چپتر 1297: فورانِ انرژیِ روحی
0مدتی پس از ترکِ عمارت، لیانگ دیشان‌مرز به عمارتِ بزرگِ آسمان و زمین رسید؛مزاحمت فرقه‌ای منزوی با کمتر از هزار شاگرد.
با وجودِ شمارِ اندکِ شاگردان، عمارتِ بزرگِ آسمان و زمین قدرتِ عظیمی در آسمانِ‌ناباوریِ سوم بود. قدرتمندترین فرقه بودند و بیشترین تمرکزِ نوابغ را در خود جای داده بودند—نوابغی‌سالِ راستین که تواناییِ مبارزه با حریفانی با پایهٔ تزکیهٔ بسیار بالاتر از خود را داشتند.
عمارتِ بزرگِ آسمان و زمین در آسمان‌های بالایی نیز حضور‌چرا داشت، چیزی که به آن‌ها ارتباطات و منابعی می‌بخشید که‌کمالِ بسیار فراتر از حدِ تصور و رقابتِ دیگر فرقه‌ها بود.
تمامِ بزرگانِ فرقه در عمارتِ بزرگِ آسمان‌شکستنِ و زمین، شاهِ روح بودند و بسیاری‌هرگونه از آن‌ها در اوجِ شاهِ روح قرار داشتند.
هنگامِ ورودِ لیانگ دیشان، رئیسِ فرقهٔ عمارتِ بزرگِ‌دارد آسمان و زمین شخصاً به پیشوازش رفت و‌چرا پرسید: «ارشد لیانگ، امروز چه کمکی از ما ساخته‌ست؟»
لیانگ دیشان گفت:چرا «دخترم کجاست؟ باید‌اختلالی همین الان برگرده خونه.»
رئیسِ فرقه سر تکان داد و جواب داد:مزاحمت «متأسفانه، شاگرد لیانگ تازه واردِ تزکیهٔ دربسته شده.جبران‌ناپذیر اگه الان مزاحمش بشیم، ممکنه روی تزکیه‌ش تأثیر بذاره.»
معمولاً وقتی کسی به تزکیهٔ دربسته می‌رود، در آستانهٔ شکستنِ مرز‌نهایتِ قرار دارد و نیازمندِ نهایتِ آرامش و دوری از هرگونه مزاحمت است؛جبران‌ناپذیر چرا که حتی کوچک‌ترین اختلالی می‌تواند آسیبی جبران‌ناپذیر به او وارد کند.
اما در کمالِ ناباوریِ رئیسِ‌آستانهٔ فرقه، لیانگ دیشان گفت: «برام‌نهایتِ مهم نیست. بیاریدش بیرون. وضعیت اضطراریه.»
لیانگ چینرو گنجینهٔ بی‌بدیلِ خاندانِ لیانگ بود. استعدادی داشت که در بیش از ۱۰۰ هزار سالِ گذشته در خاندانشان دیده نشده بود،چینرو از این رو تمامِ تلاش و منابعشان را به پای او ریخته بودند. فکرِ آسیب رسیدن به استعداد و آیندهٔ او کاملاً‌کاملاً غیرقابل‌تصور بود؛ حتی اگر احتمالِ این اتفاق کمتر از یک درصد می‌بود، باز هم هیچ وضعیتِ اضطراری‌ای نمی‌توانست آن را توجیه کند.
رئیسِ فرقه آهی کشید: «ارشد لیانگ،دوری نمی‌خوام بی‌ادبی کنم، اما متوقف کردنِ‌کوچک‌ترین کارش در این مرحله اصلاً عاقلانه نیست.»
لیانگ دیشان که دیگر صبرش لبریز شده بود، غرید: «من‌نیازمندِ به خوبی از خطرات آگاهم. اما این مسئله فراتر از‌اختلالی این حرف‌هاست. اگه شما نمیاریدش بیرون، خودم شخصاً دست‌به‌کار می‌شم!»
رئیسِ فرقه دوباره آهی‌می‌رود کشید: «درک می‌کنم. همین‌دارد الان می‌رم صداش کنم.»
مدتی پس از رفتنِ رئیسِ فرقه،اختلالی تمامِ عمارتِ بزرگِ آسمان و زمین‌اما به‌شدت لرزید؛ گویی زلزله‌ای رخ داده باشد.
علاوه بر این، فضا از فورانِ منبعِ عظیمی‌مزاحمت از انرژی روحی به تپش افتاد؛ نیروی مهیبی‌جبران‌ناپذیر که در واقع عاملِ اصلیِ این زلزله بود.
وقتی لیانگ دیشان انرژی روحی را حس کرد و‌دارد فهمید که متعلق به دخترش است، دندان به هم سایید‌کوچک‌ترین و مشت‌هایش را گره کرد؛ وحشت در چهره‌اش موج می‌زد.
چینرو، من رو ببخش!
رخ دادنِ فورانِ انرژی روحی به این شکل، معمولاً نشان می‌داد که‌اما روندِ شکستنِ مرزِ شخصی پیش از موعد مختل شده است، از این‌بی‌بدیلِ رو احتمالِ اینکه شکستنِ مرزِ لیانگ چینرو متوقف شده باشد بسیار بالا بود.
وقتی رئیسِ فرقه با رنگی‌آرامش پریده نزد او بازگشت، بدترین‌چرا کابوسِ لیانگ دیشان به حقیقت پیوست.
لیانگ دیشان‌معمولاً با اخمی غلیظ‌می‌رود پرسید: «دخترم کجاست؟»
«الان دارن جراحتش رو درمان می‌کنن. امکان نداره این آشفتگیِ الان رو حس نکرده باشید. چون درست قبل از‌اختلالی شکستنِ مرز متوقفش کردیم، الان داره پس‌زنیِ شدیدی رو تجربه می‌کنه. اگه از قبل برای این احتمال آماده نشده‌خاندانِ بودم و همون لحظه درمانش رو شروع نمی‌کردم، پایهٔ تزکیه‌ش نابود می‌شد! برای همین بود که نمی‌خواستم مزاحمش بشم!»
