چپتر 1352: لرزِ سرد
0تیان یانگ‌شده زمزمه کرد:نمی‌دونیم «سه روز.»
لحظه‌ای بعد گفت: «ممنون‌اکسیرهامون که مراقبم بودید، و‌نمی‌دونیم بابتِ زحمتی که دادم شرمنده‌ام.»
هوانگ چن گفت: «خواهش می‌کنم،کوتاه بعد از اون‌همه کاری که برامون‌اگه کردی، هیچ کاریت برامون زحمت نیست.»
سپس تیان‌رسیدم یانگ پرسید:نمی‌تونم «اینجا رو گشتید؟»
«آره، خالیه ولی امنه.»
«خوبه. پس اجازه بدید قبل‌تموم از اینکه نقشهٔ بعدی رو‌چقدر بکشیم، انرژی روحی‌ام رو بازیابی کنم.»
تیان یانگ کلِ‌نمی‌تونم روز را صرفِ‌بدونِ بازیابیِ انرژی روحی‌اش کرد.
هوانگ چن پرسید: «حالا نقشه چیه؟کوتاه جفتمون اکسیرهامون تموم شده و اصلاً‌اگه نمی‌دونیم مقصدمون چقدر دیگه فاصله داره.»
تیان یانگ پیشنهاد داد: «می‌تونیم ریسک کنیم، یا اینکه‌داره یه کم دیگه توی این جزیره بمونیم تا تزکیه‌مون رو‌تزکیه‌مون بالا ببریم، این‌جوری شانسِ رسیدنمون به قارهٔ متروک بیشتر می‌شه.»
هوانگ چن به پسرش نگاه کرد و‌اصلاً آه کشید: «متأسفانه پسرمون تزکیه‌گر نیست و‌پیشنهاد فقط برای نیم ماهِ دیگه‌ش غذا داریم.»
«همین زمان هم کافیه تا تزکیه‌ام رو حتی یه کم بالا‌اگه ببرم. خیلی وقت نیست که به سرورِ روح رسیدم، برای همین‌فوریتِ احتمالاً نمی‌تونم توی این مدتِ کوتاه بدونِ هیچ گنجینه‌ای مرز رو بشکنم.»
هوانگ چن لحظه‌ای فکر کرد‌مدتِ و گفت: «اگه گنجینه می‌خوای، چندتایی‌فکر دارم که شاید به دردت بخوره.»
تیان یانگ پرسید: «مطمئنی؟»
هوانگ شیائو لی با درکِ فوریتِ شرایط اعتراف کرد: «راستش، هدفِ اصلیِ ما توی قارهٔ‌داد متروک تحویل دادنِ همین گنجینه‌هاست، برای همین در واقع مالِ یکی دیگه‌ن. با این حال،متروک الان توی موقعیتی نیستیم که بخوایم به عواقبش فکر کنیم. وقتی زنده موندم باهاشون روبه‌رو می‌شم.»
تیان یانگ گفت:نمی‌تونم «مطمئنم صاحبانشون وضعیتِ‌بدونِ ما رو درک می‌کنن.»
در حالتِ عادی، کسی گنجینه‌ها را به این راحتی واگذار نمی‌کرد، اما آن‌ها واقعاً در موقعیتِ‌دارم خطرناکی بودند. گذشته از این، هوانگ چن حتی نزدیک به تیان یانگ هم از این گنجینه‌ها‌واقع سود نمی‌برد، بنابراین تصمیم گرفت آن‌ها را به کسی بدهد که خانواده‌اش را نجات داده بود.
پس از دریافتِ گنجینه‌ها،نمی‌دونیم تیان یانگ بی‌درنگ به خلوت‌داره رفت و نشست به تزکیه.
در طولِ دو هفتهٔ بعد، هوانگ شیائو‌اصلاً لی و هوانگ چن نیز تلاش کردند‌پیشنهاد تا جای ممکن تزکیه‌شان را بالا ببرند.
