چپتر 1354: عظیم‌الجثه
0پس از آنکه تقریباً یک روزِ تمام را صرفِ بازیابیِ حدودِ‌بخوای ۹۰ درصد از تزکیه‌اش کرد، تیان یانگ دست از تزکیه کشید و‌جادوییِ جست‌وجو برای یافتنِ پدر و مادرِ هوانگ شیائو لی را آغاز کرد.
هوانگ شیائو لی همان‌طور که از‌چقدر میانِ برهوتِ پهناور و خالی می‌گذشتند، پرسید:زیاد «از کجا باید گشتن رو شروع کنیم؟»
تیان یانگ گفت: «می‌دونم عجله داری، اما با پرسه‌نهایت زدنِ بی‌هدف پیداشون نمی‌کنیم. بیا اول سعی کنیم یه‌حسابی شهرِ نزدیک پیدا کنیم و خودمون رو آماده کنیم.»
«باشه.»
تیان یانگ ناگهان‌باشه پرسید: «چقدر دربارهٔ‌دربارهٔ قارهٔ متروک می‌دونی؟»
«راستش رو بخوای، زیاد نه. می‌دونم که اینجا معدنِ‌متروک گنجه و کلی داروی کمیاب و گنجینهٔ قدرتمند داره.داروی جانورانِ جادوییِ ترسناکی هم توی این سرزمین پرسه می‌زنن.»
تیان یانگ سپس گفت: «رازها و فرصت‌های بی‌شماری سرتاسرِ این سرزمین‌بزرگ‌ترین پنهان شده. با این حال، قارهٔ متروک یه سرزمینِ بی‌قانونه که‌بالا تازه داره پا می‌گیره، برای همین فقط پنج شهر توش هست.»
«دژِ جنوبی رو داریم که ازش به عنوانِ‌دوخت بازار هم استفاده می‌شه. دژِ شمالی، دژِ غربی، و‌کنه در نهایت، دژِ مرکزی که بزرگ‌ترین شهر هم هست.»
هوانگ شیائو لی که از دانشِ‌دربارهٔ او تحتِ تأثیر قرار گرفته بود،زیاد گفت: «پس حسابی تحقیق کردی، نه؟»
تیان یانگ ابروهایش را بالا داد و نگاهش‌قارهٔ را به او دوخت: «کی اون‌قدر احمقه که بدونِ‌کلی هیچ اطلاعاتِ قبلی به یه سرزمینِ غریبه سفر کنه؟»
هوانگ شیائو لی با دیدنِ نگاهِ او سر‌غربی پایین انداخت و در حالی که صورتش از خجالت‌بود سرخ شده بود، ناخودآگاه عذرخواهی کرد: «مـ-من معذرت می‌خوام.»
تیان یانگ آهی‌کردی کشید: «نمی‌گم تو احمقی،نگاهش اما باید حواس‌جمع‌تر باشی.»
سر تکان داد: «متوجهم.»
«به هر حال، قارهٔ متروک بر اساسِ درجه‌سختی به پنج‌می‌دونی سطح هم تقسیم می‌شه. از ضعیف‌ترین که شروع کنیم، دژِ جنوبی،قدرتمند دژِ غربی، دژِ شمالی، دژِ شرقی و دژِ مرکزی رو داریم.»
او ادامه داد: «جانورانِ جادوییِ اطرافِ‌می‌شه دژِ جنوبی ضعیف‌ترین‌ها هستن و سطحشون‌دانشِ بینِ سرورِ روح تا پادشاهِ روحه.»
«توی دژِ غربی، خطرناک‌تر‌ابروهایش می‌شن و سطحشون بینِ‌دوخت امپراتورِ روح و فرمانروای روحه.»
«دژِ شمالی فرقِ چندانی با دژِ غربی‌قارهٔ نداره، جز اینکه جانورانِ جادویی در سطحِ‌معدنِ فرمانروای روح بیشتر از امپراتورِ روح پیداشون می‌شه.»
«جانورانِ جادویی که توی‌باشه دژِ شرقی ظاهر می‌شن‌قارهٔ از جنگجوی ایزدی فراتر نمی‌رن.»
«در موردِ دژِ مرکزی هم، ممکنه‌می‌شه جانورانِ جادویی بینِ سطحِ سرورِ روح‌دانشِ تا استادِ بزرگِ ایزدی ظاهر بشن.»
هوانگ شیائو‌تحقیق لی زمزمه کرد:بالا «چه طیفِ گسترده‌ای.»
«حتی اگه این اطلاعات یادت نمونه، یه چیز هست که باید حتماً به خاطر بسپاری.گنجه توی قارهٔ متروک، موجودی پرسه می‌زنه که حتی پادشاهانِ ایزدی هم جرئتِ درافتادن باهاش رو ندارن.فرصت‌های از نظرِ قدرت، ممکنه حتی با اون اهریمنِ دریای غول‌پیکری که به پستش خوردیم برابری کنه.»
هوانگ شیائو لی با اضطراب‌ناگهان آبِ دهانش را قورت داد‌می‌دونی و پرسید: «این هیولا چیه؟»
«مردمِ اینجا بهش می‌گن «عظیم‌الجثه»، چون درست مثلِ اون اهریمنِ دریا، هیکلِ‌دانشِ سر به فلک کشیده‌اش حتی کوه‌ها رو هم در هم می‌کوبه. تنها‌نگاهش فرقش اینه که ظاهرش شبیهِ انسانه. وقتی ببینیش همون لحظه می‌فهمی کیه.»
