.»
مووی تنها‌اگه توانست مات‌ومبهوت‌بودم سر تکان دهد.
یه کوهِ ناقابل رو بی‌خیال! با‌بالا این‌همه قدرت می‌تونه ده‌ها کوه یا‌اوجِ چند شهر رو با خاک یکسان کنه!
در همین حال، در عمارتِ خاندانِ شیونگ که تمامِ‌به‌زور تبعیدی‌ها در آن جمع شده بودند، انرژی روحیِ عظیمی‌می‌دانست که به‌تازگی حس کرده بودند، آن‌ها را هشیار کرد.
دست از کارهایشان کشیدند، توجهشان را‌خاطرِ به پنجره‌ها دادند و دگرگونیِ ناگهانیِ آسمانِ‌به‌هرحال ابری به پهنه‌ای صاف را تماشا کردند.
«اون دیگه چی بود؟»
«کی اون انرژی روحی‌شدن رو آزاد کرد؟ نکنه می‌خوان‌همین‌طوری یه شهر رو نابود کنن؟»
تبعیدی‌ها کنجکاو شدند بدانند چه کسی این انرژی‌اوج روحی را آزاد کرده است، اما این موضوع‌همین‌طوری آن‌قدرها هم نبود که از ترس به لرزه بیفتند.
هم‌زمان، ده خاندانِ بزرگ‌اوجِ تأییدیهٔ حضورِ یوان در جنگلِ‌نمی‌تواند بامبوی جادویی را دریافت کردند.
«شایعه‌ها راست بود! من بازیکن یوان‌زهرت رو با چشمای خودم اونجا دیدم! حتی‌شوکه با یه بازیکنِ دیگه هم مبارزه کرد!»
شیونگ لو‌به‌زور پرسید: «دختربچه‌ای‌شدن هم کنارش بود؟»
«دختربچه؟ نه،بازیکنان فکر نکنم.استادِ تنها بود.»
شیونگ لو‌کاش با کلافگی‌اوجِ نوچ کرد.
اگه کلکِ اون دختربچه که همراهشه‌زهرت و منبعِ قدرت‌هاشه رو نکنیم، دیگه فرقی‌شوکه نمی‌کنه چند بار بازیکن یوان رو بکشیم.
نه... نباید اون‌قدرها دور باشه. به‌عنوانِ یه تبعیدی، وظیفه‌همین‌طوری داره از شریکش محافظت کنه. اگه بازیکن یوان رو‌فراتر تو منگنه بذاریم، قطعاً پیداش می‌شه تا نجاتش بده.
لبخندِ گشادی‌بازیکنان روی صورتِ شیونگ‌بزرگِ لو نقش بست.
عالی شد. بازیکن یوان رو‌است گروگان می‌گیریم و تا وقتی که‌برود اون پیداش بشه، حسابی بازیش می‌دیم.
شیونگ لو پیش از قطع کردنِ تماس و زنگ زدن به بقیه، از پشتِ تلفن‌نگو دستور داد: «خوب گوش کن ببین چی می‌گم! از تو و همهٔ اونایی که اونجان می‌خوام‌بودند تا رسیدنِ ما یوان رو معطل کنین! برام مهم نیست چی‌کار می‌کنین! نذارین از اونجا بره!»
«بازیکن یوان تو جنگلِ بامبوی جادویی آفتابی شده!مطمئن همین الان حرکت می‌کنیم! نیروها رو جمع کنین!منحصربه‌فردش امروز آخرین روزیه که بازیکن یوان تو اوج می‌مونه!»
کمی پس از این تماسِ‌بزرگِ تلفنی، ده خاندانِ بزرگ تک‌تکِ‌واردِ تبعیدی‌ها و شریک‌هایشان را احضار کردند.
ملکه آتشین با صدایی آن‌قدر بلند که همه در‌نمی‌تواند عمارت بشنوند، فریاد زد: «مکانِ تبعیدیِ خاندانِ آسورا رو تأیید‌همین کردیم. باید همین الان راه بیفتیم. بیرونِ عمارت جمع بشین.»