چپتر 1307: اکسیرِ بزرگِ تغییرِ ظاهر
0استادِ بزرگِ اکسیر ژائو پس از‌دلیلِ لحظه‌ای سکوت پرسید: «دلیلت برای رد‌فوراً کردن چیه؟ می‌دونی من کی هستم؟»
یوان سر تکان داد: «نمی‌دونم، اما از روی واکنشِ همه‌داره به حضورتون، حاضرم شرط ببندم که آدمِ بانفوذی هستید. در موردِ‌ندارن دلیلم برای اینکه نمی‌خوام شاگردتون بشم، راستش الان اصلاً وقت ندارم.»
و ادامه داد: «راستش رو بخواید،تسلط همین‌جوری هوس کردم بیام اینجا و فعلاً‌مسیرِ هیچ قصدی برای یادگیریِ جدیِ کیمیاگری ندارم.»
ما چینگیون با شنیدنِ این‌فوراً حرف‌ها چیزی نمانده بود یک‌می‌رسه دهان خون بالا بیاورد: «همین‌جوری...؟»
آخه چطور همچین‌باشم آدمی می‌تونه این‌قدر‌دلیلِ استعداد داشته باشه؟
در دل آه کشید:
آسمان عادل نیست...
استادِ بزرگِ اکسیر ژائو اخم کرد و گفت: «چطور می‌تونی وقتی‌سرمایه‌گذاریِ استعدادِ فوق‌العاده‌ای برای کیمیاگری داری، همچین حرفی بزنی؟ احمق نباش و‌حسرتِ چیزی رو که بی‌شمار آدم حاضرن برای داشتنش خون بریزن، هدر نده!»
یوان بی‌تفاوت شانه بالا انداخت: «حتی اگه استعدادش رو داشته باشم، در حالِ‌یاد حاضر هیچ دلیلِ قانع‌کننده‌ای وجود نداره که من رو مجبور کنه فوراً کیمیاگری‌تزکیه‌گر یاد بگیرم. تازه، به نظر می‌رسه به سرمایه‌گذاریِ زمانیِ زیادی هم نیاز داره.»
استادِ بزرگِ اکسیر ژائو با شگفتی گفت: «هیچ دلیلی؟! تو به‌عنوانِ یک تزکیه‌گر چطور می‌تونی‌می‌فهمی همچین حرفی بزنی؟ می‌فهمی چند تزکیه‌گر حسرتِ تسلط بر کیمیاگری رو می‌خورن اما استعدادِ ذاتی‌اش‌نفعته رو ندارن؟ اکسیرها بخشِ جدایی‌ناپذیرِ مسیرِ یک تزکیه‌گر هستن؛ داشتنِ همچین مهارتی بی‌شک به نفعته.»
«فرض کن توی بیابون بدونِ هیچ اکسیری گیر افتادی. تزکیه‌گری که کیمیاگری بلده می‌تونه‌هستن همون‌جا اکسیرِ موردنیاز رو بپالایه، در حالی که کسی که این توانایی رو نداره‌همون‌جا باید دست‌وپا بزنه و به درگاهِ آسمان ناله کنه که چرا همچین استعدادی بهش نداده!»
«می‌دونی چرا بیشترِ تزکیه‌گرها موقعِ کاوش همیشه یک کیمیاگر همراهِ خودشون‌سرمایه‌گذاریِ می‌برن؟ این‌طوری مطمئن می‌شن که هرگز نگرانِ تمام شدنِ ذخیرهٔ اکسیرشون‌حسرتِ نمی‌شن و حضورِ یک کیمیاگر شانسِ زنده موندن رو خیلی بالا می‌بره!»
«با اینکه یادگیریِ کیمیاگری قطعاً به زمانِ‌قانع‌کننده‌ای زیادی نیاز داره، اما مزایاش بی‌شک از معایبش‌تازه بیشتره و ارزشش رو داره که دنبالش بری!»
یوان پس از شنیدنِ سخنرانیِ استادِ بزرگِ اکسیر ژائو دربارهٔ اهمیتِ‌شگفتی کیمیاگری، نتوانست سودمند بودنِ تواناییِ پالایشِ اکسیر در هر زمان را‌اکسیرها انکار کند. با این حال، او همچنان وقتی برای یادگیریِ کیمیاگری نداشت.
یوان به‌تزکیه‌گر وانگ شیویینگ‌چند فکر کرد:
حالا که بیشترِ مردم یک کیمیاگر با‌بگیرم خودشون می‌برن، من هم اگه واقعاً نیاز‌نیاز داشتم می‌تونم توی آینده همین کار رو بکنم.
یوان با برداشتنِ دیگش گفت: «می‌فهمم چی می‌گید، اما این واقعیت‌کنه رو تغییر نمی‌ده که در حالِ حاضر هیچ وقتی برای کیمیاگری‌داره ندارم. هر وقت سرم خلوت‌تر شد، دوباره به یادگیریِ کیمیاگری فکر می‌کنم.»
یوان پیش از رفتن به سمتِ خروجی، به‌زیادی استادِ بزرگِ اکسیر ژائو گفت: «می‌تونید اون اکسیر‌چند رو نگه دارید. من دیگه می‌رم. بابتِ کلاس ممنونم.»
«...»
استادِ بزرگِ اکسیر ژائو با‌فوراً تماشای خروجِ یوان از اتاق،می‌رسه تنها توانست بی‌صدا سر تکان دهد.
