چپتر 1392: پیامدها
0پس از هشدارِ هان زه‌شیان، استادانی که آمادهٔ‌ندارم ورود به کوه بودند، بی‌درنگ عقب جهیدند و از‌چطوری درهای بازشده‌ای که به خون آغشته بود، فاصله گرفتند.
رئیسِ فرقه چنگ که جاودانِ نقره‌ای بود، بی‌هیچ هشداری‌کرده در دم کشته شد. با دیدنِ چنین صحنهٔ تکان‌دهنده‌ای،داری دیگر کسی جرئت نکرد پا به درونِ کوه بگذارد.
«کوفتی... اگه من اول رفته بودم تو...»وقتی استادانی که پشتِ سرِ رئیسِ فرقه چنگ می‌آمدند،فعال با تصورِ مرگِ انفجاریِ خودشان، خیسِ عرق شدند.
«این حتماً یه تله‌ست! هر کاری کردیم‌نقطه در باز نمی‌شد، ولی یهو بی‌مقدمه باز‌همون شد. من به این‌جور تصادفا باور ندارم.»
«ولی نمی‌تونیم صلاحیتی رو‌بی‌مقدمه که هان زه‌شیان ازش‌ندارم حرف زد نادیده بگیریم.»
«آخه آدم چطوری صلاحیت می‌گیره؟»
استادان به مغزشان فشار آوردند تا‌می‌کنم جوابی پیدا کنند. با این حال، هیچ‌کدام‌تصادفی نتوانستند توضیحِ منطقی‌ای برای وضعیتِ کنونی‌شان بیابند.
ناگهان یکی از آن‌ها با چشمانی ریزشده به کولاس نگاه کرد:بعیده «حالا که بهش فکر می‌کنم، وقتی کولاس با گنجینهٔ پرنده‌ش به کوه‌می‌شدم خورد مُهرِ در باز شد. فکر می‌کنید تصادفی کلیدی رو فعال کرده؟»
«ما چند ماهِ گذشته بی‌وقفه به این کوهِ‌ندارم کوفتی کوبیدیم و هیچ‌جاشو جا نذاشتیم! داری می‌گی‌آدم یه‌جوری یه نقطه رو از قلم انداختیم؟ خیلی بعیده!»
یکی از آن‌ها پرسید:مُهرِ «اصلاً برای چی همون‌فعال اول کوبیدی به کوه، کولاس؟»
کولاس شانه بالا انداخت: «راستش اصلاً نمی‌دونم. داشتم از این‌خورد منطقه رد می‌شدم که یه نیروی نامرئی گنجینهٔ پرنده‌م رو‌بی‌وقفه متوقف کرد و تا به خودم بیام، پرت شدم سمتِ کوه.»
با شنیدنِ این‌نذاشتیم حرف، دوباره پچ‌پچِ‌یه‌جوری استادان بالا گرفت.
مدتی بعد، کسی در میانِ جمعیت ناگهان داد‌ندارم زد: «ا-ارباب گو! اون یارو که کنارِ کولاسه!آدم خودشه! همونیه که اربابِ جوان گو لیم رو کشت!»
«چی؟! مطمئنی؟!» یکی از استادان سر برگرداند‌کلیدی و با قصدِ کشتی عظیم که از‌کوهِ چشمانش فوران می‌کرد، به تیان یانگ خیره شد.
اوه، گندش بزنن...
تیان یانگ وقتی فهمید به‌عنوانِ‌این‌جور قاتلِ گو لیم شناسایی شده، با‌ازش اضطراب آبِ دهانش را قورت داد.
استادِ دیگری ناگهان به تیان یانگ اشاره کرد و داد زد: «ا-این عوضی! اگه‌بی‌وقفه می‌دونستم قاتلِ گو لیمه، همون موقع می‌کشتمش!» این شخص رئیسِ فرقهٔ هفت قلهٔ شمشیرِ‌اصلاً ایزدی بود که می‌خواست فنِ «قلمروی شمشیرِ بی‌حد و مرز» را از تیان یانگ بگیرد.
مردِ میان‌سالی که شبیهِ او بود، با‌بی‌مقدمه اخمی غلیظ جلو آمد و گفت: «کولاس! چرا‌حرف با کسی هستی که گو لیم رو کشته؟!»
شخصِ دیگری ناگهان فاش کرد: «وقتی اون مرد اربابِ جوان‌گذشته گو لیم رو کشت، اربابِ جوان کولاس هم اونجا بود!قلم در واقع، قبل از این اتفاق داشتن با هم می‌جنگیدن!»
پدرش با شنیدنِ این حرف از‌تصادفا کوره دررفت: «چی؟! کولاس، این راسته؟!حرف تو توی مرگِ گو لیم دست داری؟!»
