چپتر 1125: اطلاعاتی دربارهٔ حریم
0پیمان‌بان تمامِ تلاشش را کرد تا شوکِ درونش‌کوچک را سرکوب کند و فرکانسِ ذهنی‌اش را ثابت‌کجا نگه دارد تا هان شیائو بویی از وحشتش نبرد.
حالتِ چهره و فرکانسِ ذهنیِ هان شیائو‌همه‌کاره را زیرِ نظر گرفت، اما نشانی از‌برای تمسخر در او ندید؛ فقط کنجکاوی بود.
آیا ستارهٔ سیاه از نقشه‌های پیمانِ مقدس خبر داشت که‌دروغ دربارهٔ حریم پرسید، یا این اسم را جای دیگری شنیده‌کلِ بود؟ در سراسرِ کیهان آدم‌های زیادی از وجودِ حریم خبر نداشتند.
احساساتِ پیمان‌بان مثلِ قایقی کوچک در دریایی خروشان‌ممکن بود. تا جای ممکن خونسردی‌اش را حفظ کرد.دروغ با لحنی عادی پرسید: «دربارهٔ حریم از کجا شنیده‌اید؟»
هان شیائو با خونسردی‌نداشتند دروغ گفت: «یکی بهم‌کوچک گفت.» عمراً حقیقت را می‌گفت.
پیمان‌بان دست‌بردار نبود: «چه کسی؟ در کلِ کیهان‌شود افرادِ بسیار بسیار کمی از وجودِ حریم خبر‌کردنِ دارند. حتی تمدن‌های پیشرفته هم چه‌بسا بی‌خبر باشند.»
از آنجا که ستارهٔ سیاه اسمِ «حریم» را به زبان آورده بود، پیمان‌بان می‌دانست‌عمراً که او قطعاً اطلاعاتی در این باره دارد. اگر وانمود می‌کرد از حریم بی‌خبر‌چه‌بسا است، چه‌بسا فرصتِ پی بردن به میزانِ اطلاعاتِ هان شیائو را از دست می‌داد.
«خب... اگه‌احساساتِ بگم حسم‌قایقی بوده، باور می‌کنی؟»
هان شیائو چاره‌ای نداشت جز اینکه دست به دامنِ‌دریایی این بهانهٔ همه‌کاره شود. هرچند چندان قانع‌کننده نبود، اما‌خونسردی به هر حال قصدی هم برای قانع کردنِ پیمان‌بان نداشت.
اما در کمالِ تعجب، پیمان‌بان آرام سر تکان داد و دیگر سؤالی نپرسید. انگار جوابِ درستی داده بود. پیمان‌بان سپس گفت: «این در واقع راهِ ساده‌ای برای حس کردنِ حریم است، اما در کنترلِ‌شخص شخص نیست و بسیار مبهم است. فقط افرادی که در سلسله‌مراتبِ حیات به سطحِ خاصی رسیده‌اند، شاید، به طریقی، بتوانند پیوندی بی‌نهایت ضعیف با حریم برقرار کنند و گهگاه هنگامِ ارتباط با کیهان، شبحِ‌شنیدنِ مبهمِ آن را ببینند. با این حال، حواسِ شما ابعادِ بی‌شماری با آن فاصله دارد و هرگز با آن تماس پیدا نخواهید کرد. نهایتِ تجربه‌تان فقط شنیدنِ زمزمه‌هایی به زبانِ باستانی در گوشتان خواهد بود...»
هان شیائو جا خورد.
ببخشید، چه خبره‌مثلِ داداش؟ این توضیحاتِ‌دریایی الهیاتی دیگه چه صیغه‌ایه؟
با شنیدنِ حرف‌های پیمان‌بان، هان شیائو نمی‌دانست باید حرفش را باور کند یا نه. واقعاً‌عادی هیچ ایده‌ای نداشت که حریم چیست و امروز فقط برای امتحان کردنِ شانسش آن را‌افرادِ پیش کشیده بود. با این حال، ظاهراً پیمانِ مقدس واقعاً از قضیهٔ حریم خبر داشت.
«مزخرف نباف.چاره‌ای می‌شه یه چیزی‌دامنِ بگی که بفهمم؟»
هان شیائو دیگر‌خونسردی‌اش طاقت نیاورد و‌عادی میانِ حرفش پرید.
