چپتر 1291: بازگشتِ ایزدبانوی چنگ
0«استاد زو، در موردِ پذیرش، هنوز برای شاگردِ بعدی‌تون تصمیم نگرفتید؟» گروهی‌غیرممکنه از بزرگسالان روبه‌روی استاد زو نشسته بودند؛ کسی که در آسمان‌های زیرین به‌عنوانِ‌انگشتی یکی از برترین استادانِ چنگ و همچنین صاحبِ پیشینِ چنگِ روح‌دزد شناخته می‌شد.
استاد زو آرام ریشِ بلند و سفیدش را شانه کرد‌ایزدبانوی و گفت: «هنوز نه. متقاضی‌های آینده‌دارِ زیادی هستن و من‌نکرد فقط یک جای خالی برام مونده، برای همین انتخاب برام سخته.»
ناگهان در با صدای بلندی‌اجدادت باز شد و شخصِ نقاب‌داری که‌موضوع هیچ‌کس نمی‌شناختش، پا به داخل گذاشت.
«کی جرئت کرده مزاحم—»
حضوری بی‌همتا و هیبت‌انگیز اتاق را‌درکِ در بر گرفت و همه را‌غیرممکنه از ترس و بهت فلج کرد.
اتاق غرق در سکوت بود. شخصِ نقاب‌دار‌فریاد به میانِ گروه رفت و با لحنی‌نازک سرد پرسید: «نامِ خانوادگیِ کدومِ شما "زو"ئه؟»
استاد زو دست‌هایش را که هنوز از ترس‌بخشیدیش می‌لرزید بالا آورد و گفت: «مـ... منم... جسارتاً می‌تونم‌ایزدبانوی هویتتون رو بپرسم، ارشد؟ و چرا دنبالِ من می‌گردید؟»
سپس شخصِ نقاب‌دار به حرف آمد:شمشیری «چنگِ روح‌دزد که برای امانت به‌گلوی دستِ اجدادت سپرده بودم... چرا بخشیدیش رفت؟»
با درکِ این موضوع، استاد زو‌درکِ در اوجِ ناباوری فریاد زد: «چنگِ‌غیرممکنه روح‌دزد؟! غیرممکنه! شما نمی‌تونید ایزدبانوی چنگ باشید!»
شخصِ نقاب‌دار ناگهان شمشیری با تیغهٔ نازک بیرون کشید و آن‌باشید را زیرِ گلوی استاد زو گرفت، اما هیچ‌کس در اتاق جرئت‌تکان نکرد انگشتی تکان دهد و بدن‌هایشان همچنان از ترس خشک شده بود.
با تحکم‌آمد گفت: «سوالم‌دستِ رو جواب بده!»
استاد زو توضیح داد: «چنگِ روح‌دزد بیش از ۲۵٬۰۰۰ سال پیشِ خانوادهٔ من بوده و تمامِ این مدت‌بدن‌هایشان خاک می‌خورده، چون هیچ‌کس نمی‌تونست بنوازتش.» و ادامه داد: «هرگز به من نگفته بودن که به عنوانِ امانت‌خاک به ما سپرده شده. برای همین، فکر کردم اگه کسی تواناییِ نواختنش رو داشته باشه، حقشه که وارثش بشه.»
پس از لحظه‌ای سکوت، شخصِ‌بخشیدیش نقاب‌دار پرسید: «کسی که وارثش شد...فریاد این "یوان". کجا می‌تونم پیداش کنم؟»
«متأسفم، اما نمی‌دونم. با این حال،ناباوری کسی رو می‌شناسم که شاید بتونه‌شمشیری به سوالتون جواب بده، ایزدبانوی چنگ.»
«فِی یویان. اون شاگردی از معبدِ‌سپرده جوهرِ اژدهاست. با یوان بود و به‌ناباوری نظر می‌رسید خیلی با هم صمیمی هستن.»
«...»
پس از لحظه‌ای سکوتِ دیگر، شخصِ نقاب‌دار‌این گفت: «به‌خاطرِ پیوندِ خانوادگی‌ت با دوستِ عزیزم،ایزدبانوی تو رو برای بخشیدنِ چنگِ عزیزم مجازات نمی‌کنم.»
«مـ... ممنونم، ایزدبانوی چنگ!»
«بس کن.»
«ببخشید؟»
«اون لقب.اجدادت هیچ‌وقت ازش‌بودم خوشم نمی‌اومد.»
«پس چطور خطابتون کنم، ارشد؟»
«با اسمم، تان سونگ‌یون.»
تان سونگ‌یون پس از گفتنِ این حرف‌ها،تیغهٔ شمشیرش را پایین آورد و از اتاق‌نکرد بیرون رفت و مانند شبحی ناپدید شد.
مدت‌ها پس از رفتنِ او، یکی از آن‌ها با‌اوجِ صدایی پر از بهت زمزمه کرد: «اون ایزدبانوی چنگ‌نازک بود؟ خیلی با چیزی که شنیده بودم فرق داره...»
دیگری گفت: «مگه نه؟موضوع من همیشه فکر می‌کردم‌غیرممکنه اون یه ایزدبانوی مهربونه.»
دیگری آه کشید: «این احتمالاً ایزدبانوی چنگ در‌بخشیدیش ۲۵٬۰۰۰ سال پیش بود. آدم‌ها توی یک سال‌نمی‌تونید خیلی عوض می‌شن، چه برسه به هزاران سال.»