هوانگ شیائو لی ناگهان‌ابروهایش ایستاد و با چشم‌هایی‌دوخت گردشده به آسمان خیره ماند.
با لرز به پشت‌سرِ‌ناگهان او اشاره کرد و‌متروک پرسید: «یـ-یه چیزی مثلِ اون؟»
تیان یانگ برگشت و همان‌طور که انتظار‌دربارهٔ می‌رفت، پیکرِ عظیم و انسان‌نمایی را دید‌اینجا که با خونسردی نزدیکِ افق حرکت می‌کرد.
این موجود بدنی قیرگون داشت که انگار از دلِ سایه بیرون‌بزرگ‌ترین آمده بود، با دو چشمِ گرد و سرخ. درست مثلِ انسان، دو‌داد دست و دو پا داشت. تنها ویژگیِ انسانی‌ای که نداشت، دهان بود.
با این حال، جالب‌ترین ویژگیِ این موجود، نداشتنِ حضور بود. با وجودِ ظاهرِ‌اطلاعاتِ عظیم و ترسناکش، عظیم‌الجثه کوچک‌ترین حسِ حضوری نداشت، تقریباً انگار اصلاً وجود نداشت،ناخودآگاه یا داشتند از بُعدِ دیگری به آن نگاه می‌کردند که حضورش به آنجا نمی‌رسید.
تیان یانگ با صدایی گیج زمزمه کرد:قارهٔ «با اینکه دارم مستقیم بهش نگاه می‌کنم، ذهنم‌گنجه می‌گه وجود نداره... که فقط دارم توهم می‌زنم...»
برخلافِ هوانگ شیائو لی که چشم‌هایش‌چقدر پر از ترس بود، چشم‌های او‌بخوای از شگفتی و کنجکاوی پر شده بود.
ناگهان، تقریباً انگار عظیم‌الجثه نگاهشان را‌می‌شه حس کرده باشد، از حرکت ایستاد‌دانشِ و برگشت تا به سمتشان نگاه کند.
«هیییی!»
هوانگ شیائو لی بلافاصله روی‌چقدر زمین افتاد، چرا که نگاهِ عظیم‌الجثه‌بخوای برایش بیش از حد ترسناک بود.
تیان یانگ حتی خم‌باشه به ابرو نیاورد و‌قارهٔ مستقیم به چشم‌هایش خیره ماند.
انگار در آن لحظه تمامِ‌استفاده دنیا ساکت شده بود و‌مرکزی تنها او و عظیم‌الجثه وجود داشتند.
سرانجام، عظیم‌الجثه دوباره رویش را برگرداند‌داد و به راهش ادامه داد، انگار‌هیچ نه انگار که اتفاقی افتاده است.
تیان یانگ به هوانگ شیائو لی که هنوز‌متروک با چشم‌های پر از اشک روی زمین خشکش‌کلی زده بود نگاه کرد و پرسید: «حالت خوبه؟»
تیان یانگ خنده‌ای کرد‌باشه و دستش را دراز‌قارهٔ کرد تا بلندش کند.
اما هوانگ‌ازش شیائو لی از‌استفاده جایش تکان نخورد.
تیان یانگ توضیح داد: «چی شده؟ عظیم‌الجثه خیلی وقته‌اون‌قدر رفته و به پرخاشگری هم معروف نیست، پس تا وقتی‌نگاهِ اول ما کاری به کارش نداشته باشیم، بهمون حمله نمی‌کنه.»
هوانگ شیائو لی پس از‌چقدر لحظه‌ای سکوت زمزمه کرد: «من...راستش من تصادفاً خودمو خیس کردم...»
«ها؟» بلافاصله نگاهی‌آماده مات‌ومبهوت روی صورتِ‌چقدر تیان یانگ نشست.
یکی از تحقیرآمیزترین مصائب برای یک تزکیه‌گر، از‌غربی دست دادنِ کنترل بر بدنِ خود بود، به‌ویژه در‌بود بخش‌های حساس‌تر، مثلِ خیس کردن یا کثیف کردنِ خود.
هوانگ شیائو لی حتی هنگامِ رویارویی با‌نگاهش اهریمنِ دریای عظیم توانسته بود مثانه‌اش را‌قبلی کنترل کند، اما عظیم‌الجثه برایش غیرقابل‌تحمل بود.
تیان یانگ که نمی‌دانست در چنین‌دربارهٔ موقعیتِ خاصی چه واکنشی نشان دهد، ناخودآگاه‌اینجا به زبان آورد: «چطور می‌تونم کمک کنم؟»
هوانگ شیائو لی در حالی که‌چقدر صورتش از خجالت سرخ شده بود پرسید:زیاد «لباسِ اضافه داری به من قرض بدی؟»
تیان یانگ گفت: «چند دست‌استفاده از لباسِ فرمِ شاگردیم رو دارم،بزرگ‌ترین ولی ممکنه برات یکم گشاد باشه.»
او با صدای بلند‌ابروهایش گفت: «از اینکه با‌دوخت این وضع راه برم بهتره!»
تیان یانگ به‌سرعت یک دست‌چقدر از لباسِ فرمش را بیرون‌راستش آورد و به او داد.
تیان یانگ به درختانی که چندان‌چقدر دور نبودند اشاره کرد و گفت:بخوای «من می‌رم اونجا که نتونم ببینمت...»