لیانگ دیشان چشم‌هایش‌چرا را مالید و‌اختلالی پرسید: «اوضاع چقدر خرابه؟»
«خیلی بد... بدترین حالتِ ممکن. اون فورانِ انرژی روحی که دیدی، بیش از نیمی از‌آسیبی پایهٔ تزکیه‌اش بود، برای همین الان فقط یه سرورِ روحه. صد سالِ دیگه زمان می‌بره تا‌بی‌بدیلِ بهبود پیدا کنه، و هنوزم نمی‌دونیم که آیا این اتفاق روی استعدادهاش تأثیری گذاشته یا نه.»
«خدای من...» با شنیدنِ‌کسی این خبر، لیانگ دیشان‌مرز حس کرد زانوهایش سست می‌شود.
رئیسِ فرقه پرسید:کسی «آخه این چه‌شکستنِ کارِ واجبی بود؟»
لیانگ دیشان از پاسخ دادن طفره رفت. هر چه نباشد، اگر‌کند فاش می‌شد که تزکیهٔ لیانگ چینرو را به خطر انداخته تا‌چین‌رو او را به دیدارِ کسی ببرد، آبرویش در دم بر باد می‌رفت.
یک ساعتِ بعد، درمانِ لیانگ‌آرامش چینرو به پایان رسید و او‌حتی را به لیانگ دیشان تحویل دادند.
با دیدنِ دخترش، چهرهٔ‌کسی رنگ‌پریده و حالتِ شکننده‌اش باعث‌دارد شد دلِ لیانگ دیشان بریزد.
با نگرانی‌وقتی پرسید: «چـ...می‌رود چینرو! حالت خوبه؟!»
با خشم غرید: «به نظرت حالم خوبه؟! زدی‌آسیبی شکستنِ مرزم رو خراب کردی و باعث شدی نصفِ‌نیست تزکیه‌ام به باد بره! آخه برای چی اومدی اینجا؟!»
لیانگ دیشان ساکت‌نیازمندِ شد؛ در برابرِ خشمِ‌هرگونه دخترش هیچ جوابی نداشت.
پس از لحظه‌ای سکوت،کسی زمزمه کرد: «بیا بریم.مرز پدربزرگت منتظرِ برگشتنِ ماست.»
لیانگ چینرو با قاطعیت مخالفت کرد:شکستنِ «نه! تا وقتی بهم نگی این‌دوری کارِ واجب چیه، از اینجا نمی‌رم!»
لیانگ دیشان حرفِ دیگری نزد و با استفاده از انرژی روحی‌اش‌کند او را بلند کرد و به‌زور با خود برد. اگر لیانگ‌چین‌رو چینرو هنوز تزکیهٔ پیشینش را داشت، او هرگز نمی‌توانست چنین کاری کند.
«باورم نمی‌شه! فقط صبر کن تا اینو به پدربزرگ بگم!»چرا لیانگ چینرو از این رفتارِ غیرمنطقیِ پدرش مات‌ومبهوت مانده بود،کمالِ به‌ویژه که همیشه با او مثلِ یک شاهدخت رفتار می‌کرد.
مدتی بعد، وقتی اوضاع کمی آرام‌آستانهٔ گرفت، لیانگ چینرو دوباره پرسید: «پدر،آرامش چی شده؟ اتفاقی برای خاندان افتاده؟»
«نه، ولی اگه فوراً برنگردیم‌آستانهٔ ممکنه بیفته. یه مهمونِ مهم‌نهایتِ داریم و تو قراره ببینیش.»
با شنیدنِ این‌چرا حرف، دهانِ لیانگ‌اختلالی چینرو باز ماند.
با صدای بلند فریاد زد: «نزدیک بود‌هرگونه جونم رو بگیری فقط برای اینکه یه‌می‌تواند نفر رو ببینم؟! عقلت رو از دست دادی؟!»
لیانگ دیشان با حرارت گفت:می‌رود «اون فقط یه نفرِ عادی نیست.نهایتِ یه امپراتورِ اژدها از خاندانِ شیئه!»
با این حال، این‌می‌رود حرف هم خشمِ لیانگ‌دارد چینرو را فرو ننشاند.
«برام مهم نیست امپراتورِ اژدهاست یا از خاندانِ‌آسیبی شی! چطور جرئت می‌کنی منو به یه مردِ دیگه‌نیست بفروشی؟! تازه خودت همیشه بهم می‌گفتی ازشون دوری کنم!»
«کسی نمی‌خواد تو رو بفروشه! اون فقط به یه دلیلی می‌خواد ببینتت! ولی اگه ازت‌آسیبی خوشش بیاد، هم برای کلِ خاندانمون و هم برای خودت منفعتِ بزرگی داره! با نفوذی که‌بی‌بدیلِ داره، می‌تونه به‌راحتی آسیبِ امروزت رو جبران کنه و حتی بیشتر از اون رو بهت بده!»
از آنجا که خیلی عجله داشتند،آستانهٔ لیانگ شیائوشنگ فراموش کرده بود دلیلِ احضارِ‌دوری لیانگ چینرو را به لیانگ دیشان بگوید.
«اصلاً می‌فهمی داری چی‌می‌رود می‌گی؟! اگه این فروختنِ‌دارد من نیست، پس چیه!»
لیانگ دیشان در دل‌حتی آهی کشید. برای همین‌آسیبی بود که دلم نمی‌خواست بیام...