کولاس زیرِ رگبارِ سؤالات گیر افتاده بود و فشارهای گوناگونی‌کرده هم از هر طرف به او وارد می‌شد. حتی اگر می‌خواست‌یه‌جوری جواب بدهد، در چنین وضعیتی توانِ باز کردنِ دهانش را نداشت.
با این حال، تیان یانگ فرق‌یهو داشت و توانست حتی در این‌نمی‌تونیم وضعیت هم آرامشِ چهره‌اش را حفظ کند.
تیان یانگ با لحنی که کمی غرور در آن بود اعلام کرد: «درسته، من گو لیم رو کشتم.یه‌جوری با اینکه کولاس قبل از اینکه من کارش رو تموم کنم داشت با گو لیم می‌جنگید، اما اصلاً‌نیروی قصد نداشت بهش آسیبی برسونه. کشتنِ گو لیم که مسخره‌م کرده بود، فقط و فقط تصمیمِ خودم بود.»
کولاس با چشمانی گردشده به او نگاه‌باور کرد و از طریقِ حسِ ایزدی به‌بگیریم حرف آمد: «برادر تیان! داری چی‌کار می‌کنی؟!»
تیان یانگ لبخندی آرام بر لب آورد: «منظورت چیه؟فعال قبلاً گفتم که همهٔ مسئولیت‌ها رو گردن می‌گیرم. حتی سعی‌داری نکن ازم محافظت کنی، وگرنه دیگه هیچ‌وقت بهت نمی‌گم برادر.»
ارباب گو با خشم غرید و ناگهان به سمتِ‌تصادفا تیان یانگ یورش برد: «چطور جرئت می‌کنی با لبخند‌آخه روی لبت از کشتنِ پسرِ من حرف بزنی؟! می‌کشمت!»
در شرایطِ عادی، تیان یانگ هیچ شانسی در برابرِ اربابِ یک خاندانِ جاودان‌کوبیدیم نداشت، اما از آنجا که پایهٔ تزکیهٔ ارباب گو تا اوجِ شاهِ روح‌همون محدود شده بود، تیان یانگ نه‌تنها توانست جاخالی بدهد، بلکه ضدحمله هم زد.
«قلمروی شمشیرِ بی‌حد و مرز!»
ده شمشیرِ باشکوه گردِ تیان یانگ پدیدار شد و بی‌درنگ به اربابِ‌ماهِ خاندان گو یورش برد. پس از یک سال تمرینِ خستگی‌ناپذیرِ این فن،انداختیم توانسته بود شمارِ شمشیرهایی را که می‌ساخت از چهار به ده افزایش دهد.
اربابِ خاندان گو پس از حس کردنِ هالهٔ سهمگینش جرئت نکرد فن را دست‌کم بگیرد،حرف اما همچنان نتوانست جلوی هر ده شمشیر را بگیرد. پس از دفعِ نُه شمشیر، یکی‌حال از آن‌ها توانست از سدِ دفاعی‌اش بگذرد و نیمی از بازوی چپش را قطع کند.
«لعنت! حشرهٔ عوضی!» هالهٔ‌تصادفی اربابِ خاندان گو فوران‌چند کرد و چشمانش سرخ شد.
با این حال، حتی پس از این حملهٔ موفقیت‌آمیز، تیان‌صلاحیتی یانگ نتوانست یک ثانیه هم استراحت کند، زیرا رئیسِ فرقهٔ‌استادان هفت قلهٔ شمشیرِ ایزدی از پشت به او شبیخون زده بود.
تیان یانگ تلاشی برای دفعِ آن نکرد و در‌فعال عوض جاخالی داد. پس از اینکه با مویی فاصله‌نذاشتیم از شبیخون گریخت، به‌سوی ورودیِ میراثِ هان زه‌شیان شتافت.
تیان یانگ همان‌طور که از کنارِ کولاس پرواز می‌کرد، زمزمه کرد:ندارم «بابتِ همه‌چیز ممنونم، برادر کولاس. اگه تو نبودی، همون روز مرده‌می‌گیره بودم. اگه بتونم از اینجا زنده بیرون بیام، حتماً جبران می‌کنم.»
«اون حروم‌زاده‌مُهرِ داره می‌ره‌تصادفی سمتِ ورودی!»
اربابِ خاندان گو داد زد: «می‌خواد‌تصادفا خودکشی کنه! جلوش رو بگیرید! تا خودم‌نادیده زنده‌زنده پوستش رو نکنم دلم خنک نمی‌شه!»
با این حال، هیچ‌یک از خبرگان جرئت نکردند به ورودی نزدیک‌چند شوند، چرا که هشدارِ هان زه‌شیان همچنان در سرشان می‌پیچید. حتی اربابِ‌قلم خاندان گو که مستأصل شده بود، از شدتِ ترس نمی‌توانست تکان بخورد.