پیمان‌بان لحظه‌ای سکوت کرد؛ گویی تردید داشت که اطلاعاتی بروز دهد یا نه. پس از کمی سبک‌سنگین کردن، به این نتیجه رسید که در‌نبود میان گذاشتنِ کمی اطلاعاتِ پایه ضرری ندارد، پس آرام گفت: «حریم... موجودیتی باستانی است. هیچ‌کس نمی‌داند کِی پدیدار شده. چه‌بسا از سه تمدنِ کیهانی‌است هم قدیمی‌تر باشد. فقط در زمان‌های خاص و با استفاده از روش‌های مشخصی می‌توان آن را حس کرد یا حتی با آن تماس گرفت.»
چشمانِ هان شیائو برقی زد.
بالاخره کسی را پیدا کرده بود‌بهانهٔ که چیزی دربارهٔ حریم می‌دانست، پس قرار‌قصدی نبود این فرصت را از دست بدهد.
«پس، حریم چیه؟ کجاست؟»
با شنیدنِ این حرف، پیمان‌بان با حالتی‌خروشان عجیب به هان شیائو نگاه کرد. وقتی‌شنیده‌اید دید هان شیائو ظاهراً تظاهر نمی‌کند، پرسید: «نمی‌دانید؟»
هان شیائو چشمانش را ریز کرد و گفت: «اگه می‌دونستم که ازت نمی‌پرسیدم.» اطلاعاتش دربارهٔ پیمانِ‌کجا مقدس فقط به ظواهر محدود می‌شد؛ واقعاً از ارتباطِ پیمانِ مقدس و حریم خبر نداشت. از این‌دارند رو، اصلاً نمی‌دانست که تصادفاً دست روی نقطهٔ درستی گذاشته و پیمان‌بان را به وحشت انداخته است.
با شنیدنِ این حرف،اینکه پیمان‌بان بالاخره نفسِ راحتی‌شود کشید و خوشحال شد.
انگار ستارهٔ سیاه واقعاً از نقشهٔ ما خبر ندارد. یعنی‌دروغ اشتباه برداشت کردم؟ نکند اصلاً جاسوسی در کار نیست و‌کلِ ستارهٔ سیاه اطلاعات را از جای دیگری گیر آورده است؟
پیمان‌بان در همین افکار بود که به صحبت ادامه داد: «حریم نه در دنیای مادی‌خونسردی است و نه در ابعادِ ثانویه. در واقع، هیچ موقعیتِ جغرافیاییِ مشخصی ندارد. من هم‌دارند نمی‌دانم چطور باید حریم را تعریف کنم، اما به نظرم بیشتر شبیهِ یک پدیده است.»
هان شیائو‌زیادی با کنجکاوی‌نداشتند پرسید: «یک پدیده؟»
«بله، یک پدیده.»
هان شیائو منتظر ماند تا‌لحنی پیمان‌بان حرفش را ادامه دهد،دروغ اما او قصدِ چنین کاری نداشت.
آن دو به هم خیره ماندند و مکالمه قطع شد. هان شیائو‌عادی با دیدنِ این وضع فهمید که پیمان‌بان تمایلی به ادامهٔ این بحث‌نبود ندارد، پس سؤال را عوض کرد و پرسید: «پس داخلِ حریم چیه؟»
آن دو‌زیادی همچنان به‌نداشتند هم خیره ماندند.
«کلاً چند‌چاره‌ای تا حریم‌اینکه وجود داره؟»
این بار،ممکن پیمان‌بان جواب‌حفظ داد: «شش تا.»
هان شیائو کمی جا‌قایقی خورد. این جواب چیزی‌ممکن نبود که انتظارش را داشت.
چند سؤالِ دیگر هم پرسید؛ مثل اینکه چطور باید‌دریایی حریم‌ها را پیدا کرد، چطور باید بازشان کرد و‌خونسردی غیره. پیمان‌بان بدونِ استثنا دربارهٔ هیچ‌کدام کلمه‌ای حرف نزد.
این یارو قطعاً بیشتر می‌دونه، ولی حاضر نیست هیچ‌هرچند اطلاعاتِ کلیدی‌ای رو لو بده. پس حریم‌ها قطعاً چیزِ‌تعجب خیلی مهمی‌ان... هرچند هنوز نمی‌دونم به چه دردی می‌خورن.