در همین‌غیرممکنه حال، در‌ایزدبانوی معبدِ جوهرِ اژدها.
«محشره! پری‌اجدادت فِی، دوباره‌بودم پیشرفت کردی!»
«عاشقتم، شاگرد فِی!»
پس از پایانِ اجرایش، تماشاچیان‌اجدادت در تالارِ اژدها طوری تشویقش کردند‌موضوع که انگار فردایی در کار نیست.
فِی یویان تعظیمِ برازنده‌ای‌ایزدبانوی کرد و گفت: «از همگی‌بیرون ممنونم. برای امروز دیگه کافیه.»
«ماه بعد می‌بینیمت، پری فِی!»
«منتظرت می‌مونم!»
فِی یویان کمی بعد‌دستِ تالارِ اژدها را ترک‌بخشیدیش کرد و راهیِ خانه شد.
تقریباً یک سال‌نمی‌تونید از رفتنش می‌گذره... الان‌تیغهٔ داره چی‌کار می‌کنه؟ کجاست؟
فِی یویان در‌سپرده راهِ خانه به‌درکِ یوان فکر می‌کرد.
ناگهان فرود آمدنِ شخصی نقاب‌دار‌اوجِ از آسمان که درست جلوی پایش‌باشید نشست، رشتهٔ افکارش را پاره کرد.
فِی یویان‌آمد جا خورد و‌اجدادت عقب پرید: «چی؟!»
تان سونگ‌یون بی‌آنکه حتی‌ایزدبانوی فرصتِ واکنش به او‌نازک بدهد، پرسید: «تو فِی یویانی؟»
وقتی به فرقه رسید، اولین چیزی که توجهش را جلب کرد اجرای‌غیرممکنه چنگِ فِی یویان بود. پس از آنکه با حسِ ایزدی شنید شاگردانِ دیگر‌انگشتی نامِ خانوادگیِ فِی یویان را صدا می‌زنند، تصمیم گرفت به او نزدیک شود.
فِی یویان پرسید:این «آ-آره... خودمم... ولی‌ناباوری تو کی هستی؟»
«پس با "یوان" آشنایی داری؟»
«یوان...؟» فِی یویان از شنیدنِ نامش درست‌تیغهٔ زمانی که داشت به او فکر می‌کرد، جا‌انگشتی خورد. اگر این تقدیر نبود، پس چه بود؟
لحظه‌ای بعد فِی‌سپرده یویان گفت: «ببخشید، اما‌این نمی‌تونی اینجا پیداش کنی.»
«کجا می‌تونم پیداش کنم؟»
فِی یویان‌آمد سر تکان‌دستِ داد: «نمی‌دونم.»
تان سونگ‌یون بارِ دیگر شمشیرش را بیرون کشید‌نازک و به سمتِ فِی یویان گرفت. «اگه دست‌هات‌تکان برات ارزشی دارن، پیشنهاد می‌کنم حقیقت رو بهم بگی.»
«؟!» فِی یویان مبهوت‌بودم ماند، چون انتظار نداشت‌موضوع او ناگهان این‌قدر پرخاشگر شود.
«چ-چرا دنبالش می‌گردی؟»
«چیزی پیشش‌آمد داره که‌دستِ مالِ منه.»
«ببخشید، اما واقعاً نمی‌دونم. تقریباً یک سال پیش به آسمانِ دوم رفت.» فِی یویان‌نکرد مشکلی با گفتنِ حقیقت نداشت، چون محال بود این زنِ مرموز بتواند با چنین سرنخی۲۵٬۰۰۰ یوان را پیدا کند و این کار مثلِ پیدا کردنِ سوزن در انبارِ کاه بود.
تان سونگ‌یون با شنیدنِ‌بودم این خبر از روی‌موضوع استیصال دندان به هم سایید.
آسمانِ دوم؟ چقدر دردسر!
تان سونگ‌یون‌آمد در دل‌دستِ ناسزا گفت.
«هر چی‌غیرممکنه از این یوان‌باشید می‌دونی بهم بگو.»
فِی یویان پرسید:سپرده «و وقتی پیداش‌درکِ کردی می‌خوای چی‌کار کنی؟»
«به تو ربطی نداره.»
فِی یویان دندان به‌دستِ هم سایید و به‌بخشیدیش زبان آورد: «پس کمکت نمی‌کنم.»
«دست‌هات برات مهم نیستن؟ بدونِ اون‌ها دیگه هرگز نمی‌تونی چنگ بزنی.»زیرِ تان سونگ‌یون شمشیرش را چنان سریع چرخاند که فِی یویان حتی نتوانست‌سوالم حرکاتش را ببیند و ناگهان چند بریدگیِ شمشیر روی کاشی‌های اطرافش افتاد.
با این حال، فِی یویان با وجودِ ترسی که در‌ناباوری چهره‌اش بود، قاطع ماند: «اصلاً می‌تونی جونم رو بگیری! اگه‌کشید می‌خوای به یوان صدمه بزنی، برای پیدا کردنش کمکت نمی‌کنم!»
«...» تان سونگ‌یون ساکت شد و‌ناباوری فِی یویان را در فکرِ حالتی‌شمشیری گذاشت که پشتِ نقاب پنهان بود.