تیان یانگ بی‌درنگ‌باز واردِ ورودی شد و‌بی‌مقدمه درونِ کوه ناپدید شد.
«چی؟! چرا نمرد؟!»
«حروم‌زاده! حتماً‌ولی صلاحیتِ ورود رو‌این‌جور به دست آورده!»
«برای همین بود که‌خورد در یهو باز شد؟! تمامِ‌فعال این مدت کارِ اون بود؟!»
لحظه‌ای بعد، صدای تیان یانگ از درونِ کوه طنین انداخت: «اگه جرئت دارید بیاید‌ازش دنبالم، بازنده‌های عوضی! گورِ پدرِ خاندان‌های جاودان! گورِ پدرِ هفت قلهٔ شمشیرِ ایزدی! میراثِ‌پیدا هان زه‌شیان رو به دست می‌آرم و همهٔ شما حروم‌زاده‌ها رو می‌کشم! فقط صبر کنید!»
حرف‌های تیان یانگ خبرگان را به خشم آورد، اما‌ماهِ پیش از آنکه بتوانند جوابش را بدهند، درِ کوه دوباره‌نقطه مُهروموم شد و ارتباطش را با بقیهٔ جهان قطع کرد.
اربابِ خاندان گو در حالی که چنان محکم به درهای‌صلاحیتی مُهرشده مشت می‌کوبید که بندِ انگشتانش شکست، غرید: «به نامِ‌استادان خاندانم قسم می‌خورم که نمی‌ذارم از این مکان زنده بیرون بیای!»
مدتی بعد، وقتی فضا کمی آرام شد،تصادفی خبرگان با اخم‌هایی غلیظ به کولاس برگشتند، طوری‌کوهِ که انگار به یک سپرِ بلا نگاه می‌کردند.
«کولاس، اگه جونت رو‌نمی‌شد دوست داری، به همهٔ‌این‌جور سؤال‌های ما جواب می‌دی.»
«هر چی دربارهٔ اون حروم‌زاده و‌فعال اینکه چطور صلاحیتِ ورود به کوه رو‌کوبیدیم به دست آورد می‌دونی، به ما می‌گی!»
«اگه مجبور بشم برای گرفتنِ‌این‌جور جواب شکنجه‌ت می‌دم! فکر نکن‌صلاحیتی الان مقامت می‌تونه نجاتت بده!»
با شنیدنِ این حرف‌ها، کولاس برای کمک به پدرش نگاه کرد، اما افسوس که تنها‌کوهِ پاسخی که گرفت، تکان‌دادنِ ناامیدانهٔ سر بود. حتی اگر اربابِ جوانِ خاندانِ قدرتِ جاودان بود، پدرش‌شانه هیچ کاری نمی‌توانست برای کمک به او بکند بی‌آنکه با واکنشِ تندِ خاندان‌های دیگر روبه‌رو شود.
متأسفم پسرم، اما ما نمی‌تونیم همهٔ آدم‌های اینجا رو با خودمون‌ندارم دشمن کنیم. شاید ازم متنفر بشی که ازت محافظت نکردم، اما‌می‌گیره این گندیه که خودت بالا آوردی، پس باید عواقبش رو هم بپذیری.
پدرِ کولاس تصمیم گرفت او را رها کند تا بقیهٔ اعضای خاندان‌کوهِ هدفِ دیگران قرار نگیرند. به‌عنوانِ رئیسِ خاندان، وظیفه داشت بقای خاندان را تضمین‌اصلاً کند، حتی اگر مجبور می‌شد پسرِ خودش را برای این کار فدا کند.
بدین ترتیب، اربابِ خاندان گو و چند تن دیگر از‌صلاحیتی خبرگان، کولاس را به مکانی خلوت کشاندند تا در آنجا برای‌مغزشان مدتی بسیار طولانی با انواع‌واقسامِ روش‌های ناگفتنی از او بازجویی کنند.
در این میان، تیان یانگ بی‌خبر از وضعیتِ بیرون، در حالی که تاریکیِ اطراف‌بی‌وقفه او را در آغوش گرفته بود، به اعماقِ کوه رفت. طولی نکشید که نوری‌اصلاً کم‌رنگ در دوردست پدیدار شد و با نزدیک‌شدنش به نور، صدایی کودکانه طنین انداخت.
تیان‌اِر گفت: «ارباب، شش ساعت گذشته. آزمونِ بعدی‌این‌جور به‌زودی شروع می‌شه.» و با این حرف یوان را‌بگیریم از خاطراتش بیرون کشید و به زمانِ حال برگرداند.
او با نگاهی ژرف‌تصادفی برخاست و گفت: «حالا‌چند می‌تونی آزمون رو شروع کنی.»