این فکر از ذهنش گذشت. هان شیائو وقتی دید نمی‌تواند اطلاعاتِ بیشتری از‌بهم پیمان‌بان بیرون بکشد، بحثِ حریم را بست و به سراغِ معامله‌شان رفت. آن‌ها‌تمدن‌های دربارهٔ تاریخ، مکان و روشِ جدیدِ معامله تصمیم گرفتند و به توافق رسیدند.
پیمان‌بان که به هدفش از این دیدار رسیده‌ممکن بود، شبحش منفجر شد، به گل‌هایی از شعلهٔ‌دروغ سیاه تغییرِ شکل داد و از هم پاشید.
هان شیائو اطراف را اسکن کرد و‌قایقی وقتی مطمئن شد پیمان‌بان رفته است، دست‌لحنی به چانه کشید و به فکر فرو رفت.
انگار سازمانِ پیمانِ مقدس رازهای زیادی می‌دونه. باید یه راهی پیدا کنم تا اطلاعاتِ بیشتری ازشون‌کردنِ بکشم بیرون. فعلاً تنها راهِ ارتباطیمون اینه که خودِ پیمان‌بان باهام تماس بگیره، برای همین تو‌ساده‌ای این قضیه یکم دست‌وپابسته‌ام. موقعِ معامله می‌تونم سعی کنم فرستاده‌شون رو ردیابی کنم... راستی، شش تا حریم؟
هان شیائو گیج شده بود. این موضوع‌کجا با حدسیاتش فرق داشت. پیش‌تر فکر می‌کرد‌عمراً فقط پنج حریم وجود دارد. چرا شش تا؟
با این حال، پیمان‌بان در این‌دریایی مورد بسیار سربسته حرف زد و‌عادی حاضر نشد اطلاعاتِ بیشتری بروز دهد.
فکری به سرش زد.
بعد از اینکه معامله جوش خورد، می‌تونم قضیهٔ قصدشون برای‌چندان رستاخیزِ نخستینیان رو پیش بکشم. شاید بتونم از این موضوع‌تکان در ازای گرفتنِ اطلاعات دربارهٔ حریم‌ها استفاده کنم؛ یه‌جور حق‌السکوت.
درونِ معبدِ مخفی در پایگاهِ سازمانِ پیمانِ مقدس، پیمان‌بان‌خونسردی که چهارزانو در هوا معلق بود، تجسمِ روحی‌اش را غیرفعال‌کسی کرد. خوشه‌های شعله‌ای که دورش می‌چرخیدند، به درونِ بدنش برگشتند.
«چطور پیش رفت؟»
لاو و فی پایین‌نداشتند منتظر بودند و به‌کوچک رئیسشان چشم دوخته بودند.
پیمان‌بان شمرده گفت: «ستارهٔ سیاه برخوردِ دوستانه‌ای داشت. معامله‌هرچند دوباره پا گرفت. بهای معامله را آماده کنید. روشِ معامله‌آرام طبقِ برنامه پیش می‌رود تا ستارهٔ سیاه نتواند ردیابی‌مان کند.»
آن دو سر‌خونسردی‌اش تکان دادند و‌عادی گفتند: «مفهوم است.»
پیمان‌بان سر تکان داد و با لحنی که کمی سنگین اما آمیخته به انتظار بود، گفت: «به‌خاطرِ اختلال در حالتِ اطلاعاتی که فرزندِ سرنوشت‌نبود از آن حرف می‌زد، روزِ موعود جلو افتاده است. وقتی ذرهٔ نورِ مقدس را به دست آوردیم، برای فعال‌سازیِ حریمِ سوم و مراسمِ بیداری‌است آماده می‌شویم. تواناییِ اِسپرِ هزارسایه، شالودهٔ این همجوشی است. وقت نداریم منتظر بمانیم تا دگرگونی‌اش کامل شود، پس باید روندِ تکمیلش را شروع کنیم.»
حینِ حرف زدن، نگاهِ پیمان‌بان‌احساساتِ طوری بود که انگار به‌خروشان اعماقِ کیهان خیره شده است.
«وقتش رسیده که به‌اینکه وعده‌ام عمل کنم و‌شود به پیشوازِ بازگشتِ تاریخ بروم.»
«جاسوس...» آن دو درست در بدترین زمانِ ممکن این موضوع را‌گفت پیش کشیدند. حس‌وحالِ پیمان‌بان به هم خورد. دندان به هم سایید‌بسیار و با کلافگی گفت: «هومف، دیگر دنبالش نگردید. چه‌بسا اشتباه کرده باشم.»