یک هفته پس از شروعِ تزکیه،بدونِ مرزِ هوانگ شیائو لی شکست و‌گنجینه او به استادِ بزرگِ روح پا گذاشت.
شاید به خاطرِ وخامتِ اوضاعشان بود،کوتاه اما استعدادهای هوانگ شیائو لی در‌اگه این لحظه واقعاً شروع به درخشیدن کرد.
تیان یانگ در روزِ دوازدهم مرز را‌دیگه شکست و به لایهٔ ۲ از سرورِ روح‌توی رسید. هوانگ چن اما، تقریباً هیچ پیشرفتی نکرد.
پس از آماده‌جفتمون شدن، در لبهٔ‌شده جزیره جمع شدند.
تیان یانگ با چهره‌ای جدی به آن‌ها‌گنجینه‌ای نگاه کرد: «آماده‌اید؟ راهِ برگشتی نیست، و‌چندتایی یا زنده می‌مونیم یا توی این راه می‌میریم.»
هوانگ چن لبخندی مشتاقانه زد: «همین‌کوتاه که تا اینجا رسیدیم یه معجزه‌ست.اگه امیدوارم آسمان‌ها یه جزیرهٔ دیگه بهمون ببخشن.»
هوانگ شیائو لی‌اصلاً و مادرش بی‌صدا‌چقدر سر تکان دادند.
چند دقیقه بعد، پس از اینکه خود را‌نمی‌دونیم از نظرِ ذهنی آماده کردند، جزیره را ترک‌می‌تونیم کردند و به سوی قارهٔ متروک به پرواز درآمدند.
پس از شکستنِ مرز، تیان‌کوتاه یانگ می‌توانست کمی کمتر از‌فکر بیست‌وچهار ساعت بدونِ توقف پرواز کند.
در ابتدا همه‌چیز خوب پیش می‌رفت و‌بدونِ حتی اهریمن‌های دریایی هم کمتر حمله می‌کردند؛ نشانه‌ای‌چندتایی از اینکه داشتند به قارهٔ متروک نزدیک می‌شدند.
اما دوازده ساعت پس از‌مقصدمون آغازِ سفر، ناگهان لرزهٔ سردی‌پیشنهاد از ستونِ فقراتِ تیان یانگ گذشت.
ا... این حس...
تیان یانگ پس از تجربهٔ موقعیت‌های مرگ‌وزندگیِ بی‌شمار، با خطر‌فکر بیگانه نبود. او حتی پس از چندین بار جانِ سالم‌شیائو به‌دربردن از مرگ، چیزی شبیه به حسِ ششم پیدا کرده بود.
رفته‌رفته یاد گرفته بود لرزشی خفیف‌کوتاه اما انکارناپذیر را در وجودش بشناسد‌اگه که از نزدیک‌شدنِ خطری حتمی خبر می‌داد.
تیان یانگ هشدار‌اصلاً داد: «مراقب باشید،چقدر یه چیزی داره میاد!»
هوانگ چن برای گرفتنِ‌اکسیرهامون جزئیاتِ بیشتر پرسید: «چیه؟!نمی‌دونیم من که چیزی حس نمی‌کنم!»
«نمی‌دونم، ولی‌احتمالاً مطمئنم یه‌مدتِ چیزی داره میاد!»
طولی نکشید که پس از چند دقیقه، تیان‌گنجینه‌ای یانگ و هوانگ چن نزدیک‌شدنِ موجودِ عظیمی را حس‌شاید کردند که هالهٔ پهناورش بر آن‌ها سایه انداخته بود.
ا... این دیگه چه‌نمی‌دونیم حسیه؟! هاله‌ش حتی از‌فاصله لویاتانِ پرنده هم قوی‌تره!
تیان یانگ با حس‌کردنِ هالهٔ‌تموم درک‌ناپذیری که از این موجود‌چقدر ساطع می‌شد، خیسِ عرقِ سرد شد.