ما چینگیون‌استعدادش ناگهان پرسید: «واقعاً‌حاضر می‌خوای بذاری بره؟»
استادِ بزرگِ اکسیر ژائو شانه‌ای بالا انداخت و گفت: «می‌خوای چی‌کار کنم؟ التماسش‌به‌عنوانِ کنم بمونه؟ اون تصمیمش رو گرفته و من بهش احترام می‌ذارم. اگه واقعاً‌هستن همون‌قدر که فکر می‌کنم بااستعداده، بعید می‌دونم یکم دیرتر شروع کردن مانعش بشه.»
و ادامه داد: «و اگه بخوام باهات کاملاً صادق باشم،اکسیرها مطمئن نیستم که تواناییِ آموزش دادن به هیولایی مثل اون‌توی رو داشته باشم. امیدوارم در آینده با شخصِ شایسته‌تری روبه‌رو بشه.»
ما چینگیون با اضطراب آب دهانش را قورت‌تازه داد. اصلاً نمی‌فهمید استادِ بزرگِ اکسیر ژائو چه‌شگفتی فکر یا احساسی دارد که این‌قدر فروتنانه رفتار می‌کند.
یوان پس از ترکِ‌حالِ تالارِ اکسیرِ باشکوه، پیشِ‌وجود می‌شیو و بقیه برگشت.
«ببخشید این‌قدر طول‌تازه کشید. یکم راهم‌سرمایه‌گذاریِ رو کج کردم.»
چو لیوشیانگ‌تزکیه‌گر پرسید: «الان می‌ریم‌حسرتِ سراغِ پلکانِ آسمان؟»
سر تکان داد و گفت: «نه، یه کارِ دیگه مونده‌می‌رسه که باید بکنم. ده خاندانِ بزرگ—می‌خوام قبل از اینکه اوضاع‌می‌فهمی خیلی بیخ پیدا کنه، به مسخره‌بازیشون پایان بدم. خیلی طول نمی‌کشه.»
می‌شیو پرسید:استعدادش «چطور می‌خوای این‌حاضر کار رو بکنی؟»
یوان ماجرای شرکت‌تازه در برنامهٔ عضوگیری‌سرمایه‌گذاریِ را برایشان تعریف کرد.
چو لیوشیانگ با شنیدنِ این حرف‌تسلط خندید: «جدی؟ از همین الان می‌تونم‌جدایی‌ناپذیرِ قیافه‌هاشون رو وقتی پیدات می‌شه تصور کنم.»
لی جین‌شی پرسید: «کمک می‌خوای؟»
«نه، فقط لازمه شیائو هوا‌حاضر باهام بیاد تا ظاهرِ قضیه حفظ‌کنه بشه. می‌خوام تنهایی به حسابشون برسم.»
یوان به شیائو هوا نگاه کرد و توضیح داد:نیاز «یه گروه دارن تبعیدی‌هایی مثل تو رو عضو می‌کنن و‌می‌خورن به‌خاطر اتفاقِ چند وقت پیش، قصد دارن بهمون کمین بزنن.»
شیائو هوا بی‌درنگ آخرین‌چند مبارزه‌اش را به یاد آورد‌ندارن و سر تکان داد: «باشه.»
یوان یکی از اکسیرهای تغییرِ ظاهرِ بزرگ را بیرون‌نظر آورد و به او داد: «باید تغییرِ قیافه بدیم. می‌تونی‌تزکیه‌گر اجزای صورتت رو عوض کنی و قدت رو بلندتر کنی؟»
شیائو هوا اکسیر را گرفت و با‌قانع‌کننده‌ای حالتی متفکرانه به آن خیره شد؛ داشت‌بگیرم فکر می‌کرد خودش را به چه شکلی درآورد.
یوان که فکر کرد شیائو هوا می‌خواهد همان‌جا اکسیر‌نیاز را ببلعد، با عجله گفت: «آه، الان نخورش. بذار‌تسلط وقتی به مقصدمون نزدیک شدیم این کار رو بکنیم.»
شیائو هوا سر تکان داد.
«پس من‌نداره دیگه می‌رم.کنه بعداً می‌بینمتون.»
یوان و شیائو هوا کمی‌حاضر بعد راه افتادند و با‌مجبور سرعت به‌سمتِ جنگلِ بامبوی افسون‌شده رفتند.
حدود دو‌بگیرم ساعت بعد،نظر به مقصد رسیدند.
یوان کمی پس از رسیدن، اکسیرِ تغییرِ ظاهرِ بزرگ را خورد و‌جدایی‌ناپذیرِ چهره‌اش را به شکلِ یک غریبهٔ تصادفی درآورد—کسی که در خیابان از‌گیر کنارش رد شده بود و بر حسبِ اتفاق چهره‌اش در خاطرش مانده بود.
شیائو هوا نیز‌مجبور به تقلید از‌یاد او اکسیر را بلعید.
لحظه‌ای بعد، جثهٔ کوچکش شروع به قد کشیدن کرد،نداره تا جایی که حتی یک اینچ از یوان هم‌سرمایه‌گذاریِ بلندتر شد و چهره‌اش برای یوان تقریباً غیرقابل‌شناسایی شد.
با اینکه در نگاهِ اول کاملاً متفاوت به‌زیادی نظر می‌رسه، اگه با دقت نگاه کنم، بعد‌چند از تغییرِ شکلش تا حدودی شبیه شیائو هواست...
یوان از روی کنجکاوی پرسید:حسرتِ «شیائو هوا، این قیافه... کسیه‌اکسیرها که می‌شناسیش؟ یا از خودت درآوردی؟»
شیائو هوا سر تکان‌کنه داد و با آرامش‌تازه جواب داد: «خواهرِ بزرگ‌ترمه.»
«ها؟» چشم‌های یوان‌باشم از این حرفِ‌دلیلِ غیرمنتظره گرد شد.