در بُعدِ جهانِ زیرین، جزیره‌های شناورِ سیاه و متلاشی، به هم‌لحنی پیوسته و سرزمینی سیاه ساخته بودند. آنجا شبیهِ بیابانی روان بود، گاه‌دست‌بردار با کوه‌هایی بلند و گاه با دره‌هایی عمیق. پستی‌وبلندی‌هایش مدام تغییر می‌کرد.
در آسمان، ابرهای سیاه و سنگین همه‌جا را پوشانده بودند؛ برخی تیره‌تر و برخی روشن‌تر.عادی گویِ نوریِ سفید و رنگ‌پریده‌ای همچون ماه در دلِ آسمان شناور بود. نورِ نقره‌ای و‌افرادِ ملایمش از میانِ ابرها می‌گذشت و سرزمین را روشن می‌کرد. فضا آرام و بی‌تنش بود.
بیش از شش ماه از زمانی که هیلا شارژِ انرژیِ هستهٔ این بُعد را آغاز کرد،کردنِ می‌گذشت. دیواره‌های فضاییِ درهم‌شکستهٔ آنجا دیگر ترمیم شده و جلوی جریان‌های فضاییِ آشوبناک گرفته شده بود.ساده‌ای اینجا دیگر وضعیتی وحشتناک و ویران نداشت. بُعدِ جهانِ زیرین در واقع باید همین شکلی می‌بود.
در قلبِ جهانِ زیرین، دریاچه‌ای سرخ به چشم می‌خورد. بادی در کار نبود، فقط‌عمراً امواجی بلند برمی‌خاست. با نگاهی دقیق‌تر، می‌شد دید که این دریاچه از انرژیِ به‌شدت‌چه‌بسا متراکم و تقریباً مایع تشکیل شده است. این در واقع همان انرژیِ مرگِ هیلا بود.
حالا آن سرخیِ تند و درخشان، رگه‌هایی از سیاهیِ محو در خود داشت. این سیاهی از جهانِ زیرین نشئت می‌گرفت‌عمراً و از طریقِ نشانِ دنیای زیرین به هیلا منتقل می‌شد. پیوندش با جهانِ زیرین، قدرتِ تواناییِ اِسپرِ او را به‌شدت‌آورده بالا برده بود. این میراثِ اِسپرِ پیشینِ انرژیِ مرگ بود که به هیلا رسیده و او را بسیار قوی‌تر کرده بود.
بر فرازِ دریاچهٔ سرخ و درخشان، هیلا چهارزانو در هوا معلق بود.خونسردی‌اش هاله‌ای از انرژیِ سرخِ کم‌رنگ احاطه‌اش کرده بود، چشمانش را محکم بسته بود‌می‌گفت و مژه‌هایش می‌لرزید. داشت انرژی‌اش را بیرون می‌داد و به جهانِ زیرین می‌بخشید.
در همین‌چاره‌ای لحظه، اونیسلو کنارِ‌دامنِ هیلا ظاهر شد.
هیلا چشمانش را باز کرد و با چهره‌ای‌شنیده‌اید بی‌حالت گفت: «پیوندت با من قوی‌تر شده. بعد‌می‌گفت از چند ماه جذبِ انرژیِ من، چقدر بازیابی شده‌ای؟»
اونیسلو گفت: «حدودِ سه درصد، که‌دریایی برای مقابله با جریان‌های فضاییِ آشوبناکِ‌عادی ابعادِ ثانویه از سر هم زیاد است.»
هیلا اخم‌زیادی کرد و‌نداشتند گفت: «همین‌قدر کم؟»
اونیسلو لبخندی زد و گفت: «هرچه باشد، انرژیِ جهانِ زیرین از دو تواناییِ اِسپر سرچشمه می‌گیرد. اگر اِسپرِ‌تعجب انرژیِ حیات به فرارتبهٔ آ برسد و دوشادوشِ تو به جهانِ زیرین انرژی تزریق کند، تشدیدِ انرژی رخ می‌دهد‌افرادی و سرعتِ بازیابیِ جهانِ زیرین به‌شدت بالا می‌رود. فعلاً تو دست‌تنهایی، پس طبیعی است که بازدهیِ چندانی نداشته باشد.»