هوانگ شیائو لی درحالی‌که تمامِ بدنش‌بدونِ از ترس می‌لرزید، ناگهان با صدایی وحشت‌زده‌می‌خوای زمزمه کرد: «ت... تیان یانگ... پشتِ سرت...»
تیان یانگ برگشت. نگاهش روی هیولای پشتِ سرش قفل‌مرز شد و با دیدنِ موجودِ عظیمی که شباهتِ عجیبی‌دردت به یک ماهی‌مرکبِ غول‌پیکر داشت، چشم‌هایش از حیرت گرد شد.
ماهی‌مرکبِ غول‌پیکر سری مثلثی‌شکل داشت و با اینکه تنها چشم‌هایش به‌سختی از آب بیرون زده‌توی بود، سرش آن‌قدر بزرگ بود که جلوی دیدِ آسمان را می‌گرفت. افزون بر این، شاخک‌های‌نگاه بلندِ متعددی از آب بیرون آمدند که هر کدامشان چندین برابر بزرگ‌تر از لویاتانِ پرنده بود.
تیان یانگ به این امید‌تموم که هوانگ چن بداند، فریاد‌چقدر زد: «اون دیگه چه‌جور اهریمنِ دریایی‌ایه؟!»
اما هوانگ چن‌نمی‌تونم هم به‌اندازهٔ او‌بدونِ شوکه و بی‌خبر بود.
«ن... نمی‌دونم! تا حالا‌نمی‌تونم همچین هیولایی رو نه‌گنجینه‌ای دیدم و نه اسمشو شنیدم!»
تا تیان یانگ خواست بفهمد چه اتفاقی دارد می‌افتد،داره اهریمنِ دریاییِ ماهی‌مرکب‌شکل ناگهان دست به کار شد و‌بمونیم یکی از شاخک‌های عظیمش را به سمتِ آن‌ها کوبید.
هوانگ چن‌چیه غرید: «داره حمله‌تموم می‌کنه! برید کنار!»
تیان یانگ و هوانگ چن هر دو بی‌توجه به‌بشکنم اینکه چقدر انرژی روحی هدر می‌رود، دان‌تیانِ خود را تا‌مطمئنی مرزِ توانشان به کار گرفتند تا از شاخک جاخالی بدهند.
سرعتشان سر به فلک‌نمی‌تونم کشید و حتی از سرعتِ‌مرز گنجینهٔ پرنده هم فراتر رفت.
تیان یانگ و هوانگ چن تنها در عرضِ چند‌داره ثانیه، به‌اندازهٔ مصرفِ یک ساعتشان انرژی روحی سوزاندند و با‌تزکیه‌مون این حال، باز هم به‌سختی توانستند از حمله جاخالی بدهند.
متأسفانه وقتی اهریمنِ دریاییِ عظیم‌تموم شاخکِ دیگری به سمتشان فرستاد،چقدر اوضاع برایشان بدتر هم شد.
«دوباره داره میاد!»
آن‌ها بی‌درنگ و بدونِ‌نمی‌تونم مکث به‌اندازهٔ یک ساعتِ‌گنجینه‌ای دیگر انرژی روحی مصرف کردند.
یعنی تموم‌شده شد؟ قراره‌نمی‌دونیم همین‌جا بمیرم؟
تیان یانگ هیچ‌جفتمون نوری در انتهای‌شده این تونلِ تاریک نمی‌دید.
آن‌ها نه آن‌قدر سریع بودند که از اهریمنِ دریایی پیشی بگیرند، نه انرژی‌می‌خوای روحیِ کافی داشتند تا پیوسته از حملاتش جاخالی بدهند. با این اوصاف، مرگشان‌هدفِ حتمی به نظر می‌رسید؛ مرگی که تنها چند لحظه با آن فاصله داشتند.