هیلا گفت: «که این‌طور...» ناگهان چیزی به ذهنش‌شنیده‌اید رسید و پرسید: «راستی، حالا که جهانِ زیرین‌می‌گفت به ثبات رسیده، می‌شود ارواحِ قهرمان را آزاد کرد؟»
اونیسلو سر تکان داد و گفت: «خب، می‌شود، اما هنوز خیلی زود است، برای همین پیشنهاد نمی‌کنم چنین کاری بکنی. اینجا گورستانِ ارواحِ قهرمان است. ارواحِ زیادی‌افرادِ اینجا حضور دارند. فعالیتشان انرژیِ جهانِ زیرین را می‌بلعد. هرچه ارواحِ قهرمان در زمانِ حیاتشان قوی‌تر بوده باشند، انرژیِ بیشتری مصرف می‌کنند و این سرعتِ بازیابیِ جهانِ‌می‌داد زیرین را از این هم کمتر می‌کند. تا وقتی جهانِ زیرین به مرزِ سی درصد بازیابی نرسیده و سازوکارِ پایدارِ خواباندنشان به کار نیفتاده، بهتر است بگذاریم بخوابند.»
«پس می‌گویی‌زیادی الان خروجیِ‌نداشتند قدرت کافی نیست؟»
«می‌شود این‌طور گفت.»
هیلا آهی کشید. هرچند جهانِ زیرین قدرتمند بود، اما تا رسیدن‌گفت به نقطهٔ اوجش راهِ درازی در پیش داشت؛ در نتیجه زمانِ بسیار‌کمی زیادی می‌برد تا بتواند جنگجویانِ ارواحِ قهرمان را، مانندِ خودِ بنیان‌گذاران، فرابخواند.
این بار حسِ کنجکاویِ هیلا برانگیخته شد و پرسید: «حالا که حرفش شد، جهانِ زیرین‌خونسردی می‌تواند ارواحِ گذشته را موقتاً بیدار کند و به آن‌ها اجازه دهد دوباره پا به‌دارند این دنیا بگذارند. آیا راهِ دیگری هم هست که مردگان دوباره در این دنیا ظاهر شوند؟»
با شنیدنِ این حرف، اونیسلو کمی در خاطراتش کاوش کرد و با‌خونسردی‌اش تردید گفت: «وقتی نرکیز و اروس، دو اربابِ پیر، هنوز زنده بودند،حقیقت انگار شنیدم که دربارهٔ پدیدهٔ خاصی مربوط به رستاخیزِ مردگان حرف می‌زدند.»
هیلا پرسید: «واقعاً؟ چه پدیده‌ای؟»
«فکر کنم اسمش حریم بود... آن دو ارباب یک بار سرِ همین موضوع با هم بحثشان‌می‌گفت شد و بعد از آن دیگر به‌ندرت حرفش را پیش کشیدند. ظاهراً کسی آن‌ها را برای‌اسمِ مأموریتی مربوط به حریم دعوت کرده بود. از جزئیاتش خبر ندارم، اما آن‌ها درخواستش را رد کردند.»
«پس حریم‌احساساتِ چیست؟ شبیهِ‌قایقی جهانِ زیرین است؟»
اونیسلو سر تکان داد و گفت: «هیچ ایده‌ای ندارم. چیزِ زیادی درباره‌اش نمی‌دانم.حفظ فقط حرف‌هایشان را شنیدم. با این حال، از قرارِ معلوم حریم بسیار قدرتمند‌دست‌بردار است و زنده کردنِ مردگان تنها یکی از کارکردهای آن به شمار می‌رود.»
«که این‌طور...»
هیلا سر تکان داد. فقط از سرِ کنجکاوی پرسیده بود، برای همین چندان ذهنش را درگیر نکرد.دست‌بردار با این حال، اونیسلو کمی به فکر فرو رفت و گفت: «اگر خیلی کنجکاوی، شماری از ارواحِ قهرمانِ‌می‌دانست نخستینیان در جهانِ زیرین حضور دارند. چه‌بسا آن‌ها چیزی بدانند. ولی اگر بیدارشان کنی، دیگر نمی‌توانی به‌زور بخوابانی‌شان.»
«پس بی‌خیالش. هروقت شرایط طوری شد‌دریایی که بعد از بیداری دوباره به خواب‌کجا بروند، به آن فکر می‌کنم. عجله‌ای نیست.»
هیلا سر تکان داد.
اطلاعاتِ مربوط به حریم را به خاطر سپرد‌شود و تصمیم گرفت آن را با ستارهٔ سیاه‌کردنِ در میان بگذارد تا با هم درباره‌اش همفکری کنند.